Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 26 Mei 2013, 22:26

Dag 117: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?! - Zelf-Vergeving 1
http://maitedip.blogspot.com/2013/05/da ... ij-te.html

Deze blogpost is een vervolg op:
Dag 115: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?!
Dag 116: Wat is Macht?
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat verontwaardiging niets te maken heeft met eergevoel en meerderwaardigheid, maar eigenlijk z'n oorsprong vindt in een minderwaardigheidsgevoel, waarbij we ons, in reactie tot wat iemand zei of deed, voelen alsof we een deel van onze eigenwaarde verloren hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat verontwaardiging een ervaring is waarin we proberen onszelf te presenteren als meerwaardig en superieur ten opzichte van degene die we verdenken van het wegnemen of vernielen van onze eigenwaarde.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard heb om in te zien dat de ervaring van verontwaardiging niet een teken is dat we 'eervol' zijn en 'het bij het rechte eind hebben', maar dat we ons eigenlijk zwak en gekwetst voelen en dat dit dus een indicatie is dat we op 1 of andere manier onze eigenwaarde gedefinieerd hebben in iets of iemand buiten onszelf, waarbij - wanneer dit wordt weggenomen, we het gevoel hebben dat we geen eigenwaarde meer hebben, of minder eigenwaarde hebben en ons 'minderwaardig' voelen - en, omdat er een angst bestaan in en als mijzelf om zwak/minderwaardig/niet genoeg te zijn, onderdruk ik de hele ervaring door mijzelf in de tegenovergestelde polariteit te sturen, waarbij ik mij oppomp in mijzelf, mijn stem verhef, mijn kin optil en probeer om mijn waarde terug vast te staven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat zodra ik reageer met een ervaring van ongeloof en onrechtvaardigheid, ik de verontwaardigings-personage activeer - en dus, dat ik dan en daar al meteen moet stoppen in en als mijzelf door te ademen en mijzelf te vertragen in mijzelf, zodat ik kan zien: "Ok, wat is het dat ik denk te verliezen in dit moment?" - zodat ik het onvoorwaardelijk kan loslaten en mijzelf te omarmen als heel en compleet in en als mijn ademhaling - om dan verder te participeren en communiceren met de persoon/personen in mijn omgeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard mij verontwaardigd te voelen wanneer iemand zich uitspreekt of een beslissing probeert te maken over iets at ik acht als 'van mij' te zijn - zoals 'mijn omgeving', 'mijn verantwoordelijkheden', 'mijn taken', 'mijn ervaringen', 'mijn expertise', 'mijn reputatie', enzovoort.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard alleen te willen zijn als degene die beslissingen maakt in bepaalde domeinen in mijn leven - waarbij ik geen enkele input van iets of iemand anders tolereer op die gebieden en het aanvoel als een persoonlijke aanval als iemand zich hier wel over uitspreekt of mee probeert oplossingen te zoeken over iets wat ik acht als 'van mij' - omdat ik het interpreteer als 'jij kan het niet' of 'je doet het niet goed genoeg' of 'je bent te zwak'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om wanneer ik verontwaardigd ben, de verontwaardiging te verantwoorden door een gevoel van rechtvaardigheid te proberen inroepen - waarbij ik mijzelf ervan probeer te overtuigen dat 'ik het verdiend heb' om mijzelf hier uit te spreken en het laatste woord te hebben, of wat dan ook - in plaats van te kijken naar wat de beste oplossing is voor iedereen - of die oplossing nu van mij komt of niet en of ik nu het laatste woord heb of niet maakt niet uit - want het gaat erom te doen wat het beste is voor iedereen en niet mijn eigen ego te eren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn eigenwaarde te definiëren in afscheiding van mijzelf in mijn 'bezit' en mijn 'eigendom' - waarbij ik het gevoel heb/wil hebben dat ik de koningin ben in mijn eigen domein - en dat ik enkel waarde heb wanneer dit het geval is en anders niet.

En dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn eigenwaarde te definiëren in en als wat ik heb, in plaats van mijzelf te aanvaarden als eigenwaarde in wie ik ben.

Wordt vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 28 Mei 2013, 21:58

Dag 118: Het is VAN MIJ!!!!!!!
http://maitedip.blogspot.com/2013/05/da ... n-mij.html

Deze blogpost is een vervolg op:
Dag 115: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?!
Dag 116: Wat is Macht?
Dag 117: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?! - Zelf-Vergeving 1

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik niet het recht heb om te beslissen om te delen wat mij gegeven was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat wat ik krijg nog steeds toebehoort aan degene die het mij gegeven heeft en dus, dat ik een verplichting heb ten opzichte van wie mij het geschenk gaf om het voor mezelf te houden en dus, te geloven, dat ik geen zeggenschap heb over wat er verder gebeurt met het geschenk.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om een geschenk onvoorwaardelijk te aanvaarden, maar te geloven dat ik wanneer ik een geschenk krijg, ik eigenlijk nu een schuld heb ten opzichte van degene van wie ik het geschenk gekregen heb en dat ik in het gebruik van mijn geschenk degene die het mij gaf moet eren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om geschenken te verbinden met schuld, eer en verplichting.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om verantwoordelijkheid te nemen voor iets wat mij gegeven is, maar in het idee dat ik nu een schuld heb ten opzichte van de schenker, mij eigenlijk verberg van mijn eigen verantwoordelijkheid en het nemen van mijn eigen beslissingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat geven een kwestie is van geven aan zij die het verdienen en dus angst te hebben om zelf te beslissen aan wie ik geef uit angst om te geven aan iemand die het niet verdient.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te geven/delen uit angst dat iemand misbruik maakt van mijn gulheid en hier van gaat profiteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om misbruikt en geëxploiteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te geven/delen uit angst om eigenwaarde te verliezen omdat ik mijn eigenwaarde definieer in mijn bezittingen en dus - dat als ik iets weggeef, ik een deel van mijn eigenwaarde zal verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij sterk te voelen wanneer ik bezittingen heb/meer bezittingen heb omdat ik nu een soort macht heb die ik kan uitoefenen op zij die minder hebben dan mij - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te geven/delen uit angst dat ik me zwakker ga voelen ten opzichte van anderen, omdat ik dan mijn positie van gepercipieerde macht en privilege zal schaden of verliezen, waarbij ik geen voordeel meer heb ten opzichte van anderen en het meer waarschijnlijk wordt dat ik meer moeite zal hebben om bepaalde dingen te bereiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf ten volle te waarderen in mijzelf toe te laten mijzelf uit te drukken in het maken van mijn eigen beslissingen en het toestaan van mijzelf om te geven en delen met anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik mijzelf en mijn expressie heb gelimiteerd en ingeperkt door mijzelf niet te hebben toegestaan om te delen en geven, maar in plaats daarvan heb toegestaan en aanvaard angst te dicteren dat ik gierig en hebberig moet zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om belang te hechten aan het hebben van 'mijn eigen bezittingen' omdat ik dit nooit had tijdens mijn kindertijd en hierin het gevoel had dat ik niet 'volwaardig' of 'compleet' was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om me in te laten met de angst van mijn ouders om te delen en verliezen, en daarom mijzelf nooit heb toegestaan en aanvaard mijn eigen beslissingen te maken, waarbij ik het geloof gecreëerd heb dat ik slechts volwaardig zou zijn wanneer ik mijn eigen beslissingen kan maken wanneer ik mijn eigen bezittingen heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf op te sluiten en te isoleren in muren van angst waarin ik geobsedeerd ben met het verdedigen van 'mijn beslissingen' uit angst dat ik het vermogen om mijn eigen beslissingen te maken en volwaardig te zijn, zou verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de slaaf te worden van mijn eigen bezittingen omdat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om relaties van afhankelijkheid aan te gaan met mijn bezittingen, waarbij ik ben gaan geloven dat ik 'eigen bezittingen' nodig heb om volledig, volwaardig en voldaan te kunnen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om de relatie die ik ben aangegaan ten aanzien van 'mijn bezittingen' los te laten uit angst om mijzelf te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om bezittingen en geschenken te aanzien als een maatstaf van mijn waardering en mijn waarde.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen ten aanzien van mijn ouders als ik geen belang zou hechten aan mijn bezittingen omdat ik altijd het gevoel had dat zij werkten om mij een leven van materieel welzijn te geven, en dus - dat als ik deze materiële bezittingen geen belangrijke waarde geef, dat ik dan ondankbaar ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat het mijn schuld is dat mijn ouders ongelukkig waren in hoe ze moesten werken en dingen doen die ze niet graag deden, hun hele leven lang, zodat ze mij een leven van materieel welzijn zouden kunnen geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik een slechte dochter zou zijn als ik de bezittingen die ik was gegeven door mijn ouders zou gaan weggeven en delen met anderen in het geloof dat ik dan ondankbaar en oneervol zou zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om gelabeld te worden en gezien te worden als een slechte en ondankbare dochter.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te reageren in schaamte, schuldgevoel en angst wanneer mijn vader zou zeggen dat ik ondankbaar was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dankbaarheid samengaat met 'schuldig zijn ten opzichte van' degene waar ik dankbaar voor ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dankbaarheid samengaat met 'minderwaardig zijn ten opzichte van' degene waar ik dankbaar voor ben.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 31 Mei 2013, 22:58

Dag 119: Macht als Mijzelf as Zelf-Bepaling
http://maitedip.blogspot.com/2013/05/da ... -zelf.html

Deze blogpost is een vervolg op:
Dag 115: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?!
Dag 116: Wat is Macht?
Dag 117: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?! - Zelf-Vergeving 1
Dag 118: Het is VAN MIJ!!!!!!!
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn macht te definiëren in hoeveel bezittingen ik heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het definiëren van macht in en als bezittingen een punt is dat cultureel is ingebed in onze psyche door hoe we zijn opgegroeid met een kapitalistisch waarde-systeem waarin zij die 'betergesteld' zijn ook meer invloed hebben in het vermogen om beslissingen door te duwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om macht gelijk te stellen aan beslissingen maken en dat gelijk te stellen aan bezittingen hebben, waarbij ik mijzelf heb wijsgemaakt dat macht het vermogen is om beslissingen te maken over dingen RONDOM mij - in plaats van mij te realiseren en te aanvaarden dat werkelijke macht het vermogen is om mijzelf te bepalen, om te bepalen wie ik ben in elk moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn eigenwaarde te definiëren in het gevoel van macht hebben in de zin dat ik 'veel bezittingen heb' en in en door die bezittingen het vermogen heb om beslissingen te maken/door te duwen over dingen in mijn omgeving - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het ook maar logisch is dat ik mij verontwaardigd zal voelen elke keer ik het gevoel heb dat mijn 'macht' onder schijnbare bedreiging komt te staan - want als ik macht bepaal in en afhankelijk maak van bezittingen buiten mijzelf, dan moet ik ook aanvaarden dat ik mijn macht en dus mijn eigenwaarde sta te verliezen - en dat als ik mijn macht en eigenwaarde niet wil verliezen, dan gaat het erom mijn eigenwaarde en macht te aanvaarden als mijzelf - want ikzelf ben het enige dat ik nooit kan verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn mijzelf af te splitsen van eigenwaarde en macht door het te definiëren in bezittingen buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om zo geobsedeerd te zijn met mijn valse ervaring van macht en eigenwaarde dat ik mijzelf niet de kans heb gegeven om ware macht en ware eigenwaarde te ontwikkelen door hier te zijn en mijzelf te gronden in en als mijn adem, waarbij ik in elk moment gewaar ben van wie ik ben en wat er zich in mij omspeelt als de reacties, gedachte, herinneringen, prenten die in mijn hoofd opkomen en hier meteen verantwoordelijkheid voor te nemen en mijzelf erin richting te geven - want het is enkel in en als mijn adem dat ik macht heb in het maken van de keuze om op te staan voor leven in plaats van bewustzijn - en dat ik eigenwaarde heb in het eren van mijzelf als een en gelijk als leven en niets te aanvaarden dat minder is dan wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat elke dat waarin ik mijzelf niet uitspreek over de gevolgen en de waarden van ons kapitalistisch systeem, dat ik steeds meer kinderen toesta om op te groeien met hetzelfde averechtse waarde-systeem waarmee ikzelf ben opgegroeid, waarbij we continue zoeken en hunkeren naar een gevoel van zelf-bepaling en eigenwaarde buiten onszelf - waarbij we steeds meer en meer controlerend worden naar onze omgeving toe omdat we ons steeds meer en meer bedreigd voelen en steeds in angst leven om ons gevoel van macht en eigenwaarde te verliezen en ons, in plaats daarvan, machteloos, hulpeloos, minderwaardig en miezerig te voelen.


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron