Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 19 Sep 2012, 17:54

Dag 46: George Clooney kan Geen Vlieg Kwaad Doen
http://maitedip.blogspot.com/2012/09/da ... vlieg.html

Vandaag zag ik de volgende foto op Facebook: ZIE BLOG VOOR PRENT

Bij de bovenste prent zegt het:
"Dit is Shakira.
Ze bleef achter met deze misvormingen na haar dorp was aangevallen met 'drones' door Nobel vrede-prijs winnaar, Barack Obama."

Bij de onderste prent zegt het:
"Dit is anti-oorlog activist, George. Hij hield een fondsenwerving voor Obama's herverkiezing."

[Een noot vooraf: het gaat mij in deze post niet of wat in de prent wordt gezegd/afgebeeld waar is of niet - en het gaat mij ook niet om bepaalde personen te beoordelen voor bepaalde acties.]

Het punt is dat zulke situaties wel vaak voorkomen, waarbij iemand een 'held' is in de publieke opinie, maar als je dan gaat kijken naar welke personen hun geld en steun uitgaat, krijg je een heel ander beeld - en om die reden (en niet omdat ik denk dat wat wordt gezegd/afgebeeld in deze specifieke prent waar is of niet) wou ik op de 'like' knop duwen op Facebook.

Maar net voordat ik erop ging klikken, twijfelde ik en de gedachte kwam op in mijn hoofd: "Dat kan niet, George Clooney zou nooit een vlieg kwaad doen." Ik vond dit op zich al een grappige gedachte en vroeg me af waarom ik dat had gedacht, aangezien ik George Clooney zelf nooit ontmoet heb en hem niet ken op een persoonlijk niveau. Het enige wat ik van hem 'ken' is de verschillende karakters die hij heeft gespeeld in zijn films. De tweede gedachte, als antwoord op mijn vraag waar de eerste gedachte op gebaseerd was, was nog grappiger: "Hij is veel te knap!" LOL.

Dit toont maar in welke mate we gebrainwasht zijn met prenten, en wat een 'goede' en een 'slechte' prent is - dat we, in onze mind, iemand zouden 'vrijspreken' enkel en alleen voor zijn/haar uiterlijk. Wat het eigenlijk toont is hoe we onze beslissing van wie we vertrouwen baseren op prenten. Iemand die er netjes uitziet en 'aantrekkelijk' is, gaan we makkelijker vertrouwen dan iemand die vuil onder de nagels heeft of wiens das niet helemaal strak zit...


Wordt vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 20 Sep 2012, 17:26

Dag 47: Meningen als Blinddoek!
http://maitedip.blogspot.com/2012/09/da ... ddoek.html

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te denken 'dat kan niet, George Clooney zou nooit een vlieg kwaad doen'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te denken dat George Clooney nooit een vlieg kan kwaad doen omdat ik heb in mijn mind beoordeelt heb als een knappe persoon/man.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als mensen knap/aantrekkelijk zijn, dat dit de kans veel kleiner maakt dat er iets 'mis' is met hen of dat ze iets/iemand zouden kwaad doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bevooroordeeld te zijn ten voordele van mensen die in het algemeen 'knap'/'mooi'/'aantrekkelijk' genoemd worden en met zulk een uiterlijk, allerlei kwaliteiten te verbinden, zoals: goed, gedisciplineerd, beleefd, gepast, vriendelijk, vertrouwenswaardig, eerlijk, open, etc. - die niets te maken hebben met iemand's uiterlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te laten brainwashen met prenten in de media, op TV, in prentenboeken, in boeken, in magazines, enz. waarbij ik automatisch opinies en meningen vorm over mensen gebaseerd op hun uiterlijke kenmereken (de prent) alleen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wie iemand is niets te maken heeft met hoe iemand zich presenteert te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om waarde te schenken aan iemand z'n uiterlijk iemand z'n uiterlijk een invloed te laten hebben in hoe ik mij voel bij/mbt een bepaalde persoon, hoe ik over die persoon denk, in welke mate ik hem/haar vertrouw, enzovoort.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat ik in controle ben over mijzelf en hoe ik met mensen omga, wanneer zulke brainwashing aantoont dat ik helemaal niet het geval is - want van het eerste ogenblik (letterlijk: de eerste blik) dat ik iemand zie, ging ik meteen bepaalde kwaliteiten aan deze persoon verbinden, enkel en alleen gebaseerd op het uiterlijk van de persoon - en waarvan ik later geloof dat deze impressies deel uitmaken van 'mijn' mening over die persoon en dat ik uit 'ervaring' spreek - wanneer mijn hele houding ten opzichte van een persoon eigenlijk al gevormd was in dat eerste ogenlik, dat eerste moment waar ik de persoon voor de eerste keer zag.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat meningen niets waard zijn, want een mening over een persoon verandert niet, zelfs als de persoon wel verandert - en dan kan ik die verandering niet erkennen in een persoon, want ik zit maar vast te houden aan mijn eigen mening die ik had over die persoon.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om meningen te vormen over mensen van het moment dat ik ze voor de eerste keer ontmoet, zodat ik ze in een 'vakje' of een 'categorie' kan plaatsen in mijn mind, zodat ik een idee heb hoe ik die persoon de volgende keer kan/moet benaderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat mijn mening over een persoon niets te maken heeft met die persoon, maar te maken heeft met welk karakter ik heb besloten te zijn in de aanwezigheid van die persoon.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat een mening nooit iets te maken heeft met de persoon waar de mening over is, maar altijd te maken heeft met wie de mening heeft - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om meningen over mensen serieus te namen, in plaats van mensen gewoon te leren kennen voor wie ze zijn en ze te erkennen voor wie ze zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wanneer ik een mening heb over iemand, dat ik dan de persoon zelf niet kan zien, want ik kan enkel mijn mening zien over die persoon, wat mij compleet verblindt - en hetzelfde geldt voor mijzelf, waarbij - als ik een mening vorm over mijzelf, dan zie ik mijzelf niet meer, enkel de mening.

Als en wanneer ik zie dat ik een mening heb over iemand - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat die mening niets te maken heeft met de persoon zelf, maar dat het een 'management-methode' is van de mind om vast te stellen welk karakter moet geactiveerd worden in de aanwezigheid van de persoon - en dus, verbind ik mij ertoe om alle meningen over die persoon los te laten en de persoon te leren kennen/met de persoon te interageren als wie ze zijn in dit moment.

Als en wanneer ik zie dat ik een mening aan het vormen ben over iemand - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik de persoon probeer in te passen in een 'vakje' of 'categorie' in mijn mind en dat hier helemaal geen behoefte voor is - en dus, ik verbind mij ertoe om de persoon te benaderen als een en gelijk als mijzelf en ook op die manier te communiceren.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 22 Sep 2012, 21:44

Dag 48: Terugkrabbelen op het Laatste Nippertje
http://maitedip.blogspot.com/2012/09/da ... tste.html#

Wat ik vaak ervaren heb is dat wanneer ik een beslissing heb genomen om iets te doen, of mij ergens voor heb opgegeven of als ik mij voor iets ingeschreven had, iets wat ik op zich graag wou doen en al lang naar uitkeek - dat ik op het laatste nippertje, net voor het begint, een soort paniek-aanval krijg en wil teruggaan op mijn eigen beslissing.

De herinnering die ik mij het best kan voorhalen in verband hiermee is toen ik 13 was en ik mij had ingeschreven voor een reis naar Ierland. De reis werd georganiseerd door de school en ging door in de zomer, tijdens de schoolvakantie. Het was niet verplicht, als je wou meegaang, ging je mee en anders niet. Ik was nog nooit naar Ierland gegaan en dat was voor mij al genoeg reden om te gaan, lol.

Oh - ik herinner mij net dat op het moment dat ik mij had ingeschreven, ik goed bevriend was met een bepaald meisje in mijn klas en zij zou ook gaan, dus ik wist dat ik niet alleen zou zijn. Maar doorheen het schooljaar gingen we wat uit mekaar en hebben we elk andere mensen leren kennen en we hadden niet zoveel aan elkaar meer - onze vriendengroepen overlapten niet meer. Dus tegen dat de zomer eraan kwam zag ik dat ik eigenlijik wel 'alleen' zou zijn op die reis, in dat niemand van mijn vrienden meeging.

Maar het gevoel van weerstand was meer dan enkel dat - ik herinner mij goed dat ik het zelf niet onder woorden kon brengen. Het was gewoon een compleet gevoel van paniek en een 'ik wil niet gaan!!!'. Ik probeerde het aan mijn moeder uit te leggen en herinner mij dat ik het helemaal niet onder woorden kon brengen, ik kon haar niet uitleggen waarom ik niet wilde gaan, enkel dat ik niet wou. Allerlei excuses kwamen op: dat het een vakantie in de bergen was met veel wandelen en trektochten en dat ik toch helemaal niet graag wandel en ik ben niet fit genoeg voor trektochten en ik weet niet wat nog allemaal.

Ik weet niet wat mijn moeder me vertelde, maar uiteindelijk ging ik er dan toch mee door. Toen ik op de bus stapte, zag ik mijn moeder teken doen aan een van de leerkrachten die de reis organiseerde en ook meeging - en ik hoorde haar vragen om een oogje op mij te houden omdat ik het gevoel had dat ik de reis niet zou aankunnen. Op dat moment was ik vrij onder de indruk van mijn moeder, want dat was eigenlijk precies wat ik ervaarde: het gevoel dat ik het niet zou aankunnen - en wat ik niet onder woorden had kunnen brengen, had zij zonet gedaan.

In zo'n momenten van paniek voordat ik aan iets begon waarvan ik al lang op voorhand gezegd had dat ik het zou doen, was het alsof alles wat mis zou kunnen gaan opeens in mijn hoofd te binnen schoot, als een waterval van 'worst case scenarios'. En al die gedachten en projecties die altijd negatief uitloopten, creeerden een intense angst - omdat ik zag dat ik geen controle had over wat kwam en omdat ik wist dat ik geen benul had van wat er zou gebeuren en hoe het zou verlopen. Normaal gezien, doorheen je dagelijkse leven heb je bepaalde patronen en ritmes, dat een gevoel van voorspelbaarheid, veiligheid en controle geven. Elke dag ziet er ongeveer hetzelfde uit en je weet vooraf ongeveer wat je zou gaan doen en hoe het ongeveer zal uitlopen. Maar met nieuwe projecten had ik dit niet - alles was mogelijk - en de onzekerheid van hoe ik mij zou ervaren in die nieuwe projecten creeerden zo'n intense angst dat ik gewoon bevroor en alles wou afblazen.

Wordt vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 24 Sep 2012, 00:34

Dag 49: Een Uitdaging? Nee, dankjewel
http://maitedip.blogspot.com/2012/09/da ... jewel.html

Dit is een vervolg op 'Dag 48: Terugkrabbelen op het Laatste Nippertje'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn om alleen te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om alleen zijn te verbinden met angst, en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn van mijn eigen angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn om iets alleen te doen of iets op mijn eentje te ondernemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om 'iets alleen doen of ondernemen' te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn van mijn eigen angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik altijd iemand aan mijn zijde nodig heb om mij te ondersteunen, om mij aan te moedigen, om mij richting te geven en om mij te verzekeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van ondersteuning door het te definieren in iets of iemand anders.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van moed door het te definieren in iets of iemand anders die mij aanmoedigt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van richtinggeven door het te definieren in iets of iemand anders die mij richting geeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van zekereheid door het te definieren in iets of iemand anders die mij verzekert.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te ondersteunen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden als mijn steun.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden als moed.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf richting te geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden als richtinggever van mijn eigen leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden als zekerheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij overweldigd te voelen door een gevoel van weerstand.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dit gevoel van weerstand echt was en dat het meer was dan mijzelf, tot op het punt waar ik meestal ingaf op het gevoel van weerstand, alsof ik ernaar moest lusiteren, dat het een beschermingsmechanisme was, ingebouwd en geactiveerd om mijzelf te beschermen, zelfs als ik mij niet bewust was van de redenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik niet weet wat er gaat gebeuren in de toekomst, dan kan mijn mind dit ook niet weten, en dus kan het overwelmende gevoel van weerstand geen beschermingsmechanisme zijn, want ik of mijn mind hebben geen reden om te denken dat ik van iets moet beschermd worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat de weerstand enkel een resultaat van angst was, angst voor de toekomst, angst voor het onbekende, angst om geen controle te hebben, angst voor onzekerheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben voor de toekomst omdat ik niet weet wat er zal gebeuren en ik geen gevoel van voorspelbaarheid, veiligheid en controle heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik een gevoel van voorspelbaarheid, veiligheid en controle nodig heb om okay te zijn - in plaats van mijzelf te aanvaarden als zelf-stabiliteit, en wat er ook komt in de toekomst, ik ben hier en ik sla mij er doorheen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben voor het onbekende.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de toekomst en het onbekende te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestan en aanvaard om bang te hebben voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om geen controle te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om geen controle hebben te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn van mijn eigen angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn voor onzekerheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om onzekerheid te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het gevoel van weerstand meteen te vertrouwen, zelfs als ik niet zag waarom het daar was, maar omdat ik het zo meteen vertrouw, probeer ik het uit te leggen aan mijzelf met de hulp van allerlei excuses en verantwoordingen - en in het gebruiken van die excuses en verantwoordingen en in het geloven dat ze geldig zijn, versterk ik enkel het gevoel van weerstand.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het best wel grappig is hoe de mind bijna niets van het werk moet doen - het roept een gevoel van weerstand op en nadien doe ik al het werk wel om mijzelf te overtuigen dat de weerstand gerechtvaardigd is, door te zoeken voor excuses en verantwoordingen voor de weerstand.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat weerstand een teken is van nieuwe kansen en dus, dat weerstand net een teken is dat ik door moet gaan, en niet moet stoppen - want als ik doorheen de weerstand loop, zal ik nieuwe kansen, nieuwe deuren tegenkomen - als ik ingeef aan de weerstand, ontzeg ik mij die kansen en maak ik eigenlijk de beslissing om gelimiteerd te blijven in waar en wie ik momenteel ben, mijzelf afsluitend van de mogelijkheden die er zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik nieuwe projecten niet aan kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om elke keer ik iets nieuws onderneem, angst heb dat ik het niet zal aankunnen, dat ik zal falen - en om de teleurstelling van zo'n faling te ontwijken, beslis ik op voorhand al dat ik het niet zal aankunnen in het aanvaarden van die ene gedachte: 'ik kan het niet aan' - en dan geef ik meteen op, zonder er zelfs aan te beginnen, zonder mijzelf een kans te geven om de uitdaging aan te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om uitdagingen altijd te zien als iets negatiefs, iets waarbij ik kan verliezen, of iets kan verliezen - in plaats van in te zien dat ik nooit iets kan verliezen in het aangaan van een uitdaging, ik kan enkel bijleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik een uitdaging uit de weg ga, dat ik dan meteen iets verlies: de mogelijkheid en kans om bij te leren, om mijzelf uit te breiden en ontwikkelen op nieuwe manieren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb teogestaan en aanvaard om angst te hebben voor uitdagingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om uitdagingen te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben voor mijn eigen angst.

Als en wanneer ik zie dat ik een paniekaanval krijg omdat ik denk dat ik iets niet zal aankunnen, dan stop ik, dan adem ik. Ik realiseer mij dat de paniekaanval niets meer is dan weerstand omdat ik schrik heb dat ik zal falen op 1 of andere manier. Ik verbind mij ertoe om in die momenten door te zetten, door de weerstand heel te lopen en de uitdaging aan te gaan in zelf-vertrouwen - het zelf-vertrouwen dat ik kan staan en dat als ik iets niet weet of ergens niet zeker over ben, dat ik voor assistentie zal vragen van anderen om de taak tot een goed einde te brengen.

Als en wanneer ik zie dat ik wil opgeven vooraleer ik aan iets begin, dan stop ik, dan adem ik. Ik realiseer mij dat ik mijzelf tekortschiet als ik opgeef, waarbij uit angst voor verlies, ik meteen kies voor verlies van bij het begin. Ik verbind mij ertoe om niet te stoppen, maar verder te gaan, zelfs als ik geen 'goede' uitkomst kan voorspellen - want ik weet dat in het aangaan van de uitdaging, ik zal bijleren en dat ik daarin zal groeien, in plaats van mijzelf te begrenzen van het begin.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 27 Sep 2012, 00:40

Day 50: Mentale Voorbereiding - Een Toekomstig Moment Instuderen
http://maitedip.blogspot.com/2012/09/da ... -een.html#

Een patroon waar ik vaak in participeer is het punt van 'mentale voorbereiding'. Telkens wanneer ik weet dat er een evenement/gebeurtenis op komst is waarbij ik weet dat ik iets zal moeten doen waar ik weerstand voor ervaar - dan probeer ik mij hierop voor te bereiden in mijn mind door mij in te beelden hoe het zich zal afspelen als om het te oefenen of instuderen zodat wanneer het moment hier is, ik wat ik heb geoefend/ingestudeerd gewoon maar moet uitspelen - op 'play' duwen en de film laten afspelen.

Ik neem een voorbeeld om het patroon meer te openen/verduidelijken. Bijvoorbeeld wanneer ik plan om iemand op een bepaald punt te confronteren. Bijvoorbeeld, waar ik zie dat deze persoon's gedrag zichzelf en mij compromitteert - en waarbij deze persoon iemand is waar ik geen intieme/comfortabele relatie mee heb.

De weerstand die ik ervaar is een angst en linkt in met het punt dat ik besprak in de vorige blog - het gevoel dat ik het niet zal aankunnen. De oorsprong is dus gevoel van minderwaardigheid en een angst om te falen, waar ik het gevoel heb dat ik 'niet in een positie ben' om rechtuit te zijn met die persoon en dat ik de kracht, stabiliteit en rechtuitheid niet heb om zo'n gesprek aan te gaan.

Al deze 'ervaringen' zijn eigenlijk beoordelingen van mijzelf - waar ik een geloof heb over mijzelf omdat ik mijzelf heb vergeleken met anderen waarvan ik denk dat zij dit wel kunnen, dat zij wel in een geschikte positie staan voor zulke gesprekken en waarvan ik denk dat ze de kracht, stabiliteit en rechtuitheid hebben die ik niet zie in mijzelf. Door mijzelf met die personen te vergelijken, heb ik mijzelf als 'minder dan' beoordeeld en in het aanvaarden van die beoordelingen alsof ze de waarheid zijn, heb ik een geloof gevormd over mijzelf.

Nu, ik heb de beslissing al gemaakt om dit gesprek aan te gaan omdat ik zie dat het nodig is - maar in mijn ervaring voel ik mij te 'zwak' om dit te durven. Dan, in plaats van mijn beoordelingen en deze geloofsovertuigingen aan te pakken, creeer ik de minderwaardigheidsgevoelens uit te balanceren door in de omgekeerde polariteit te stappen.

Wordt vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 27 Sep 2012, 21:12

Dag 51: Verbeelding Versus Realiteit
http://maitedip.blogspot.com/2012/09/da ... iteit.html

Dit is een vervolg op: Dag 50: Mentale Voorbereiding - Een Toekomstig Moment Instuderen.

Het laatste dat ik schreef in mijn vorige blog-post is:

"Nu, ik heb de beslissing al gemaakt om dit gesprek aan te gaan omdat ik zie dat het nodig is - maar in mijn ervaring voel ik mij te 'zwak' om dit te durven. Dan, in plaats van mijn beoordelingen en deze geloofsovertuigingen aan te pakken, probeer ik de minderwaardigheidsgevoelens uit te balanceren door in de tegenovergestelde polariteit te stappen."

Dus, ik was aan het punt gekomen van hoe ik mij 'te zwak' voelde om de confrontatie aan te gaan en om mij 'sterker' te voelen in mijzelf, stapte ik in de tegenovergestelde polariteit. Hoe deed ik dat?

Dit is waar de 'mentale voorbereiding' de kop opsteekt - waarbij ik, in mijn hoofd/mind het gesprek 'inoefen', door het af te spelen in mijn verbeelding en waarbij ik er zeker van maak dat ik heel sterk in mijn schoenen sta. Dus ik beeld mij in dat ik in het gesprek heel stabiel ben, dat ik altijd een tegenargument bij de hand heb, dat ik niet 'toegeef', dat ik heel rechtuit ben - en ik ga opzettelijk het gesprek laten afspelen op een manier waar ik schrik voor heb - waarbij er een punt van conflict onstaat en waarbij ik voel dat ik iets te 'verliezen' heb, namelijk mijn relatie met de persoon, of het respect/de vriendschap/het vertrouwen van de persoon, enz. Dus - ik speel 'the worst case scenario' af in mijn hoofd (want 'the worst case scenario' is waar mijn gevoel van minderwaardigheid het sterkste is) en maak er zeker van dat ik een 'uitmuntende' prestatie neerzet, of in andere woorden: dat ik uitkom als de 'winnaar' van de discussie.

Ik heb dit patroon vaak verantwoord in mijzelf door mijzelf te zeggen dat ik gewoon aan het 'oefenen' ben en dat ik mijzelf aan het voorbereiden ben, zodat het gesprek zo vlot mogelijk verloopt voor beide partijen - maar wat ik eigenlijk aan het doen ben, is het 'oppompen' van mijn ego - omdat ik zit met een gevoel van minderwaardigheid en ik dit gevoel probeer te niet te doen door een gevoel van meerderwaardigheid. Het feit dat zulke verbeeldingen niet kunnen verantwoord worden in te zeggen dat ze een 'oefening' zijn, is duidelijk omdat wanneer het fysieke gesprek zich voordoet, het altijd compleet anders uitdraait dan wat ik had verwacht/wat ik mij had ingebeeld, en al de argumenten die ik had voorbereid in mijn mind/hoofd, zijn meestal niet gepast/toepasselijk in de context van het gesprek en het moment waarin het gesprek zich voordoet. Dus, het inbeelden van zulke gesprekken/momenten vooraf is geen betrouwbare fundering voor het eigenlijke gesprek. De verbeeldingen zijn vaak zelfs 'slechte raadgevers', waarbij het gesprek zou uitdraaien op onnodig conflict, omdat dit is waar ik mij in mijn verbeelding op probeerde voor te bereiden, en dus was het gesprek in mijn verbeelding doordrengt met conflict, en was mijn positie in het gesprek oftewel verdedigend of aanvallend - en dus, als ik in de fysieke realiteit zou afspelen wat ik mij voordien ingebeeld had, dan zou ik meteen een verdedigende of aanvallende houding aannemen, wat meteen de toon zou zetten voor een conflict-situatie, waar het misschien niet nodig was.

Wordt vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 04 Okt 2012, 00:48

Dag 53: Het Onderschatten van Mijzelf in het Ondersteunen van een Ander
http://maitedip.blogspot.com/2012/10/da ... f-in.html#

Iets wat ik vaak ervaren heb is dat ik mijzelf heb verrast in mijn capaciteit om een ander te ondersteunen in zijn/haar proces. Bijvoorbeeld in het zijn van een buddy in DIP heb ik vaak het idee en het gevoel gehad dat ik net bekwaam ben om iemand te assisteren of ondersteunen met een bepaald punt waar ze moeilijkheden mee hebben.

Het is alsof ik een 'gewicht' op mijn schouders voelde want ik was bang dat mijn onbekwaamheid de ander zou compromitteren in zijn/haar proces want ik had dit gevoel dat ik niet genoeg inzicht had, dat ik niet genoeg ervaring had of dat ik niet de nodige vaardigheden had om een persoon echt te ondersteunen.

Maar wanneer ik in zulke momenten een diepe adem nam en doorheen de angst liep, stond ik vaak verrast met mijzelf in mijn capaciteit om iemand te ondersteunen - want, in het moment waarop iemand een bepaald punt met me wil bespreken, heb ik meestal wel een advies of perspectief te bieden dat de andere persoon inzicht geeft in zichzelf of zijn/haar leven. En dit zijn vaak adviezen en perspectieven waarvan ik niet eens wist dat ik ze had/dat ik erop zou kunnen komen, maar die in het moment gewoon duidelijk worden.

Dus het zijn van een buddy heeft me heel erg geassisteerd in het ontwikkelen van zelf-vertrouwen - en dat, als ik gewoon loslaat van mijn ideeen over mijzelf, dat ik mijzelf kan bewijzen dat ik meer ben dan wie ik dacht dat ik was.

We hebben vaak de neiging om onszelf te kort te schieten, waarbij we onszelf onderschatten omdat we op voorhand niet weten wat we zullen zeggen of op voorhand geen lijst van adviezen hebben klaarliggen om te kunnen copy/pasten wanneer het toepasselijk is. Wanneer we iemand ondersteunen kunnen we niet op kennis en informatie rekenen, het gaat erom dat we onszelf in de schoenen van een ander zetten en dan uitdrukken wat we zouden doen in hun plaats/situatie - en hierin heb ik ondervonden dat ik al meer gelopen heb in mijn proces dan waar ik mij bewust van was, want de suggesties die ik geef zijn suggesties die ik zelf al heb toegepast/geimplementeerd in mijzelf/mijn leven/mijn proces.

En zo, stilletjesaan, elke keer ik mijzelf verraste, werd het duidelijker dat ik mijzelf slechts aan het onderschatten was en dat ik mijzelf meer krediet moet geven.

En in elk geval - wat is het ergste dat kan gebeuren? Dat is dat een persoon perspectief vraagt op een punt dat ik zelf nog niet gelopen heb, waarbij ik heb mijzelf nog niet in die situatie ondervonden of ik heb de oplossing ertoe nog niet gezien. Maar dan is het slechts een kwestie van er iemand anders bij te halen en iemand anders om perspectief te vragen. En dat is dat, lol.

Dus, als je jezelf aanvankelijk niet vertrouwt als buddy - en gelooft/voelt/denkt dat je te veel hooi op je vork hebt genomen - geef het wat tijd. Als er iets is waarbij je niet zeker bent of waar je niet weet wat te zeggen - vraag iemand anders hoe zij zouden antwoorden/welke suggesties ze zouden geven. En onthoud dat je vooraf de antwoorden niet hebt - blijf in het moment, blijf in je adem - en sta jezelf toe om jezelf in de andere persoon z'n schoenen te zetten en te delen hoe jij de situatie/jezelf zou aanpakken/richting geven.

Wordt vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 04 Okt 2012, 22:14

Dag 54: Zelf-Vertrouwen in het Ondersteunen van een Ander
http://maitedip.blogspot.com/2012/10/da ... n-het.html

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te denken/voelen/geloven dat ik niet bekwaam ben om een buddy te zijn in DIP.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn dat mijn zogenaamde onbekwaamheid om een ander te ondersteunen en assiteren met een punt waar ze moeilijkheden mee hebben, omdat ik dacht/voelde/geloofde dat ik niet genoeg inzicht heb, dat ik niet genoeg ervaring heb of dat ik niet de nodige vaardigheden heb om een persoon echt te ondersteunen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te onderschatten uit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in het zijn van een buddy en het ondersteunen van een ander in het geven van perspectief en advies/suggiesties dat ze kunnen toepassen in hun leven omdat ik mijzelf niet zie als wie ik ben, maar vasthoud aan een idee dat ik niet goed genoeg ben, dat ik niet effectief genoeg ben, dat ik niet genoeg inzicht heb, dat ik niet genoeg ervaring heb of dat ik niet de nodige vaardigheden heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in het zijn van een buddy omdat ik op voorhand geen lijst van adviezen en suggesties heb klaarliggen om te kunnen copy/pasten wanneer het toepasselijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn zelf-vertrouwen te definieren in relatie tot hoeveel kennis en informatie ik bezit over een bepaald onderwerp en als ik geen reeks van feiten kan oproepen in mijzelf in relatie tot een bepaald onderwerp, dan denk/geloof/voel ik dat ik mijzelf niet kan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen om in het moment te zijn, om in het moment te kunnen antwoorden op een vraag, om in het moment perspectief te geven, zonder dat ik mij daarvoor heb voorbereid door 'onderzoek' te doen of een lijst van antwoorden op voorhand samen te stellen of door antwoorden in te studeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat buddying te maken heeft met zichzelf in de schoenen van een ander te stellen en dan uit te drukken wat ik zou doen in de plaats/situatie van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te kort te schieten door mijzelf geen krediet te geven voor wat ik gedaan heb, voor de veranderingen en correcties die ik heb geimplimenteerd/toegepast in mijn leven/mijzelf/mijn proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het ergste dat kan gebeuren wanneer ik buddy is dat een persoon om perspectief vraagt op een punt dat ik zelf nog niet heb gelopen, waarbij ik mijzelf nog niet in diezelfde situatie heb ondervonden of waarbij ik de oplossing ertoe nog niet heb gezien - en dus dat ik in die gevallen er gewoon iemand anders kan bijhalen om perspectief te vragen en dat het niet betekent dat ik nu vastzit of dat ik geen buddy kan zijn of dat ik gefaald heb als buddy of dat ik een ander's proces ga ondermijnen/compromiteren.

Als en wanneer ik zie dat ik denk/voel/geloof dat ik niet genoeg kennis en informatie heb over een bepaald onderwerp om mij hierin mee bezig te houden, of mij ergens in verband met dat onderwerp aan te verbinden - dan stop ik, dan adem ik. Ik realiseer mij dat ik niet per se kennis en informatie nodig heb, maar dat ik gewoon mijn gezond verstand kan gebruiken - en dus verbind ik mij ertoe om te ademen, door de angst en onzekerheid heen te lopen, mijzelf krediet te geven en in het moment te zien wat kan gedaan worden zonder door een hele voorbereidingsfase te gaan.

Als en wanneer ik zie dat ik op een bepaalde vraag geen perspectief kan bieden en ik in een staat van angst/zenuwachtigheid/onzekerheid stap - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat het feit dat ik geen perspectief te bieden heb niet betekent dat ik een onbekwame buddy ben, maar slechts dat ik mijzelf nog niet in diezelfde situatie bevonden heb of dat ik de oplossing ertoe nog niet heb gezien/gelopen - en dus, ik verbind mijzelf om in dat moment los te laten van de angst/onzekerheid/zenuwachtigheid en gewoon te communiceren met de ander dat ik op die vraag geen perspectief kan bieden en ik vraag een ander wat hij/zij als advies of perspectief zou geven.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 16 Okt 2012, 22:59

Dag 61: De Kinderen Zullen de Weg Wijzen
http://maitedip.blogspot.com/2012/10/da ... jzen.html#

Deze blog-post is een vervolg op 'Dag 60: Het Onvoorwaardelijk Vertrouwen van een Kind'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te denken en geloven dat het onvoorwaardelijk vertrouwen van een ander onmogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in te zien dat de gedachte en het geloof dat onvoorwaardelijk zelfvertrouwen onmogelijk is eigenlijk een beslissing is en niet een feit - want een nieuwgeboren kind vertrouwt onvoorwaardelijk, en zij zijn dus het bewijs dat onvoorwaardelijk vertrouwen in een ander mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een kind z'n onvoorwaardelijk vertrouwen te schenden door het kind niet te behandelen op de manier dat ikzelf zou willen behandeld worden - maar in plaats van dit onvoorwaardelijk vertrouwen te eren, het kind te introduceren in een mentale staat van wantrouwen, misleiding, leugens en paranoia - waarbij ik, in plaats van te leren van het kind, het kind 'mijn weg' opleg, de weg van de wereld zoals het nu is - waarbij ik niet in overweging neem hoe ik daardoor enige kans om de wereld te verbeteren, vernietig.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard schrik te hebben en angstig te zijn wanneer ik zie/mij realiseer hoeveel vertrouwen een kind heeft in mij - omdat dit betekent dat ik dan ook een verantwoordelijkheid heb om dit vertrouwen te eren - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in de capaciteit om een ander te eren, te helpen groeien, te leiden, te steunen op een manier waarop het kind ook zelfvertrouwen kan ontwikkelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben en angstig te zijn voor verantwoordelijkheid door de perceptie dat verantwoordelijkheid een dimensie van potentiële faling inhoudt - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om 'verantwoordelijkheid' te linken met 'potentieel falen' in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om te falen.

Als en wanneer ik zie dat ik in een staat van angst treedt omdat ik zie in welke mate een ander mij vertrouwt - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik op mijn eigen zelfvertrouwen moet werken, zodat ik zelfvertrouwen in de ander kan ontwikkelen, zodat, wanneer eenieder mekaar vertrouwt, we ook mekaar kunnen vertrouwen op een onvoorwaardelijke manier - en dus, ik verbind mij ertoe om in dat moment, de angst en de schrik niet in achting of vertrouwen te nemen, maar mijzelf te vertrouwen in mijn adem en het moment per moment te nemen, zodat ik, met de tijd, stap voor stap, mijn zelfvertrouwen kan ontwikkelen.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 29 Okt 2012, 21:25

Dag 62: De grens tussen droom en werkelijkheid
http://maitedip.blogspot.com/2012/10/da ... om-en.html

Vandaag na mijn examen nam ik een dutje en toen LJ mij probeerde wakker te maken maakte ik het hem echt moeilijk.

Het examen dat ik schreef vandaag was over verandering in de politiek in Africa - waarvoor we veel gelezen en gestudeerd hebben over dictators in Afrika, zoals Mobutu en Kabila. Een van de dingen die typisch zijn voor dictators in een democraat's kostuum is dat ze mensenrechten ondermijnen.

Toen LJ mij probeerde wakker te maken, was ik nog steeds in mijn droom en had ik niet echt een besef van de werkelijkheid - ik geloofde dat mijn droom meer reeel was dan de werkelijkheid. Voor een of andere reden interpreteerde ik LJ's poging om mij wakker te maken als een manier waarin hij mij het recht om te slapen aan het ontzeggen was. Ik had een idee dat ik nog langer kon slapen - hoewel ik geen benul had van de tijd en dat ik echt wel moest opstaan om de paarden binnen te halen. En ik dacht dat LJ mij probeerde wakker te maken 'voor mijn tijd' en dit ervaarde ik als een schending van mijn rechten - lol.

Zelfs wanneer LJ zei dat ik moest opstaan omdat het tijd was om de paarden binnen te halen zei ik 'Nee - het is ok' - LJ dacht dat ik tegen hem aan het praten was, maar eigenlijk was ik aan het praten tegen andere mensen in mijn droom om ze te laten weten dat ze LJ niet moesten vertrouwen, dat het gewoon een leugen is dat hij gebruikt om onze rechten te schenden. Wanneer LJ zei 'okay, dus ik kan Ben (mijn paard) op z'n eentje in de wei laten staan dan??' als een poging om mij uit mijn waanstaat te schudden - zei ik gewoon weer 'het is okay, nee, het is okay' - lol.

LJ zei dan dat ik mijn kleren moest veranderen omdat ik nog steeds mijn stadskleren aanhad. Daar antwoordde ik gewoon niet op, want ik probeerde mijn recht om te slapen zo ongestoord mogelijk uit te oefenen - lol. Dan probeerde hij mijn T-shirt uit te trekken, want we moesten nu echt wel doorgaan. Toen hij dat deed, begon ik hem weg te duwen en mijn T-shirt terug naar beneden te trekken. Ik dacht dat het een soort strategie was om mij te verwarren en ik moest echt wel mijn rechten verdedigen!

Toen ik uiteindelijk terug tot mijn zinnen kwam had ik nog steeds het gevoel dat mij een groot onrecht was aangedaan en bleef kwaad op LJ voor een tijdje - die het hele gebeuren gewoon compleet absurd vond en niet begreep waarom ik zo moeilijk deed.

Wordt vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 08 Nov 2012, 22:04

Dag 66: Zelfstandigheid - Zelf Staan - Zelf een Stand Innemen
http://maitedip.blogspot.com/2012/11/da ... -zelf.html

In welke mate ben ik zelfstandig en in hoeverre ben ik afhankelijk van anderen in het lopen van mijn proces? Ik merk dat ik vaak wacht op anderen om de leiding te nemen, om op ideeën te komen, om oplossingen te vinden, om initiatief te nemen, enz. Ik ben welwillend om te participeren en te ondersteunen eenmaal een richting is aangewezen, maar ik ben nog steeds afhankelijk van een ander om mij in een richting te wijzen. Het is alsof iemand mij nog steeds bij de hand moet nemen en ik er gewoon achteraan wandel.

Zelfstandigheid. Zelf staan. Zelf een stand innemen.

Wie zou ik zijn zonder anderen? Zou ik staan, zou ik mijzelf duwen om te doen wat er nodig is en actief te zoeken naar manieren die ondersteunend zijn voor de groep? Of zou ik gewoon stilstaan, niet bewegen, in mijn comfortzone blijven?

Er is in dit punt een verbetering ten opzichte van wie ik was 4 jaar terug - maar de ontwikkeling is te traag, ik ben niet tevreden met waar ik nu sta en de mate waarin ik gewillig ben om buiten mijn comfortzone te stappen. Of ik alleen ben of in groep zou geen verschil mogen uitmaken - ik zou dit proces moeten lopen alsof ik alleen was, alsof ik de enige was die het proces (op een bewuste manier) aan het lopen was, zoals al gedaan is geweest door Bernard. Hij deed het alleen, hij had niemand om hem te duwen, niemand om hem te ondersteunen, niemand om mee te overleggen. Die zelf-aandrijvingskracht bestaat potentieel in eenieder, maar ik zie niet dat ik - als ik op dit moment naar mijzelf kijk - op die manier zou kunnen staan - zelf staan - zelf een stand innemen - 'against all odds'. Tot nu toe ben ik een schaap geweest, maar eenieder heeft het potentieel een leeuw te zijn - of een leeuwin in mijn geval, lol. Wat houdt mij tegen?

Angst.

Angst om verantwoordelijkheid te nemen. Angst om een vergissing te maken. Angst om kwetsbaar te zijn.

De excuses die ik gebruik om mijn zelf-limitatie te verantwoorden zijn:
'Ik ben er niet klaar voor'
'Ik heb de vaardigheden niet'
'Ik kan gewoon op niets komen'
'Ik denk niet dat dat mijn rol is'

Wat ik ook zie is dat ik mij afhankelijk heb gemaakt aan vergaarde kennis en eerdere ervaringen. Als ik bijvoorbeeld plots helemaal alleen was, zou ik enkel doen wat ik 'ken', wat ik weet dat ik 'kan', wat ik ervaring in heb - want dat is veilig. Dus in plaats van mijn ervaring en begrip uit te breiden, zou ik mij slechts toepassen binnen de grenzen van mijn alreeds vergaarde kennis en ervaring - binnen de grenzen van mijn verleden. En daar zou ik blijven vastzitten, wachtend op iemand die mij kan leiden, iemand die mij de weg kan wijzen in hoe ik nu verder kan, wachtend op een redder.

Wordt vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 09 Nov 2012, 22:59

Dag 68: Mijn Eigen Levenspad Aanleggen
http://maitedip.blogspot.com/2012/11/da ... eggen.html

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf van anderen afhankelijk te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de gemakkelijke weg te willen nemen, waarbij iemand anders de baan voor mij ruimt en ik op een voorgewandeld pad kan lopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat er geen verschil is in een voorgeprogrammeerd leven leiden en een leven leiden waarbij ik mijzelf niet leid, maar er altijd op reken dat iemand anders de leiding zal nemen, dat iemand anders op ideeën zal komen, dat iemand anders oplossingen zal vinden, dat iemand anders wel initiatief neemt - want ik creëeer mijn eigen pad nog steeds niet - ik wandel gewoon in de toekomst die een ander voor mij al heeft voorbereid.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij af te vragen hoe de wereld zo corrupt en afschuwelijk kan zijn, wanneer ik in en als mijzelf de keuze heb gemaakt om anderen te vertrouwen in het bepalen van mijn levenspad - en dus, ik hen toestemming geef voor al wat ze maar kunnen bedenken te doen ten opzichte van mij - want in de keuze om zelf niet de leiding te nemen zeg ik eigenlijk dat het mij niet genoeg kan schelen, dat het niet belangrijk genoeg is voor mij om moeite te doen om de moed en de vaardigheden te ontwikkelen om zelfstandig te zijn in elke zin van het woord.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om steeds op iemand anders te wachten om mij de richting te wijzen met het excuses dat ik niet klaar ben om de verscheidene opties te zien en af te wegen en zelf een richting te kiezen, dat ik de vaardigheden niet heb om dit te doen, dat ik op niets kan komen/dat er bij niets te binnen springt, dat het mijn rol blijkbaar niet is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een ander de verantwoordelijkheid te geven om mijn leven te leiden - waarbij ik niet de leider ben, maar gewoon de volger - en dus, als ik mijn eigen leven niet leidt, kan ik ook niet zeggen dat ik levend ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik niet klaar ben om mijn leven te leiden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik de vaardigheden niet heb om mijn leven te leiden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat ik op niets kan komen/dat er mij niets te binnen schiet - wanneer dit eigenlijk de mate aantoont tot de welke ik mijzelf heb gelimiteerd en begrensd, waarbij, als ik mijn zelf-bepaalde grens nader - ik bang wordt en liever in die angst blijf zitten, want de angst is tenminste vertrouwd - ik ken angst - terwijl ik het onbekende van wat voorbij mijn grenzen ligt, als wat ik nog niet verkend heb in/van mijzelf nog niet ken, en dus veronderstel ik meteen dat wat ik niet ken mogelijk schadend is voor mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het absurd is om angst te verkiezen omdat ik bang ben voor het obekende - angst kiezen om angst te vermijden - lol.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn zelf-aandrijvingskracht uit te zetten - waarbij ik mij bewust ben dat dit potentieel bestaat in mij, maar waarbij ik gekozen heb om het niet te gebruiken, wat als ik mijzelf aandrijf, weet ik dat ik buiten mijn comfortzone moet stappen - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te willen vasthouden aan mijn comfortzone, als een gevangene dat haar cel niet wil verlaten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aavaard om mijzelf geen leiding te geven en mijn eigen horizons niet te verkennen, uit angst om verantwoordelijkheid te nemen, uit angst om vergissingen te maken en uit angst om kwetsbaar te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om verantwoordelijkheid, vergissingen en kwetsbaarheid te verbinden met een vorm van pijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te omarmen in en als verantwoordelijkheid, vergissingen en kwetsbaarheid - in de zekerheid dat ik er altijd zal zijn voor mijzelf - en als het even moeilijk is, dan vind ik een manier om mijzelf erdoorheen te werken en een oplossing te vinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf afhankelijk te maken aan eerder vergaarde kennis en eerdere ervaringen, waarbij - als ik plots helemaal alleen zou zijn, ik mijn zelf-toepassing zou limiteren tot wat ik 'ken', tot wat ik 'weet', tot datgene waar ik ervaring in heb, omdat ik dit als 'veilig' heb gelabeled, en alles wat onbekend is als 'gevaarlijk' heb gelabelled.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien en mij te realiseren dat ik dit proces alleen moet kunnen lopen: zonder iemand om mij te duwen, zonder iemand om mij te ondersteunen, zonder iemand om mee te overleggen - enkel mijzelf met gezond verstand en zelf-eerlijkheid als mijn leidende principes - en ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik dit proces niet alleen kan lopen - zonder motivatie van buitenaf, zonder ondersteuning van een ander, zonder iemand om mee te overleggen - want als een ander het kan, kan ik het ook - en als een ander het kan, heb ik geen excuses om te beweren dat het onmogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om altijd alles veilig te willen spelen, en dus, enkel begin aan datgene waarin ik ervaring heb, datgene waarvan ik weet dat ik het kan, datgene waarvan ik weet dat het goed zal eindigen - in plaats van in te zien dat als iedereen op die manier redeneert, dat de wereld NOOIT zal veranderen, want iedereen blijft dan gewoon ter plekke ronddabberen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om een en gelijk te staan met zij die absolute zelf-verantwoordelijkheid nemen in zelf-standigheid - in het erkennen, aanvaarden en omarmen van mijn eigen potentieel en dit zelf te ontwikkelen en te leven als mijzelf.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 12 Nov 2012, 00:48

Dag 68: Mijn Cocon, Mijn Comfortzone, Mijn Cel
http://maitedip.blogspot.com/2012/11/da ... mijn.html#

Als en wanneer ik zie dat ik de gemakkelijke weg wil nemen en in mijzelf een stap naar achteren zet om anderen 'de vloer' te geven om te bepalen wat er nu moet gebeuren - stop ik, adem ik. Ik realiseer mij dat ik mijzelf aan het limiteren ben en toegeef aan angst voor verantwoordelijkheid, angst voor kwetsbaarheid en angst om een vergissing te maken. En dus - ik verbind mijzelf er toe om de angsten los te laten, mijzelf te omarmen in mijzelf en door de weerstand heen te lopen in het duwen van mijzelf om actief de leiding te nemen, initiatief te nemen, oplossingen te vinden, op ideeën te komen, etc., naargelang de context van het moment.

Als en wanneer ik zie dat ik een ander de toestemming geef om mijn levenspad uit te leggen en mijn toekomst te bepalen - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik een ander belast met de verantwoordelijkheid van mijn leven en dat ik eigenlijk een statement maak dat het mij niets kan schelen wat er van mij of mijn leven wordt - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om de moeite te doen om de moed en de vaardigheden te ontwikkelen om zelfstandig te zijn in elke zin van het woord.

Als en wanneer ik zie dat ik denk 'dat ik niet klaar ben' om verscheidene opties te zien en af te wegen en dan zelf een richting te kiezen of dat ik de vaardigheden neit heb om dit te doen of dat ik op niets kan komen/dat er mij niets te binnen springt - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat dit slechts excuses en verantwoordingen zijn die niet geldig zijn als een manier van zelf-manipulatie om mijzelf ervan te overtuigen dat het okay is dat ik mijzelf op deze manier limiteer - en dus, verbind ik mijzelf ertoe om door de weerstand heen te lopen en het gewoon een kans geef, hoe zinloos of belachelijk de ideeëen ook mogen klinken, gewoon om door die angst heen te lopen.

Als en wanneer ik zie dat ik in een staat van nervositeit, angst of schrik ga en de neiging heb om op mijn stappen terug te gaan, of gewoon te stoppen waar ik ben en niet verder te gaan - dan stop ik in mijzelf, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik een zelf-bepaalde grens nader en dat als ik verderga, ik buiten mijn comfortzone stap en dat het daarom is dat ik de angst ervaar, en ik realiseer mij dat zelfs als de angst 'veiliger' lijkt dan het onbekende als wat ik nog niet verkend heb in/van mijzelf, omdat het 'tenminste' vertrouwd is, dat het helemaal zinloos is om angst te verkiezen om angst te vermijden - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om verder te gaan en het onbekende te verkennen, zodat ik, stap voor stap, adem bij adem, moment na moment, elk deel van mijzelf verken, zodat alles in en van mijzelf vertrouwd kan zijn en vertrouwd kan worden.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 23 Dec 2012, 22:43

Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?
http://maitedip.blogspot.com/2012/12/da ... niet.html#

Enkele dagen terug is 1 van de paarden op de boerderij gestorven. Zij naam was Titan. Het hele gebeuren was plots and verliep heel snel. Op een dag kwam hij van het veld terug met een gezwel op zijn nek. Na wat onderzoek, veronderstelden we dat het een allergische reactie was, omdat de symptomen hier het meest op leken en omdat het gezwel zo plots verscheen. Het gezwel ging niet weg en na enkele dagen kon hij zijn eten niet meer slikken. Hij bleef slijm ophoesten via zijn mond en zijn neus. De dierenarts dacht dat het eten was dat vastzat in zijn keel, wat maakte dat zijn slokdarm afgesloten was. Hij probeerde een tube via zijn neus door zijn slokdarm te schuiven, maar hij geraakte niet langs/doorheen het gezwollen deel van zijn nek.

De dierenarts nam een staaltje van het gezwel en zendde het naar het laboratorium. Een paarden-specialist kwam de volgende dag. Hij had een 'ultrasound' machine waarmee hij kon zien hoe alles eruitzag binnenin het gezwollen deel van zijn nek. Hij zag toen dat het een stevige/vaste massa was - en dus geen abces of eten dat vastzat. Hij belde dan met het laboratorium, dat confirmeerde dat het kanker was - een extreem agressieve vorm dat zeer zelden voorkomt in paarden. We konden het gezwel niet wegsnijden omdat het helemaal rond zijn nek en slokdarm gewikkeld zat. Als de operatie hem niet doodde, zouden er zware complicaties zijn achteraf. En we konden hem ook zo niet laten, want hij kon niet eten of drinken. Dus de enige mogelijke beslissing werd genomen - om hem te laten inslapen. Daar kwamen de tranen.

We moesten snel beslissingen maken over het wat en hoe - want een paard is zwaar en we moesten een manier vinden om het lichaam te kunnen begraven zonder het te moeten verplaatsen. We hebben dan eerst moeten beslissen waar zijn graf zou zijn. Dan wandelden we hem naar de plek. De dierenarts gaf hem eerst een slaapmiddel. Eenmaal dat begon in te werken, gaf hij Titan twee injecties. Het was een kwestie van seconden voor hij ging neerliggen en stierf. Het hele gebeuren was heel emotioneel - we waren hier niet op voorbereid. Het is ook het eerste paard dat stierf op de boerderij, dus we wisten niet wat te verwachten. Het was ook heel hard omdat er niets was dat we konden doen - helemaal niets. Geen opties, geen pogingen om hem te genezen - de schade was al verrokend. Het enige optie was hem te laten sterven met nog wat waarde... en afscheid te nemen.

Ik was wel opgelucht om te zien hoe snel hij stierf en het was duidelijk dat het sterven zelf pijnloos was - zijn dood was een verlossing van de pijn. Ik vond het belangrijk dat ik het hele proces bijwoonde, omdat het waarschijnlijk is dat mijn paard de volgende zal zijn om te sterven. Hier is natuurlijk geen zekerheid in - maar mijn paard is vrij oud. Hij heeft huidkanker - waarmee hij in principe nog jaren goed kan leven, maar dat hangt ook af van geval tot geval. Zijn lichaamsstructuur is niet optimaal. Hij kan zijn knieen van zijn voorste benen niet strekken. Dus, zijn voorste benen zijn altijd een beetje gebogen, wat veel meer moeite vraagt om zichzelf rechtop te houden en zijn gewicht te dragen. Er was 1 week waarbij hij 3 keer door zijn knieen zakte. Dit was nog nooit eerder gebeurd. Toen we onderzoek deden was het duidelijk dat dit door zijn gebogen knieen was en dat paarden met die afwijking op oudere leeftijd last krijgen en daardoor in het algemeen niet zo lang leven. Het onderzoek toonde dat er niet echt iets was dat hieraan kon gedaan worden, maar we veronderstelden dat als hij meer spieren opbouwt, hij meer steun heeft en er minder van zijn gewrichten afhangt. Dus ik begon meer met hem te werken en hem te laten rennen. Dit nu al enkele weken en in die tijd is hij slechts 1 maal door zijn knieen gezakt. Het is nu afwachten.

De eerste keer dat hij door zijn knieen zakte dacht ik dat hij even niet goed in zijn lichaam zat of zo en dat daardoor, zijn lichaam een soort van spasme had. Het was ook grappig, want ik stond naast hem, en toen hij inzakte, was mijn reflex om mijn armen onder hem te schuiven - alsof ik hem zou kunnen vangen en van de grond houden - lol!

Maar toen het opnieuw gebeurde en opnieuw - begon ik mij zorgen te maken. Elke keer het gebeurde was het alsof mijn hart door de grond zakte. Want - het was meteen vrij duidelijk dat dit een probleem was waar geen echte oplossing voor was. Hij wordt ouder, hij wordt zwakker, hij begint meer en meer last te krijgen. Ik moest het feit onder ogen komen dat het mogelijk is dat hij niet zo lang zal leven als ik had verwacht. Toen de tandarts zij dat hij huidkankercellen aan het ontwikkelen is in zijn mond (waar by the way ook niets aan gedaan kan worden!), zei hij dat hij nog zeker 10 jaar goed zou leven. Dus, dat was wat ik verwachtte - maar met zijn knieen die begonnen in te zakken, lijkt dat getal niet meer zo realistisch.

Dus het was voor mij heel emotioneel om afscheid te nemen van Titan, want ik bleef maar denken dat ik binnenkort op dezelfde manier zou moeten afscheid nemen van Ben. En dat wil ik niet. Ik weet dat het op een bepaald moment nodig zal zijn en ik weet dat ik het dan ook zal doen - maar ik wil het echt niet. Hoewel ik wist dat als ik een paard krijg, het paard zou sterven tijdens mijn leven - ik had dat idee dat hij er altijd zou zijn - want het is zo goed nu - het klikt gewoon - we zijn maatjes - het is zinvol dat hij hier is - dus waarom moet hij sterven? Waarom moet hier een einde aan komen? Zijn gemoed is nog heel speels en hij is vaak ondeugend - hij is niet oud - maar zijn lichaam begint af te takelen. En ik probeer om iemand te vinden dat ik de schuld kan geven - iemand die hem dit heeft aangedaan. Iemand die de reden is waarom mijn paard zo vroeg moet sterven - maar er is niemand - we zijn allen samen verantwoordelijk voor hoe de wereld werkt en dat dingen zoals kanker bestaan en dat paarden die een genetische aanleg hebben voor huidkanker - wat het geval is met witte en grijzen paarden - worden toegestaan om geboren te worden en de aanleg door te geven. Dat mensen paarden kweken met paarden die een afwijking hebben in hun benen, wat hun leven moeilijk maakt. Dat zo'n dingen bestaan hebben we allen samen toegestaan.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 01 Jan 2013, 23:42

Day 89: Iemand Verliezen aan Kanker
http://maitedip.blogspot.com/2012/12/da ... anker.html

Deze blog-post is een vervolg op 'Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?'

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te reageren met angst wanneer de dierenarts zei dat de beste optie was om Titan te laten inslapen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om iemand te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen dat 1 van onze paarden niet langer kon leven, dat we het niet hadden voorkomen - zelfs als er geen manier was waarop we het praktisch, in de context van hoe de wereld er nu uitziet en hoe de wereld nu werkt en de gevolgen waar we momenteel doorheen moeten lopen - niet hadden kunnen voorkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dit nieuws dat 1 van onze paarden moest sterven, meteen persoonlijk te nemen in te denken dat ik meer had moeten doen en dat ik dit had moeten helpen voorkomen op 1 of andere manier.

Ik wou even dit punt in relatie tot Titan doorlopen - maar toen ik de eerste zelf-vergeving zin schreef in deze blog, kwam er een herinnering op.

Enkele jaren terug werd mijn moeder ziek. Ze begon meer en meer afspraken te maken met specialisten. Ik herinner mij de juiste details niet, maar het kwam erop neer dat mijn ouders ons (mij, mijn zus en broer) hadden verteld dat ze ziek was, maar ze zeiden niet wat het was. Om 1 of andere reden was ik er meteen van overtuigd dat het kanker was. Ik ging dan naar mijn kamer en ging in een staat van angst - want wat als mijn moeder zou sterven? Ik weet dat het meteen een vergezochte situatie is - al wat ik wist is dat mijn moeder ziek was en hier begon ik al te denken dat ze zou kunnen sterven. Maar mijn moeder verloor haar moeder (mijn grootmoeder) toen ze 18 was, dus ik wist dat zo'n dingen kunnen gebeuren en niet perse vergezocht zijn.

Toen ik mij mijn leven probeerde in te beelden zonder mijn moeder - hoe het zou verdergaan zonder haar - begon ik te huilen en te huilen - ik was bezeten met angst. Op dat moment hadden mijn vader en ik geen goede relatie. Er was amper sprake van communicatie tussen ons. Dus de gedachte om alleen achter te blijven zonder mijn moeder was mijn grootste nachtmerrie.

Dit was de eerste keer dat ik werkelijk aandacht besteed had in het beseffen dat iets als kanker mijn leven om zeep zou kunnen helpen en iemand belangrijk van mij zou kunnen wegnemen. En ik zie nu, dat ik in dat moment een grote angst heb gecreëerd in mijzelf om ooit iemand te verliezen aan kanker.

Toen mijn ouders uiteindelijk vertelden wat er mis was, was het inderdaad kanker. Ze liet haar baarmoeder weghalen. 1 van de keren dat we haar gingen bezoeken in het ziekenhuis voor de operatie en we de kamer uitliepen na het bezoek, zag ik dat ze nog afscheid was aan het nemen van mijn vader en ze in tranen uitbarstte. Toen ik, mijn broer en zus in de kamer waren, hield ze zich sterk, maar eenmaal we uit het zicht waren, stortte ze in elkaar en mijn vader ook. Ik zag hoe bang ze allebei waren en mijn hart zonk in mijn schoenen. Ik dacht dat ik haar zou verliezen - dat alles wat ik mij had ingebeeld, zou uitkomen. Ik probeerde er niet aan te denken. Tot dan toe, wanneer ik aan de toekomst dacht, had ik altijd iets positiefs voor ogen. Maar op dat moment wou ik aan de toekomst niet denken - want als het zo was dat mijn moeder stierf - zo dacht ik, zou mijn toekomst niets positiefs meer te bieden hebben en was mijn leven over.

Wordt vervolgd.

Dag 90: Relaties en Afhankelijkheid
http://maitedip.blogspot.com/2012/12/da ... kheid.html

Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?
Dag 89: Iemand Verliezen aan Kanker

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om meteen het ergste te verwachten wanneer ik hoorde/zag/opmerkte dat mijn moeder ziek was - door meteen te veronderstellen dat ze kanker had.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om - in de overtuiging dat mijn moeder kanker heeft - de reageren in angst om haar te verliezen aan kanker.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf, in die angst-reactie, in de toekomst te projecteren en mij te proberen inbeelden hoe mijn leven er zou uitzien als mijn moeder zou sterven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om projecties in de toekomst/verbeelding te gebruiken om mijzelf in een emotionele staat te brengen - niet om mijzelf op een praktische manier te kunnen voorbereiden, maar om medelijden te hebben met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het op een perverse manier 'leuk' te vinden dat er iets ergs als mijn moeder die kanker heeft te hebben gebeuren in mijn leven - alsof drama mijn leven meer realistisch/meer interessant/meerwaardig maakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat ik niet geleefd heb als ik geen drama en miserie heb ervaren tijdens mijn leven - en dus, te geloven dat elke keer iets vreselijks gebeurt, het mijn leven 'rijker' en meer geldig maakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om 'leven' te definiëren in en als wat ik zie in films en in TV-series, waarbij het constante drama is en mijn leven te vergelijken met de levens die ik zie/zag op TV en dan te denken/geloven dat mijn leven niet boeiend/niet echt/niet geldig is in vergelijking.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik drama nodig heb in mijn leven om een vervuld leven te lijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te bezeten worden door angst in de gedachte om alleen achter te blijven met mijn vader in geval dat mijn moeder zou sterven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om die angst-ervaring te verbinden met het woord 'kanker' - en dus, elke keer ik in contact kom met het woord 'kanker', te reageren in een paralyserende angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat als mijn moeder zou sterven, mijn leven over zou zijn in dat ik alle hoop zou verliezen dat ik iets goeds van mijn leven zou kunnen maken/dat er een licht was aan het eind van de tunnel.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik mijn moeder nodig had als een buffer en een tussenpersoon tussen mijzelf en mijn vader - en dat, als zij er niet zou zijn, ik met mijn vader niet zou kunnen samenleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij in het moment dat ik probeerde mijn toekomst in te beelden zonder mijn moeder - al begon plannen te maken om zo snel mogelijk uit het huis te verhuizen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen dat ik een slechte relatie had met mijn vader en dat ik hem alleen zou achterlaten als ik kon - in plaats van in te zien dat als mijn moeder er niet meer zou zijn, ik mijzelf zou moeten duwen om een echte en degelijke relatie met mijn vader te ontwikkelen en manieren te vinden om op een duidelijke en rechtstreekse manier met mijn vader te communiceren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om, in plaats van in te zien dat het nodig is dat ik een goede relatie en communicatie ontwikkel met mijn vader en daarvan werk te maken - liever gewoon wegloop van mijn problemen en toe te geven aan de gedachte/idee/het geloof dat mijn relatie en communicatie met mijn vader nooit kunnen veranderen, zonder echt te proberen en het verleden los te laten met vergeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te panikeren wanneer ik zag dat mijn moeder in tranen uitbarstte in het ziekenhuis toen ze dacht dat ik, mijn zus en broer haar niet meer konden zien en hoe mijn vader zich ook niet sterk kon houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij zelf helemaal zwak te voelen en te geloven dat er geen hoop was, omdat ik zag dat mijn moeder en vader schrik hadden dat het slecht zou aflopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijn kracht en mijn stand heb gedefinieerd in en als de kracht en stand die ik zag in mijn vader en mijn moeder - en dat, eenmaal ik die kracht en stand niet zag in mijn vader en moeder - te geloven dat ik geen kracht meer had en dat ik niet meer kon staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik op iemand anders moet kunnen leunen voor moed, kracht en om te kunnen staan in stabiliteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn moed te definiëren in en als mijn moeder en vader.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om mijn moed, kracht en zelfstandigheid te definiëren in en als mijn vader en moeder, in afscheiding van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb aanvaard en gerealiseerd als moed, kracht en zelfstandigheid, maar mijzelf heb afgescheiden van mijzelf in het definiëren van mijn moed, kracht en zelfstandigheid in mijn moeder en vader als wezens buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om als kind, mijzelf en wie ik ben te definiëren in relatie tot mijn ouders, omdat ik als kind afhankelijk was van mijn ouders - en dan te geloven dat die afhankelijkheid deel maakt van wie ik ben en altijd deel zal maken van wie ik ben - in plaats van in te zien en mij te realiseren dat elk kind afhankelijk is van zijn ouders voor een bepaalde tijdslengte, totdat het kind voldoende ontwikkeld is om voor zichzelf te zorgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om die relatie van afhankelijkheid die ik had ontwikkeld met mijn ouders, waarbij ik geloofde dat 'wie ik ben' afhankelijk is en altijd zal zijn van mijn ouders - te reproduceren met elk ander wezen dat ik leerde kennen in mijn wereld - en zo, keer op keer relaties van afhankelijkheid te creëren, waarbij ik mijzelf maar bleef opsplitsen en afsplitsen door delen en aspecten van mijzelf in anderen te definiëren

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf hierdoor niet heb toegestaan en aanvaard om relaties van eenheid en gelijkheid te ontwikkelen met de wezens in mijn omgeving en wereld, maar in plaats daarvan te geloven dat relaties hebben net betekent dat je afhankelijk bent van anderen en dat je niet zonder hen kan, of dat je zonder hen niet langer compleet/heel bent.

Wordt Vervolgd.

Dag 91: Mijzelf de Schuld Geven
http://maitedip.blogspot.com/2013/01/da ... geven.html

Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?
Day 89: Iemand Verliezen aan Kanker
Dag 90: Relaties en Afhankelijkheid

Als en wanneer ik zie dat ik reageer in angst wanneer ik hoor dat iemand zal sterven/moet sterven - dan stop ik dan adem ik - ik realiseer mij dat ik angst om te verliezen en angst voor de dood ervaar - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om mijzelf te stabiliseren en te ademen, de dood te omarmen en te kijken naar hoe zaken praktisch moeten worden georganiseerd.

Als en wanneer ik zie dat ik reageer in angst om iemand te verliezen - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik een deel/aspect van mijzelf in de andere persoon heb geprojecteerd en gedefinieerd - en dus, ik plaats mijzelf als een en gelijk met de persoon en realiseer dat alles wat ik denk van mij bestaat in de ander eigenlijk deel maakt van mijzelf en ik aanvaard het in en als mijzelf.

Als en wanneer ik zie dat ik mij schuldig voel omdat iets gebeurt op een manier dat ik niet had kunnen voorkomen - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat het schuldgevoel een vorm van zelf-medelijden is - een automatische manier om mijzelf slechter te voelen dan nodig en dus, ik verbind mijzelf ertoe om het schuldgevoel los te laten en door het hele gebeuren heel te lopen en op een praktische manier te kijken of er iets was dat ik anders had kunnen doen om van te kunnen leren zodat hetzelfde zich niet opnieuw voordoet in de toekomst.

Als en wanneer ik zie dat ik het persoonlijk neem wanneer er iets gebeurt met een ander - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat wat er ook gebeurt het nooit persoonlijk is en dat het mijn verantwoordelijkheid is om te identificeren wat mijn rol was in het manifesteren van het gebeuren en dit punt te corrigeren - maar dat het mij niet definieert - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om mijzelf niet te definiëren in relatie tot het gebeuren en op een praktische manier te kijken naar hoe ik geparticipeerd heb in het manifesteren van het gebeuren en dit te corrigeren in en als mijzelf.


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron