Miranda's 7-jarige reis naar leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Miranda's 7-jarige reis naar leven

Berichtdoor Miranda » 22 Dec 2012, 23:22

Dag 1 Mijn naam is Haas, ik weet van niks...

Tot ergens in augustus 2012 ervaarde ik een enorme rust in mijzelf. Die toestand bereikte ik door mij te verdiepen in het non-dualisme. Een spiritueel onderricht die "alles laat zijn zoals het is". Het kon mij geen reet schelen wat er in de wereld gebeurde aan ellende en chaos, want ik "was vrij van schuld, angst en verantwoording". Toch had ik ook sterk het idee dat ik een pop was die aan de touwtjes van een marionettenspeler vastzat. Ik realiseerde mij dat ik ondanks mijn "bevrijding", mij niet vrij voelde.

Eind augustus werd ik met een enorme klap uit die toestand van bevrijding gesmeten, had het idee dat ik werkelijk voor het eerst op aarde aanwezig was en wakker werd. En wat ik om mij heen zag, was verschrikkelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik dacht dat ik bevrijd was van alle ellende.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik dacht fluitend en in een toestand van gelukzaligheid, dit leven kon doorwandelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mij in de toestand van eenheidsbewustzijn feitelijk afsloot van alle shit om mij heen en dat het mij niets kon schelen want "alles is zoals het zou moeten zijn".

Ik stel mezelf ten doel om alert te zijn op gedachten en mondelinge uitingen van "alles is zoals het zou moeten zijn", en mezelf door middel van adem terug Hier te brengen, zodat de mind gestopt kan worden dit te denken.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 2 de deur dichtslaan voor mezelf

Berichtdoor Miranda » 22 Dec 2012, 23:28

Vandaag werd ik gebeld door iemand. Die persoon vertelde door een ander persoon enige vorm van toegang te zijn ontzegd; er werd niet gereageerd op telefoon of e-mail. Kort gezegd; de deur werd dicht gesmeten. HA! Hoe herkenbaar vond ik dit, ik heb meerdere malen in mijn leven de deur voor mezelf dichtgesmeten, VOORAL in relaties met mannen en wanneer conflicten te hoog opliepen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vond dat ik maar wat aanklungelde in mijn relaties met mannen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik gelukkiger was alleen dan met z'n tweeën.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de gedachte had totaal niets te begrijpen van de relaties om mij heen en mij daardoor te laten beïnvloeden dat het misschien beter was om alleen te blijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik op geen enkele manier probeerde allereerst een intieme relatie met mezelf aan te gaan door mij af te vragen wat ikzelf precies wil in een intieme relatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben relaties aan te gaan met mannen zonder intimiteit, wel met alleen seks wat een enorme leegte teweegbracht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben die leegte steeds te onderkennen en het toch weer opnieuw aan te gaan zonder mijzelf een halt toe te roepen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik onvermogen voelde om deze cirkel te doorbreken en het daarom steeds weer liet gebeuren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om de gedachte te hebben "dan maar alleen te blijven de rest van mijn leven".

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben conflicten hoog op te laten lopen, waardoor drama werd gecreëerd en ik op het hoogtepunt ervan gewoon wegliep van de situatie. En het vervolgens ook niet oploste door het te onderzoeken maar door seks te hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben seks te zien als oplossing voor hoogoplopende conflicten, terwijl het niet meer dan een energetische ontlading was en er niets feitenlijks werd opgelost.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben relaties aan te zijn gegaan vanuit aanpassing: ik had de gedachte dat de norm in de maatschappij was een harmonieus, langdurig, monogaam huwelijk tussen man en vrouw, met kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf jarenlang de toegang ontzegd te hebben tot een intieme relatie met mezelf door steeds buiten mezelf te zoeken naar "iets".

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vanuit angst weg te willen vluchtten uit een relatie, eigenlijk weg te willen van de angst en niet weten hoe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben anderen wel in staat te achtten om een harmonieuze relatie aan te gaan, en ikzelf niet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn eerste ervaringen met jongens (overschaduwd door de jaloezie en bedreigingen van ex-vriendinnen) mij zodanig hebben beïnvloed, dat ik enorm bang werd om een relatie aan te gaan en ik hierin geen steun heb gezocht van anderen.

Ik stel mezelf ten doel om een intieme relatie met mezelf te ontwikkelen, door dit volledig te onderzoeken, waardoor ik ook in staat zal zijn intieme relaties met anderen/met een man aan te gaan.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik mij aangetrokken voel tot een man, dit zich in een rustig tempo mag ontwikkelen naar een intieme relatie.

Ik stel mezelf ten doel geen drama te creëren door conflicten hoog op te laten lopen, maar mezelf dan direct d.m.v. adem Hier te laten zijn in het moment en mijzelf niet meeneem in gedachten naar ergens anders/waar dan ook/een nieuwe man.

Ik stel mezelf ten doel ten alle tijden zelfoprecht te zijn in relaties met anderen/met een man.
Laatst gewijzigd door Miranda op 22 Dec 2012, 23:31, 1 keer totaal gewijzigd.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 3 Wil de echte Miranda opstaan?...over mindfuck

Berichtdoor Miranda » 22 Dec 2012, 23:30

Ik realiseer mij sinds enige tijd dat ik mijn gedachten, gevoelens, emoties en bewustzijn niet ben. Dat houdt in dat ik heel lang iemand ben geweest die niet echt was. Ik bestond alleen uit de troep van gedachten, gevoelens en emoties, en zette mijzelf daarmee vast in systemen waardoor ik mij kon afscheiden van mezelf als alles als één en gelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik besta uit volledige identificatie met gedachten, gevoelens, emoties en bewustzijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij door deze mindfuck te laten leiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik door deze mindfuck mezelf ernstig tekort doe door niet mezelf te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf vastzet in familiesystemen, vriendsystemen, werksystemen, leven- en doodsysteem, relatiesystemen, ouder-kindsysteem, volwassen-kindsysteem waardoor ik afgescheidenheid in stand houdt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in een "rol" schiet wanneer ik denk dat dat van mij word verwacht; als vriendin, als ouder/moeder, als familielid, als collega, als medestudent, en dit alles om mij afgescheiden te houden van wie ik echt ben als alles, als één en gelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik een imago hoog te houden heb passend bij de rol die ik mezelf heb toebedacht. Dit uit zich in aanpassing van taal, kleding en algehele lichaamshouding al naar gelang de situatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf succesvol en waardevol vind omdat ik enige diploma's in de wacht heb gesleept, mijzelf volledig identificerend met een papiertje...

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik waarde aan mezelf toeken door de hoeveelheid geld wat ik bezit of juist niet bezit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik veel vrienden moet hebben om succesvol te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik alleen succesvol kan zijn door een imago uit te leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik waarde hecht aan het juiste imago door kleding en uiterlijk vertoon, wanneer ik niet de juiste merken draag of de juiste haarstijl, ik een totale loser en outsider ben, en mezelf minderwaardig voel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben make-up te dragen en zo een bepaald imago in stand kan houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik erg veel tijd en geld steek in het in stand houden van deze imago's waarbij het mij totaal niet interesseert dat er in de rest van de wereld een enorme ellende aan de gang is van oorlog, voedseltekorten, mensenrechtenschennis, uitputting van de natuur, dierenmishandeling, en uitbuiting.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik deze feiten volledig negeer, door alleen maar aan mezelf te denken als afgescheiden van de rest van de wereld.

Ik stel mezelf ten doel om gedachten, emoties, gevoelens en bewustzijn een halt toe te roepen d.m.v. adem en mezelf naar HIER te halen als alles, als één en gelijk.

Ik stel mezelf ten doel om iedere repeterende gedachte of gevoel volledig uit te schrijven.

Ik stel mezelf ten doel om echt te zijn en niet in een rol te stappen en hier ook alert op te zijn.

Ik stel mezelf ten doel om bij alles wat ik wil doen, mezelf de vraag te stellen; is wat ik doe in het belang van allen? Is wat ik doe in het belang van mens, dier en natuur als alles, als één en gelijk?

Ik stel mezelf ten doel om, waar mogelijk, mijn handelingen in het belang van allen te doen.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 4 fashion jetlag

Berichtdoor Miranda » 22 Dec 2012, 23:33

Ik heb in de jaren '90 gestudeerd aan de mode-academie in Amsterdam. Ik vond het geweldig om kleding te ontwerpen en het leek mij fantastisch om voor het merk Diesel te mogen ontwerpen, een heel erg duur en supertrendy merk uit Italië. Jarenlang heb ik mij bezig gehouden met wat ik aanhad, hoe ik eruitzag. Ik oordeelde over mensen door hun manier van kleden. Begrepen zij in mijn ogen de mode niet, dan wilde ik ook niets met ze te maken hebben. Hoe oppervlakkig...De periode aan de academie was erg zwaar, er werd gewerkt met deadlines en regelmatig werkte ik 's nachts door om er vervolgens weer om half zes uit te moeten. Er is een periode geweest dat ik volledig uitgeput was, geen sociaal leven meer had en ook mijn relatie het moest ontgelden. Toch ging ik door want ik bleek een "natuurtalent" te zijn. Ik wist heel goed de tijdsgeest weer te geven in mijn ontwerpen en was heel creatief. Al mijn tijd, geld en energie ging naar de academie. Zelfs toen mijn lichaam aangaf dat het zo niet verder ging, ging ik toch door. Stoppen kende ik niet, ik ben letterlijk tegen de vlakte gegaan en in het ziekenhuis beland. Na 2 weken uitrusten ben ik voor 3 maand op stage gegaan. Een al even zware periode brak aan, 's morgens 2 verstandskiezen laten trekken en hup direct daarna met bloedende gaten in de mond naar mijn stage-adres in Breukelen. Gewoon doorgaan. Na deze stage ben ik mijn loodzware eindexamenjaar ingegaan en heb mijn diploma gehaald. Dit zijn 4 dure jaren geweest, voornamelijk omdat ik enorme roofbouw heb gepleegd op mijn lichaam en mijn sociale leven/relaties door een carrière in de mode op de eerste plaats te zetten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mode als iets essentieels te zien in mijn leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te beoordelen op wat ik draag of juist niet draag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben roofbouw te plegen op mijn lichaam om te kunnen voldoen aan deadlines die opgedragen worden door leraren van de academie, want in de modewereld werken ze ook met deadlines.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door te moeten gaan van mezelf. Dit omdat ik uit een ondernemersgezin kom waarin het normaal wordt gevonden om altijd door te gaan en ik niet beter wist dan door te gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet beter te weten dan door te moeten gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mee te werken aan het ontwerpen van meerdere collecties per jaar, om zo de verkoop van kleding te stimuleren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik willens en wetens mee werk aan het in stand houden van een systeem dat allesbehalve duurzaam is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben kleding voor heel hoge prijzen te kopen, terwijl ik weet dat de kostprijs heel laag is en er vaak kinderarbeid mee gemoeid is. En dat deze kinderen heel weinig betaald krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik hoge prijzen betaal voor een imago, en dat imago/beeld absoluut niets zegt over wie ik echt ben, maar meer wie ik niet ben en op die manier een masker kan dragen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik denk dat ik iemand ben, door mijzelf een rol toe te bedelen; die van trendsetter in de mode.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben willens en wetens mee te werken aan het in stand houden van een systeem waarin kleding na 1 seizoen dragen uit de mode is en ik het dus niet meer wil dragen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te weten van de feiten dat er schadelijke stoffen in kleding verwerkt worden en er mensen zijn die dagelijks blootgesteld worden aan die stoffen, ik  toch die kleding blijf kopen en het systeem op die manier in stand houdt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben kleding te kopen gemaakt van zijde waarbij de levende larve van rupsen in heet water worden gelegd om zo een lange draad te behouden waarvan een stof kan worden geweven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bepaalde personen uit de "modewereld" hoger aan te slaan dan mezelf, beoordelend naar hun hoge mate van creativiteit en in mijn ogen genialiteit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben heel magere vrouwelijke modellen als schoonheidsideaal te zien, als rolmodel voor de modewereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het normaal te vinden om modefoto's van vrouwelijke modellen bij te werken/aan te passen aan het heersende schoonheidsideaal.

Ik stel mezelf ten doel om alleen kleding te kopen wanneer ik nieuwe nodig heb, dus zo lang mogelijk te doen met de kleren die ik al heb. Waar nodig zal ik eerst kapotte kleding proberen te herstellen i.p.v. het meteen weg te gooien.

Ik stel mezelf ten doel om uit te zoeken welke kleding op een duurzame manier is gemaakt, waarbij rekening is gehouden met het welzijn van mens, dier en natuur en deze dan te kopen.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf functioneel en comfortabel te kleden.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

dag 5 ik ben een slechte moeder want ik reageer lackoniek

Berichtdoor Miranda » 22 Dec 2012, 23:34

Ik sta bij de kassa en ben mijn boodschappen aan het inpakken. Naast mij staat mijn dochter op de rand van de boodschappenwagen te wiebelen. Plotseling valt ze met kar en al om en komt op de grond terecht. Ze schrikt en begint hard te huilen. "Och kind toch", zeg ik en help haar en de kar weer omhoog. Ik merk en zie dat ze zich niet heeft bezeerd en wil haar verder met rust laten. Maar ik reageer anders omdat ik geobserveerd wordt door nog 2 andere personen; ik druk mijn dochter tegen mij aan en troost haar. Het schiet door mijn hoofd dat ik zo moet reageren want als ik dat niet doe, die andere personen mij een slechte moeder zouden kunnen vinden. Mijn eerste reactie nadat ik haar omhoog had geholpen, was om haar verder met rust te laten en door te gaan met inpakken van de boodschappen. Dit was een meer zuivere reactie geweest, meer in verhouding met de situatie en de geringe pijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in een "bezorgde moederrol"  te schieten omdat andere personen op dat moment de situatie ook meekrijgen en ik denk te moeten reageren zoals zij willen dat ik reageer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te kunnen weten wat anderen denken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte te hebben een slechte moeder te zijn wanneer ik laconiek wil reageren op de situatie. Laconiek in deze situatie betekent voor mij gevoelloos, ik negeer haar huilen wat ik als "niet nodig" vind. Ik herken dit negeren, zoals ik vroeger als klein meisje in bepaalde situaties door mijn moeder en vader werd genegeerd, niet gezien, niet gehoord terwijl ik hun steun wel nodig had. In plaats daarvan kreeg ik vaak te horen "ach stel je niet aan, het is maar......".

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijzelf de belofte heb gedaan om de uitingen van boosheid/verdriet/pijn/schrik bij mijn dochter ten alle tijden te erkennen en haar daardoor te laten weten dat die uitingen er mogen zijn. Door laconiek te reageren en dit voor mijzelf te betitelen als "slecht", verbreek ik die belofte aan mijzelf en aan haar. Ik voel mij schuldig omdat ik de belofte heb verbroken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn gedachten volledig met mij op de loop gaan en ik "een waardeloze moeder ben die geen belofte na kan komen". Dit duurt enige tijd, waardoor ik mijzelf volledig uit het HIER haal en in gedachten verzonken blijf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze situatie direct uit te willen schrijven in mijn blogproces en er bijna een week over heen gaat voor ik dat echt doe.

Ik stel mezelf ten doel om in dergelijke situaties alert te zijn om te reageren zoals ik dat op dat moment zuiver wil doen, zonder gedachten die voortkomen uit ego.

Ik stel mezelf ten doel om in dergelijke situaties HIER te blijven met behulp van adem zodat gedachten geen loop met mij nemen.

Ik stel mezelf ten doel om sneller op dergelijke situaties te reageren met schrijven, als dit praktisch gezien mogelijk is.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 6 het is teveel!

Berichtdoor Miranda » 22 Dec 2012, 23:35

Vanmorgen werd ik een uur eerder wakker gemaakt door mijn dochter. Ze moest haar neus snuiten en kroop daarna bij mij in bed. Een uur later wilde ik brood voor ons maken wat nog bevroren was. Ik was vergeten het brood er de avond van tevoren uit te halen. De magnetron had ik de deur uit gedaan dus nu moest ik wachten tot het brood ontdooid was om het te kunnen eten. Om dit proces te kunnen versnellen, wilde ik de boterhammen van elkaar afhalen, maar die zaten nog vastgevroren aan elkaar. Gefrustreerd probeerde ik het toch en brak de ene na de andere boterham af...daarop werd ik boos en gooide de gebroken boterhammen door de keuken....Hetgeen mij ergerde aan deze situatie was dat ik boos reageerde op mijn dochter die al kletsend de situatie gadesloeg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik in tijdnood kom door de bevroren boterhammen terwijl ik weet dat ik tijd genoeg heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik niet kan anticiperen op de situatie wanneer die anders loopt dan normaal en ik daardoor gefrustreerd reageer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door deze gedachten te hebben mijn lijf zich verkrampt en gespannen aanvoelt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat in deze situatie mijn boosheid zich verplaatst van de boterhammen naar mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de gedachte heb "dat het mij teveel wordt".

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het nodig heb om weer eens alleen te willen zijn, zonder de zorg voor mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat nu mijn dochter eerder wakker is geworden, ik slaap tekort kom.

Ik stel mezelf ten doel om dit soort gedachten, wanneer nodig, een halt toe te roepen door middel van adem waardoor ik met gezond verstand de situatie kan beredeneren.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 7 weerstand tegen reacties

Berichtdoor Miranda » 23 Dec 2012, 12:28

Ik heb mijn haar kortgeknipt. Dat is voor mij niet heel byzonder, een kleine verandering maar. Ik realiseer mij wel dat mijn omgeving dit direct op zou merken. Ik heb er een hekel aan om op wat voor manier dan ook op te vallen en had nu graag gewild dat niemand het zou zien waardoor ik onder de reacties uit zou kunnen komen. Wat had ik graag gewild dat het zou regenen waardoor ik een capuchon op kon doen en niemand de verandering op zou kunnen merken.



Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet op wil vallen. Opvallen in de zin van nadrukkelijk de aandacht vestigen op mij. Ik voel door deze gedachte te hebben en ook voor me te zien hoe ik daar sta, hoe mijn lichaam in temperatuur toeneemt, mijn zicht zich onmiddellijk versmalt, ik niet kan horen wat er tegen mij wordt gezegd, mijn lichaam verlamd aanvoelt en ook machteloos, niet tegen de situatie opgewassen, niet kunnen reageren, acuut een leegte voelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken aan diverse manieren om onder de reacties uit te kunnen komen. Inclusief het in gedachten nemen van mijzelf weg te willen vagen van de wereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken aan wat mijn omgeving zou kunnen denken over mijn haar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken aan negatieve reacties van mijn omgeving en ik ze daarbij alvast invul voor hun.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken aan welk persoon wat precies over mijn haar zou kunnen zeggen. Daarbij incalculerend wat ik dan terug zou zeggen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in gedachten hele dialogen te bedenken en mogelijke scenario's omtrent mijn haar.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer er zich een situatie voordoet waarin een uiterlijke verandering bij mij aanleiding zal zijn tot het geven van reacties in mijn omgeving, ik mij hierover neutraal op zal stellen. Hiermee bedoel ik dat ik mijzelf door middel van adem een halt toe zal roepen en daardoor open de reacties kan ontvangen waardoor er ook geen fysieke reacties kunnen optreden en mijn lichaam haar ontspannen houding kan handhaven.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 8 weerstand tegen het tekenen van een portret

Berichtdoor Miranda » 23 Dec 2012, 12:32

Als kind tekende ik graag, dit heb ik door de jaren heen flink ontwikkeld mede dankzij getalenteerde leraren. Ik teken nog steeds graag voor anderen, alleen op de vraag of ik een portret van iemand wil tekenen of schilderen, heb ik altijd nee geantwoord. Omdat ik de gedachte heb dat ik niet goed genoeg iemand na kan tekenen. Alsof ik de essentie van iemand net niet weet te pakken in de tekening. Ik probeer mij over deze weerstand heen te zetten en gooi een portret niet gelijk de prullenbak in. 2 weken geleden heb ik de opdracht gekregen om voor mijn dochter een houten schoolmap te maken en versieren. De map is een sinterklaascadeau voor haar die ze op 5 december op school ontvangt. Om over mijn weerstand heen te komen heb ik haar portret op de map getekend, met potlood in kleur. En weer zie ik dat zij het nét niet helemaal is. Ik verzin manieren om van die tekening af te komen, opnieuw te beginnen, uit te gummen (onmogelijk), over te verven, weg te gooien. Ik besluit het toch te geven maar mijn dochter moet de aankomende 6 jaar dan wel tegen het mislukte portret van haar aankijken op school....Wat als zij het niet mooi vind?

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat een portret wat ik teken, perfect nagetekend moet zijn. Perfect wil zeggen; een exacte kopie van de werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet goed genoeg ben in tekenen om een portret van iemand te kunnen maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door deze gedachten te hebben, ik mezelf de kans ontneem om mijn stijl in portrettekenen te ontwikkelen en daardoor ook steeds beter leer om de essentie neer te zetten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben naar andere portrettekenaars te kijken, ze ontzettend goed te vinden en dan te denken dat ik dat never nooit zou kunnen. Deze portrettekenaars zet ik daarbij in gedachten op een voetstuk. Ik maak mezelf dan klein en hun groot. Als ik deze situatie met gezond verstand beredeneer, dan weet ik dat deze kunstenaars niet direct een meesterwerk afgeleverd hebben toen ze begonnen met tekenen. Dat ook zij in de leer zijn geweest en veel geoefend hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn dochter de tekening afschuwelijk zal vinden en daarom ook de map niet zou willen. Ik voel mij dan klein. Fysiek voel ik mij misselijk worden, alle energie lijkt te verdwijnen uit mijn lijf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat iemand de tekening mooi moet vinden om de tekening bestaansrecht te laten hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de mening van een ander op mijn tekening zo belangrijk is, dat het bepalend is voor mijn gemoedstoestand en inherent de gedachte dat ik dan wel of niet goed kan tekenen.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik een portet maak, ik dit doe met inzet van alle vaardigheden die ik tot nu toe heb geleerd om een portret te kunnen tekenen. Daarbij gebruik ik mijn gezond verstand en aanvaard ik wat ik getekend heb alszijnde goed genoeg. Dat wil zeggen; dat wat ik teken staat in verhouding met de tot nu toe aangeleerde vaardigheden en inzichten en dat is prima.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer de mogelijkheid zich aandient, te leren van andere mensen die ook portretten tekenen waardoor ik het tekenen ervan steeds meer kan ontwikkelen.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer praktisch mogelijk, ja te zeggen op de vraag of ik voor iemand een portret wil tekenen.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 9 balans vinden tussen drukte en rust en ruimte geven en

Berichtdoor Miranda » 23 Dec 2012, 12:34

Ik merk dat wanneer mijn dochter een vriendje/vriendinnetje te spelen krijgt, ik mij geen raad weet met de drukte die dat met zich mee brengt. Wij wonen in een oude en kleine gezinswoning waar je elkaar makkelijk kunt blijven verstaan ook al is de een boven en de ander beneden.

Meestal verblijven mijn dochter en vriendje/vriendinnetje beneden in de woonkamer, waar ik ook ben. Ik merk dat ik onrustig wordt van het rennen, springen, spelen, en voortdurende geklets van de kinderen. Ook merk ik dat ik in een innerlijk conflict verzeild raak waarbij de uitkomst is dat ik weinig tot niets doe om uit de situatie te geraken. Ik zet mezelf namelijk schaakmat door 2 gedachten te hebben die elkaar neutraliseren waardoor er niets verandert aan de situatie. Fysiek voel ik dit door een gespannen, prikkelend gevoel in mijn maag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik een goede moeder ben wanneer ik de kinderen alle ruimte geef om zich te uiten zoals zij dat op dat moment doen in hun spel. Dat wil zeggen dat ik ze alle ruimte geef om te spelen, springen, schreeuwen, verkleden, en dansvoorstellingen laat doen zonder daarbij rekening te houden met mijn eigen grenzen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn eigen grenzen te negeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte te hebben om mezelf verwijten te maken wanneer ik de kinderen een halt toeroep in hun luidruchtige spel. Het verwijt is dan dat ik geen goede moeder ben wanneer ik de kinderen beperk in hun spel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gedachten te neutraliseren waarbij de uitkomst is dat ik de situatie laat zoals hij is, mijn gedachten blijven rondcirkelen en de gespannenheid blijft zich handhaven in mijn maag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door deze gedachten te blijven hebben, ik minder toegankelijk ben voor de kinderen, ik probeer de situatie te omzeilen, ik loop erbij weg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mij geen raad weet met de situatie. Ik bevind mij dan in een machteloze toestand waarin ik denk geen controle te hebben. Fysiek uit zich dit in gespannenheid, kortaf zijn.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer zo'n zelfde situatie zich voordoet, mijn eigen grenzen te bepalen daarbij rekening houdend met het feit welke ruimte de kinderen nodig hebben en tot een eerlijke verdeling te komen. Een ruimte waarin ik mezelf niet tekort doe en ook de kinderen niet in hun spel.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik weer gedachten krijg die elkaar neutraliseren, ik die een halt toeroep door middel van adem en zo mijzelf weer HIER breng.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 10 weerstan tegen het schrijven van "grote onderwerpen"

Berichtdoor Miranda » 23 Dec 2012, 12:38

Ik volg de DIPlite cursus. Ik was al begonnen met het schrijven naar Leven in 7 jaar, toen ik ontdekte dat er een gratis DIPLite cursus met buddy werd aangeboden. Ik was in de veronderstelling dat dit een theoretische studie zou zijn van hetgeen ik al mee was begonnen. Ik wilde me wat verder verdiepen in de theorie en begon aan de cursus...plots bevond ik mij al lezend in een praktijkopdracht waarin de opdracht werd gegeven om 7 dagen achter elkaar te schrijven, daarbij direct te beginnen. Huh?! Ik moest even omschakelen van het relaxt lezen en verdiepen in de cursus naar ineens intensief schrijven en dan ook nog eens 7 dagen achter elkaar...net voor de drukte van sinterklaas, een pijnlijke rechterarm, werken, afspraken die staan...maar toch het besluit genomen om ermee te starten.

Ik bedenk gedurende de dag een onderwerp om over te schrijven, dat gaat mij goed af, tot nu dan. Er doemen steeds 2 hele grote onderwerpen op ( geld en relaties) waarbij ik direct in de weerstand schiet omdat ik geen zin heb om die helemaal uit te schrijven. Dit omdat ik weet dat het veel tijd in beslag zal nemen en ik geen zin heb om al die tijd alleen maar bezig te zijn met schrijven.

Ik volg de DIPlite cursus. Ik was al begonnen met het schrijven naar Leven in 7 jaar, toen ik ontdekte dat er een gratis DIPLite cursus met buddy werd aangeboden. Ik was in de veronderstelling dat dit een theoretische studie zou zijn van hetgeen ik al mee was begonnen. Ik wilde me wat verder verdiepen in de theorie en begon aan de cursus...plots bevond ik mij al lezend in een praktijkopdracht waarin de opdracht werd gegeven om 7 dagen achter elkaar te schrijven, daarbij direct te beginnen. Huh?! Ik moest even omschakelen van het relaxt lezen en verdiepen in de cursus naar ineens intensief schrijven en dan ook nog eens 7 dagen achter elkaar...net voor de drukte van sinterklaas, een pijnlijke rechterarm, werken, afspraken die staan...maar toch het besluit genomen om ermee te starten.

Ik bedenk gedurende de dag een onderwerp om over te schrijven, dat gaat mij goed af, tot nu dan. Er doemen steeds 2 hele grote onderwerpen op ( geld en relaties) waarbij ik direct in de weerstand schiet omdat ik geen zin heb om die helemaal uit te schrijven. Dit omdat ik weet dat het veel tijd in beslag zal nemen en ik geen zin heb om al die tijd alleen maar bezig te zijn met schrijven.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 11 geld

Berichtdoor Miranda » 23 Dec 2012, 12:39

Toen ik als klein meisje in de gaten kreeg dat er in de wereld geld tekort kon zijn, was ik hoogst verbaasd. Geld werd toch gedrukt op een machine, dan kon je toch gewoon bijdrukken? Ik begreep er niets van dat dat niet gedaan werd.

Ik heb op diverse manieren tegen geld aangekeken in mijn leven, als kind was geld er gewoon. Ik had een eigen pony inclusief privélessen en trainingen, met het gezin gingen we ieder jaar op vakantie naar het buitenland, mijn ouders betaalden later mijn particuliere opleiding en gedeeltelijk de huur van mijn kamer. In vakanties ging ik altijd werken en kon daarvan mijn rijbewijs betalen of op vakantie gaan.

In mijn tienerjaren merkte ik dat de hoeveelheid geld die ik had, mij beperkte in de dingen die ik wilde doen en wilde kopen, mijn geld was veel te snel op en sparen deed ik niet. Ik kon daar niet goed mee omgaan, was ook niet voorbereid op het zelfstandig omgaan met geld. Thuis werd er niet veel over geld gesproken waardoor ik behoorlijk onwetend was over hoe ik zelfstandig moest omgaan met geld.

Vanaf het moment dat ik zelfstandig ging wonen, studeren en werken, heb ik altijd krap gezeten met geld. Ik ben in banen beland waarin ik net boven het minimumloon zat en ik heb merendeels alleen gewoond waardoor ik kosten niet kon delen.

Morgen ga ik verder...

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 12 (vervolg) geld

Berichtdoor Miranda » 23 Dec 2012, 12:41

Ik realiseerde mij in die tijd dat ik een leefwijze handhaafde die ik van vroeger gewend was maar niet bij mijn inkomen paste. Deze realisatie werd nog duidelijker toen ik zwanger werd van mijn dochter en er alleen voor kwam te staan. Ik moest drastische wendingen nemen in mijn leven om rond te kunnen komen.

Inherent aan dit proces is de werking van binnen naar buiten, naarmate mijn ego het minder voor het zeggen heeft manifesteert dit zich ook in materieel verlies/gehechtheid en komt waardebepaling van wat er werkelijk toe doet in het leven voor in de plaats. Daarin is het momenteel balans zoeken.

Ik zie totaal geen waarde in materieel bezit, nu dat weggevallen is, ontstaat er ruimte voor menselijke waarden; écht contact met elkaar, verbinding met jezelf en daardoor met anderen, mijn eigen unieke talenten en vaardigheden in kunnen zetten zonder winstbejag of complexe belastingsystemen die veel onnodige ruimte innemen. Ik wil beschikbaar zijn voor iedereen met mijn talenten en vaardigheden. In het huidige geldsysteem past dit niet. Wanneer ik mijn talenten en vaardigheden om zou zetten in een bedrijf in het huidige systeem, moet ik een bepaalde uurprijs berekenen om zelf van rond te kunnen komen en kosten en belastingen doorberekenen. Dit kan alleen betaald worden door mensen met een hoger inkomen. Mijn intentie om voor iedereen beschikbaar te zijn moet ik dan laten vallen....oftewel mezelf verloochenen voor geld en de rijken bedienen en de armen negeren. Concessies doen in mijn persoonlijke integriteit doe ik niet. Bovendien moet ik de concurrentie aangaan met andere coaches in mijn omgeving. Concurrentie vind ik heel onnatuurlijk, we willen allemaal hetzelfde dus we kunnen beter samenwerken en elkaar inspireren.

In een systeem waarin een basisinkomen gegarandeerd is, ben ik meer beschikbaar voor iedereen.

Morgen ga ik verder...

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 13 (vervolg) geld

Berichtdoor Miranda » 23 Dec 2012, 12:42

Ik sta voor een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen. Vanaf de geboorte heeft iedereen onvoorwaardelijk recht op steun in de vorm van een dak boven zijn hoofd, gezond voedsel en onderwijs.

Ik wil een aantal zelfvergevingen doen wat betreft gedachten die ik over geld heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn waarde in de maatschappij bepaald wordt door het inkomen wat ik verdien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat heel veel geld bezitten mij zal geven wat ik nodig heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat geld macht is. Wanneer ik geld bezit, heb ik invloed/macht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat om hier op aarde te mogen leven, ik dat leven moet verwerven door hard te werken waardoor ik geld kan verdienen en ermee leuke dingen kan doen. Dus wanneer ik minder hard werk, ik ook minder recht heb op toegang tot leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben polaire gedachten te hebben omtrent geld. Ik wil rijk zijn, waardoor armoede wel moet ontstaan zodat ik mezelf rijk kan voelen.

Ik stel mezelf ten doel om te staan voor Leven in gelijkheid, dat wil zeggen dat wat ik voor mezelf wil, ook wil voor ieder ander.

Ik stel mezelf ten doel om tegenwicht te bieden aan het huidige geldsysteem van winst-verlies, en te gaan staan voor een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 14 armoede en duurzaamheid

Berichtdoor Miranda » 23 Dec 2012, 12:44

Leef ik duurzaam of in armoede? Het is een vraag die mij al een tijdje bezig houdt. Ik ervaar ze beiden. Armoede (in de context van Nederland), houdt voor mij en mijn dochter vooral in een geïsoleerd en lokaal leven. Ik kan niet meedoen met de mensen die nog wel een sociaal leven kunnen bekostigen waardoor ik contacten verlies. Het sociale leven kost geld, uit eten gaan, een weekendje weg, vakantie, concertbezoek, theater, museum. Vrijheid kost geld, Leven kost geld.

Ik kan mij sociaal gezien moeilijk verplaatsen want iedere stap die met het openbaar vervoer gemaakt wordt kost geld en dat betekent dat ik iets anders weer moet laten. Die afweging is bijna niet meer te maken omdat ondanks dat ik zuinig leef, er steeds meer rekeningen bij lijken te komen en ik niet meer weet waar ik het geld vandaan moet halen om die te betalen. Het zicht op een baan waarin ik meer verdien is bedroevend Er zijn geen banen genoeg meer. Door de marktwerking in de zorg verdien ik €7,- per uur netto, wat aangevuld wordt door een bijstandsuitkering. 's Middags werk ik 3 uur waar ik €21.- mee verdien. De kinderopvang kost €30.- voor diezelfde middag. Dit verschil heb ik gemeld bij de gemeente (die betaald grotendeels de opvang) en het antwoord wat ze geven is; "dat maakt ons niets uit want het wordt toch betaald door de belasting". Huh?!

Duurzaam leven houdt voor mij in dat ik alleen koop wat we nodig hebben, we eten zoveel mogelijk biologisch en kopen kleding wanneer hetgeen we hebben niet meer past, oud is en versleten of niet meer gemaakt kan worden. Ik merk dat duurzaam leven duur is, kleding wat vrij is van kinderarbeid, schadelijke stoffen en lage lonen, is maar mondjesmaat verkrijgbaar en veel duurder. Biologisch voedsel is duurder en financieel niet altijd bereikbaar voor mij.
De financiële armoede zorgt uiteindelijk wel voor een verplicht duurzamer leven, want ik moet consuminderen, kan geen auto betalen, zoek lokaal contacten. De natuur is zijn balans aan het trekken...

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in gedachten een toekomst voor me te zien waarin ik niet kan reizen, mensen bezoeken, niet kan verhuizen, de wereld niet kan ontdekken. Fysiek maakt mij dit kortademig, verlamd, machteloos.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een toekomst voor mijn dochter te zien waarin ik haar niet kan geven wat ze nodig heeft omdat dat geld zal kosten wat ik dan niet heb. Dit maakt mij fysiek misselijk en machteloos.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken en voor me te zien dat ik machteloos ben tegen al die hebzucht die ik ervaar in de wereld en zie mezelf ten onder gaan in de anonimiteit van het op straat moeten leven met mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik nooit meer uit deze huidige financiële situatie kom en dat ik altijd verdoemd ben tot deze armoede.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken aan het niet meer kunnen betalen van mijn rekeningen, hoe zuinig ik ook leef.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat alle verantwoording van deze ongelijke toestand in de wereld ligt bij anderen en niet bij mezelf als alles als een en gelijk.

Ik stel mezelf ten doel om te staan voor gelijkheid, gelijk geld voor iedereen zodat iedereen toegang heeft tot Leven.

Ik stel mezelf ten doel om wat in mijn vermogen ligt, een bijdrage te leveren aan het tot stand brengen van gelijkheid voor iedereen.

Ik stel mezelf ten doel om via adem mezelf te houden bij gedachten van wat het beste is voor allemaal als alles als een en gelijk. Wanneer ik merk dat mijn gedachten op de loop gaan, roep ik mezelf door middel van adem terug naar HIER.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 15 gezond verstand

Berichtdoor Miranda » 26 Dec 2012, 23:27

Ik wil graag uitschrijven wat gezond verstand voor mij is.

Verstand gebruik ik in plaats van dat gedachten met mij op de loop gaan.

Gezond verstand heeft voor mij ook te maken met zien wat er is, een realistische kijk hebben op wat er gaande is in en om mij heen. Realisme is de leer van de werkelijkheid. Zodra ik een positieve of negatieve kijk op mezelf en de wereld loslaat, ben ik weg van HIER en bevind ik mij in de verbeelding, ergens anders maar niet Hier.

Een voorbeeldje; ik heb nu een zestal weken erg veel ongemak van een nekwervel die op een zenuw drukt waardoor ik pijn ervaar in mijn rechterarm en krachtverlies. De (bedrijfs)arts adviseerde mij mijn hoofd rechtop te houden, rust te nemen maar wel in beweging te blijven. De consequentie hiervan is dat ik bijv. niet hele lange stukken tekst kan typen omdat ik dan mijn hoofd moet buigen (ik kan niet blind typen) en mijn arm en hand op een bepaald moment niet meer kunnen. Wanneer ik nu een positieve kijk erop toelaat, dan laat ik gedachten toe die de werkelijkheid forceren; ik type die teksten wel, gaat wel weer over met wat extra rust. Het zal allemaal wel meevallen. De positieve gedachten zullen mij ertoe aanzetten om de fysieke toestand te forceren met mogelijke consequenties.

De negatieve kijk op de situatie; ik heb dan gedachten als; het zal wel een nekhernia zijn, de artsen zeggen van niet maar die hebben niet altijd gelijk, en wat als er een tumor blijkt te zitten? Ik mag niet bewegen, dan maak ik het nog erger. Ik kan misschien mijn hele leven niet meer typen. Laat ook maar, ik type niets meer, pas als het helemaal over is.

Blijf ik Hier en dus realistisch dan gebruik ik mijn gezond verstand; ik neem de raadgevingen van de artsen in overweging en luister naar mijn lichaam. Ervaar ik pijn en krachtverlies dan stop ik met wat ik doe en neem rust. Ik doe alleen wat ik kan, ook al is dat niet veel. Mijn gedachten gebruik ik als ondersteuning in de situatie. Ik blijf Hier. Wat de toekomst brengt weet ik niet.

To be continued.


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten

cron