Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 13 Feb 2013, 00:01

Dag 99: Wachten op een Teken om Moeder te Worden
http://maitedip.blogspot.com/2013/02/da ... oeder.html

De laatste twee dagen heb ik verschillende keren gedacht 'het is nu ongeveer tijd dat ik kinderen krijg'. Ik heb doorheen mijn leven altijd kinderen willen hebben. Toen ik 5 was en ze mij vroegen wat ik later wilde worden, zei ik 'moeder van 5 kinderen'. Ik heb naar dit punt gekeken vanuit een praktisch perspectief, en besloten dat ik geen kinderen zal hebben totdat ik in een positie ben waarin ik een kind degelijk kan ondersteunen. En daar herinner ik en houd ik mijzelf aan wanneer willekeurige gedachten opkomen van 'misschien zou ik binnenkort kinderen moeten krijgen', of 'mijn leeftijd is een goede leeftijd om kinderen te krijgen'.

Maar de laatste twee dagen zijn die gedachten meer intens geworden. Het is alsof er een biologische timer in gang is geschoten en er een alarm afgaat dat zegt 'ok! het is tijd om eraan te beginnen!'. Deze keer is het niet 1 willekeurige gedachte dat opkomt gedurende de dag, zoals het normaal gebeurt - waarbij over een periode van enkele maanden, ik op een dag zo'n willekeurige gedachte zou hebben. Deze keer zijn het verschillende gedachten, en ik ondervind dat er deze keer meer moeite en standvastigheid vereist is van mijn kant om de gedachten niet te volgen in een hele discussie te treden in en met mijzelf, waarbij ik dan ook in toekomstige projecties ga participeren van hoe ik het praktisch zou moeten aanpakken als ik nu een kind zou krijgen - hoe ga ik mijn taken herverdelen, welke zaken kan ik combineren en welke niet, zulke vragen probeer ik dan te antwoorden in mijn verbeelding.

Een punt dat hiermee in relatie staat is hoe ik altijd de neiging had om 'tekens' te volgen - waarbij ik iets dat gebeurde in mijn omgeving, bijvoorbeeld, zou interpreteren als een teken, als een teken met een betekenis. Je weet wel, wanneer je, bijvoorbeeld, iemand leert kennen en je komt te weten dat de persoon dezelfde, laat ons zeggen, favoriete film heeft als jij. Het enige dat dit werkelijk betekent is dat je beide dezelfde film als favoriete film hebt gekozen. Verder betekent het niets. Maar toch, interpreteren we zulke dingen vaak als een teken met een diepere betekenis - waarbij we denken en geloven dat het een teken is dat die persoon een goede vriend zal worden, of zelfs een toekomstige partner.

Dus, in plaats van dingen te nemen voor wat ze zijn, GEVEN we er een diepere betekenis aan, een betekenis die er oorspronkelijk niet was, maar die we ons feitelijk hebben ingebeeld en die we hebben opgelegd op onze omgeving of op een bepaalde gebeurtenis.

En dit deed ik dus vaak doorheen mijn leven en wat ik ondervonden heb, is dat de reden hiervoor is omdat ik niet wist wat te doen met mijzelf. Ik wist niet hoe ik een geschikte partner moest kiezen, ik wist niet hoe ik keuzes moest maken, ik wist niet wat belangrijk is en wat niet, ik wist niet wat ik wou doen met mijzelf met betrekking tot wat beroep ik wou uitoefenen, enzovoort. Ik had het gevoel dat ik een leidende draad nodig had - iets of iemand dat mij in de juiste richting zou duwen. Maar - tegelijkertijd wou ik mijn keuzes niet afhankelijk maken van een bepaalde persoon, want ik wist dat ik het die persoon kwalijk zou nemen als die keuze mij zuur te staan zou komen. Dus, ik wou een 'onpersoonlijke' gids in mijn leven - en die zogenaamde gids vond ik in het interpreteren van dingen als een teken. Een teken van wie? Dat wist ik niet. Sommigen zouden zeggen 'een teken van God' - maar zo ervaarde ik het niet echt - het was meer 'een teken van het universum'.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 14 Feb 2013, 00:20

Dag 100: Dwing me AUB Niet om een Beslissing te Maken!
http://maitedip.blogspot.com/2013/02/da ... m-een.html

Deze blog-post is een vervolg op Dag 99: Wachten op een Teken om Moeder te Worden - dus lees de vorige blog-post voor context.

In de vorige blog-post schreef ik over hoe ik dingen en gebeurtenissen in mijn omgeving of in mijzelf ging interpreteren als 'tekens van het universum', waarbij ik dacht/geloofde dat het universum mij probeerde te gidsen doorheen mijn leven in het maken van de juiste keuzes op de juiste momenten. Zoals ik zei, de reden waarom ik dit deed is omdat ik mijzelf niet vertrouwde in het kunnen beslissingen nemen voor mijzelf - omdat ik gewoon altijd het gevoel had van 'wel, hoe moet ik nu weten wat de juiste keuze of de juiste timing is??'. Maar, het onderliggende punt hier is eigenlijk dat ik een angst had om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn keuzes. Ik wilde niet gewoon een keuze maken voor mijzelf en op mijn eentje en dan, als achteraf bleek dat het op niets goed uitdraaide, de gevolgen ervan moeten dragen in het weten dat het mijn keuze was en daarom was het mijn verantwoordelijkheid - en dus moet ik door de gevolgen van mijn keuzes heen lopen.

Dus - wat ik deed, is ik koos een onzichtbare gids die niet met woorden werkt - het universum. Want dan, als iets fout liep, kon ik allerlei redeneringen verzinnen van waarom het misliep - want, hoe accuraat kan mijn communicatie dan zijn. Ik kon een teken altijd misbegrepen of misgeïnterpreteerd hebben. Ik kon het altijd verantwoorden, zodat het een 'onschuldige vergissing' zou lijken. Maar, daarin, zou ik dan ook geen verantwoordelijkheid nemen voor mijn acties - want 'hey, ik dacht dat ik een teken van het universum aan het volgen was'.

In ieder geval - met dat die gedachten over zwangerschap en kinderen krijgen zo intens waren de laatste dagen, ging ik dit op dezelfde manier interpreteren als 'misschien is het een teken!'. Hoewel ik heel goed begrijp hoe de geest werkt en hoe gedachten slechts aangeven welke programma's nog steeds actief zijn in en als mezelf - toch gaf ik aandacht aan het idee dat dit misschien zinvol of betekenis vol was. Wat het dan nog eens versterkte is dat mijn regels laat waren. Ik verwachtte mijn regels ongeveer 5 dagen geleden, dus voor verschillende dagen had ik die gedachten die plots uit het niets opkwamen van 'hm, misschien zou ik aan kinderen moeten beginnen' en tegelijkertijd, waren mijn regels laat, wat een eerste teken van zwangerschap kan zijn. Natuurlijk niet als ze gewoon laat zijn, maar als ze helemaal niet opduiken.

Dus, met het idee dat ik misschien al zwanger zou kunnen zijn, tegelijkertijd met die gedachten die kwamen rondspoken in mijn hoofd, ging de innerlijke conversatie dan een gang op van - wel, als het zo is, dan is het zo - dan hoef ik tenminste de beslissing niet voor mijzelf te nemen, want het gebeurde gewoon als een ongeluk. Zie - hoewel ik voor mijzelf besloten heb dat ik slechts kinderen zou krijgen wanneer het praktisch gezien een goed idee is - ik vertrouw mijzelf niet om die beslissing te maken vanuit enkel praktische overwegingen, maar dat mijn beslissing, op 1 of ander niveau, zou beïnvloed zijn met mijn voorgeprogrammeerde wens en verlangen om moeder te zijn. En om hierin geen 'slechte' beslissing te nemen, was het plots heel gelegen om gewoon zwanger te worden zonder de intentie gehad te hebben om zwanger te worden - want dan was er helemaal geen beslissing in betrokken - en als er geen beslissing was, kan er ook geen 'slechte' beslissing zijn - lolol.

Wordt vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 27 Feb 2013, 00:08

Dag 101: Wie is de sterkste: Jij of Je Gedachten?

Deze blog-post is een vervolg op
Dag 99: Wachten op een Teken om Moeder te Worden en
Dag 100: Dwing me AUB Niet om een Beslissing te Maken! Laat me hier maar ronddrijven!
- dus lees de vorige blog-posts voor context.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om me overweldigd te voelen door het aantal gedachten dat recentelijk opkwamen in de aard van 'het is nu ongeveer tijd dat ik kinderen krijg' of 'misschien zou ik nu aan kinderen moeten beginnen'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard en aanvaard om in te gaan en participeren in de gedachten die opkomen in verband met moeder worden en dat ik misschien nu ongeveer aan kinderen moet beginnen en mijzelf probeer in te beelden hoe ik mijn leven zou kunnen herorganiseren om 'plaats en tijd te maken' voor een kind - wanneer ik zelf goed genoeg weet dat dit op het moment absoluut niet praktisch is omdat er geen extra tijd is - om mijzelf te proberen overtuigen dat het allemaal wel lukt en mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te manipuleren door middel van het gebruiken van verbeelding, waarbij, in mijn verbeelding alles kan en alles mogelijk is, maar waarbij ik de realiteit niet voldoende in overweging neem - en, als ik de verbeelding in praktijk zou willen toepassen, zou ik zien dat het niet mogelijk en niet praktisch is - en, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om, dit wetende, toch verder te participeren in de verbeelding en gedachten alsof ik een oplossing zou kunnen waardromen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de 'hardnekkige' gedachten die laatst opkwamen in verband met moeder worden, te interpreteren als een teken met een betekenis - waarbij, ik eigenlijk zelf een betekenis gaf aan iets dat geen betekenis heeft en het interpreteerde als een signaal dat ik misschien wel moeder zou moeten worden - in de foutieve logica dat 'als gedachten zo moeilijk zijn om te stoppen, dan hebben ze misschien een punt.'

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te luisteren naar wat of wie ik zie als sterker of meer dan mezelf - waarbij ik denk en geloof dat als iets of iemand sterker of meer is dan mijzelf, dat dit iets of iemand dan een soort autoriteit heeft en dat ik moet vertrouwen dat dit iets of iemand het gewoon beter weet dan ikzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik iets of iemand ervaar als zijnde sterker of meer dan mijzelf, dat dit iets of iemand dan een autoriteit heeft over mij en dat ik daardoor, naar dit iets of iemand moet luisteren en vertrouwen dat dit iets of iemand het gewoon beter weet dat ikzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om in een relatie te treden met mijn eigen gedachten, waarbij - als de gedachten hardnekkig en 'sterk' lijken, dan ontwikkel ik 'respect' voor de gedachten, denkende dat als ik ze niet kan stoppen, dat ze meer zijn dan mijzelf en dat ik misschien gewoon maar moet luisteren naar heb, want als zij 'meer' zijn dan mij, dan weten ze misschien iets dat ik niet weet, en dan is het misschien verstandig om gewoon te doen wat mijn gedachten zeggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien hoe belachelijk zulk een relatie met mijn eigen gedachten is - want gedachten zijn niets meer dan een afspiegeling van mijzelf en kunnen daardoor nooit meer zijn dan ikzelf - en dus, dat als gedachten 'sterk' of 'hardnekkig' zijn - dat dit aangeeft dat er een bepaald deel van mijzelf zeer hard probeert vast te houden aan een bepaald punt van eigenbelang - en dat dit moet losgelaten worden, zodat die standvastigheid en die kracht kan worden geherdirigeerd naar het doen wat in eenieders belang is en niet enkel dat van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen om moeder te worden en te participeren in dit verlangen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mijn doel en missie is in dit leven om kinderen te krijgen, hen op te voeden en om moeder te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat zolang ik mijzelf niet kan definieren als 'moeder', dat mijn leven niet volledig is of dat er iets mist.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben dat wanneer ik in een positie ben om kinderen te krijgen, dat het dan biologisch gezien te laat zal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een gehaaste beslissing te willen maken, gebaseerd op angst dat het ideale moment later niet komt, en dan liever te proberen mijzelf te compromitteren in het heden, zodat ik het niet hoef te doen in de toekomst - in plaats van mijzelf te realiseren dat, als het nooit praktisch is om kinderen te krijgen, nu of in de toekomst - dan krijg ik geen kinderen - want ik kan geen kinderen krijgen als ik ze niet degelijk kan ondersteunen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn verlangen voor kinderen meer gewicht te geven dan als de praktisch-reele overwegingen die de kop opsteken bij het hebben en opvoeden van kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het onaanvaardbaar is om te proberen de praktische realiteit aan te passen aan mijn verlangen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om een toekomst met kinderen gewoon los te laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard heb om een relatie van waarde en belang te creeren aan die projectie van een toekomst met kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn zelf-belang en mijn zelf-waarde te definieren in een projectie van een toekomst met kinderen - denkende en gelovende dat wanneer ik kinderen heb, dan zal mijn waarde en mijn belang duidelijk worden en in volle expressie komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van mijn zelf-belang en zelf-waarde door voorwaarden en condities te verbinden aan dit zelf-belang en die zelf-waarde - in de zin dat: enkel wanneer ik kinderen heb/ik moeder ben, ik zelf-belang en zelf-waarde ten volle kan bezitten en uitdrukken.

Ooh, ik zie een nieuw punt - dat is voor de volgende blog.

Wordt vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 27 Feb 2013, 00:10

Dag 102: Hoe We Onszelf Limiteren met Interpretatie
http://maitedip.blogspot.com/2013/02/da ... n-met.html

Deze blog-post is een vervolg op
Dag 99: Wachten op een Teken om Moeder te Worden en
Dag 100: Dwing me AUB Niet om een Beslissing te Maken! Laat me hier maar ronddrijven!
Dag 101: Wie is de sterkste: Jij of Je Gedachten? - dus lees de vorige blog-posts voor context.

Ik zei in mijn vorige blog dat ik een nieuw punt zag met betrekking tot het verlangen om kinderen te krijgen/moeder te worden. Over dit punt zal ik later schrijven, eerst wil ik doorheen de punten werken met Zelf-Vergeving en Zelf-Corrigerende Uitspraken die ik heb neergeschreven in 'Dag 99' en 'Dag 100'.

Tekens en Interpretatie

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de neiging te hebben om te zoeken naar 'tekens van het universum' die me 'de weg kunnen wijzen' ik wat ik zou moeten doen of hoe ik mijn leven moet leiden of welke richting ik uit moet.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te realiseren dat als ik iets zie als een teken, is het niet zo dat wat ik zie of hoor een teken is, maar dat ik iets of iemand uit mijn omgeving een be-teken-is heb gegeven - en nu is het plots een 'teken' - waarbij wat ik zag of hoorde geen inherente boodschap met zich meedroeg, maar het enkel zo geinterpreteerd heb in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat elke keer ik dacht dat ik een teken kreeg van het universum, dat ik eigenlijk zelf een boodschap aan het verzinnen was door dingen in mijn omgeving die ik hoorde of zag te interpreteren door mijn geest op een manier dat ik confirmatie zou krijgen voor wat ik eigenlijk zou willen doen - en dus, enkel horen of zien wat ik wilde horen en zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het interpreteren van mijn omgeving hetzelfde is als denken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien hoe mijn gedachten als interpretaties van mijn wereld/omgeving een obstakel zijn, iets dat in mijn weg staat en dat het onmogelijk maakt om op een rechstreekse manier met en in mijn wereld en omgeving te interpreteren - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om rechtstreeks in en met mijn wereld te participeren, maar altijd enkel te participeren in, via en met mijn eigen gedachten en interpretaties van mijn omgeving en mijn wereld - waarbij ik dus nooit echt geleefd heb buiten mijn eigen hersenspinsels.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik mijzelf en mijn leven geen richting kan geven en dat ik zelf geen beslissingen kan maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het idee dat ik mijzelf en mijn leven geen richting KAN geven en dat ik zelf geen beslissingen KAN maken - als een excuus en verantwoording waarachter ik de werkelijke reden schuil en dat is dat ik mijzelf en mijn leven geen richting WIL geven en dat ik mijn eigen beslissingen niet WIL maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om iets fout te doen in het dirigeren van mijzelf en mijn leven in het maken van mijn eigen beslissingen en te geloven dat die angst meer is dan mijzelf, waarbij ik 'luister' naar de angst en 'gehoorzaam' ben aan de angst.

Het woord 'gehoorzaam' is interessant - zal ik later ook blogs over schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn zelf-verantwoordelijkheid af te geven aan een 'onzichtbare gids' die mijn beslissingen voor mij moest maken omdat ik niet verantwoordelijk wou zijn voor mijn eigen acties.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in het dirigeren van mijzelf en mijn leven door het maken van mijn eigen belissingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in het maken van beslissingen omdat ik het geloof had dat ik hiervoor een bepaalde kwaliteit 'miste'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat bepaalde mensen nu eenmaal beslissingen kunnen maken en anderen niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard heb om in te zien dat het enige dat ik miste, moed was - en dat die moed er wel was, maar dat ik die niet zag omdat de angst zo overweldigend was en ik doorheen de angst mijzelf niet kon zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden en omarmen als 'moed'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om van het universum een 'ingebeelde vriend' te maken - waarbij ik mijzelf heb wijsgemaakt dat het universum al weet wat ik zou moeten doen met mijn leven en dat het universum mij tekens zal geven van wat ik moet doen.

Wordt Vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 01 Mar 2013, 14:41

Dag 103: Ongelukken en Toeval Bestaan Niet
http://maitedip.blogspot.com/2013/02/da ... taan.html#

Deze blog-post is een vervolg op
Dag 99: Wachten op een Teken om Moeder te Worden
Dag 100: Dwing me AUB Niet om een Belissing te Maken! Laat me hier maar ronddrijven!
Dag 101: Wie is de sterkste: Jij of Je Gedachten?
Dag 102: Hoe We Onszelf Limiteren met Interpretatie - dus lees de vorige blog-posts voor context.


Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om opzettelijk een ineffectieve gids te kiezen, als een gids dat werkt met symbolen en tekens in plaats van woorden - zodat, als mijn keuzes/beslissingen die ik gebaseerd had op die tekens/symbolen mij zuur te staan zouden komen, dan kon ik altijd altijd het excuus en de verantwoording gebruiken dat ik de tekens misschien verkeerd geinterpreteerd had of misbegrepen had.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om tekens te volgen, zodat ik altijd kon zeggen dat ik een 'onschuldige vergissing' had gemaakt, want 'hey, ik was onder de indruk dat het universum mij eem boodschap aan het geven was'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de intesiteit van de gedachten in verband met zwanger/moeder worden te interpreteren als een teken of signaal dat het tijd is dat ik inderdaad zwanger/moeder wordt - in plaats van mijn gezond verstand te gebruiken en verantwoordelijkheid te nemen en te onderzoeken waarom zulk intense gedachten bestaan in en als mezelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om meteen conclusies te trekken wanneer mijn regels later waren dan normaal, waarbij ik bijna hoopte dat ik zwanger zou zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te participeren in innerlijke conversaties als acterklap in de zin van 'wel, asl het zo is, dan is het zo, dan hoef ik tenmiste de beslissing niet voor mijzelf te nemen, want het gebeurde gewoon per ongeluk, het is buiten mijn handen'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in het nemen van een beslissing om enkel zwanger/moeder te worden vanuit praktische overwegingen en te denken/geloven/anticiperen dat mijn beslissing op 1 of ander niveau zou beinvloed zijn met mijn voorgeprogrammeerde wens en verlangen om moeder te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om een slechte beslissing te maken in het nemen van een beslissing dat op 1 of ander niveau beinvloed is door zelf-belang en niet absoluut zelf-gedirigeerd is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te hopen de gevolgen van een een zelf-oneerlijke levens-bepalende beslissing te ontlopen door 'per ongeluk' zwanger te worden, zodat ik blijkbaar geen verantwoordelijkheid moet nemen voor de zwangerschap die ik gecreeerd heb - in het idee, de perceptie, het geloof en - eigenlijk - het excuus, dat ik geen bewuste beslissing genomen heb, en daarom ben ik niet verantwoordelijk/aansprakelijk voor het gebeuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat of ik nu een bewuste beslissing maak of niet - ik bepaal altijd op 1 of ander niveau wat met me gebeurt - en ik creeer mijn wereld en mij nleven, een en gelijk met wie ik mijzelf aanvaard te zijn - en dus, zelfs als ik 'per ongeluk' of 'per toeval' zwanger word - heb ik het nog steeds zelf gecreeerd en is het nog altijd mijn verantwoordelijkheid. - See more at: http://maitedip.blogspot.com/2013/02/da ... jtkTr.dpuf

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 05 Mar 2013, 23:06

Dag 104: Beide Voeten Terug op de Grond Zetten - Deel 1
http://maitedip.blogspot.com/2013/03/da ... rond.html#

Als en wanneer ik zie dat ik me overweldigd voel door het aantal gedachten dat opkomen in mijn geest - oftewel een boel van verschillende gedachten over verschillende onderwerpen allemaal tegelijkertijd, oftewel een reeks gedachten over hetzelfde onderwerp doorheen de dag - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat het niet uitmaakt hoeveel gedachten opkomen en dat, als er een boel verschillende gedachten over verschillende onderwerpen allemaal tegelijkertijd opkomen, dan is dit de aard van de 'bewuste geest' als een tactiek om mij bezig te houden in mijn geest, in plaats van hier te zijn, in en als mijn lichaam en te interageren met de werkelijkheid - en ik realiseer mij dat als dezelfde/hetzelfde type gedachten nu eenmaal of verscheidene keren opkomt, het maakt niet uit: het gaat erom de oorsprong van die gedachte te onderzoeken en te ontaarden, en dus een zelf-directieve positie in te nemen in mijzelf, in plaats van toe te geven aan een gevoel van 'het is me teveel', 'ik kan het niet aan' - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om niet toe te geven aan het idee dat de hoeveelheid van gedachten dat opkomt in mijn geest bepaalt hoe sterk of hoe zwak ik ben en wat ik wel of niet kan doen - en ik verbind mijzelf ertoe te staan en mijn aandacht op het fysieke te richten en de oorsprong van gedachten die terugkeren te onderzoeken en corrigeren.

Als en wanneer gedachten opkomen in de aard van 'het is nu ongeveer tijd dat ik kinderen krijg' of 'misschien zou ik nu aan kinderen moeten beginnen' of 'ik ben bijna 25, ik kan niet te lang wachten om kinderen te krijgen' - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik aan het participeren ben in ideen en geloofsovertuigingen in verband met vrouwen en de leeftijd op dewelke ze kinderen zouden moeten krijgen, ideeen en geloofsovertuigingen die gegrond zijn in cultuur, in internalisatie van mijn omgeving, in gewoontes - en die niets te maken hebben met prakticaliteit of de realiteit van wat het betekent om een kind op te voeden en de ondersteuning en omgeving die daarvoor vereist is - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om de vragen die opkomen in mijn geest niet te beantwoorden met ideen en geloofsovertuigingen die mij in een postie van zelf-compromittatie en zelf-sabotage zouden plaatsen, maar ik beantwoord ze met gezond verstand en praktische overwegingen.

Als en wanneer ik zie dat ik in projecties ga en mij inbeeld hoe het zou zijn om kinderen te hebben/moeder te zijn, dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik mijzelf probeer te manipuleren en overtuigen dat wat ik zou moeten doen is mijn verlangens en gevoelens volgen - en dus, ik verbind mijzelf er toe om het zelf-bedrog niet te volgen en mijn voeten weer op aarde te brengen, want het is absurd om te denken dat iets goeds voor me kan volgen uit zelf-bedrog.

Als en wanneer ik zie dat ik denk 'misschien is het een teken'/'misschien is het een signaal' - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat er niets of niemand buiten mijzelf is dat mij 'tekens' of 'signalen' toestuurt in hoe ik mijn leven moet leiden of welke beslissingen ik moet nemen en dat ik degene ben die mijn omgeving, mijn geest, wat ik hoor/zie interpreteer in een manier waarop ik het wil interpreteren - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om, in plaats van te wachten op iets of iemand dat mij richting kan geven, om mijzelf richting te geven en verantwoordelijkheid te nemen in het maken van mijn eigen beslissingen.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 08 Mar 2013, 20:19

Dag 105: Beide Voeten Terug op de Grond Zetten - Deel 2
http://maitedip.blogspot.com/2013/03/da ... rond.html#

Als en wanneer ik zie dat ik de neiging heb om te luisteren naar iets/iemand dat ik ervaar/interpreteer als 'meer dan'/'sterker dan' mij en enkel en alleen omdat ik dat iets/iemand ervaar als 'meer dan'/'sterker dan' mij - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik mijzelf heb afgescheiden van dit iets of iemand door mijzelf er mee te vergelijken en mijzelf te beoordelen als 'minder dan' of 'zwakker' en dus, ik verbind mijzelf ertoe om niet langer te participeren in die perceptie, maar in de plaats daarvan, ga kijken hoe ik de kwaliteit die ik zie in dat iets/iemand anders in mijzelf kan ontwikkelen/aanvaarden - zodat ik een en gelijk kan staan met dat iets of iemand en niet langer kan gemanipuleerd worden door een perceptie of ervaring van 'minder zijn'/'zwakker zijn'.

Als en wanneer ik zie dat ik iets dat ik zie/hoor/voel/ruik interpreteer in, als en door mijn geest als zijnde een 'teken' - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik slechts een zelf-verzonnen boodschap aan dit iets of iemand aan het toeschrijven ben zodat het plots een be-teken-is krijgt, maar dat die boodschap er oorspronkelijk niet was - en dus, dat ik eigenlijk aan het zoeken ben voor confirmatie en validatie buiten mijzelf van wat ik zelf wil doen - om zo enkel te horen en zien wat ik wil horen en zien - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om de interpretatie en hersenspinsels te stoppen en mijzelf terug in mijn lichaam te ademen en op een rechtstreekse manier met mijn omgeving te interageren.

Als en wanneer ik zie dat ik aan het deelnemen ben in een attitude of gedachten in de aard van 'ik kan mijn eigen beslissingen niet maken' - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat de onderliggende reden is dat ik mijn eigen beslissingen niet wil maken omdat ik schrik heb om iets verkeerds te doen en schrik heb om door de gevolgen van de beslissing heen te moeten lopen - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om mijzelf te omarmen en mijzelf te herinneren aan het feit dat, wat er ook gebeurt - ik ben hier voor mijzelf en ik zal mijzelf ondersteunen en assisteren - vandaar stel ik vast of ik voldoende informatie heb om een beslissing te maken die alle punten in overweging neemt en als dit niet het geval is, dan vraag ik voor raad aan iemand die met zulke beslissingen ervaring heeft, zodat, eenmaal ik al de nodige informatie ter hande heb, een geinformeerde beslissing maak waar ik achter sta.

Als en wanneer ik zie dat, als mijn regels laat zijn, ik meteen veronderstel dat ik misschien zwanger ben - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik de tijd probeer voorop te lopen en een voorbarige conclusie probeer te trekken - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om mijzelf te vertragen in en als mijzelf en in te zien dat het enige dat dit betekent is dat mijn regels er nog niet zijn, en om geduldig af te wachten wat er gebeurt in de komende dagen/weken voordat ik begin te overwegen of ik al dan niet zwanger ben/zou kunnen zijn.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 10 Mar 2013, 09:20

Dag 106: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 1
http://maitedip.blogspot.com/2013/03/da ... eel-1.html

In de blog-series die ik net geschreven heb, ging het om hoe mijn 'biologische klok' in werking trad, waarbij plots een heleboel gedachten kwamen rondspoken over het idee dat het nu ongeveer tijd is dat ik aan kinderen begin. In deze en de komende blogs ga ik wat meer in op het verlangen voor moederschap zelf. Tijdens het schrijven van de vorige blogs kwam deze vraag op en ik zag vrij duidelijk waar ik over schrijven moest.

Het woord dat naar boven kwam, was: LIEFDE.

Hoewel ik niet veel relaties heb gehad in mjin leven, ik heb vaak stilgestaan bij het concept van 'Liefde' - wat is liefde? Is het iets dat groeit tussen twee personen? Is het iets dat inslaat als een bliksem? Is het een vertrouwelijkheid? Is het een passie? Is het een droom of fantasie?

Met elke relatie heb ik een verschillende notie van liefde uitgetest. Mijn eerste relatie was eigenlijk het grappigst. Toen ik 12 was ging ik op kamp in Ierland. Het was een reis die de school organiseerde in de zomervakantie voor zij die wouden. Het was een traditie en leerlingen die elk jaar gingen, bleven zelfs meegaan nadat ze al afgestudeerd waren aan de school. Ik ging dus mee toen ik 13 was en mijn oog viel op 1 van de kerels die al afgestudeerd was, maar van de reizen genoot en besloot te blijven meegaan. Op dat moment voelde ik mij nog heeeel jong en relaties waren niet echt iets waar ik mij mee bezig hield. Dat ging zich ontwikkelen in het komende schooljaar. En ik vond niemand op school of in mijn 'gewoonlijke' omgeving waarvan ik dacht 'ja, dat zou wel is kunnen lukken'. Dus ik keek uit naar de Ierland-reis in de zomer, waar ik met anderen zou omgaan, die niet deelmaken van mijn gewoonlijke omgeving. En ik herinnerde mij die ene kerel - en mijn 'interesse' in hem was eigenlijk enkel gebaseerd op drie feiten: Hij had lang haar, hij speelde gitaar en hij had veel kennis over willekeurige zaken - lol.

Doorheen dat schooljaar begon ik meer en meer tijd te spenderen in mijn verbeelding en hoe ik en hem op de volgende reis verliefd zouden worden en een relatie zouden started. Ik had het allemaal uitgedacht tot in precies detail - en het endigde altijd met een begin in de relatie en het samen hand in hand lopen.

En dan was het zover - de Ierlandreis - en tijdens die reis ging ik meer met hem participeren, wat ik het vorige jaar niet gedaan had, ik denk dat ik het vorige jaar geen woord tegen hem gezegd had. In elk geval, we leren elkaar wat beter kennen en, om een lang verhaal kort te houden: middenin de reis zegt die plots 'ik ben verliefd op jou' - LOLOL. Het was zo ongelooflijk - helemaal zoals ik het mij had ingebeeld!

Wat het nog meer ongelofelijk maakte, was dat hij me later vertelde dat het voor hem 'liefde op het eerste gezicht was' - waarbij, toen hij mij voor de eerste keer zag, toen we vertrokken in Belgie, dacht 'ho ho, wie stapt daar de bus op!'. En dit, terwijl hij het vorige jaar van mijn bestaan niet afwist, hij herinnerde zich mij ook helemaal niet.

Dus, in het begin was ik helemaal in de wolken - want alles verliep volgens 'plan' - lol. Het was allemaal nieuw en spannend, maaaarrrr... Na een tijdje begon ik mij ongemakkelijk te voelen - want hij was nu echt wel smoorverliefd op me. En dat gevoel was niet wederzijds - ik had mijzelf eigenlijk 'verliefd gemaakt' door zoveel aan hem te denken gedurende het jaar, maar ik kende hem toen nog helemaal niet. Ik had mezelf verliefd gemaakt met het idee van wie ik dacht dat hij was. Zijn verliefdheid begon 'verstikkend' aan te voelen. Er was een moment waarbij we een stroompje water moesten oversteken op een wandeling, en hij stond erop op mij erover te dragen - ik liep letterlijk weg van hem! Lol - ik vond het zo belachelijk en wou ook niet het 'zwakke meisje' spelen gewoon omdat dat zo hoort in een 'romantische relatie'. Ik vond het eigenlijk heel eng. Ik liep naar een plekje waar de stroom veel dunner was en hopte er snel over voordat hij me kon inhalen - lol.

Ook ontdekte ik dat hij helemaal niet zo interessant was als ik verwacht had. Hij vertelde dezelfde impressionante verhalen verscheidene keren en verder had die eigenlijk niet veel interessants te zeggen. En hij was gewoon ook ZOOO verliefd - het was beangstigend! Ik voelde mij ook schuldig omdat het leek dat de enige reden dat die zo verliefd was, was omdat ik het mij zo had ingebeeld, voor maanden op voorhand. Het was alsof ik zijn verliefdheid gecreeerd had door het mij opnieuw en opnieuw in te beelden. Want - het leek letterlijk alsof hij er helemaal geen zeg in had - het was hem gewoon 'overkomen' en hij was er bijna mee 'bezeten. Het feit dat hij 7 jaar ouder was maakte de hele relatie er niet meer comfortabel op. Het lijkt geweldig wanneer je je het inbeeldt - maar wanneer je 14 bent en er is iemand van 21 smoorverliefd op je - het is eigenlijk gewoon creepy. Dus ja, die relatie duurde niet erg lang, ik maakte het uit enkele weken na de reis.

In deze relatie heb ik de notie van een 'Verbeelde Liefde' beleefd. Het was een Liefde die ik mij had ingebeeld tot het punt dat het een realiteit werd. Maar deze 'liefde' had geen fundering - het was op niets dan mijn verbeelding gebaseerd. Ik had al besloten dat ik verliefd was voordat ik hem had leren kennen - en hij had net hetzelfde gedaan door verliefd te worden 'op het eerste gezicht'.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 26 Mar 2013, 20:58

Dag 107: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 2
http://maitedip.blogspot.com/2013/03/da ... el-2.html#

In de vorige blogpost beschreef ik hoe ik in mijn eerste relatie de notie van Liefde als een 'Verbeelde Liefde' heb geleefd. Mijn tweede relatie was dan weer een andere soort Liefde, het was de tragische 'Onmogelijke Liefde', wat het ook een 'Passionele Liefde' maakte.

Mijn tweede relatie was met iemand die mijn absolute teg
enpool was. Hij representeerde alles waar ik een hekel aan had. Hij gedroeg zich altijd heel macho, heel oppervlakkig, wilde altijd in het midden van de aandacht staan, was heel doorzichtig in hoe hij zich verborg achter een masker van personages enzo. Hij was allesbehalve wat ik zocht in een partner. Maar om 1 of andere reden was hij aangetrokken tot mij, tot het punt waar hij durfde zich kwetsbaar te stellen tegenover me. En het was daarin dat ik afdwaalde van mijn principes en mijzelf ging verliezen in hoop en, eigenlijk, het idee van magie - magische momenten - die momenten die je nooit voor mogelijk had gedacht, en wanneer ze zich dan afspelen voelt het zo overweldigend dat je helemaal toegeeft en je het gewoon helemaal wil beleven. De ervaringen zijn zo intens dat je denkt dat dit wel voorbestemd moet zijn.

We waren officieel eigenlijk maar voor 2 maanden samen. Het duurde een eeuwigheid vooraleer ik eindelijk toezegde om met hem in een relatie te zijn, hoewel we al hadden ingezien en toegegeven dat we ondersteboven 'verliefd' waren. Ik wilde wel, maar dacht niet dat het zou lukken, want we waren beiden toch echt wel helemaal verschillend. Hij hield van alles waar ik een afschuw van had en het tegenovergestelde geldde ook. Zie - in de momenten dat we gewoon met z'n tweetjes waren, was het heerlijk en magisch en intens en alles leek op z'n juiste plaats, maar eenmaal ik mij probeerde in te beelden hoe het zou werken in de praktische realiteit, had ik iets van 'no way'.

Uiteindelijk had ik iets van 'ok, laat het ons gewoon proberen' - en dus waren we samen in de zomer. Hoe we het uitmaakten was interessant. We lagen in het park op het gras en hij vertelde mij zijn 'visie' van de toekomst - hij was gewoon luidop aan het dromen en zei dat hij het heerlijk zou vinden als hij met zijn vader een cafe zou openhouden en dat ik bij zijn zeide was. Natuurlijk, dat was allesbehalve wat ik zag in mijn toekomst. Ik wou niet de vrouw van een cafe-uitbater zijn. Ik wou iets artistiek of opwindend doen met mijn leven. Ik werd dus stil en zei niets terug op wat hij net had verteld. En hij vroeg me wat ik aan het denken was. Nu - we hadden een regel dat - als we elkaar vragen op eendert welk moment 'wat ben je aan het denken' - dat we eerlijk moesten antwoorden. En natuurlijk, op dat moment wilde ik niet antwoorden en - natuurlijk - ging hij daardoor nog feller aandringen dat ik zou antwoorden. Ik zei 'als ik dit zeg, dan is het het begin van het einde'. En hij zei - je moet het zeggen. Ik ben altijd een 'sucker' geweest om bij de regels te spelen - en dus, in dat moment ook - gaf ik uiteindelijk toe en zei ik: "Ik was aan het denken dat als ik ooit met iemand trouw, zal het niet met jou zijn." Dus ja - dat was een deal-breaker - lol.

Maar nadat we het hadden uitgemaakt, bleven we enorm aangetrokken tot mekaar en er was een ongesproken 'we horen bij elkaar'. En we bleven maar samenkomen en terug uit mekaar gaan. De hele relatie was een emotionele roller-coaster en we werden beiden erg afhankelijk van mekaar. We hadden het probleem van 'we kunnen niet bij elkaar zijn, maar we kunnen ook niet van mekaar wegblijven'. Uiteindelijk wordt dit erg vermoeiend en besloten we om ermee op te houden, dat we elk onze eigen weg zouden opgaan en dat we misschien later, op een ander moment in ons leven, mekaar terug zouden opzoeken.

Dus in deze relatie heb ik geprobeerd om Liefde te vinden door mijn verlangens, mijn passies, mijn gevoelens, mijn impulsen te volgen. Het was een zeer intense ervaring, maar ik vond niet dat het uitdraaide op het soort Liefde dat alles kan overbruggen. Dat is het idee dat ik had - ik wist dat we wel heel verschillend waren, maar, zoals in films en Disney-cartoons wordt aangeleerd, had ik het idee dat onze Liefde alles kon doorstaan. Ja, niet dus. Lol.

Wordt Vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 09 Apr 2013, 23:58

Dag 108: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 3
http://maitedip.blogspot.com/2013/04/da ... eel-3.html

Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 106: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 1
Dag 107: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 2

Ik ga verder met de serie 'Op Zoek Naar Ware Liefde' waarin ik verderga met het onderzoeken van mijn verlangen naar ware liefde dat deel uitmaakt van mijn verlangen naar moederschap.

Nadat ik Liefde als Verbeelding en Liefde als Passie had uitgeprobeerd, heb ik bewust mijn aanpak veranderd. Mijn derde relatie startte ik zonder echt gevoelens te hebben voor de kerel. Het was meer een berekende beslissing. Ik had een reeks karakteristieken die ik wou zien in mijn partner en toen ik mijn derde partner voor het eerst ontmoette, was het alsof ik een 'checklist' in mijn hoofd had toen ik tijd met hem doorbracht. En terwijl we mekaar leerden kennen, ging ik dan telkens karakteristieken aanvinken op de lijst als ik dacht dat hij beantwoordde aan die karakteristieken.

Toen ik dacht dat hij aan voldoende karakteristieken als criteria beantwoordde, labelde ik hem als een potentiele partner. Toen hij interesse toonde, overwoog ik of ik het een kans wou geven en besliste om dat te doen. De relatie kwam vrij traag op gang, maar dat verwachtte ik aangezien ik geen sterke gevoelens had. Ik hoopte dat des te beter ik hem leerde kennen en des te meer tijd ik met hem spendeerde, des te meer mijn gevoelens voor hem zouden groeien. Ik plaatste gevoelens op een lagere tree van belangrijkheid. Na mijn ervaring met mij vorige partner was mijn focus meer op: of onze interesses dezelfde waren, of het realistisch zou zijn om samen een leven te leiden, of we een 'match' waren wat onze persoonlijkheden betreften, wat onze waarden en passies betreften, enz.

Alles leek goed te gaan en ik had plezier in het verkennen van het onbekende, maar na enkele maanden vertelde hij mij dat hij ermee wou ophouden. Toen ik vroeg waarom zei hij dat de vlam uit was. Op dat moment werd ik kwaad - lol. Ik had iets van 'wel natuurlijk is de vlam uit!! De eerste vlinders zijn gewoon verliefdheid - nadien is het een kwestie om echte liefde te ontwikkelen, dat komt toch niet vanzelf!' Dat toonde mij dat hij een andere soort Liefde aan het verkennen was - Liefde als Energie misschien.

Ik was toen nog niet betrokken met Desteni, maar had de gewoonte om de schrijven wanneer ik verward was en ik geen uitweg zag in het doolhof dat mijn gedachten creeerden. Wanneer ik zo zou schrijven zou het altijd aan iemand gericht zijn. Ik vond het gek om naar een 'dagboek' of naar mijzelf te schrijven - ik wou iets vertellen of iets kwijt - maar dacht dat het gek was om te schrijven zonder het aan een bepaalde persoon te richten. Dus, ik schreef in de vorm van een brief, en in dit geval, een brief naar de ex die het net had uitgemaakt. Ik zou later de brieven nooit opsturen of in de bus stoppen. Eenmaal ik het had uitgeschreven, was ik kalm en was alles waar ik net over geschreven had al in het verleden - en dan leek het plots zinloos dat iemand anders het zou lezen.

Dus, in de brief die ik toen schreef had ik het over hoe ik het niet meer wist, dat toen ik probeerde mijn gevoelens te volgen, de relatie op niets uitdraaide en dat toen ik rede probeerde te gebruiken er niet genoeg gevoelens waren om ons tezamen te houden. Ik was gefrustreerd omdat ik was beginnen inzien dat 'Liefde' niet zo'n simpel onderwerp is en niet gemakkelijk te vinden is en dat ik verschillende versies van Liefde wou kunnen uitproberen zonder op te geven voordat de relatie echt begonnen was.

Wordt Vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 17 Apr 2013, 23:12

Dag 109: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 4
http://maitedip.blogspot.com/2013/04/da ... eel-4.html

Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 106: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 1
Dag 107: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 2
Dag 108: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 3

In de laatste relatie had ik mijn verwachtingen op een laag pitje gezet. Ik wou me niet verliezen in verliefdheid om dan teleurgesteld te zijn, maar aan de andere kant wou ik ook echt wel genieten van het hele gebeuren. Dus hier was de liefdes-ervaring dan weer anders - het was een Liefde als Onverschilligheid - lol. Ik ervaarde het als 'als het iets wordt, mooi - als het niets wordt, dan maakt het mij ook niet uit.' En weerom, na een vrij korte periode maakte hij het uit. Ik ging weer door een teleurstelling, maar kon het vrij snel loslaten, want ik had mezelf niet sterk geinvesteerd in de relatie - dus ik voelde niet dat ik veel verloor.

Tegen dan was ik al redelijk gedesillusioneerd met betrekking tot het kunnen vinden van 'de ware' of 'ware liefde' - of, ik gaf het idee op dat ik het zou kunnen vinden met een man, want een voorwaarde voor de 'perfecte match', in mijn ogen, was dat de partner een perfecte persoon was - iemand waar ik geen fout in kan vinden. En ik besefte dat ik dat niet zou vinden. Elke persoon - hoe perfect hij in de eerste indruk lijkt, gaat na een tijdje karakteristieken vertonen die ik niet wou aanvaarden in een partner. En ik veronderstelde dat het omgekeerde ook geldde, dat een ander altijd een indruk van mij zal hebben in het begin dat veel wenselijker is dan wie ik werkelijk ben - en dat, wanneer ze me na een tijdje leren kennen, ze hetzelfde meemaken, waarbij teleurstelling zich de kop gaat opspelen, want ik was niet de perfecte vrouw die ze dachten dat ik zou kunnen zijn.

Dus - liefde zoals het werd afgebeeld in films en TV-series was voor mij 'debunked' - iets dat enkel in films en series en sprookjes bestaat. Toch was er nog steeds een hunker naar liefde - en waar ik die liefde nog steeds dacht te kunnen vinden - was in moederliefde - liefde voor een kind.

Ik redeneerde dat liefde voor een kind puur is - want je kiest niet of je je kind liefhebt - je houdt van je kind, want het is jouw vlees en bloed - het is jouw kind. Maar wat meer is - ik wilde de onvoorwaardelijke liefde van een kind voor zijn of haar moeder ervaren. Iemand die je liefheeft ongeacht wie je bent - want je bent zijn/haar moeder - het kind houdt van je. Die innige en intieme relatie tussen moeder en kind - daar, dacht ik, kon niets tussenkomen.

Lol - ik had zelfs het idee of plan ontwikkeld dat ik een man zou zoeken - geen perfecte man - gewoon iemand waar ik gevoelens voor had en die ik kan uitstaan, om dan een gezin te kunnen starten met kinderen. En dan, wanneer ik 40 was, ofzo, te scheiden en misschien een vrouwelijke partner te zoeken - lol. Ik had nooit gevoelens voor vrouwen, maar ik kon altijd beter met vrouwen overweg. Dus, ik dacht dat het aangenamer zou zijn om de rest van mijn leven met een vrouw door te brengen - lol.

Wordt Vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 24 Apr 2013, 23:13

Dag 110: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 5
http://maitedip.blogspot.com/2013/04/da ... eel-5.html

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om naar liefde te zoeken in moederschap.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om naar liefde te zoeken in de relatie en band tussen moeder en kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat liefde voor een kind puur is omdat je niet kiest of je van je kind houdt – je houdt van het kind omdat het jouw vlees en bloed is, omdat het jouw bloed is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het idee dat als iemand je kind is en jouw vlees en bloed is – je automatisch van het kind houdt en dat dit soort liefde de enige pure, ware liefde is die bestaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat het normaal is dat familie-leden mekaar meer liefhebben dan niet-familie-leden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om liefde afhankelijk te maken van bloed-band en familie-verwantschap.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat de enige liefde die echt, waar, en puur is – de liefde is waar je niet voor kiest maar waar je in geboren wordt of waar je geboorte aan geeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik de geboorte van een kind nooit zag of beschouwde als wat het was met betrekking tot wat er zich op fysiek vlak in een vrouw haar lichaam afspeelt en wat er zich op fysiek vlak in het kind zijn/haar lichaam afspeelt – maar om geboorte geven te beschouwen als het moment waarop je geboorte geeft aan pure liefde.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verwachten dat mijn kind mij onvoorwaardelijk liefheeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het idee dat een kind zijn/haar moeder liefheeft enkel en alleen omdat het zijn/haar moeder is te aanvaarden als ‘normaal’ en ‘hoe dingen nu eenmaal zijn’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat de relatie tussen kind en moeder gegarandeerd een innige, intieme en liefdevolle relatie is en dat daar niets tussen kan komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aavaard om in te zien dat mijn verlangen om een kind te hebben afstemt van mijn verlangen om ware/pure/onvoorwaardelijke liefde te ervaren en te ‘hebben’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen om een kind te hebben zodat ik ware/pure/onvoorwaardelijke liefde kan ervaren, ‘hebben’ en ontvangen van mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn kind voor dat het zelfs nog maar geboren of verwekt is – tot de slaaf van mijn wil te maken – waarbij de enige reden voor zijn/haar bestaan is om mij gelukkig te maken en mij een gevoel/ervaring van vervulling te geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen naar gelukkigheid en vervulling en gelukkigheid en vervulling te definieren in het ontvangen van pure/ware/onvoorwaardelijke liefde van een kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een kind te willen hebben uit zelf-belang.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aavaard om in te zien dat kinderen groot worden en dat de pure/ware/onvoorwaardelijke liefde van een kind wegwatert naargelang het kind ouder wordt – waarbij het kind meer en meer gaat opstaan tegenover zijn/haar ouders, omdat hij/zij gaat inzien dat ouders niet altijd weten wat het beste is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van geluk door het te zoeken en definieren in en als een kind/een relatie met een kind, buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf aft e scheiden van liefde door het te zoeken en definieren en en al seen kind/een relatie met een kind, buiten mijzelf

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik mijzelf niet vervuld voel omdat ik mijzelf in kleine delen heb opgesplitst en al die delen heb weggestopt in verscheidene ideeen, concepten, ideeen en relaties.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik de enige ben die mijzelf kan vervullen door al de delen van mijzelf weer in mijzelf te halen en te aanvaarden, uit te drukken en leven als mijzelf.


Wordt Vervolgd.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 27 Apr 2013, 21:07

Day 111: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 6 - Ware Liefde Hergedefinieerd
http://maitedip.blogspot.com/2013/04/da ... eel-6.html

Wat voortkwam uit de vorige blog is dat het woord ‘Liefde’ moet hergedefinieerd worden, zodat het niet langer gedefinieerd is in eigenbelang. Voor context - lees eerst:

Dag 106: OpZoek Naar Ware Liefde - Deel 1
Dag 107: OpZoek Naar Ware Liefde - Deel 2
Dag 108: OpZoek Naar Ware Liefde - Deel 3
Dag 109: OpZoek Naar Ware Liefde - Deel 4
Dag 110: OpZoek Naar Ware Liefde - Deel 5


Hoe heb ik het woord ‘Liefde’ tot nu toe geleefd?

Ik heb het ervaren als een antwoord op mijn verlangen om vervuld en gelukkig te zijn. Ik ervaarde liefde als iets waar ik naar op zoek moest en dat mijn leven slechts successvol en zinvol zou zijn eenmaal ik ware liefde had gevonden. Ik ervaarde liefde als een ‘hoge’ en ‘opgewonden’ energie en een gevoel van afhankelijkheid of ‘verbondenheid’ – waarbij ik niet meer enkel een persoon op mezelf ben, maar verbonden en verwoven ben met een andere persoon. Ik ervaarde liefde als een warmte, al seen troost bijna.


Hoe is Liefde gedefinieerd in het woordenboek?

lief·de (de; v; meervoud: liefdes, liefden)

1. warme genegenheid: tussen die twee was het liefde op het eerste gezicht; (de) liefde bedrijven seks hebben

2. oprechte en warme belangstelling; het prijs stellen op: liefde voor de kunst

3. voorwerp van liefde: zijn eerste liefde


Welke geluiden kan ik identificeren in het woord?

Lief
Liegde
Lyrisch
Lieg verder
Verlies
Vieren
Leefde
Lef
Leve
Luddevudde


Houdt mijn huidige definitie van Liefde een positieve lading?

Ja – Wanneer ik op zoek ben naar liefde, is een positieve ervaring van ‘hoop’ – hoop dat alles beter wordt eenmaal de liefde is gevonden. Er is ook een ervaring van opwinding.

Wanneer ik dacht liefde gevonden te hebben, was er positieve elatie, een gevoel van innigheid en genegenheid, van warmte en gelukkigheid, van troost en van tevredenheid. (Lol – klinkt bijna als poezie)


Houdt mijn huidige definitie van Liefde een negatieve lading?

Ja - Wanneer het lang duurde om ‘liefde’ te vinden – werd ik chagrijnig, gefrustreerd, bitter, ongeduldig, angstig en zelfs depressief.

Wanneer liefde ‘wegvalt’ – is er weerom frustratie, bitterheid, depressie, woede, verdriet en het gevoel van verlies en falen.


Creatief Schrijven

Liefde is de expressie van het behandelen van een ander op dezelfde manier als ikzelf zou behandeld willen worden. Liefde is dan niet langer afhankelijk van een bepaalde person of een bepaald moment, maar staat meer als een principe dat kan geleefd worden in elk moment met elke persoon, ongeacht wat ik van die persoon denk of hoe ik me voel ten opzichte van die persoon. Hierin is het belangrijk dat ik ook specificeer hoe ikzelf behandeld zou willen worden:
- Met respect
- Met zorg en zorgvuldigheid
- Met begrip
- Met geduld
- Met verantwoordelijkheid
- Met ondersteuning
- Met gezond verstand
- Met meedogenloosheid voor mijn zelf-oneerlijkheden
- Met rechtuitheid
- Met integriteit
- Met geven en ontvangen
- In gelijkheid

Hierin gaat liefde verder dan de relatie met mijzelf en verder dan directe interactie met andere personen – het gaat om iedereen – dus niet ‘het behandelen van EEN ander’, maar het behandelen van ELK EEN’. Hierin strekt de expressie van liefde veel verder dan mijn directe omgeving, maar heeft te maken met een verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat eenieder door elk ander op dezelfde manier behandeld wordt. Hiervoor moeten bepaalde zaken veranderen in hoe de wereld gestructureerd is – met betrekking tot politiek, economie, criminologie, psychologie, ecologie, onderwijs, sociologie en wetenschap in het algemeen.

Opdat liefde kan bestaan moet angst verwijderd worden, moet de neiging van het plaatsen van eigen-belang voor wat best is voor iedereeen verwijderd worden, moet hebzucht verwijderd worden, moet hatelijkheid verwijderd worden, moet exploitatie verwijderd worden.


Definitie

Dus, liefde is het behandelen van elke levensform:
- Met respect
- Met zorg en zorgvuldigheid
- Met begrip
- Met geduld
- Met verantwoordelijkheid
- Met ondersteuning
- Met gezond verstand
- Met meedogenloosheid voor mijn zelf-oneerlijkheden
- Met rechtuitheid
- Met integriteit
- Met geven en ontvangen
- In gelijkheid
... en dus impliceert actie – om te werken naar het verwijderen van al wat leven beschadigt en vernielt, opdat eenieder het best mogelijke leven leeft – waarbij er niet langer een bezwaar bestaat om met eendert wie mijn leven in te ruilen – want ik weet dat elk leven dat wordt geleefd de moeite waard is om te leven.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 24 Mei 2013, 00:03

Dag 115: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?!
http://maitedip.blogspot.com/2013/05/da ... te_23.html

Verontwaardigd zijn gaat gewoonlijk gepaard met een ervaring van woede en opstandigheid, waarbij we onszelf 'groter' maken en denken 'Hoe durf je?? Waar haal je het lef vandaan??' Maar als we kijken naar het woord zelf - verontwaardigd - ver-ontwaardigd - vinden we een aanwijzing naar de oorsprong van de ervaring 'verontwaardigd zijn'.

Ont-waardigd.

Wanneer we verontwaardigd zijn is het omdat we de indruk hebben dat iemand onze waarde heeft weggenomen of vernield. Met 'onze waarde' heb ik het dan natuurlijk over onze 'eigen-waarde'. Dus - verontwaardiging is eigenlijk, in z'n oorsprong, een ervaring van minderwaardigheid, waarbij je plots voelt dat je minder waard bent. En op die ervaring van minderwaardigheid reageren we dan door kwaad te worden, onze stem te verheffen en onze kin hoog te houden.... 'Hoe durf je! Ik ben verontwaardigd!' We pompen onszelf op en reageren op onze minderwaardigheidsgevoelens door onszelf in de tegenovergestelde polariteit te sturen en een houding van meerderwaardigheid aan te nemen. En die houding hebben we dan geassocieerd met 'verontwaardiging' - waarbij iemand die verontwaardigd is vaak gezien wordt als iemand die het bij het rechte eind heeft, iemand die opstaat voor eer.

Maar wat er zich dus onderliggend afspeelt is een heel ander verhaal - we presenteren onszelf als sterk en eervol - maar, eigenlijk, binnenin, hebben we het gevoel dat we iets verloren hebben.

In mijn eigen ervaring heb ik gezien dat ik mij verontwaardigd voel wanneer ik de indruk heb dat iemand anders zich uitspreekt of een beslissing probeert te maken over iets wat ik acht als 'van mij' te zijn. En dit kunnen allerlei dingen zijn - Mijn Omgeving, Mijn Verantwoordelijkheden, Mijn Taken, Mijn Ervaringen, Mijn Expertise, Mijn Reputatie - en ga zo maar door. Wanneer ik de indruk heb dat iemand 'op mijn turf' komt te staan - reageer ik met verontwaardiging - Hoe Durf Je? Waar Haal je het Lef Vandaan? Het is Van MIJ!

Dit roept natuurlijk om de vraag: Hoe komt het dat ik het gevoel heb dat ik mijn eigenwaarde verlies wanneer ik de impressie heb dat mijn gevoel van controle over 'wat van mij is' onder bedreiging komt te staan?

Dit kan enkel gebeuren wanneer ik mijn eigenwaarde definieer in mijn 'bezit', mijn 'eigendom'. Eigen-waarde en eigen-dom - dus wanneer ik koningin ben in mijn eigen domein heb ik waarde en anders niet... Het betekent dat ik mijn eigenwaarde gedefinieerd heb niet in 'wie ik ben', maar in 'wat ik heb'.

En dus - wanneer ik mij verontwaardigd voel als een reactie op wat iemand zegt of doet - is het eerste dat ik mij moet realiseren dat: ik ben niet verontwaardigd met die persoon - de verontwaardiging heeft helemaal niets met die persoon te maken en de persoon heeft me geen onrecht aangedaan. De ervaring van verontwaardiging is een aanwijzing dat ik mijn eigenwaarde misplaatst heb en in iets buiten mijzelf dat ik aanzie als 'mijn bezit' - en dus, ben ik de enige die verantwoordelijk is voor mijn eigen ervaring.

Wanneer het gaat om 'mijn bezittingen', moet ik toegeven dat ik altijd moeite gehad heb met delen. Een specifieke herinnering komt op van wanneer ik kind was en mijn moeder gaf me nic-nacjes mee naar school. Ik zag altijd hoe andere kinderen het zo gemakkelijk hadden om hun koekjes en vieruurtjes met anderen te delen, maar ik had het hier altijd moeilijk mee. Ik had een vriendin toen die mijn nic-nacjes heel lekker vond, omdat het volkoren nic-nacjes waren en haar moeder kocht die niet. Dus, elke keer ik deze mee had en mijn tupperware doosje openmaakte tijdens de pauze, kwam ze naar me toe en met haar handen opengevouwen en een pruillip om aan te tonen dat ze er ook wat van wou. En op dat moment ervoer ik altijd weerstand in mijzelf en gaf ik er haar misschien 2 of 3 met aarzeling. Ik voelde dat ik niet het recht had om de koekjes weg te geven, want ik had het gevoel dat ze niet van mij waren, maar van mijn ouders. Zij hadden de koekjes gekocht en aan mij meegegeven zodat ik ze zou eten. Ik voelde dat ik niet het gezag of de autoriteit had om de beslissing te kunnen maken om de koekjes met anderen te delen en te beslissen wie ervan mag hebben en wie niet.

En zo had ik het met vele dingen, dat ik nooit echt het gevoel had dat ik iets had dat werkelijk 'van mij' was. Alles werd voor me gekocht. Mijn kleren waren oftewel 'hand-me-downs' van mijn broer, en wanneer ik ouder werd ging mijn moeder kleren voor me kopen. Dus, de kleren waren in een bepaalde zin wel mijn kleren, maar wanneer het neerkwam op iets als de kleren weggeven of weggooien, had ik het gevoel dat dit niet mijn keuze kon zijn, want ik had niet zelf voor de kleren betaald. Ik had ook nooit mijn eigen ruimte, mijn eigen kamer, als kind. Ik deelde eerst een kamer met mijn broer en later sliep ik met mijn zus op de zolderkamer. We hadden vaak ruzie, en het onderwerp om een muur tussen 'onze twee kanten' te bouwen in de kamer, zodat we elk onze eigen kamer zouden hebben, kwam geregeld op.

Veel zakgeld kreeg ik niet, dus er waren niet zoveel zaken die ik aanzag als 'mijn bezit', die ik met 'mijn eigen geld' had betaald. En zelfs met zakgeld - hoewel ik het gekregen had van mijn ouders - ervoer ik niet helemaal als onder mijn autoriteit. Ik had het gevoel dat ik het geld niet zomaar kon spenderen, want mijn ouders zouden willen dat ik het geld dat ze me gaven op een wijze manier zou uitgeven. Wanneer ik dan uiteindelijk studentenjobs ging doen en werkelijk mijn eigen geld ging verdienen, had ik altijd plannen met mijn geld. Oftewel zou ik voor een zomerreis betalen, of ik zou mijzelf een meubeltje aanschaffen, of zo. Tegen de tijd dat ik genoeg geld had gespaard en ik op het punt was om te betalen voor de reis of het meubeltje of wat dan ook - kwamen mijn ouders plots op met 'ach nee - geef je geld niet uit - wij zullen het wel voor je betalen'. Dit maakte me altijd furieus. Dan had ik eindelijk geld dat van mij was, waarmee ik iets kon kopen dat werkelijk van mij zou zijn - en dan gingen ze boven me heen beslissen dat zij het zouden betalen. Hupsakee, mijn plan naar de vaantjes!

Dus naarmate ik ouder werd, ging ik heel veel waarde hechten aan het hebben van mijn eigen bezittingen, mijn eigen ruimte, mijn eigen verantwoordelijkheden, dingen waar ik het laatste woord in zou hebben - want dat had ik nooit ervaren als kind. Het gaf me een gevoel van volwaardigheid - aha - nog een 'waarde'-woord.

Volwaardigheid - dus er was een manier waarop ik mijzelf niet compleet voelde, waardoor ik mijzelf niet ten volle kon waarderen. Er waren aspecten van mijzelf die ik niet tot expressie liet komen - en hierin is het belangrijkste punt dat ik mijzelf nooit toestond om beslissingen te maken voor mijzelf. Ik geloofde dat ik enkel het gezag heb om een beslissing te maken als het gaat om mijn eigen bezittingen. Omdat ik zo'n hunker had naar de mogelijkheid om mijn eigen beslissingen te maken, ben ik het meer waarde gaan geven dan het op zich inhoudt - waarbij ik zeer beschermend reageer wanneer ik voel dat iemand zich op 'mijn turf' gaat bevinden - want dan sta ik blijkbaar de kans om het kunnen maken van mijn eigen beslissingen weer te verliezen - en mezelf terug te bevinden in een positie van onvolwaardigheid en onvoldaanheid.

Ok, ik ga hier de volgende keer verder op in.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Maite's 7 Jarige Reis Naar Leven

Berichtdoor Maite » 25 Mei 2013, 00:10

Dag 116: Wat is Macht?
http://maitedip.blogspot.com/2013/05/da ... macht.html

Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 115: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?!

In de vorige blog beschreef ik mijn ervaring met verontwaardiging - en hoe de ervaring zijn oorsprong vindt in een ervaring van minder-waardig-heid. In mijn geval stemt de neiging tot verontwaardiging van hoe ik waarde ben gaan hechten aan het kunnen maken van mijn eigen beslissingen. En wanneer ik de indruk heb dat iemand deze vaardigheid om mijn eigen beslissingen te kunnen maken, bedreigt en ontzegt - voel ik dat aan alsof mijn waardigheid is weggenomen. Hierin beschreef ik ook hoe ik het maken van beslissingen gelinkt heb aan het hebben van mijn eigen bezittingen.

Dit is een punt dat cultureel is ingebed in onze psyche en dat zijn expressie vindt in kapitalisme. Het woord kapitalisme komt van het Latijnse 'caput', wat 'hoofd' betekent. Kapitalisme vond zijn oorsprong in het cultureel waarde-systeem, waarbij een persoon z'n waarde werd bepaald naargelang het aantal 'hoofden' koeien, geiten, schapen, enz. iemand had. En als we kijken naar kapitalisme vandaag - dan zien we dat zij die beslissingen kunnen doorduwen, degenen zijn die het meest bezitten. En hier bestaat een woord voor - voor het vermogen om beslissingen te kunnen maken en dus, invloed te hebben - en dat woord is 'macht'.

Dus - om dit alles nu terug naar mezelf te brengen - het punt waarin ik mijzelf niet volwaardig voelde, is dat ik het gevoel had dat ik geen macht had, dat ik machteloos was. Maar echte macht gaat erom zichzelf te kunnen bepalen en gaat er niet om erkenning te krijgen voor al de 'dingen' die ik bepaal buiten mijzelf. Dus dit is waar het mis-
begrip een heel gedragspatroon gecreëerd heeft, dat keer op keer uitdraait op een ervaring van verontwaardiging.


Zelf-vergeving volgt in de volgende blog.


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten

cron