Sylvia's tocht naar leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 30 Mei 2014, 21:40

DAG 349 VAN 2555: MIJN LEVEN VOLGENS PRINCIPES – MIJN BEGINSELVERKLARING


In deze blog post staan de principes die ik gebruik om richting aan mij leven te geven. De komende tijd zal ik telkens een principe nemen en daar een blog post aan wijden, door te laten zien hoe ik zo’n principe zelf praktisch leef in mijn alledaagse werkelijkheid en wat dat betekent voor mijzelf en mijn omgeving.



Mijn beste kunnen, realiseren en leven.

Leven volgens het principe ‘wat is goed voor iedereen’ wat mij leid in gedachten, woorden en daden om altijd op elke wijze problemen aan te pakken die de best mogelijke uitkomst bieden voor iedereen.

Leven volgens het principe van zelfoprechtheid, om zeker te zijn dat ik zuiver ben in mijn gedachten, woorden en daden: zodat mijn binnen -en buitenwereld één en gelijk is. Wie ik ben vanbinnen ben ik ook vanbuiten en omgekeerd.

Zelfreiniging door schrijven, zelfvergeving en mijzelf toewijden, de handeling om mijzelf te realiseren dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen gedachten, woorden en daden en mijzelf te vergeven voor misstappen en daarom verander ik mijzelf zodat ik er zeker van ben dat ik verantwoordelijkheid neem voor wie, wat en hoe ik ben waardoor ik weet dat ik mijzelf kan vertrouwen zodat ik altijd eerlijk met mijzelf en anderen ben.

Leven volgens het principe van zelfverantwoordelijkheid, waarbij ik mij realiseer dat alleen ik verantwoordelijk ben voor wat ik binnenin mij, binnen mijn relaties en binnen mijn buitenwereld accepteer en toesta en dus met deze verantwoordelijkheid: heb alleen ik de kracht en het vermogen om dat te veranderen waarvan ik zie dat het afbreuk doet aan wie ik ben, wat ik leef en hoe dit invloed op anderen heeft.

Realiseren dat wie ik ben in gedachten, woord en daad niet alleen mijzelf aangaat, maar ook anderen en dus door het nemen van zelfverantwoordelijkheid binnen mijn gedachten, woord en daad, neem ik verantwoordelijkheid voor mijzelf en mijn relaties om zelfbewust te zijn in elk moment door op zo’n manier te leven dat het tegelijkertijd goed voor mij is en goed voor anderen.

Leven volgens het principe van zelfbewustzijn, om mijzelf bewust te zijn van gedachten, mijn gedachten te zien en mijn eigen gedachten te herkennen, om in die mate zelfoprecht te zijn, waar ik zelfverantwoordelijkheid kan nemen voor het herkennen van mijn gedachten/’geest’ wanneer die niet in het belang zijn van mijzelf of anderen en ik ga de verbintenis aan om direct verantwoordelijkheid te nemen en te veranderen voor mijzelf en dus ook voor de ander.

Door verantwoordelijkheid voor mijzelf te nemen, word ik bewust van mijzelf, neem ik verantwoordelijkheid en word ik bewust van anderen in mijn leven, om hen te helpen en te ondersteunen net zoals ik mijzelf help en ondersteun, om te geven wat ik graag zelf zou willen ontvangen en net dat beetje extra elke dag te geven om te zien waar ik kan bijdragen aan het leven van de ander en dus aan dat van mijzelf.

Leven volgens het principe van zelfvertrouwen, wanneer ik mij verbind om constant te zijn wanneer ik zelfoprechtheid, zelfverantwoordelijk en zelfbewust leef. Ik sta als een onaantastbaar vertrouwen waardoor ik altijd op elke wijze weet wie ik ben, wat er ook op mijn pad komt en dat ik, bewezen door de standvastigheid waarmee ik leef, weet dat ik altijd zal staan voor en dat zal eren, wat goed is voor iedereen en dus ook goed voor mij.

Liefde zichtbaar maken, door niets te accepteren of toe te staan dat minder is dan mijn beste kunnen. Ik ondersteun diegenen in mijn leven, zodat zij hun beste kunnen bereiken en heb hen lief zoals ik liefde naar mijzelf heb getoond door mijzelf mijn beste kunnen te schenken, dit is de beste levenservaring om anderen te tonen wat leven is zoals ik mij dat zelf toonde.

Niemand anders kan jou redden dan jezelf, dit is de realisatie dat de gereedschappen en principes van Desteni een leidraad zijn, maar dat ik het pad zelf moet bewandelen. Wij zijn hier om in dit proces van bewustzijn naar levensbewustzijn elkaar te helpen en ondersteunen en te snappen wat leven is, maar het proces op zichzelf waar je alleen bent met jezelf binnen jouw eigen ‘geest’, dat wordt alleen gelopen.

Niet wachten tot iets of iemand verantwoordelijkheid voor mij neemt in dit leven, maar dat ik mij realiseer dat ik heb geschapen wie en hoe ik ben in dit moment, daarom heb ik de verantwoordelijkheid om te veranderen wie en hoe ik ben, waardoor ik mij realiseer dat wij als collectief hebben geschapen hoe en wat de wereld tegenwoordig is en dus is het de verantwoordelijkheid van het collectief om hoe en wat de wereld vandaag de dag is te veranderen.

Het leven in elk mens en dier eren, alles van klein tot groot op aarde, zodat we ons bewustzijn en verantwoordelijkheid vergroten om de best mogelijke uitkomst voor alles en iedereen te creëren.

Relaties als overeenstemming: individuen komen samen en gebruiken een overeenstemming als platform om één op één te ontplooien, groeien en ontwikkelen als individuen die met elkaar leven en wonen om elkaar onvoorwaardelijk te helpen en te ondersteunen om hun beste kunnen te bereiken, waar de overeenstemming als een samenkomen is van individuen die snappen wat het is om te staan als gelijke en te staan als één.

Seks als zelfexpressie, waar seks een gezamenlijke expressie is tussen individuen waar men elkaar eert, respecteert, elkaar in overweging neemt en aanziet als gelijken. Twee fysieke lichamen die samensmelten in gelijkheid en eenheid, het samenvoegen van twee gelijken tot één fysiek.

Realiseren dat door te zijn in mijn wereld, mijn verantwoordelijkheid zich niet beperkt tot mijn eigen ‘geest’, mijn eigen leven, maar tot de ‘geesten’ en levens van alles en iedereen op deze aarde en dus verbind ik mij om dit bewustzijn uit te breiden naar de gehele mensheid, zodat zij zullen samenwerken en samenleven om deze wereld in een hemel op aarde te maken voor onszelf en de generaties die nog gaan komen.

Ik moet binnen mijn gedachten, woorden en daden, maar nog belangrijker in mijn daadwerkelijke leven, een merkbaar en zichtbaar levend voorbeeld zijn voor anderen in mijn wereld als het aankomt op de mogelijkheid van een ander persoon om zichzelf te veranderen en daardoor hun wereld te veranderen. Zodat meer mensen zich realiseren hoe we de wereld kunnen veranderen, door samen te staan, binnen onze eigen verandering, binnen het principe dat het goed voor iedereen is om de hemel op aarde te brengen.

Ik ben de verandering die ik wil zien in mijzelf en in mijn wereld, door hemel op aarde te brengen, breng ik het levend bewijs van een praktische hemel tot stand, die kan gezien en gehoord worden door onze daden en woorden. Wij zijn de levende hemel die tot stand moet komen binnen deze levende wereld.

Door mijn gedachten, woorden en daden te zuiveren, wordt mijn innerlijk mijn uiterlijk, waardoor ik hemel op aarde tot stand breng, mijzelf realiserend dat het niet genoeg is om alleen verandering te zien of te zijn. Om verandering echt te laten zijn moet ik constant en consistent zijn door de woorden die ik spreek en de handelingen die ik zichtbaar en merkbaar doe voor iedereen in elk moment en elke adem.

Realiseren dat mijn fysiek lichaam mijn tempel is, mijn fysieke lichaam is het levende vlees waardoor ik hemel op aarde tot stand breng en creëer als mijn gedachten, woorden en daden en zo eer, respecteer, beschouw, koester en ondersteun ik mijn fysieke lichaam alsof ik mijzelf zou koesteren als gelijke: mijn lichaam ben ik.

Wij zijn de verandering in de wereld en in onszelf waar we op gewacht hebben: dus verbind ik mij om mijzelf en mijn leven toe te wijden zodat iedereen als een geheel zich kan realiseren dat niets zal veranderen wanneer wij niet veranderen in onze totale hoedanigheid, van binnen en van buiten.

Realiseren dat om in staat te zijn om mijzelf te veranderen in gedachten, woord en daad tot het meest effectieve levende wezen dat ik kan zijn en worden, ik mijzelf eerst moet leren kennen. Dus verbind ik mij om te onderzoeken, te reflecteren en te begrijpen hoe ik ben geworden zoals ik vandaag de dag ben, om de weg voor te bereiden en vanuit zelfcreatie een verantwoordelijk, bewust, zelfoprecht en betrouwbaar iemand te worden voor mijzelf en dus voor iedereen.

Realiseren dat om in staat te zijn om bij te dragen aan de verandering in deze wereld, ik eerst mijzelf moet leren kennen als de wereld om mij heen. Dus ik verbind mijzelf te onderzoeken, te reflecteren op de werking van deze wereld van binnenuit en van buitenaf en zo de hedendaagse systemen gelijk te stellen om het best mogelijke leven aan iedereen op aarde te presenteren en te schenken.



http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... erklaring/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 26 Jun 2014, 23:36

Dag 349 van 2555: BONI de SUPER markt

Al rijdend over de Nederlandse snelweg zag ik in mijn rechter ooghoek een vrachtwagen de invoegstrook oprijden. Er zat een grote reclame sticker op de vrachtwagen waarop stond BONI en ik werd weggezogen in mijn herinneringen. Tegelijkertijd ervoer ik een gevoel van afwijzing en er niet mee geconfronteerd willen worden. De herinnering die ermee gepaard ging was er één die terugging naar mijn studententijd in Amsterdam. De enige supermarkt die op loopafstand van mij afzat was de BONI. Ik deed daar mijn boodschappen maar vond deze winkel absoluut niks. Toentertijd deed de winkel mij Aldi-achtig aan, maar de prijzen gingen meer richting de AH. Sindsdien heb ik deze winkel gelabeld als 'daar moet je niet zijn' en 'daar moet je niet kopen'. Deze emoties kwamen dus in de auto ineens over mij heen als een golf in de zee, ik ging even kopje onder in mijn herinneringen. Ik besloot in het moment zelfvergeving te doen en begon als volgt:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties en gevoelens te hebben bij het woord BONI.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de BONI gewoonweg een supermarkt is waar ik geen opinies aan hoef te plakken om de winkel aan te duiden.

En toen sloeg er een andere bom in, bij het woord 'supermarkt' had ik een nog heftiger reactie. Toen ik naar het woord 'supermarkt' in mijzelf keek, zag ik opinies gepaard gaand met allerhande heftige emoties en gevoelens. "Supermarkten zijn slecht", "supermarkten verkopen troep", "supermarkten daar moet je vandaan blijven" en ga zo maar door. Een gevoel van walging en absoluut niet graag willen vertoeven in een supermarkt kwam naar boven. Er zat niets anders op ik moest verder met mijn zelfvergevingen om het woord 'supermarkt' te ontkoppelen van al mijn verzamelde energetische aanhangsels. Dus ging ik verder. Bij de zelfvergevingszinnen heb ik nu in dit schrijven ook correcties en verbintenissen erbij geschreven om zo voor het moment het af te kunnen ronden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik het woord 'supermarkt' kan leven zonder daar koppelingen van emoties/gevoelens/opinies/angsten aan vast te maken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een woord leven met zijn energetische lading, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit niet hoef te doen, sterker nog, ik zal effectiever zijn als ik dit niet doe. Ik stop de koppeling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om woorden zonder energetische lading te leven, wat inhoudt dat ik de woorden die ik nog niet zodanig leef zal moeten ontkoppelen en corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar excuses te zoeken waarom ik het recht heb om terwijl ik het woord' supermarkt' hoor/zie/spreek meteen het woord af te kraken alsof het een symbool van een verrotte samenleving is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een woord afkraken dat een door mij bedachte negatieve connotatie heeft, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reacties heb op de connotatie en het woord als katalysator werkt. Ik stop de reactie op de connotatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het woord nog steeds het woord is maar dat de energetische lading een in beweging zijnde energie is die kan veranderen evenredig aan mijn geestestoestand, dus ben ik in staat om mij te ontkoppelen van deze energetische lading en het woord te leven voor wat het is: grote zelfbedieningswinkel waar je veel verschillende levensmiddelen en huishoudelijke producten kunt kopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een angst te reageren op het woord 'supermarkt' als iets dat een bedreiging vormt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de levensmiddelen van de supermarkt en het gevolg hiervan op mijn lichaam, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze artikelen niet hoef aan te schaffen. Ik stop de angst voor slechte producten voor mijn lichaam en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alleen dat in de supermarkt te kopen dat mijn lichaam ondersteunt en als dat betekent dat ik weinig tot niets koop in de supermarkt dan zegt dat nog niet dat de supermarkt een bedreiging is voor mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de zin "de supermarkt is slecht" aan het woord supermarkt te koppelen doordat ik besloten heb dat ik niet veel meer nodig heb van de levensmiddelen die te koop zijn in de reguliere supermarkt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij superieur op te stellen ten aanzien van het woord 'supermarkt', dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in een polariteit waar ik angst heb voor de macht van de supermarkt op de consument en dus mij inferieur voel, waarbij ik mij superieur gedraag in een supermarkt of tijdens het praten over een supermarkt. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de angst voor de slechte voeding die te koop is in de supermarkt mij een vrijbrief geeft om in mijn geest inferieur te zijn en in mijn fysieke realiteit de superieure pool uit te spelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest de strijd met mijzelf aan te gaan om mijn gelijk te halen over de supermarkt als zijnde slecht en niet te zien/realiseren/begrijpen dat het woord 'supermarkt' en gedegen onderzoek naar levensmiddelen dat uitwijst dat de standaard niet hoog is van het voedsel twee afzonderlijke dingen zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van alles over 1 kam scheren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door het woord 'supermarkt' en slechte voeding aan elkaar te koppelen in mijn geest, ik het mij moeilijk maak om nog te kunnen kopen in een supermarkt zonder een energetische lading te ervaren. Ik stop het over 1 kam scheren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen hoe ik mijzelf beperk door eenzijdige opinies/emoties/gevoelens/angsten aan het woord 'supermarkt' te koppelen en dat ik vrijer kan leven door het woord los te koppelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord 'super' in het woord 'supermarkt' als irritant en onwaar te beschouwen en liever zou willen schrijven 'prutmarkt'.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij afzetten tegen een woord in plaats van een concept, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het met het concept van de supermarkt wil afrekenen door het woord supermarkt aan te vallen en te bestoken met back chats. Ik stop het afzetten tegen het woord 'supermarkt' en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord supermarkt voortaan te leven als: grote zelfbedieningswinkel waar je veel verschillende levensmiddelen en huishoudelijke producten kunt kopen, zonder reacties te hebben op het woord of delen van het woord die mij beperken in mijn dagelijkse leven.

Ik zie dat ik hier punten heb aangeraakt die om verdere verdieping op een ander tijdstip vragen. Zodra zich weer punten openen dan zal ik het op mij nemen om weer verder te schrijven aan het onderwerp supermarkt.


http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... per-markt/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 11 Aug 2014, 23:16

Dag 351 van 2555: Mijn beste kunnen realiseren en leven.

"1. Mijn beste kunnen realiseren en leven."

Dit is het eerste principe van mijn beginselverklaring en ook het eerste principe waarover ik zal schrijven in deze blog post.

Mijn beste kunnen is een redelijk soepel begrip binnen onze maatschappij, al van kleins af aan roepen we: "…maar ik heb echt mijn best gedaan", de vraag is of dat hetgeen is wat nodig is wanneer wij het uiterste uit ons zelf willen halen omdat wij simpelweg geloven dat we het in ons hebben. Geloven of weten dat je het in je hebt om alles aan te pakken wat op je pad komt en in het belang van een ieder is, dat is in wezen het volste vertrouwen in jezelf hebben. Wanneer wij erop vertrouwen dat wij iets kunnen, dan weten we ook in zelfoprechtheid of wij echt ons best hebben gedaan om dit 'iets' te laten gebeuren. Geen vertrouwen in onszelf maakt dat we vleugellam worden gemaakt door onszelf.

Het begint met van die gedachten die door je hoofd gaan die je ontmoedigen om door te gaan en net niet dat extra stapje doen zetten waardoor je zou moeten weten dat je tot het uiterste van jezelf bent gegaan en dus het uiterste binnen je mogelijkheden hebt bereikt. Als ik terugkijk in mijn leven dan heb ik veel mijn best gedaan omdat dit van mij werd verwacht als kind en later als volwassene. Bijna altijd kon ik zien dat ik niet tot mijn uiterste kunnen ging. Er was altijd dit moment van: "het is zo wel goed genoeg". Het zag er voor de buitenwereld uit alsof ik enorm mijn best deed en alles uit mijzelf haalde en wellicht deed ik meer dan gemiddeld, ik ha dalleen mijzelf als voorbeeld. Toch deed ik niet zoveel als ik had kunnen doen en dit heeft duidelijk te maken met uiteindelijk niet echt vertrouwen in mijzelf hebben.

Op een bepaald punt liet/laat ik het los ondanks dat ik wist/weet dat ik nog niet op de bodem van mijn kunnen zat/zit. Wat is dit punt nu precies? Een soort van zelfsabotage waarin ik geloof dat ik zoiets niet kan en dus op het moment dat ik zou kunnen laten zien aan mijzelf dat ik het wel kan, dan stop ik mijn handelen om te voldoen aan het plaatje dat ik van mijzelf heb gemaakt in mijn geest. Alsof ik niet buiten het voorgeprogrammeerde plaatje kan treden, alsof ik niet kan/mag veranderen van mijzelf. Dus een angst om te veranderen is het wat achter dit niet tot het uiterste schuilgaat.

Sinds ik met mijn Desteni proces ben begonnen heb ik mijzelf op velerlei gebied op de proef gesteld en mijzelf steeds weer een stukje verder gemotiveerd. Nu ik in het proces ben van het opzetten van een bedrijf zie ik dat ik wel in staat ben om net dat stapje verder te gaan en dingen aan te pakken die ik eerder bestempeld had als 'dat ben ik niet' of 'dat is niet echt iets voor mij'. Ik heb nieuwe dingen in mijzelf ontdekt die ik eerder niet wilde zien, omdat dit verandering met zich meebracht die ik toen niet aan durfde te gaan. Ik merk nu dat ik niet alleen op het zakelijke gebied mijzelf er toe zet om het uiterste uit mijzelf te halen, maar dit werkt ook door in mijn privé leven. Het moment dat ik door de zoveelste barrière heenging en merkte dat er niets gebeurde als ik een tandje meer bijzette en mijzelf dwong niet met minder genoegen te nemen dan wat er in mij zit, waren eigenlijk hele gewone momenten. Met andere woorden het leven ging gewoon door, geen knallende champagne flessen en vuurwerk omdat ik mijzelf door weerstanden en angsten heen duwde. Achter de weerstand was gewoon leven, alleen ik was in staat om meer uit dat leven te halen dan voorheen.

Momenteel ben ik bezig mijzelf steeds weer op nieuw terrein te begeven om te zien dat wie ik inmiddels ben en de handvaten die ik inmiddels heb in het leven, voldoende zijn om tot volledige bloei te komen. Het enige dat ik moet doen is geloven in mijzelf en de kansen die op mijn pad komen met beide handen aanpakken. Een verkeken kans komt niet meer terug een nieuw moment om te besluiten om te veranderen dient zich aan in elke nieuwe ademhaling. Dat is mijn houvast in het leven geworden en niet meer een beperkt beeld van mijzelf gevormd door angsten. Wanneer het in mij zit dan mag het er ook uitkomen, het getuigt niet van gezond verstand om met minder genoegen te nemen als ik in staat ben om mijzelf het uiterste/beste te kunnen geven. Het is een besluit/principe waar ik voor sta en waar ik mijzelf aan kan herinneren in tijden van terugval.

Ik ben wie ik ben door hoe ik mijzelf heb voorgenomen te zijn, ik kan mijzelf te kort doen en ik kan mijzelf overschatten of door vallen en opstaan leren waar mijn uiterste kunnen ligt en te werken met wie ik ben in het moment zonder opgelegde beperkingen te accepteren en toe te staan. Ik ben wie ik kan zijn en dus wie ik mag zijn van mijzelf.

http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... -en-leven/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 13 Aug 2014, 23:32

Dag 352 van 2555: dansen op het graf van een ander

Vandaag zag ik mijzelf in een reactie schieten toen iemand over een stel dat uit elkaar gaat iets zei met de volgende strekking: dit was te verwachten ik heb hem nooit gezien als een goede partij voor haar. Terwijl deze persoon over de jaren heen zijn mening over de man al had bijgesteld naar meer positief, maar nu het tot een einde kwam leek het of hij nog even een natrap moest geven en zichzelf op de borst slaan over hoe hij het bij het rechte eind had. Want dat was hoe ik de opmerking ervoer als een trappen naar de ander en tegelijkertijd in je gelijk willen staan. Wat ik deed was aangeven dat wanneer mensen uit elkaar gaan er twee mensen verantwoordelijk zijn. Ik hoopte de geschetste situatie te kunnen nuanceren, maar de ander had daar geen boodschap aan.

Later vroeg ik mij af wat mij nu zo geraakt had, waarom schoot ik in een reactie van 'dat is niet eerlijk' om zo over een ander te spreken. Ik heb geen bepaalde emotionele binding bij dit stel, dus daar zat het niet in. Het voelde voor mij als een soort van dansen op het graf van een overledene, waarbij hier de relatie de overledene was.

Ik vond het niet eerlijk om zo ongenuanceerd over anderen te spreken, ik vond het niet eerlijk om iemand als de boosdoener neer te zetten en ik vond het niet eerlijk om te oordelen over een ander terwijl de ins en outs ons niet duidelijk waren.

Ik heb zelf ook wel ongenuanceerd over anderen gesproken, ook heb ik een ander wel als boosdoener afgeschilderd en ik heb zeker wel geoordeeld over een ander zijn leven zonder alle details en beweegredenen te weten. Op momenten dat ik dit deed voelde ik mij niet goed over mijzelf, laat ik zeggen dat ik niet trots op mijzelf was. Dus dit shit gevoel wat ik ervaar als ik dit zelf doe, ervoer ik ook nu de ander het deed, maar vertaalde dat naar 'het is niet eerlijk'.

Het mechanisme wat hier dus speelt is de ander zijn woorden ervaren door de ogen van schuldgevoel van eerdere gelijksoortige ervaringen waar ik in de schoenen van de ander stond. Dus het is niet eerlijk als de ander het doet en wanneer ik het zelf doe kruip ik weg achter een naar gevoel van het oordelen over de ander. Net als wat vandaag gebeurde, proberen we ons hatelijke gedrag naar de ander toe te verbloemen door onszelf belangrijk te maken en te vermelden dat we dit al lang hadden zien aankomen. Wij weten wel beter, de veroordeelde is dom en heeft dit alles aan zichzelf te danken.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reactief te reageren op de ander die oordelend is over anderen net zoals ik dat in andere situaties ook kan zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ander verwijten wat ik zelf ook doe, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het niet prettig vind wanneer ik oordelend ben naar anderen en heb dan plaatsvervangend schuldgevoel wanneer ik een ander dat zie doen wat ik van mijzelf niet waardeer. Ik stop het verwijten, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen oordelen af te zwakken en het oordelen van de ander uit te vergoten om zo mijzelf beter te voelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf opduwen ten koste van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik liever mijzelf in een goed daglicht zie staan en daarvoor makkelijk de ander opoffer dan te kijken hoe ik het oordelen kan stoppen in mijzelf. Ik stop het opofferen van de ander om zo mijzelf niet in de ogen te hoeven kijken, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als slecht te zien en mijzelf als minder slecht.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn eigen daden niet als destructief te willen zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de aandacht van mijzelf afleid om zo niet aan mijzelf te hoeven werken. Ik stop mijn destructieve daden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oordelend te zijn naar een ander.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van oordelen over een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst moet ademen en reflecteren wat het is dat ik trigger in mijzelf alvorens ik iets over iemand of een situatie te zeggen heb. Ik stop het oordelen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met de ander wanneer ik het handelen van een ander veroordeel.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf vergelijken met een ander en te denken dat ik zoiets nooit zou doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander oordeel om mijzelf beter te laten lijken. Ik stop het vergelijken en oordelen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen over mijn oordelen en mij niet te realiseren dat ik ook kan stoppen met oordelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet veranderen maar blijven hangen in gevoelens en emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in plaats van mij te verliezen in gevoelens/emoties ik met net zo veel gemak had kunnen beslissen om te stoppen en dus mijzelf te veranderen op dat punt. Ik stop de angst voor verandering, en sta één en gelijk aan het leven.


http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... een-ander/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 15 Aug 2014, 23:10

Dag 353 van 2555: we slaan er nog wel een putje bij

Ik was met iemand in gesprek en we spraken over gelijkheid en dat iedereen recht op water heeft. Als voorbeeld gaf ik aan dat ik het niet vind kloppen wanneer we uitvindingen zoals een rietje/buisje waarmee je uit vies en vervuild water kan drinken, uitroepen tot waanzinnige uitvindingen die de mensheid vooruit gaan helpen. Ik vroeg de ander of het een uiting van gelijkheid is wanneer we de mensen uit de derde wereld water uit vieze plassen/rivieren laten drinken met een rietje dat water zuivert, terwijl wij de kraan opendraaien en drinkwater tot onze beschikking hebben. Zo kunnen we ook drinkwater uit urine maken met een elektrisch apparaat en hebben we een boek dat bladzijden heeft die we als filter kunnen gebruiken. Je zou kunnen zeggen deze uitvindingen zijn de redding voor de mensheid of we creëren een rariteiten kabinet met deze uitvindingen, terwijl we nog steeds niet willen delen wat wij wel hebben en de ander niet heeft.

Mijn gesprekspartner zei, maar we slaan putten in de derde wereld en als ze nu leren hoe ze dat zelf moeten doen dan kunnen ze zelf verder met ontwikkelen. Ik vroeg of dat van gelijkheid betuigt wanneer wij ons ontwikkelingshulpgevoel in de strijd gooien en vinden dat een paar putten slaan gelijk staat aan onze waterkranen in huis. Mijn gesprekspartner zei, dan slaan we gewoon nog meer putten. Dus om gelijkheid te creëren moeten we veel putten slaan, zodat we kunnen zeggen dat wij er veel aan hebben gedaan om te helpen.

Dan lag er nog het punt dat men in die landen eens moest gaan leren om de boel op poten te krijgen, zoals mijn gesprekspartner dat aankaartte. Ik vroeg of wij gelijkheid hebben op het punt van oplossingen bedenken en uitvoeren. Ik kreeg hier geen antwoord op. Ik zie hier geen gelijkheid, wij kunnen mooie plannen maken en dat gaan uitvoeren met mooie middelen en machines. De mensen in de derde wereld kunnen wel plannen hebben, maar hebben zij ook net zoveel middelen als wij om deze plannen tot uitvoering te brengen.

Wat ik tijdens ons gesprek zag gebeuren dat door het ontwikkelingshulpgevoel men al snel denkt heel wat te doen voor die 'arme mensen', maar men bedenkt niet dat deze mensen wellicht meer geholpen zijn met een net van waterleidingen en waterzuiveringstations, in plaats van de zoveelste put te slaan uit schuldgevoel voor wat wij wel hebben en zij niet. Mijn gesprekspartner bracht ook in dat een waterleidingnetwerk niet zomaar gemaakt is, wat dus impliceert dat we die inspanning dus eigenlijk niet voor de ander over hebben.

Ik merk dat het mij raakt als men de derde wereld afschildert als een gebied met mensen die blij mogen zijn met wat wij hen brengen en men klaagt over het feit dat men in de derde wereld niet genoeg initiatief neemt om het land op orde te krijgen. We denken er niet bij na dat het deze mensen onmogelijk gemaakt wordt om boven het huidige niveau uit te stijgen zolang wij hen houden op die plek van derde wereld land. Waarom zou iemand in de derde wereld niet een huis als ons mogen hebben en de spullen mogen hebben die wij hebben? Omdat dit teveel kost? Omdat zij het niet waard zijn? Omdat dit mogelijkerwijs welvaart bij ons wegneemt?

We zouden toch gewoon in staat moeten zijn om de wereld te zijn/vertegenwoordigen, zonder onderverdelingen in eerste, tweede en derde wereld. Ik wilde daar als kind al niet aan en nu als volwassene begrijp ik wel dat bepaalde dingen zo zijn omdat wij daar debet aan zijn, maar dat betekent niet dat wij dat zouden moeten accepteren omdat wij toevallig aan de juiste kant van de lijn wonen. Voor mij zit er geen logica in heel veel putten slaan, in plaats van een waterleidingnet op poten te zetten. Ik denk dat dingen anders moeten en ook anders kunnen zolang we ons in de schoenen van de ander plaatsen om te zien hoe belachelijk het is dat we het helemaal te gek vinden dat derde wereld bewoners water door een zuiveringsrietje drinken, hun plas omzetten in drinkwater of hun water door de pagina's van een boek te gieten. Wie houden we hier nu voor de gek? Ik zou zeggen onszelf in eerste instantie.

Mijn plan is om eens te onderzoeken waarom er geen waterleidingen en huizen zijn zoals wij die hebben, om zo een realistisch plaatje voor mijzelf te kunnen schetsen en niet meer geraakt te zijn, maar te snappen waarom bepaalde dingen worden tegengewerkt en waarom de meerderheid daar genoegen meeneemt. Ik heb al wel antwoorden op deze vragen, maar ik vind het belangrijk om dit daadwerkelijk te checken binnen mijn fysieke realiteit.


http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... putje-bij/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 18 Aug 2014, 23:11

Dag 354 van 2555: ik wil niet kiezen ik wil doen wat ik wil

Vandaag ging ik opnieuw in een patroon wat ik bewust meemaak, maar waar ik mijzelf niet echt stop. Op dit moment stop ik het wel, in die zin dat ik het nu maar laat gebeuren wat ik eigenlijk in eerste instantie niet wilde laten gebeuren en dus vol in reactie doorga. Waar het hier om gaat is het volgende, ik plan mijn dagen behoorlijk vol als zzp-er en alles loopt op rolletjes zolang ik mijn schema/agenda kan volgen. In de zomerperiode heb ik wel mensen over de vloer die frequenter langskomen dan anders, gevraagd of ongevraagd, zij nemen tijd in beslag die ik eigenlijk niet heb wanneer ik vasthoud aan mijn schema. Daar komt nog eens bij dat ik kantoor aan huis heb en men al snel niet het gevoel heeft dat zij eigenlijk een werkplek betreden waar ik luttele seconden voordat de bel ging nog zat te werken. Ik kan natuurlijk zeggen ik heb hier geen tijd voor, dus ik wijs de mensen de deur, maar ik vind het tegelijkertijd ook fijn of gezellig wanneer mensen langskomen. Ik houd van dat sociale aspect, het communiceren met anderen. Toch zie ik dat ik niet honderd procent hier kan zijn in het moment met de ander, omdat mijn agenda zich aan mij presenteert in mijn hoofd en er een klokje als een wilde doortikt. Wat resulteert in nog langer doorwerken dan normaal.

Toen ik mijn dilemma besprak met mijn tiener zoon zei hij, ja dan kan je nooit meer mensen op bezoek krijgen want jij hebt altijd wel wat te doen. En dat is ook zo, ik zou nooit meer iemand privé treffen wanneer ik alleen voorrang aan mijn schema geef. Wat ik nu dus doe, is het soepeler plannen van mijn agenda in die periode dat ik frequenter gasten over de vloer heb of naar mensen toe ga op privé basis. Wat er dan vervolgens om de hoek komt kijken is het schuldgevoel dat als een polariteit schuldgevoelens naar mijn taken en naar de bezoekers toe oproept. Het ziet er naar uit dat ik hiermee zal moeten experimenteren om te zien hoe dit scenario wel werkt zonder emotionele reacties en polariteiten eraan te koppelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo in mijn werk op te gaan dat ik het vervelend vind als ik in mijn ritme gestoord word van werk en taken uitvoeren en afwerken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van dat willen doen wat ik wil, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op die manier alle interruptie van buitenaf als vervelend ervaar. Ik stop het doen van wat ik wil in het moment, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verder te kunnen kijken dan wat ik wil in het moment en een onderbreking van werk een echte onderbreking te laten zijn, zonder eigenlijk in mijn geest nog aan het werk te zijn en dus een ontmoeting met anderen al start met gevoelens van 'ik word gestoord in mijn ding'.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn binnenwereld als fijn te ervaren als ik geconcentreerd aan het werk ben en alle onverwachte zaken van buitenaf als vervelend te ervaren die mijn prettig zijn/verblijven in mijn geest verstoren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van liever met mijzelf te zijn wanneer ik geconcentreerd werk, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook interactie met anderen kan hebben en even kan stoppen met werk. Ik stop met het koppelen van geconcentreerd werken aan het verblijven in de geest, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gefocust te werken maar niet de realiteit uit het oog te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefocust werken te verwarren met opgaan in de geest en niet gestoord willen worden door uit de geest gehaald te worden en dit als bruut te ervaren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gefocust werken te verwarren met het verblijven in de geest, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst voor mijzelf helder moet krijgen wat gefocust werken is. Ik stop het gebruik van een incorrecte definitie, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gefocust werken te interpreteren als werken aan de taken die gedaan moeten worden waarbij ik gefocust werk door mijzelf te aarden en te ademen en niet in de geest weg te vluchten om een prettig gevoel te genereren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren dat ik kan zeggen tegen de ander dat een bezoek mij niet uitkomt omdat ik zaken heb die echt af moeten zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf schuldig voelen om mensen teleur te moeten stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander niet wil teleurstellen zodat de ander mij niet zal teleurstellen door te reageren in emotie. Ik stop het schuldgevoel, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat een schuldgevoel niets bijdraagt aan de situatie en de angst dat de ander mij zal teleurstellen is meer iets dat zich in mijn geest afspeelt dan in de werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alles moet kunnen doen en combineren zonder mijzelf af te vragen of dit wel binnen mijn mogelijkheden ligt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een te strak schema hanteren, waardoor ik keuzes moet maken die eigenlijk geen keuzes zouden moeten zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de lat te hoog leg en zo mijzelf een vrijbrief geef om te falen. Ik stop het plannen van een te strak schema, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een realistisch schema te plannen om zo niet de behoefte te voelen om mijzelf terug te hoeven trekken in mijn geest als fijne rustige plek, terwijl dat de plek is waar de emoties gefabriceerd worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niemand te willen teleurstellen incluis mijzelf.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de teleurstelling als iets verschrikkelijks te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit niet realistisch plannen aan teleurstelling koppel terwijl het één de uitkomst van het ander is. Ik stop het verwachtingspatroon dat teleurstelling in de hand werkt, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling niet op te roepen door mijn handelen en zo mijzelf reden te geven om mijzelf terug te trekken in werk waarin ik mijzelf toesta in mijn geest te verblijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest te verkiezen boven mijn fysieke werkelijkheid terwijl ik geniet van menselijk contact/communicatie

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van liever werken dan socialiseren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet hoef te kiezen, beide opties zijn open en het moment tezamen met mijn zelfoprechtheid zal mij wijzen wat de keuze moet zijn. Ik stop het denken in hokjes waarbij ik maar één keuze kan maken en niet kan wisselen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te kiezen wat het beste is voor een ieder in het moment waarop de keuze zich aandient.


http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... at-ik-wil/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 20 Aug 2014, 22:27

Dag 355 van 2555: wil ik een eenheidsworst zijn?

Vanaf het moment dat het mij duidelijk werd dat de 'dress code' binnen mijn bedrijf in 'corporate' stijl moest zijn, wat voor mannen als vrouwen inhoudt witte blouse en zwarte broek/rok en colbert, voelde ik frictie in mijzelf. Ik stond achter deze beslissing op een begripsniveau, maar mijn gevoelens, emoties en opinies stonden daar haaks op omdat deze gebaseerd waren op herinnering en wie ik ooit had bedacht dat ik was. Ik ging eens rondkijken wat voor kleding ik binnen deze 'dress code' zou kunnen maken/aanschaffen. Ik maakte een witte blouse en een zwarte broek en dacht: wat saai. Vervolgens dacht ik: waarom niet een zwarte of witte blouse met een werkje. Dus ik maakte een zwarte blouse met witte stipjes en een witte blouse met een zwarte print. Het model leek niet op een blouse maar meer op een trui. Toen dacht ik hoezo witte blouse, waarom niet een zwarte blouse? Dus maakte ik een zwarte blouse met een boordje in plaats van een kraag. Ik was erg druk met het opzetten van mijn bedrijf en schonk geen aandacht/wilde geen aandacht schenken aan mijn tegendraadse gedrag. De afspraak was zwart/wit 'corporate look', hoe moeilijk kon dat zijn, nou moeilijker dan ik dacht.

Rationeel stond ik achter de keuze, maar emotioneel op een dieper niveau was ik bang mijn identiteit te verliezen. Ik deed er alles aan om binnen het zwart/wit toch nog anders te zijn, zodat ik kon zeggen: kijk dat ben ik. Het moment dat ik door had wat er gaande was, moest ik even om mijzelf lachen, om vervolgens de afspraak met mijzelf te maken dat ik niet langer zou geloven dat door kleding mijn zijn zou veranderen. Wie ik ben draag ik uit in mijn handelen, welk kleur jasje daar ook omheen zit. Daarnaast heb ik met mijzelf afgesproken dat ik best wat mag experimenteren met deze nieuwe kledingstijl als dat maar niet vanuit een startpunt van angst voor verlies van mijn identiteit gebeurt.

Wat naast de angst voor het verlies van mijn identiteit ook nog meespeelde waren opinies over mensen die zwart of wit of zwart/witte kleding dragen. Ik had dus emotionele ladingen gekoppeld aan de kleuren zwart en wit. Ik vond dat mensen die altijd maar zwart dragen saaie mensen zijn of mensen die zichzelf probeerden te verbergen of mensen die dunner wilden lijken. Witte kleding vond ik meer voor onpraktische mensen, zoals ik wel mensen kende die kinderen op zondag in het wit lieten rondlopen en dan boos waren dat ze vies werden. Met andere woorden ik had niet alleen te doen met een keuze voor zwart/witte kleding, nee, ik leegde een hele emmer aan emoties en opinies over mijzelf heen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om identiteit en kleding keuze aan elkaar te koppelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waarin ik dat ben dat mijn kleding uitstraalt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een beeld van wie ik ben heb opgebouwd door zaken buiten mijzelf. Ik stop het mij naar buiten richten om te begrijpen wie ik ben, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijzelf te zien wie ik ben en alles buiten mijzelf terug te nemen naar mijzelf om zo te zien wie ik ben in relatie tot mijn buitenwereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn identiteit verlies wanneer ik in een 'corporate uniform' rondloop.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om mijzelf te verliezen door uniforme kleding, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit soort kleding als eenheidsworst bestempel en zo niet meer opval/besta/leef binnen de grijze massa. Ik stop de angst om mijzelf te verliezen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te begrijpen/realiseren dat ik mijzelf niet kan verliezen, maar hooguit het gevoel kan manifesteren van mijzelf kwijt te zijn door buiten mijzelf naar mij te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer leef wanneer ik opga in de massa.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat ik ophoud te bestaan als ik opga in de grijze massa, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een drang heb om anders te zijn door een diep geloof binnenin mij dat zegt dat ik anders niet meer ben/niet meer besta. Ik stop de angst om op te gaan in de grijze massa, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anonimiteit en grijze massa niet te vrezen, maar te begrijpen/zien/realiseren dat de grijze massa de groep mensen is die samen meer kracht heeft dan het enkele individu, dus de keuze is om alleen te gaan of de krachten te bundelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in mijn onafhankelijkheid en anders zijn als een sterk punt dat leiderschap aangeeft.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van sterk zijn te koppelen aan alleen staan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen kan staan in een groep om toch samen sterk te zijn door allen zelfleiders te zijn en het zelfde doel na te streven. Ik stop deze koppeling, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat veel sterke mensen die zelfleiders zijn een ultiem bolwerk kunnen vormen dat sterker is dan de kracht van één.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om speciaal-zijn te koppelen aan wie ik ben en hoe ik mij kleed, om zo te oordelen of ik voldoe aan het plaatje dat ik van mijzelf heb.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van speciaal-zijn en buitenkant-identiteit te laten bepalen wie ik ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet weet wie ik ben en daarom zoek naar de juiste jasjes en blouses om een aha moment te krijgen waarop ik mag zien wie ik ben. Ik stop met geen verantwoordelijkheid nemen voor wie ik ben, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn verantwoordelijkheid niet te ontlopen als het aankomt op het bepalen en vormen van wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kleur zwart met saaiheid te koppelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het koppelen van de kleur zwart aan saaiheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alles behalve saai gevonden wil worden, omdat dit gelijk staat in mijn geest aan er niet zijn/bestaan/leven. Ik stop deze koppeling en breng het woord zwart terug naar zijn definitie, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zwart te zien als een kleur en bijvoeglijk naamwoord vrij van welke herinnering en opinie di eik gedurende mijn leven heb opgedaan of gevormd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kleur zwart met onzeker zijn te koppelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het koppelen van de kleur zwart aan onzekerheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet onzeker voel of wil voelen en dus niet geassocieerd wil worden met de kleur zwart. Ik stop deze koppeling die mij doet strijden in plaats van leven, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onzekerheid wanneer ik het ervaar, dit te begrijpen en te zien in mijzelf waar het vandaan komt, zonder te denken dat ik in het zwart gekleed moet gaan als het teken van de dood, de dood van mijn identiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kleur wit met onpraktisch te koppelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het koppelen van de kleur wit aan het woord/de beleving van onpraktisch, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als praktisch wil ervaren en dus door de kleur wit niet geassocieerd wil worden met het tegenovergestelde van wat ik denk te zijn. Ik stop de koppeling, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer kleur te laten bepalen wie ik wel of niet ben, ik zal kleur moeten bekennen als het gaat om wie ik nu daadwerkelijk ben zonder zaken van buitenaf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met mijzelf de strijd aan te gaan om het behoud van mijn identiteit.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het strijden met mijzelf om mijn identiteit te behouden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door strijd verdeeldheid zaai binnen mijzelf en zo afscheiden van mijzelf in de hand werk. Ik stop de strijd en het afscheiden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om heel en gelijk aan mijzelf te zijn.

http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... orst-zijn/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 29 Aug 2014, 21:39

Dag 356 van 2555: een vleugje afleiding

Vaak 's avonds wanneer ik achter mijn computer zit, in een hoek van de kamer grenzend aan de voortuin, dan weet ik zeker dat ik sigarettenrook ruik. Ik kijk dan meestal naar buiten of ik iemand bij de buren zie staan roken in de voortuin, maar tot op heden heb ik nooit iemand zien staan. Het is een hele vage tabaksgeur die ik ruik die mijn geest vervolgens koppelt aan 'er staat iemand buiten te roken'. Er zijn geen emoties of gevoelens aan verbonden, het is een neutrale ervaring, één van een geur ruiken en die proberen te plaatsen. Wat er echter wel gebeurd is het volgende: omdat er geen fysiek bewijs is dat er iemand staat te roken of ergens rook vandaan komt, komt er in mij een drang naar boven om uit te zoeken wat dit is, waarom ik dit ruik en wat het met mij doet. Ik noem het dan ook een 'drang' omdat het een drang is om iets onbekends te willen weten, onderzoeken en overanalyseren en wel NU. Het is een patroon, daar werd ik op attent gemaakt, en ik kan zien dat het een patroon is om mijn 'geest' volledig in beslag te laten nemen en in het moment deze geur het belangrijkste in mijn leven te laten zijn. Voor een moment bestaat er niets anders. Dit is geen onbekend patroon waarin ik mij voel meegesleurd worden op een golf van 'moeten weten' wat iets is, zonder nieuwsgierigheid, maar een drang zo sterk dat ik het tot op heden niet heb kunnen negeren. De drang lijkt diep van binnen zijn origine te hebben en daardoor heb ik dit altijd als iets van mijzelf geïnterpreteerd.

De vraag is natuurlijk, ben ik dit? Ben ik degene die alles laat varen om stante pede iets te moeten weten/ontdekken om vervolgens, en alleen daarna, weer gemoedsrust te krijgen? Zou dat mijn ware zelf zijn? Een zelf die uit het hier en nu gerukt wordt om zich te verliezen in de ondergrondse gangen van de 'geest'? Is dat een manier van leven die in het belang van een ieder is? Nee, het is een ideale manier van vluchten uit de werkelijkheid. Het gebeurd dan ook vaak op momenten dat ik mij eigenlijk had voorgenomen andere zaken te doen, maar nu kan ik om een reden, alles aan de kant schuiven en even wegmijmeren in de 'geest'.

Dus of er nu een fysieke verklaring is voor het ruiken van de sigarettenrook, dat doet er niet toe. Er is een goede kans dat mijn 'geest' de geur die ik waarneem probeert te labelen en de meest plausibele verklaring zou dan sigarettenrook zijn. Of er staat ergens waar ik het niet zie iemand in een tuin te roken en de rook komt bij ons naar binnen. Maar welke optie het ook zal zijn, het leidt mij nergens naartoe dan afleiding van waar ik mee bezig ben of wat ik wilde gaan oppakken.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets nodig te hebben om mij NU uit het HIER EN NU te halen en te denken dat ik dat nodig heb om te kunnen overleven/voortbestaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon uit het hier en nu stappen in de 'geest', dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik attent moet zijn op het moment wanneer dit gebeurd om te zien wat ik niet wil zien of aan wil gaan in dat moment. Ik stop het mij verschuilen achter excuses om te verdwijnen in de 'geest', en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij te houden wat mijn momenten zijn waarop ik deze drang voel die sterker is dan mijzelf om uit het hier en nu te stappen, om zo een beeld te krijgen van het gehele patroon waar ik mee te maken heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vinden dat ik recht heb op momenten van dwalen in de 'geest' en het mij prettig voelen hierbij.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het gelijk aan mijn kant te willen hebben voor het goedkeuren van mijn daden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik goedkeuring van mijzelf wens/nodig heb om mijzelf te verliezen in de 'geest'. Ik stop het afdwingen van een goedkeuring voor het dwalen in mijn 'geest', en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te komen tot een mate van bewustzijn waarin ik weet wat het juiste is in een specifieke situatie en waar ik dus geen goedkeuring van mijzelf nodig heb, omdat ik simpelweg weet dat het okay is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik intellectueel goed bezig ben met zoeken naar antwoorden en oplossingen voor verscheidene zaken, terwijl ik mijzelf om de tuin aan het leiden ben door niet oprecht te zijn over de reden waarom ik wil wegduiken in het zoeken naar antwoorden die mij niet verder helpen in het leven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afleiding zoeken om mijzelf mee af te leiden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alles kan aanpakken om mijzelf mee af te leiden, maar ik kies die zaken die mij doen geloven dat ik goed bezig ben alsof zij mij verder helpen om mijzelf te verbeteren. Ik stop de afleiding en zie door mijn afleidingsmanoeuvres heen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik mijzelf zie zoeken naar de juiste afleiding, één met mijn adem te zijn en mijzelf te vertragen om te zien waar ik mee bezig ben en wat ik wil omzeilen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij niet intellectueel uitdaag maar mijzelf voor de gek houd.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf uitdagen te verwarren met mijzelf stoppen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf in zo'n moment van afleiding stop zet en niet langer uitdaag om verder te komen. Ik stop het stoppen van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te stoppen wanneer ik mijzelf saboteer om vooruit te komen in iedere ademhaling en elk moment.
Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om


http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... afleiding/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 30 Aug 2014, 23:45

Dag 357 van 2555: de 'geest' als broodheer

Terwijl ik courgette pasta uit de pan haalde en op mijn bord legde, dacht ik, "is dit wel genoeg". Het oogde vrij weinig en het was het laatste uit de pan. Daarna plopte er een andere gedachte op, "ik hoop dat ik later geen trek krijg". In mijn hoofd zei ik tegen mijzelf dat ik eerst ging eten om vervolgens later te ervaren of het voldoende was of niet. Ik at mijn bord leeg en voelde voldaan en ging vervolgens verder met mijn beslommeringen.

Later op de avond plopte er vanuit het niets een gedachten op, "ik heb trek", maar het gekke was dat ik fysiek geen behoefte aan eten voelde. Ik negeerde het en nog weer wat later plopte de volgende gedachten op, "ik heb niet genoeg gegeten". Ook dit negeerde ik want nog steeds voelde ik geen behoefte aan voedsel. Totdat de gedachte concreter werd, "ik heb vanavond niet genoeg eten gehad dus moet ik nu wat eten, ik mag eten, ik heb recht op eten wanneer ik trek heb". Wacht eens even dacht ik, hier wordt een spelletje met mij gespeeld. Ik nam een koekje bij mijn thee om te zien hoe reel dit trek hebben was, maar ik taalde fysiek eigenlijk niet naar eten. Mijn 'geest' bedacht van allerlei zaken die ik nog meer zou kunnen eten, want immers ik had niet genoeg gehad. In dat moment stopte ik dit hele tafereel en deed zelfvergeving. Ik zag hoe een genegeerde gedachten van eerder op de avond een eigen leven was gaan lijden en op mijn gevoel van rechtvaardigheid, tekortkomen en niet genoeg inspeelde. Ik wist dat de 'geest ' tot veel in staat was, maar ik was verbaasd hoe zoiets simpels tot iets gecompliceerds zou kunnen leiden.

Stel dat ik eraan had toegegeven en stel dat ik in plaats van alleen gezonde zaken, junkfood in huis had gehad of dit was gaan halen. Dit soort gedachten kunnen gemakkelijk een soort van opdrachtgever in het hoofd worden/zijn die uiteindelijk tot eetverslavingen leiden. Ik realiseer mij dan ook dat het van groot belang is dat we weten wanneer we met de fysieke realiteit van doen hebben en wanneer niet. Het leren kennen van ons fysieke lijf om zo te weten wanneer wij voedsel nodig hebben en wanneer dit een vraag/opdracht maakt het verschil tussen eetverslaving en eten om het lijf te ondersteunen. Eten om het lijf te ondersteunen wil niet zeggen dat wij Spartaans zijn voor het lijf, af en toe eens iets anders uitproberen en zien hoe ons lijf daar op reageert zijn ook waardevolle ervaringen. Maar we moeten altijd in staat zijn om het terug te leiden naar de fysieke werkelijkheid als meetpunt.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in eerste instantie mee te gaan op de gedachte "is dit wel genoeg".

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van meegaan op een gedachte om een gevoel bevestigt te krijgen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen maar mee ga in een gedachte wanneer er andere herinneringen/emotie/gevoelens aanwezig en nog onverwerkt zijn die deze gedachte voeden of overeind houden. Ik stop het meegaan in een gedachte wanneer ik bemerk dat de gedachte een bevestiging is van een herinnering/emotie/gevoel in mij, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra een gedachte opkomt en deze overeind wordt gehouden door herinneringen/emoties/gevoelens ik direct uitzoek wat het patroon is wat deze gedachte geldig/echt maakt in mijn 'geest'.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf achtergesteld te voelen door de gedachte "ik heb niet genoeg gegeten" toe te staan als uitvloeisel van dit gevoel.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf achtergesteld voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit gevoel nog niet in al zijn dimensies heb onderzocht en gecorrigeerd, waardoor dit gevoel steeds weer als een ander aspect in mijn leven aanwezig is. Ik stop het mij achtergesteld voelen door het patroon op tijd te herkennen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wanneer ik mij achtergesteld voel ik mij vergelijk met een ander en mij dus minder ervaar dan de ander vanuit een polariserende relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik niet genoeg heb en dit in handelen om te zetten door te geloven dat dit zo is, vanuit een gevoel van altijd aan het kortste eindje te trekken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het minder denken te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit een gevoel van meer willen hebben het tegenovergestelde geloof. Ik stop het bestaan in polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in meer en minder te denken, waardoor ik geloof dat ik minder heb en minder ben en dus verlang naar meer te hebben en meer te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat gedachten gestoeld op emoties en gevoelens mij ergens gaan brengen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven dat iets waar is omdat het goed voelt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn gevoelens niet als meetinstrument kan gebruiken, omdat zij mij nergens brengen dan op een dood spoor. Ik stop het geloof in goed gevoel, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iedere geachte die energetisch geladen is met emoties en gevoelens niet te volgen door erin op te gaan of te geloven, maar hooguit te onderzoeken om te zien wat er aan ten grondslag ligt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door op een gedachte mee te gaan voor een moment niet meer mijn fysieke feedback te geloven maar in plaats daarvan mijn 'geestes' feedback aan te nemen als waarheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn fysieke feedback niet als meetpunt te gebruiken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij wil laten leiden door de 'geest' door opzettelijk mijn fysieke meetpunt als onwaar te beschouwen. Ik stop het mij voor de gek houden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer voor de gek te houden en mijn fysieke werkelijkheid als eerste meetpunt te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door meer te willen hebben/zijn het gevoel van niet genoeg te hebben/zijn weg te stoppen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een leegte binnenin mij te willen opvullen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik meer wil om het minder te neutraliseren of op te heffen. Ik stop het vullen van de leegte, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de leegte niet een echte leegte hoeft te zijn maar meer een gevoel van leegte is gevoed door een gevoel van meer willen hebben en dus niet werkelijk is, maar bestaat door de herinneringen/emoties/gevoelens die ik in mij heb laten bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie in mij te laten bestaan door te denken dat ik minder heb en dus niet genoeg heb.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van meer willen hebben dan ik heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de competitie aanga met mijn buitenwereld. Ik stop de jaloezie, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om jaloezie niet te leven, maar vast te stellen te corrigeren en te voorkomen in de toekomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik kan bepalen hoe ik mijn leven ervaar en dat ik door het mij achtergesteld te voelen mijn beleving van mijzelf binnen mijn wereld bepaal en daarmee dus ook het handelen wat voortvloeit uit deze beleving.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn wereld te saboteren door de manier waarop ik toesta dat ik mij ervaar, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met net zoveel gemak anders had kunnen ervaren en dus andere uitkomsten tot stand had kunnen brengen. Ik stop het saboteren van mijn wereld, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn wereld zo te vormen dat het in het belang van een ieder is en niet gebaseerd op gevoelens/emoties/gedachten.


http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... broodheer/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 01 Sep 2014, 23:40

Dag 358 van 2555: tijd als ontmaskering van zelfbeperking

We besloten als gezin om naar de film te gaan, meestal is het moeilijk om die ene film te kiezen die we allemaal de moeite waard vinden om te kijken. Dit keer had mijn partner de film 'Lucy' gespot bij 'the Movies' bij ons in de stad en wonder boven wonder leek het ons allemaal leuk om daarheen te gaan. Daar zaten we dan in de nog bijna nieuwe bioscoopzaal, mijn kinderen hadden al gezegd dat het wel een actiefilm is, maar ik liet het over mij heen komen. Films met alleen maar geschiet en geweld daar kan ik niet minimaal 80 minuten naar zitten kijken, dat wordt op een bepaald moment een soort van overload op mijn systeem.

Wat ik in deze blog post wil bespreken zijn bepaalde zinnen en delen uit de film, dus mocht je nog van plan zijn de film te gaan bekijken, ga gerust je gang ik zal niet alles vertellen.

De film gaat in grote lijnen over het gebruik van onze hersencapaciteit die gemiddeld bij ons mensen 15% is, maar door een nieuwe drug in grote hoeveelheden binnen te krijgen gaat de hoofdrolspeelster Lucy van een hersencapaciteit van 15 naar 100%. In dit proces gaat zij door verschillende stadia en realisaties over het beheersen van haarzelf, haar lichaam en haar omgeving.

Op een bepaald moment legt ze uit dat woorden en cijfers alleen maar bestaan om onze wereld begrijpelijk te maken, een soort van code om het behapbaar te maken. Waardoor woorden en cijfers meteen ook onze grootste beperking zijn. De wereld zo gaat zij verder, is gebaseerd en dus gemaakt door onze beperkte hersencapaciteit, we leven dus in een beperkte wereld.

Dat is toch redelijk de spijker op z'n kop, binnen mijn perspectief slaan we onze vleugels uit zodra we meer woorden en meer betekenissen gaan kennen. De wereld van een kind is vrij klein, omdat het nog niet veel woorden kent. Hoe meer woorden we leren hoe groter onze wereld als kind wordt. Dus leren wij als volwassenen vrijwel geen nieuwe woorden erbij dan blijft onze wereld statisch en is er geen sprake van evolutie binnen onze eigen wereld. We kennen allemaal wel zo'n moment waarop we iets werkelijk niet kunnen bevatten. Dat kan frustrerend zijn of iets waar we ons bij neerleggen, maar het is tegelijkertijd wel het eind van onze horizon waar we direct tegenaan kijken.

Wanneer we ons dan realiseren dat veel mensen niet het uiterste uit zich zelf hebben gehaald gedurende hun leven en dus ongeveer op basisschool leeftijd qua woordenschat zijn blijven steken. Dan hebben we met aardig grote aantallen mensen te maken, die meehelpen scheppen aan deze wereld zoals die vandaag de dag is, die de vooruitgang tegen gaan door hun beperkte hersencapaciteit. Dit klinkt misschien alsof ik alle 'domme' mensen wil verbannen, maar het gaat hier niet zozeer over dom en slim dan wel over de beperking die we onszelf opleggen door te stoppen met connecties te leggen in ons brein.

Het is de hersenplasticiteit, het ontwikkelen van netwerken en connecties in het brein die ons inzicht doet vergroten en dus onze wereld doet vergroten. Hoe meer woorden ik ken hoe meer concepten ik kan begrijpen, hoe meer concepten ik kan begrijpen hoe meer oplossingen ik kan bedenken voor zaken die niet oplosbaar leken vanuit een beperkter gezichtspunt op een eerder tijdstip.

Ook het begrip tijd werd als een sleutel aangekaart in de film. Tijd als de motivatie van alles op aarde. Het fysieke leven kent tijd, die voor velen van ons als een rees tegen de klok in is. Zodra we zien dat tijd meer een orde is in de chaos en alles op z'n tijd kan plaatsvinden, dan veranderd onze strijd in mogelijkheden. Wanneer we nog een stapje verder gaan en tijd vertalen naar ademhaling, dan kunnen we zien dat we adem na adem effectief kunnen bestaan in onze wereld. De adem/tijd blijft doorgaan totdat we niet meer fysiek zijn en overgaan naar tijdeloosheid. Wanneer we die overgang hebben gehad dan zijn we niet meer gebonden aan het hier en nu, wat zo belangrijk in de fysieke werkelijkheid is. Dan zijn we overal omdat alles nu en hier is zonder orde en zonder chaos. Niet dat dit een streven is, het is gewoonweg anders.

De hele film ondanks dat het best een heftige actiefilm is sprak mij erg aan en inspireerde mij ook. Ik kwam bijna verkwikt uit de bioscoopzaal. Ik kon duidelijk zien hoe ook een simpel iets als twijfel bijvoorbeeld funest is en ons beperkt net als onze woordenschat en de tijd. Bij 20% hersencapaciteit heeft Lucy geen emoties en gevoelens meer die haar beperken of laten twijfelen en de verkeerde beslissingen laten nemen. Zij is ten alle tijden gefocust en blijft connecties in haar brein aanmaken om tot een verbetert zelf te komen. Niet dat dit een vrije keuze is geweest voor haar, aangezien zij onvrijwillig deze drugs binnen kreeg in het begin van de film. Wij hebben wel de keuze om onze vleugels uit te slaan en de connecties te vergroten in ons brein door woorden te leren die we nog niet kenden, door te lezen en werelden te ontdekken die we nog niet kenden, door onszelf te vergeven en steeds dieper naar binnen te kunnen kijken om op de juiste tijd zonder twijfel de juiste keuze te maken die in het belang van een ieder is.

Ik vind het een aanrader de film Lucy, heb je de film ook gezien, deel dan gerust jouw perspectieven in de commentaren.

http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... king-lucy/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 07 Sep 2014, 00:02

Dag 359 van 2555: een masker van kalmte

Mijn zoon kwam terug van 3 dagen schoolkamp naar de Ardennen. Zij hadden survival activiteiten gedaan en kampeerden midden in de natuur in tipi tenten. Er werd hen aangeraden om zichzelf te controleren op teken na het struinen in de natuur. Mijn zoon besloot niet te douchen aangezien zij met 100 man 2 douches tot hun beschikking hadden en dit moest plaatsvinden voordat zij een survivaltocht door water en modder gingen maken.

Na het eten op de avond dat hij terug was gekomen zat ik met hem na te praten over hoe hij het had ervaren zo'n kamp, waarop hij aan zijn enkel kriebelde en vervolgens keek naar wat daar zat. Het was een teek van zo'n 2-3 millimeter groot die inmiddels in zijn enkel vastzat. Hij had deze teek absoluut niet gezien, maar toch was hij daar. Ik bleef kalm, maar voelde de onrust van binnen wel aanzwellen. Gedachten kwamen op van: niet nog een kind dat aan Lyme moet lijden. Met de chronische Lyme van mijn dochter in mijn achterhoofd kon ik in dat moment mij niet neutraal opstellen.

Normaal gesproken verwijdert mijn partner de teken aangezien hij daar een handigheid in ontwikkelt heeft. Mijn partner was niet thuis, dus besloot ik met mijn bijna geen ervaring toch de theorie in de praktijk te brengen. Met de tekentang heb ik zo'n 6 pogingen gedaan voordat ik de teek eruit had. De plek was wat geïrriteerd en rood om de beet door het kriebelen van mijn zoon en het eruit halen van de teek. Mijn dochter wilde naar de huisartsenpost om de teek daar te laten verwijderen, maar ik vond dat ik het eerst moest proberen aangezien ik een tekentang bezit. Toen de teek eruit was heb ik een cirkel om de beet met pen op zijn enkel gezet en de volgende ochtend was er geen grote rode kring ontstaan. Wel ben ik goed aan het opletten of hij verschijnselen krijgt die anders zijn dan anders, wat niet makkelijk is met een kind dat 2 nachten slecht geslapen heeft en spierpijn van de activiteiten en lange busreis.

Tijdens het eruit halen van de teek had ik een angst over mij heen dat ik de teek er niet goed uit zou krijgen en daardoor meer schade zou aanbrengen. Wanneer mijn zoon au zei dan wist ik bijna zeker dat ik iets fout deed met de teken tang. Hetgeen waarom mijn zoon au zei was het feit dat ik met de 6 pogingen ook langzaam de plek aan het epileren was en het eruit draaien van haren nu niet heel lekker aanvoelt op een tere plek als een enkel. Ik wilde kalmte bewaren om mijn zoon geen angst aan te jagen, maar noch ik als mijn dochter waren er echt kalm onder. Het was dan ook niet gek dat mijn zoon even later precies wilde weten hoe iemand besmet kon raken met Lyme door een teek die als gastheer functioneert. Ook toen voelde ik mij schuldig dat hij verder aan het denken was over Lyme en ik wellicht hem had bang gemaakt door te handelen vanuit een startpunt van angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord teek in mijn solar plexus beweging waar te nemen en dit te negeren, omdat ik er niet mee geconfronteerd wil worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van energie beweging in mijn solar plexus te ervaren en dit te negeren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in dat moment de confrontatie met mijzelf niet aan wil en sterk wil zijn, maar het tegenovergestelde bereik door angst toe te laten in mijn denken en handelen. Ik stop het negeren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om energie beweging in mijn solar plexus altijd in het moment te onderzoeken, zodat de gevolgen beperkt blijven, en ik vervolgens vrij van emoties en angsten kan denken en handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van de teek in de enkel van mijn zoon het hele traject van besmetting aan mij voorbij zag gaan in mijn 'geest'.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het projecteren van gevolgen in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet stabiliseer door aan alle mogelijke uitkomsten te denken vanuit een startpunt van energie/angst. Ik stop het projecteren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vanuit gezond verstand te bedenken wat ik moet doen in het moment om verdere gevolgen te voorkomen, maar niet preventief te denken/handelen vanuit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wanneer ik een masker van kalmte opzet ik ook kalm van binnen ben en dus kan handelen/denken vanuit stabiliteit/kalmte.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de buitenkant perfect te laten zijn terwijl de binnenkant niet meer weet wat te doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de schone schijn niet kan ophouden en dat ik binnen en buiten hetzelfde zal moeten zijn om echte kalmte te kunnen uitstralen en een echt punt van kalmte voor de ander kan zijn. Ik stop de mooie buitenkant als het niet strookt met de binnenkant, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meer te oefenen met het gelijk trekken van mijn binnen- en buitenwereld en dat ik zolang dat nog niet een natuurlijke expressie van mijzelf is, ik de buitenkant stabiel laat zijn en vergeving doe op dat wat nog niet lukte aan de binnenkant, om zo mijzelf te corrigeren en het op een ander moment nogmaals te proberen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emoties die rondgingen binnenin mij ten tijde van het verwijderen van de teek te willen onderdrukken om zo kalmte op te roepen of ruimte te maken voor kalmte.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van emoties onderdrukken om er geen last van te hebben in het moment, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met iedere onderdrukking vaneen emotie meer gevolgen de wereld in help. Ik stop het onderdrukken, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer er emoties van binnen rondgaan ik de emoties erken en zie, maar ze niet ervaar of meega op de emoties en zo mijn handelen/denken te laten beïnvloeden door deze emoties. Op die manier weet ik dat deze emoties er zijn en kan ik op een later tijdstip hen aanpakken om zo in het vervolg te snappen wat mijn valkuilen zijn in bepaalde situaties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze angst die ik ervoer een angst voor de dood van mijn kind is en dus een overlevingsangst.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van overlevingsangst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst ontwikkel voor iets dat nog niet gebeurt is of staat te gebeuren. Ik stop het projecteren van angst voor overleving, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat angst op voorhand geen goede gids is om zaken met gezond verstand af te handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf de schuld te geven van het krijgen van een tweede kind met Lyme.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij schuldig voelen aan iets dat er nog niet is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat door mijn handelen vanuit emotie gevolgen ontstaan waardoor mijn zoon ziek wordt. Ik stop het aanpraten van een schuldgevoel aan mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op de feiten vooruit te lopen en te zien/begrijpen/realiseren dat ik wel weet dat handelen vanuit angst niet okay is en daardoor dus vrees dat er nare gevolgen van komen en zo op voorhand mijzelf te straffen doormiddel van een schuldgevoel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik de chronische Lyme van mijn dochter emotioneel aankan en dus niet geconfronteerd wil worden met het tegenovergestelde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat ik stabiel ben op een bepaald punt, maar waar de realiteit mij anders laat zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hierop reageer met ontkenning en mijn buitenkant bij elkaar pak om een masker van kalmte op te zetten. Ik stop de ontkenning, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niets te ontkennen dat fysiek bewezen is en zo dus geen strijd aan te gaan binnenin mij die alleen maar meer energie en ontkenning zal uitlokken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kalm te willen blijven voor de ander om zo mijn angst niet over te berengen op de ander.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kalm willen blijven omwille van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst zelf kalm moet wezen om als punt van kalmte voor de ander te kunnen fungeren. Ik stop het handelen om de ander te ondersteunen zolang ik mijzelf niet eerst kan ondersteunen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst voor mijzelf te kiezen, niet vanuit een punt van egoïsme, maar om te zien/begrijpen/realiseren dat ik niets voor de ander kan betekenen als ik het niet eerst zelf op orde heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een kalme persoonlijkheid in het leven te roepen om zo niet eerst naar wie ik ben in het moment hoef te kijken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een persoonlijkheid uit de kast trekken om zo mijzelf te omzeilen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet alleen mijn emoties onderdruk/negeer maar ook mijzelf. Ik stop het omzeilen/negeren van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer zodra het moeilijk wordt een andere persoonlijkheid uit de kast te trekken en zo te denken dat ik de situatie heb gered/opgelost, terwijl ik afscheiding in mijzelf heb gecreëerd door mijzelf af te splitsen in een andere persoonlijkheid.

http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... an-kalmte/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 14 Sep 2014, 00:19

Dag 360 van 2555: niet willen ervaren in het moment - Lyme geconstateerd bij mijn zoon

Deze blogpost is een vervolg op de vorige post "een masker van kalmte". In mijn vorige post beschreef ik wat er aan gevoelens door mij heen ging toen we een teek op de enkel van mijn zoon vonden en ik die verwijderde.

Deze blogpost gaat over het laten testen van mijn zoon en erachter komen dat de teek die hem beet hem Lyme gaf. Gelukkig waren we er vroeg bij en kan er nog wat aan gedaan worden. Maar wat deed dat met mij in het moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen ervaren wat er onder mijn strakke waterspiegel zich afspeelde toen ik hoorde dat ook mijn zoon Lyme heeft.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het negeren van wat hier is als gevoelens en emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet mee hoef te gaan in deze emoties en gevoelens, maar het is wel waardevol om te weten wat mijn water beroerd onder de strakke waterspiegel. Ik stop het negeren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het ontkennen te stoppen als een kurk op de fles die gevuld is met angst en projecties in de toekomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het woelige water onder de strakke waterspiegel.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf aansturen in het moment door gevoelens en emoties te negeren/mij ervan af te scheiden om stabiel te kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet van stabiliteit kan spreken wanneer ik niet alles in overweging neem, dus ook de emoties en gevoelens. Ik stop het mij afscheiden van mijn gevoelens en emoties, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik een 'totaal pakket' ben waar ik niet die zaken uit kan halen waarvan ik vermoed dat zij mijn 'ogenschijnlijke stabiliteit' zullen verstoren, dus neem ik alles in overweging in het moment en kijk ik ook naar de emoties en gevoelens zonder op deze golven mee te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de emoties en gevoelens die als energie bewegen in mijn solar plexus eng zijn, bedreigend zijn voor mijn stabiliteit waar ik in dat moment zo graag in wil geloven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst hebben voor mijn eigen gecreëerde emoties en gevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn creatie wel in de ogen moet kijken, omdat het deel is van mij. Ik stop mijn angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor mijn angsten te hebben maar ze met opgeheven hoofd te zien voor wat ze zijn.

~

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het fout zal aflopen met mijn zoon en hij net als mijn dochter chronische Lyme zal ontwikkelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het projecteren van een uitkomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet bij machte ben in dat moment om de uitkomst te voorspellen. Ik stop het projecteren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit proces met hem te lopen en elke keer daar waar kan te handelen in het belang van een ieder, te ademen en mijzelf niet gek te laten maken door een angst die nergens op gebaseerd is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat mijn zoon niet meer te redden is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waar ik van het ergste uitga en dus in polariteit ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ergste denk om zo verast te worden wanneer het tegenovergestelde bewaarheid wordt. Ik stop de polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te snappen/zien/realiseren dat wanneer ik van het ergste uitga, ik niet mijn ware ik mijzelf laat aansturen, maar een ego/'geest' ben die vaart op polariteit om energie op te wekken in mij met de mogelijkheid om dit te vergroten door de frictie die in mij in gang is gezet door mijn goedkeuring en acceptatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de teek er verkeerd uit heb gehaald en dus dit alles heb veroorzaakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van willen verklaren waarom mij dit een tweede keer overkomt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een slachtoffer rol ga zitten door mijzelf de schuld te geven. Ik stop het beschuldigen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren /begrijpen dat ik door mijzelf de schuld te geven ik mijzelf stop en mijzelf niet verder motiveer om te zien waarom dit is en hoe het komt dat er zoveel besmetting door teken plaatsvindt en het zo in een groter perspectief zet dan mijn eigen bubbel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik gefaald heb als moeder.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf in te dekken door mijzelf af te vallen als moeder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alvast maar zeg tegen mijzelf dat ik gefaald heb om alles voor te zijn wat in deze richting zou wijzen. Ik stop het indekken, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het indekken achterwege te laten en mij te richten op oplossingen in plaats van mijzelf naar beneden halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik de angsten erken, ik mijzelf zal verliezen in de hysterie van deze emoties en gevoelens.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn de controle te verliezen over mijn emoties en gevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door controle te proberen houden mijzelf een niet echte vorm van aansturen voorhoud. Ik stop de angst voor het verlies van controle, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de woorden controle en aansturen niet met elkaar te verwarren en te zien dat controle van het ego/'geest' is en mij een niet echte ervaring bezorgt van het aansturen van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken "nee hè niet weer".

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtofferschap door te projecteren in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet werk aan een oplossing maar mijzelf stop en laat devalueren. Ik stop het devalueren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer als slachtoffer te zien maar als een moeder met een kind dat Lyme in een zeer vroeg stadium heeft waar de kaarten nog absoluut niet van geschud zijn en de uitkomst nog alle kanten op kan. Dat is ook waarom we behandelen als oplossing en niet bij de pakken gaan neerzitten en wachten totdat de ziekte chronisch wordt en hem gaat belemmeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met het hoofd koel houden en sterk te zijn in een heftige situatie voor mijn kinderen, mis te interpreteren en dus alles te onderdrukken en te geloven dat ik daar goed aan doe.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken om het hoofd koel te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf van mijzelf afscheid. Ik stop het afscheiden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf heel te maken en de emoties en gevoelens durf te aanschouwen in het moment waarbij ik geen angst heb dat ik wordt gezogen in een innerlijke onrust/verwarring, maar simpel zie/begrijp/realiseer dat dit in mij bestaat en ik dat kan veranderen door mijzelf te begrijpen en te zien/begrijpen/realiseren waarom ik dit doe.

http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... mijn-zoon/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 21 Sep 2014, 22:03

Dag 361 van 2555: de kleur rood

Recentelijk zag ik Anna over kleuren bloggen en Marjo, ik luisterde het Eqafe interview over kleur en besloot er ook een paar blog posts aan te wijden.

Als kind vond ik het moeilijk om mijn lievelingskleur te noemen, aangezien ik niet één kleur had die ik mooi vond maar een scala aan kleuren die ik weer in bepaalde combinaties mooi vond. Wanneer ik dan toch een kleur moest kiezen dan koos ik in het moment een kleur om mij zo aan te passen aan het feit dat iedereen een lievelingskleur leek te hebben.

Toen ik voor in de twintig was ging mijn interesse wat kleding betreft ineens uit naar rood als een accent om mee te spelen. Ik was tevreden met mijn figuur en had het gevoel dat ik de wereld wel aankon. Ik maakte mijzelf een scharlaken kleurige regenjas en ik voelde mij in die kleur echt 'in control'. Rood is altijd een kleur gebleven om deze ervaring van, alles op orde hebben in het leven, uit te drukken.

Toen ik voor in de dertig was schilderde ik twee wanden van de woonkamer vol met blokjes die ik met vijf verschillende kleuren rood invulde. Mijn partner zat voor zaken in Frankrijk die week en ik besloot de woonkamer een metamorfose te geven. Toen hij 's nachts thuiskwam had ik wat lampjes aangelaten zodat hij de muren zou zien. Gelukkig vond hij het mooi. Zelf vond ik het een warme uitstraling hebben en 's avonds met de lampjes aan gaf het een geborgen en gezellig effect. Je zou bijna kunnen zeggen dat het een 'terug naar de baarmoeder' ervaring opriep.

Nu ik terugdenk aan mijn kindertijd om te zien waar rood een rol heeft gespeeld dan zie ik ineens die rode deken die op mijn bed lag. Wellicht dat daar het gevoel van geborgenheid vandaan komt. Mijn partner en ik kochten onze eerste fauteuils en die waren scharlaken rood, van die fauteuils met oren waar je in weg kon kruipen. Ook hier komt geborgenheid weer terug.

Rood heb ik eigenlijk nooit als de kleur van de liefde gezien, de tegenpool wel, haat en boosheid als het gaat om een koele harde tint rood. Dit zijn natuurlijk allemaal voorgeprogrammeerde aannames over de kleur rood.

Wanneer ik naar de kleur rood kijk door de ogen van de kleurenpsychologie dan zie ik allerlei karaktereigenschappen die ik in mijzelf terug zie of die ik mijzelf zou willen toewensen of die anderen in mij zien. Eigenschappen zoals: zelfbewust, onafhankelijk, impulsief, enthousiast, ondernemend, vooruitstrevend, pioniersgeest, vrijheidsbehoefte, strijdbaar, eigenmachtig, maar ook: ongeduldig en tegen de draad in.

Bij de kleur rood, binnen de jaargetijde symboliek, kom ik uit op april, begin van de lente en in april ben ik geboren.

De kleur rood in kleding bijvoorbeeld draag ik wanneer ik lekker in mijn vel zit en mij geborgen genoeg voel om mij uit te drukken naar de buitenwereld toe. Of is het andersom en draag ik dit omdat ik dit gevoel wil ervaren?


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geborgen te voelen wanneer mijn omgeving mij daartoe uitnodigt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van stimulans van buitenaf nodig hebben om geborgenheid te ervaren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet elk moment van mijn leven geborgen kan voelen vanuit en stabiel punt binnenin mijzelf. Ik stop het zoeken naar geborgenheid om geborgenheid te kunnen voelen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geborgenheid of intimiteit bij mijzelf te vinden door zelfvertrouwen en de wetenschap dat ik op mijzelf kan rekenen in welke situatie dan ook.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rood te zien als een kleur die ik van tijd tot tijd nodig heb om krachtigheid te bevestigen in mijzelf alsof het er nog niet is maar aangewakkerd moet worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de kleur rood nodig hebben om krachtigheid te bevestigen in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in elke ademhaling de kracht van leven kan ervaren zonder dit met ceremonie zoals kleur in mijzelf te moeten aanmoedigen. Ik stop het nodig hebben van de kleur rood, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen ceremonie buiten mijzelf om te gebruiken om de kracht in mijzelf te ervaren. Ik weet dat die kracht in mij is en dus is de kracht klaar om te worden ervaren los van wat er in mijn buitenwereld zich afspeelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik niet 'in control' ben zonder het dragen van de kleur rood.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zoeken naar rode kleding om alles onder controle te willen hebben of denk te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zelfaansturing denk te halen uit de kleur van mijn kleding. Ik stop de controle, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/snappen/realiseren dat ik mijzelf ten alle tijden kan aansturen, in welke kleur kleding dan ook. Daarnaast heb ik geen rode kleding nodig om een gevoel van controle uit te dragen, zelfaansturing is iets dat ik doe, zonder enige vorm van ritueel of ceremonie.



http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... leur-rood/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 05 Okt 2014, 20:29

Dag 362 van 2555: Schep nog maar een keertje op

We spraken als groep af om ook te bloggen over al de zaken die wij inmiddels door het lopen van ons Desteni proces ons eigen hebben gemaakt, wat we in onszelf hebben veranderd en hoe het gebruik van de Desteni gereedschappen/hulpmiddelen ons hierbij hebben geholpen. Ik stelde deze vraag aan mijzelf, wat is er veranderd en hoe ben ik veranderd? Er kwam stilte binnenin mij, niet de stilte van rust en niet de stilte voor de storm. Meer een vacuüm dat verlammend werkt en een staat van zijn waarbij het duidelijk is dat er geen antwoord gaat komen. Waarop ik de volgende vraag aan mijzelf stelde: hoe kan ik geen antwoord hebben op deze vraag? Terwijl ik dagelijks ervaar dat ik door mijn proces anders in het leven sta dan voorheen en zoveel meer in staat ben om mijzelf en mijn wereld te begrijpen.

De leegte of de stilte die ik in eerste instantie ervoer was een weerstand die mijn 'geest' opwierp en die ik toestand in dat eerste moment. Echter ik accepteerde het niet als zijnde het antwoord en vroeg dus door aan mijzelf. Als dit een weerstand is, welk luikje in mijzelf mag ik dan niet openmaken? Wat moet er voorkomen worden door geen antwoord op de vraag van verandering te geven? Er borrelden gevoelens en emoties omhoog en een zin "je mag geen opschepper zijn". Okay dacht ik, in mij zijn dus overtuigingen actief die mij doen geloven dat wanneer ik spreek over verandering die ik in mijzelf liet plaatsvinden, dat dit een vorm van opscheppen is. Je bent een opschepper wanneer je laat zien dat het goed met je gaat en je dit zelf hebt veroorzaakt, was min of meer de onderliggende gedachte. Waar heb ik dat opgepikt dacht ik nog.

Door nog wat dieper in mijn verleden te graven, zie ik mijzelf als kind na een verjaardag met mijn gehele familie. Mijn ouders waren vaak teleurgesteld na zulke bijeenkomsten waar zij het gevoel hadden dat zij niet konden delen wat zij hadden bereikt of daardoor hadden kunnen aanschaffen. Er was sprake van jaloezie onderling en als kind pik je dit soort dingen op en je categoriseert ze als een soort van levensles ergens in je databank. Mijn ouders stopten op een bepaald moment met het delen van wat zij bereikten in het leven, omdat het werd ervaren als opschepperij en dus werd het voor de ander duidelijk dat zij op dat punt niet zo geslaagd waren geweest. Je zou het zelfs als een overlevingsmechanisme kunnen zien wat je als kind filtreert uit zo'n levensles. De angst om als opschepper te worden gezien en zo jezelf buiten de groep te plaatsen waar je voor steun van afhankelijk bent.

Ik kon dus zien waarom ik voor een moment in een weerstand schoot bij deze vraag naar verandering. Vervolgens zag ik hoe ik mijzelf niet liet bungelen en zocht naar het waarom en het hoe, om duidelijk te krijgen waarom dit gebeurde en niet nogmaals hoeft te gebeuren. En dat was het moment dat ik dacht: dat is een enorme verandering in mijn leven geweest en iets wat ik sinds een jaar als een natuurlijk iets ben gaan leven, het zoeken naar mijn startpunt. Bij de dingen die ik doe en zeg momenteel heb ik mijn startpunt helder en mocht dat een keer niet helder zijn dan zoek ik dat onmiddellijk uit. Natuurlijk zegt dit niets over het feit of ik altijd direct iets kan met het startpunt, er zijn ook momenten dat ik mijn startpunt wel zie, maar nog niet hetgeen wil loslaten wat mij nog energetische voldoening oplevert. Toch is ook dit loslaten veel gemakkelijker geworden door mijn proces heen, wanneer het vasthouden van patronen je niets meer opleveren op de korte en langere termijn, dan is het makkelijker om deze los te laten.

Hier laat ik zien hoe ik deze opinie, 'dat ik een opschepper ben wanneer ik laat zien dat het goed met mij gaat', loslaat door zelfvergeving, correctie en verbintenissen.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te gebruiken om niet naar mijn eigen vorderingen te hoeven kijken en te delen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van weerstanden gebruiken om mijzelf in het ongewisse te laten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf alleen maar tekort doe wanneer ik meega in de weerstand. Ik stop de weerstand, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weerstanden voor te zijn door preventief te zien/begrijpen/realiseren dat iets een 'tricky' punt voor mij is en ik dus alert kan zijn op mijn gedachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kijken naar mijn eigen vorderingen en veranderingen als beangstigend te ervaren, als iets waar je bij uit de buurt moet blijven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet willen benoemen wanneer ik iets beheers, wat een ander wellicht nog niet beheerst wanneer ik dit deel met de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben voor afwijzing en het verstoten worden waardoor ik niet meer kan rekenen op steun. Ik stop het de angst voor afwijzing, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat deze angst voor afwijzing niet echt is, maar voortkomt uit opinies die werden gevormd door subjectieve uitspraken en gedragingen van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken en zo vergeleken te worden met anderen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet anders durven zijn dan de meute, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om te tonen dat dingen mij goed afgaan na een lange weg van vallen en opstaan en te worden gezien als een opschepper. Ik stop de angst om als opschepper te worden gezien, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord opschepper los te koppelen van het principe 'delen wat ik beheers'.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om voor opschepper te worden uitgemaakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om voor opschepper te worden uitgemaakt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag als opschepper gezien word, omdat dit niet in mijn beeld van wie ik denk te zijn past en het naar mijn 'mening' een gevaarlijke karaktereigenschap is die alleen maar ellende kan veroorzaken. Ik stop de angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn mening bij te stellen en te zien dat 'opscheppen' en 'delen' niet dezelfde definitie hebben en als zodanig als woorden ook niet met elkaar geruild kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het eerst anderen naar de zin moet maken, door precies dat wel en dat niet te zeggen, en pas daarna te zien of het veilig genoeg is om mijzelf en mijn vooruitgangen te delen met anderen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf onveilig te voelen om mijzelf en mijn vorderingen te delen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik veilige en onveilige situaties op dit gebied niet kan inschatten, omdat mijn startpunt een overlevingsangst is die mijn beeld vertroebelt. Ik stop de overlevingsangst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn startpunt helder te krijgen en te veranderen zodat er een veilige situatie ontstaat waarin ik in staat ben om mijzelf en mijn vorderingen te delen zonder eerst op slot te gaan door weerstanden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet belangrijk genoeg te vinden om mijzelf te delen en dus ondergeschikt te maken aan mijn angsten en meningen die ik in mijn kindertijd in mijzelf programmeerde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf ondergeschikt maken door desinformatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik naast het snappen van mijn startpunt ook mijn startpunt mag bevragen en aan de kaak mag stellen om zo te zien of het een geldig startpunt is of niet. Ik stop het ondergeschikt maken van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen op zoek te gaan naar mijn startpunt en die te veranderen, maar ook te zien/begrijpen/realiseren waarom mijn startpunt niet in het belang van een ieder was en waar dat door veroorzaakt werd.

http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... eertje-op/

sylvia
Berichten: 334
Lid geworden op: 11 Feb 2011, 13:53

Re: Sylvia's tocht naar leven

Berichtdoor sylvia » 16 Okt 2014, 21:50

Dag 363 van 2555: een systeem test

Het systeem en ik zijn voor het overgrote deel van mijn leven geen vrienden geweest. De laatste jaren probeer ik tot verzoening over te gaan en de strijdbijl neer te leggen, aangezien vechten geen duurzame oplossing is. Zo nu en dan wordt mijn geduld dan ook danig op de proef gesteld en zo ook recentelijk. Het waren 3 testen van het systeem op één dag, waarbij ik bij de eerste dacht dat ik mijzelf er totaal in zou verliezen ging het bij de tweede en derde keer al beter.

Test 1:

Mijn dochter had bij het invullen van een eigen verklaring, voor de aanvraag van haar praktijk examen autorijden, per ongeluk het verkeerde hokje digitaal aangekruist. Toen ze dit zag, kon er niets meer worden veranderd. We hebben het CBR gebeld en gevraagd wat de procedure is. Eigenlijk is er geen procedure, je moet nu bewijzen dat wat je hebt aangekruist niet waar is. Dus onze huisarts moest op schrift zetten dat mijn dochter geen psychiatrische behandeling heeft of had, geen beroerte heeft gehad of een aandoening aan het zenuwstelsel.

Niet zo'n moeilijke vraag voor een huisarts die in het dossier kan zien dat dit niet het geval is, dacht ik nog. Ik belde de assistente en zij zou het de huisarts vragen en mij terug bellen. Even later meldde zij mij dat de huisarts geen fysieke onderzoeken doet voor het rijexamen. Ik dacht heel even dat ik wellicht een andere taal tegen de assistente had gesproken, want ik had zeer duidelijk niet gevraagd om een fysiek onderzoek maar om een paar regels tekst. Ze stelde voor om het hele dossier van mijn dochter te kopiëren en naar het CBR te sturen. Hoezo recht op privacy? Ik liet haar weten dat we geen volledig dossier naar een organisatie gingen sturen en dat het CBR daar niet op zit te wachten, ze willen alleen horen of er inderdaad geen sprake van deze aandoeningen is. Oh zei de assistente dan weet ik het ook niet, dan moet u maar een afspraak met de huisarts maken. Ik was inmiddels niet meer kalm, lette op mijnademhaling. Twee dagen later konden ik langs komen en samen met mijn partner besloten we dat hij dit bezoekje ging doen. De huisarts is van Afghaanse afkomst en ik heb het idee dat hij niet zo van mondige vrouwen gediend is, dus namen we plan B en zetten we mijn partner in.

Mijn partner heeft geen huisarts gezien en werd door de assistente geholpen. Deze schreef een paar regels, na wat heen en weer gediscussieer waarin zij stelde dat er wel een reden zou zijn waarom mijn dochter dat ene hokje had aangekruist. Het moest volgens haar dus heel eerlijk ingevuld worden. Mijn partner was uiteindelijk blij dat er wat op papier werd gezet en kwam opgelucht thuis. Ik las de verklaring waar stond dat mijn dochter kortstondige psychiatrische hulp had genoten, maar dat alles nu weer okay was. Ik was absoluut niet meer kalm. Mijn dochter had kortstondige psychologische hulp gehad binnen een revalidatie traject, maar daar vraagt het CBR niet naar. Ik was boos dat de assistente het verschil niet maakte tussen psychiatrische hulp en psychologische hulp en niet besefte wat voor gevolgen dit soort dingen kunnen hebben als zulke foute informatie bij organisaties terecht komt. Ik vroeg mijn partner om terug te gaan en het haar te laten veranderen. Het enige dat er geschreven moest worden was: X heeft nooit psychiatrische hulp gehad, nog een beroerte of een aandoening aan het zenuwstelsel. Mijn partner ging duidelijk met tegenzin terug, maar zag ook in dat dit onacceptabel was.

Ondertussen had ik echt spijt dat ik mijn partner had laten gaan. Het gaf een ervaring dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet had genomen aangezien ik altijd alles regel omtrent onze kinderen en nu bang was dat er moeilijkheden gingen komen aangezien mijn huisarts weinig tot geen vragen van mij honoreert. Bij terugkomst liet mijn partner zien dat de assistente psychiatrisch had veranderd in psychologisch en verder alles had laten staan, wat nutteloos was, omdat het CBR dat niet wilde weten. Mijn man zuchtte en vertelde dat het verhaal van alles moet eerlijk gedaan worden niet uit het hoofd van deze vrouw te krijgen was en dit het beste was wat we konden krijgen. Ik was voor de zoveelste keer teleurgesteld in mijn huisarts en zijn personeel en snap niet waarom alles altijd zo moeilijk gemaakt moet worden. De vraag was zo simpel en inmiddels waren we twee telefoongesprekken en twee consulten verder met een resultaat dat niet voldeed aan de hulpvraag. Ik moest echt mijn best doen om de teleurstelling niet de overhand te laten nemen. Ik kalmeerde mijzelf met mijn ademhaling alvorens de post door de brievenbus kwam.

Test 2:

Een brief van de belastingdienst waarin zij mededeelden dat zij mijn zakelijke bankrekeningnummer niet hebben en dus de teruggave omzetbelasting niet kunnen terugbetalen. Dit is niet de eerste brief die ik hierover heb gekregen en telkens heb ik, hetzij schriftelijk of telefonisch, mijn bankrekeningnummer doorgegeven en telkens bleek dat zij het nummer toch al hadden.

Ondertussen gaan er maanden voorbij van steeds weer bellen of brieven sturen en komt er geen teruggave. Ik besloot meteen de belastingdienst te bellen en na hele verhalen te hebben verteld, waarbij de man niet begreep dat dit de vierde keer was dat ik het rekeningnummer meldde en de vierde keer dat ze het wel hebben maar niets overmaken. Uiteindelijk moest ik maar een bepaald formulier invullen waar ik allerhande officiële documenten en formulieren voor zou moeten aanschaffen om een bankrekeningnummer te melden wat al bekend is. Ik weigerde om te betalen voor mijn teruggave, inmiddels was ik ook nu niet heel kalm meer. Waarom moet ik een bankrekeningnummer blijven toesturen terwijl ze deze al hebben? Hoe kom ik hier doorheen was mijn vraag en die stelde ik ook. De meneer wist het ook niet meer en ik werd doorverbonden naar een andere afdeling.

Uiteindelijk bleek dat de belastingdienst soms denkt met mijn opgeheven eerste bedrijf van doen te hebben en dan weer met mijn nieuwe bedrijf. En toen kwam het euvel naar boven, ik zou op een formulier mijn fiscaalnummer niet hebben ingevuld. Had ik systematisch op alle drie eerdere formulieren mijn fiscaalnummer ook niet geschreven? Het leek er meer op dat er maar wat gezocht werd om mij uiteindelijk opnieuw een formulier te laten opsturen. Gelukkig was dit een formulier waar de kosten alleen opliepen tot een postzegel. De mevrouw zei nog dat zij wel zag dat alles in orde was, maar zij mocht geen vakje voor mij gaan invullen, dat mag niet van het systeem. Ik haalde diep adem en besloot het formulier te downloaden en het hele proces maar weer opnieuw te lopen, het heeft geen zin om mij te verzetten, ik zal het moeten lopen volgens de spelregels van het systeem.

Test 3:

Naast de brief van de belastingdienst kwam er ook een brief van een plaatselijke krant. Die brief kende ik wel daar hadden we er al 3 van gehad. En al twee keer over gebeld. Het ging om het plaatsen van een zakelijke advertentie, niet die van ons. Het adres op de factuur klopte maar de bedrijfsnaam niet. Waarschijnlijk was deze opdracht tot het plaatsen van een grote advertentie, van het bedrijf wiens naam bij ons zakelijke adres stond op de brief. Mijn partner had tot nu toe gebeld, maar het leek niet te helpen, dus ik besloot te bellen, nu ik toch al twee ontmoetingen met het systeem had gehad.

Ik belde de krant en meldde hen dat deze facturen op deze manier niet betaald gingen worden en dat ze beter het andere bedrijf even konden bellen om het juiste adres te vragen. De dame aan de andere kant had er duidelijk geen zin in en zei dat ze wel een creditnota zou sturen. Waarop ik haar vroeg geen brieven meer te sturen naar mijn adres. De dame zei, dat is het enige wat mogelijk is binnen het SYSTEEM. Ik zuchtte, het systeem, het systeem… Inmiddels heb ik twee creditnota's ontvangen en het adres is nog steeds niet veranderd. De brieven gaan nu linea recta in het oud papier. Deze keer ging de ontmoeting met het systeem mij beter af, wat waarschijnlijk ook kwam omdat hier niets voor mij vanaf hing. Ik probeerde het bedrijf op iets te wijzen, zodat ze hun geld konden krijgen voor die advertentie, maar het leek er haast op of dat ondergeschikt was geraakt aan wat het SYSTEEM daar doet en wil.

Inmijn volgende blog volgen de zelfvergevingen en correcties om te komen tot oplossingen binnen mijn werkelijkheid.

http://dagboekvoorhetleven.wordpress.co ... teem-test/


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron