Miranda's 7-jarige reis naar leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 16 vervolg gezond verstand (zelfvergeving en correcties)

Berichtdoor Miranda » 26 Dec 2012, 23:29

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken in polaire gedachten als positief-negatief welke mij meenemen uit de realiteit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de huidige toestand te willen forceren en dus manipuleren, door te doen alsof er niet echt iets aan de hand is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een passieve houding aan te nemen ten opzichte van de huidige situatie door te denken "laat ook maar" terwijl mijn gezond verstand zegt; bewegen is nodig.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in de verbeelding te schieten daarbij mezelf met een nekkraag te zien. Ik voel dit fysiek doorwerken in een stijve en krampachtige houding, nog meer dan ik al heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken aan een tumor die de oorzaak zou kunnen zijn.

Ik stel mezelf ten doel om alert te zijn op polaire gedachten als positief-negatief. Zodra ik ze opmerk, ga ik naar mijn ademhaling en stop met het hebben van deze gedachten, zo ook het in de verbeelding voor mij zien; ik stop en ga naar mijn adem en blijf Hier.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 17 een verkoper aan de deur

Berichtdoor Miranda » 26 Dec 2012, 23:30

Gisteren hoorde ik de deurbel gaan. Ik doe de deur open en er staat een vriendelijke man voor de deur die mij een magazine van Hart voor Dieren wil verkopen, het liefst een abonnement merkte ik. Ik vertel de man dat ik lid ben van de Dierenbescherming en dat mijn voorkeur naar hun uitgaat. "ja maar wij beschermen de dieren ook", zegt de man. Ik zeg "ja dat begrijp ik, maar ik wil alleen lid zijn van de Dierenbescherming", ik heb geen interesse in uw blad". De man vertrekt. Ik doe de deur dicht en vraag me af of hij de sticker op mijn deur niet gezien heeft (geen verkoop aan huis). Er ontwikkelt zich een dialoog in mijn hoofd; heeft die man de sticker gewoon brutaal genegeerd? Ik verwijt mezelf niet direct ingegrepen te hebben in zijn verkooppraatje door te wijzen op de sticker en hem vriendelijk doch beslist, weg te sturen. Ook bedenk ik mij dat ik misschien een plakkaat van 1 bij 1 meter op de deur moet plakken met daarop heel grote letters "ik bepaal zelf waar mijn geld heen gaat". Waar ik dan meteen achteraan denk; wat zullen de buren wel niet denken als ik dat doe?

De dialoog die ontstond nadat de man weg was resulteerde in het hebben van een verwijt naar de man (een negatieve emotie), omdat ik denk dat hij de sticker brutaal genegeerd heeft, wat ik natuurlijk niet kan weten omdat hij daarover niets heeft gezegd.
Dan een verwijt naar mezelf (wederom een negatieve emotie) omdat ik niet direct ingegrepen heb door te wijzen op mijn sticker.
Dan een gevoel van schaamte (negatieve emotie en gevoel) naar de buren toe. Ik voel weerstand (negatieve emotie) en besluit het niet te doen.
Een positief gevoel ontstaat bij het voor mij zien van het plakkaat, lijkt mij zeer effectief en vind het zelf wel geniaal bedacht. Ik zie er ook wel de humor van in.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf verwijten te maken omdat ik niet direct ingegrepen heb, dit is een negatieve emotie die maakt dat ik mij klein voel, mezelf niets waard vind, ik verloochen mezelf. Fysiek verkramp ik, gespannen, hoge ademhaling.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een gevoel en emotie van schaamte te hebben omdat ik iets wil doen wat de buren misschien zouden afkeuren terwijl ik niet kan weten wat de buren hiervan zouden vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wat de buren zouden vinden belangrijk is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten beïnvloeden door de manipulatieve gedachten te hebben van wat de buren van mij zouden vinden wat mij ervan weerhoudt de dingen te doen zoals ik dat wil.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer er weer een verkoper aanbelt, ik diegene direct laat weten niet aan de deur te kopen.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 18 stil eens! we zijn in gesprek

Berichtdoor Miranda » 26 Dec 2012, 23:31

Mijn ouders kwamen eten. We raakten in gesprek over van alles en nog wat. Ondertussen was ik aan het koken. Mijn dochter besloot om haar zelfgemaakte dingen van school aan haar oma te laten zien, die haar aandacht verdeelde tussen haar en mij.

Onder het eten en na het eten bleef ik in gesprek met mijn ouders, mijn dochter probeerde ook aandacht te krijgen en ging er steeds doorheen kletsen. Ik maakte haar meerdere keren duidelijk dat het niet netjes was als zij er doorheen praatte.
Nadat mijn ouders weg waren en mijn dochter in bed lag, realiseerde ik mij dat zij zo'n 1,5 uur grotendeels haar mond heeft moeten houden omdat wij in gesprek waren. Ik heb haar niet een keer in het gesprek betrokken of haar aandacht gegeven.
Dit deed mij terugdenken aan vroeger; ik zit als klein meisje met "grote mensen" aan tafel en de "grote mensen" voeren gezamenlijk een gesprek maar niet met mij. Ik voel mij genegeerd, niet gezien of gehoord. Alsof ik niet net zo belangrijk ben als hun. Ik voel mij buitengesloten, verdrietig en machteloos, vastgezet in deze emoties met een negatieve energetische lading. Ik zit vast in de situatie, totaal niet in staat om ook maar iets aan de situatie te kunnen veranderen uit angst om teveel te zijn tussen "de grote mensen". De consequentie van deze reactie is dat ik dit projecteer op mijn dochter. Ik zie en hoor haar niet aan tafel wanneer ik in gesprek ben, alsof ze niet belangrijk is, en omdat ik denk dat ze het gesprek toch niet kan volgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik klein ben en hun groot en dus niet als gelijk te zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik teveel ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik genegeerd, niet gezien en gehoord wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik minder belangrijk ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik vastzit in deze situatie en in deze machteloosheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn omdat ik denk dat ik machteloos ben en denk niets aan de situatie te kunnen veranderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze denkbeelden op mijn dochter te projecteren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn dochter het gesprek "toch niet kan volgen" en haar om die reden te negeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn dochter niet belangrijk is in een gesprek aan tafel.

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik samen met mijn dochter en andere mensen aan tafel zit, haar ook te betrekken in het gesprek, zo nodig het gesprek aan te passen zodat ook zij het kan volgen. Iedereen aan tafel is dan gehoord en gezien, even belangrijk en gelijk.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 19 ik baal van mijn verbeelding!

Berichtdoor Miranda » 26 Dec 2012, 23:33

Met mijn verbeelding bedoel ik de filmpjes die ik voor mij zie wanneer ik een bepaalde gedachte heb. De gedachte alleen al haalt mij uit HIER, maar het lijkt wel of de verbeelding, de beelden die ik zie, de gedachten nog eens versterken. De consequentie hiervan is dat ik in de emotie schiet, in dit geval, verdrietig wordt. Een voorbeeld hiervan is wat er vorige week gebeurde; Ik sta in de keuken en hoor dat onze jonge poes in de woonkamer ergens vanaf valt, ik loop naar haar toe om te kijken hoe het met haar is en zie dat ze mank loopt. Vanaf dat moment schieten er allerlei gedachten door mij heen; onder andere dat haar pootje is gebroken. Ik zie voor me hoe ze op straat (ze mag in het echt nog helemaal niet naar buiten) met die manke poot zal lopen, te traag om te reageren op de aankomende auto, die haar overrijdt. Zij ligt daar alleen, zwaar gewond. We zoeken haar (iedereen gebeld die ik ken om mee te helpen) en we vinden haar, ik pak haar op en houdt haar stevig tegen mij aan. We rijden naar de dierenarts die haar vervolgens een spuitje moet geven...ik ben er in werkelijkheid zo verdrietig van dat ik echt een traan weg moet pinken, een brok in de keel. Mijn lichaam verkrampt zich.
In werkelijkheid loopt ze mank, speelt ze gewoon door en eet en drinkt goed, het pootje is duidelijk niet gebroken. De verbeelding was niet nodig geweest als ik mijn gedachten direct gestopt had.
Ik realiseer mij dat verbeelding inherent is aan een gedachte en een emotie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gedachten te denken die mij weghalen van HIER.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in de verbeelding te schieten waardoor de gedachten versterkt worden met als gevolg een emotie met een negatieve energetische lading= verdriet, een verkrampt lichaam en een brok in de keel.

Ik stel mezelf ten doel om alert te zijn op gedachten en verbeeldingen die mij van HIER weghalen, waardoor ik in een emotie schiet, hetzij positief of negatief. Ik stop mezelf door middel van adem om zo de gedachten geen kans te geven.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 20 waarin onderscheid jij je? sollicitatieregels zijn af

Berichtdoor Miranda » 07 Jan 2013, 21:43

Ik heb erg veel weerstand tegen het schrijven van een sollicitatiebrief zoals die volgens "bepaalde regels" geacht wordt te worden geschreven. Omdat ik werk heb waarbij ik te weinig verdien, ontvang ik een aanvullende bijstandsuitkering en wordt er van mij verwacht dat ik actief op zoek blijf gaan naar werk waardoor ik wel financieel zelfstandig zal zijn. Er zijn geen vacatures beschikbaar in mijn woonplaats die passend zijn of waarin ik als alleenstaande ouder niet flexibel genoeg ben (verschillende werktijden, in bezit van auto). Een open sollicitatie dan maar...ik merk dat ik niet veel kan met de huidige regels voor het schrijven van een sollicitatiebrief; "ik moet er tussenuit springen", "wees origineel", "noem je sterke eigenschappen", en "wees positief".

Mijn conflict zit hem in het feit dat ik niet origineel ben, ik hoef niet ergens tussenuit te springen, ik benoem mijn eigenschappen niet als zijnde sterk of zwak, ik kijk naar wat er is. Ik ben ook geen optimist maar een realist. De huidige sollicitatieregels scheidden mij juist af van ieder ander. Ik zou wel in grote letters in een brief willen zetten "ik ben jou". We verschillen niet, we zijn allemaal gelijk.

Ik heb wat af gesolliciteerd in mijn leven, en ik heb steeds voldaan aan de gestelde eisen van een sollicitatie. Vervolgens lijk ik dan zo perfect, dat wanneer ik uitgekozen word en aan het werk ben, de teleurstelling bij de leidinggevende groot is wanneer ik niet voldoe aan de sterke eigenschappen, de flexibele instelling, geen original ben, en er zeker niet bovenuit spring.

Het bedrijf zelf representeert dit plaatje ook niet. Ze kunnen zichzelf niet onderscheidden van elkaar want ze doen en willen exact hetzelfde; zoveel mogelijk verkopen aan zoveel mogelijk mensen met zoveel mogelijk winst. Uit overlevingsangst.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik origineel moet zijn, daarbij mijzelf in allerlei bochten te wringen om iets te verzinnen waaruit blijkt dat ik origineel ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik boven iemand uit steek, alsof ik beter ben dan die ander, waardoor ik een superieur gevoel kan ervaren welke in feite erg ongemakkelijk en pijnlijk aanvoelt wat een negatieve energetische lading met zich meebrengt en zich fysiek manifesteert als een zeer gespannen en verkrampt gevoel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mij moet conformeren aan de huidige sollicitatieregels met als gevolg dat ik volledig afstand neem van waar ikzelf voor sta.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wanneer ik mij niet conformeer aan de huidige sollicitatieregels, ik ook geen kans maak.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mezelf "moet zien te verkopen" aan een bedrijf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mij moet onderscheidden van iemand anders om bij een bedrijf kans te maken.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik een passende vacature of bedrijf zie, ik mezelf zichtbaar maak op een voor mij passende manier waarbij ik dicht bij mezelf kan blijven en dus steviger kan staan.

Ik stel mezelf ten doel om een realistisch beeld neer te zetten van mezelf waardoor er geen onnodig hoge verwachtingen kunnen ontstaan bij een leidinggevende waar ik niet aan kan voldoen. Ik kijk naar wat ik kan, in plaats van dat ik kijk naar wat het bedrijf wil.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 21 relaties

Berichtdoor Miranda » 15 Jan 2013, 13:55

Het dringt zich aan mij op...ik heb nog iets (heel wat?) los te laten op het gebied van relaties. Naast het loslaten van het oude, is er ook het nieuwe dat zich wil ontwikkelen. Het nieuwe is in zoverre in zicht dat wanneer ik een mogelijkheid zie met een man, dit een man is die zelfoprecht is, verantwoordelijk is naar zichzelf en zichzelf kan corrigeren. Een man die toegewijd is aan zichzelf en daardoor ook mij kan steunen. Zo zie ik het nu.

Ik ben zelf op het punt gekomen dat ik werkelijk kan staan voor mezelf, toegewijd ben aan mijn eigen proces van loslaten wat niet bij mij past. Een relatie zoals die gecultiveerd is door opvoeding, school, kerk en media etc. werkt niet voor mij. Daar ben ik al heel lang achter. Vanaf dat moment tot het moment van toegewijd zijn aan mezelf, heb ik wat aangeklungeld met mannen omdat het nieuwe niet in zicht was en ik niet stevig in mezelf stond. Ik zwabberde ergens in niemandsland wat dus geen richting gaf. Het voelt heel krachtig om stevig in mezelf te staan en nu dus wel een vertrekpunt te hebben wat betreft het wel of niet aangaan van een commitment met een man. Ik realiseer mij dat ik pas richting kan geven als ik mijzelf als vertrekpunt zie.

Omdat ik het leuk heb met mijzelf weet ik niet of het met z'n tweeën ook leuk is en misschien is het wel gewoon genoeg om het leuk te hebben in mijn eentje? Wanneer ik een commitment aanga met een man, zal ik ook geconfronteerd worden met wat ik nog los te laten heb dus dat betekent een intensivering van mijn proces. Is daar ruimte voor naast alle bezigheden die ik heb? Het nieuwe schuif ik even opzij, het oude dient zich aan en vraagt om een nader onderzoek.

Ik ga hiermee verder in dag 22; de niet beschikbare man

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 22 de onbeschikbare man (vervolg relaties deel 2)

Berichtdoor Miranda » 15 Jan 2013, 13:56

Met de niet beschikbare man bedoel ik in dit geval niet de man die getrouwd is of een relatie heeft. Ik bedoel de man die niet beschikt over zelfreflectie, die mij de schuld geeft, niet eerlijk is naar zichzelf toe en afhaakt bij de wat dieper gaande gesprekken. De man die zich niet eens bewust is van wat hij doet, en volop conformerend en geconditioneerd door het leven wandelt in steeds herhalende patronen. Dit personage is meerdere keren in verschillende gedaanten in mijn leven gekomen, vooral in de periode dat ikzelf geconditioneerd en conformerend door het leven wandelde en geen richting aangaf, ik was een mechanistische robot. Op een gegeven moment werd ik mij bewust van wat ik aan het doen was en begon het mij enorm te vervelen om in die lege, oppervlakkige situaties terecht te komen. Ik gebruik mijn wil om de zich herhalende patronen stil te zetten en ben begonnen met richting aangeven. Dit betekent dat ik helemaal klaar ben met onbewuste, oppervlakkige personages die het op een rennen zetten wanneer het te confronterend wordt en dan alle kanten uit gaan zwabberen ( terug naar de ex bijvoorbeeld of naar weer een nieuwe vrouw waar de algehele malaise opnieuw begint en zich herhaalt). Die mannen hebben eerst nog een goede relatie met zichzelf te ontwikkelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik zonder dat ik mijzelf ken, richting aan een relatie kan geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben volledig geconditioneerd en mechanistisch denkend in relaties te stappen en mijzelf vervolgens voor de zoveelste keer afvraag waarom deze relatie niet werkt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door voorbeelden van relaties om mij heen, te denken dat het op die manier moet gaan, in plaats van dat ik bij mezelf ten rade ga en mij afvraag waarom ik een man in mijn leven zou willen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben genoegen te nemen met oppervlakkige gesprekken, en nietszeggende seksuele contacten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf volledig te vergeten in een relatie, dat wil zeggen dat ik mijn eigen wensen niet ken in een relatie met een man.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de wensen die ik heb niet belangrijk zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat er niet meer mogelijk is dan zich steeds herhalende destructieve relaties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat een destructieve oppervlakkige relatie naar een ondersteunende relatie om te buigen is door positief te blijven denken. Door deze positieve gedachte te hebben schiet ik in de verbeelding, een soort film, die niet echt is en die mij uit de realiteit haalt, namelijk HIER vandaan. De ombuiging kan niet worden gemaakt door alleen de gedachte te hebben en een betere relatie te visualiseren.

Ik stel mezelf ten doel om zelf-oprecht, zelf-verantwoordelijk en zelfcorrigerend mijn proces te volgen.

Ik stel mezelf ten doel een onbeschikbare man voorbij te lopen. Wanneer het passend is in mijn leven ga ik een overeenkomst aan met een man die zelf-oprecht is, verantwoordelijk is voor zijn eigen emoties en gevoelens en deze door correctie los kan laten.

Ik stel mezelf ten doel om de leuke relatie die ik met mezelf heb verder te verdiepen en verstevigen.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer dit passend is in mijn leven, een ondersteunende en onvoorwaardelijke overeenkomst te sluiten met een man.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 23 mij aangetrokken voelen tot een man als voorwaarde (v

Berichtdoor Miranda » 15 Jan 2013, 13:58

Wat bedoel ik precies met mij aangetrokken voelen tot een man?
Ik zeg nog wel eens dat het een beginsel voorwaarde is voor mij dat ik mij aangetrokken moet voelen tot een man wanneer ik daar een verbinding mee aan wil gaan. Het is een oude geconditioneerde insteek, die om nader onderzoek vraagt.

Ik voel mij aangetrokken tot een man wanneer hij past in een plaatje wat ik geschetst heb. In gedachten voldoet hij aan bepaalde eigenschappen en qua uiterlijk voldoet hij aan een bepaald beeld wat ik voor ogen heb.

In werkelijkheid kom ik weleens een man tegen die hier `op het eerste gezicht` aan lijkt te voldoen. Totdat ik hem beter leer kennen en hij niet voldoet aan mijn vereiste eigenschappen en dus niet passend is in het plaatje wat ik voor ogen heb.

Conclusie; mijn beginsel voorwaarde van `ik moet mij aangetrokken voelen tot een man`, berust op verbeelding en bedachte eigenschappen die in conflict zijn met de realiteit. Het is dus bij voorbaat gedoemd om te mislukken. Het is ook een statisch vertrekpunt omdat ik alles al heb vastgezet; zowel eigenschappen als het beeld. Hier wordt de verWACHTing geboren. Het wachten op het beeld wat ik geschetst heb en dat maar wegblijft haha.

Wanneer ik de geconditioneerde insteek achter mij laat, verschijnt daar een insteek die gebaseerd is op de realiteit. Een verbinding die werkbaar is, in beweging. Ik gebruik het woord werkbaar omdat ik mijzelf zie als een proces. Ik ben aan het werk om zelfoprecht en zelfverantwoordelijk te zijn en corrigeer mezelf wanneer nodig. Ik ben toegewijd aan mijn eigen proces. Wanneer ik een man tref die deze insteek ook heeft, dan is een verbinding werkbaar en kan ik met hem een commitment aangaan.
Ons proces bestaat uit het wegnemen van conditioneringen en elkaar daar onvoorwaardelijk in steunen. Werken vanuit het moment, werken met wat zich aandient. Het is dus niet gericht op resultaat en het is niet gericht op statische eigenschappen en beeldvorming van `hoe het moet zijn`.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik aan bepaalde eisen/eigenschappen en beeld moet voldoen om in verbinding te kunnen zijn met een man.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze eisen op een man te projecteren en daarbij de realiteit volledig uit het oog te verliezen en dus ook die man.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben `mij aangetrokken moeten voelen tot een man` als vertrekpunt te nemen, zelfs als voorwaarde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het hebben van verwachtingen gerealiseerd zullen worden.

Ik stel mezelf ten doel om als vertrekpunt van een commitment met een man, de werkbaarheid van ons proces te bekijken.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 24 het hebben van verwachtingen in een relatie (vervolg

Berichtdoor Miranda » 16 Jan 2013, 22:03

Ik heb in het verleden verwachtingen gehad van mijn partners. Die verwachtingen zijn ontstaan door wat ik te lezen kreeg op school, wat er werd geschreven in sprookjesboeken, wat ik zag op televisie en wat ik aan voorbeelden om mij heen had.

Ik weet nog dat ik als 12-jarig meisje in bed lag en aan god mijn wens liet weten dat wanneer ik groot was, ik wilde trouwen met de allerliefste man op aarde en dat we samen heel gelukkig zouden zijn. Daarop begon mijn tienertijd en ontdekte ik al snel dat de realiteit niet zo was als mijn wens waarvan ik dacht dat die wel uit zou komen.

Door alle denkbeelden die ik meegenomen heb van "hoe het moet zijn" in een relatie, geraakte ik dus keer op keer in conflict met de realiteit en waren mijn relaties op voorhand gedoemd te mislukken.

Mijn verwachtingen hingen samen met mijn conditioneringen: Ik ontmoet de ware en leef nog lang en gelukkig. In realiteit kwam ik niet eens in de buurt van mijn droombeeld, laat staan dat ik de ware ontmoette. Ik dacht dat die mij gelukkig ging maken haha.
De realiteit zag er meer zo uit; dat ik mij onveilig voelde in mijn relaties, ik werd op emotioneel gebied niet ondersteund, ik werd gezien als het bezit van mijn partner, het was belangrijk hoe vermogend mijn ouders waren.

Mijn verwachtingen hebben kunnen ontstaan doordat niemand mij vertelde HOE je in de eerste plaats een goede relatie met jezelf opbouwt en daardoor ook met een ander. Dat alles wat ik nodig heb al in mezelf zit en ik de ander niet nodig heb. Dat alles wat ik ooit heb gelezen, gezien op tv, gehoord heb om me heen een compleet verzonnen verhaal was en dat dat verhaal alleen maar om geld gaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat god bestaat, een hogere macht buiten mij die al mijn wensen in vervulling kan laten gaan en die over mij regeert.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik machteloos, als was in de handen ben van een hogere macht buiten mij. Daardoor geef ik alle verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven uit handen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik gevrijwaard ben van enige verantwoordlijkheid naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat god een man naar mij stuurt die mij gelukkig zal maken wanneer ik daar om vraag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat iemand anders dan mijzelf, mij gelukkig gaat maken waardoor ik niet de verantwoordelijk hoef te nemen voor mijn eigen leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben heel lang die verwachting bij mij te hebben gedragen, tegen beter weten in.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn verwachtingen op anderen te projecteren, waardoor het leek alsof zij wel die droomrelatie hadden en ik niet.

Ik stel mezelf ten doel om in de realiteit te blijven wanneer ik samen ben met een partner, wanneer ik verwachtingen ga projecteren, roep ik mijzelf terug naar HIER door middel van mijn adem.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 25 grenzen stellen

Berichtdoor Miranda » 24 Jan 2013, 21:56

Gisteren heb ik een oefening in 'grenzen' stellen gedaan met een aantal andere personen. De oefening gaat als volgt; ik sta op een paar meter afstand tegenover een persoon, ik ga stevig staan en nodig vervolgens de persoon uit om naar mij toe te komen lopen, daarbij elkaar in de ogen kijkend. Vervolgens kan ik die persoon achter mij langs laten lopen (wanneer dit veilig voelt) waarbij ik blijf staan, de persoon loopt weer door naar zijn startpunt en de oefening is afgelopen.

Ik heb geoefend in het toestaan van de ander om in mijn ruimte te komen en diegene achter mij langs te laten lopen, ik heb hem continue door laten lopen. Dit voelde ontspannen voor mij, oké dus.
Vervolgens oefende ik om iemand vlak voor mij te laten stoppen, diegene terug te laten lopen naar zijn startpunt en niet verder te gaan dan dat. Hij mocht dus niet helemaal naar mij toe en ook niet achter mij langs. Ik voelde een lichte gespannenheid bij het door mij laten stoppen van diegene en hem terug te laten lopen naar waar hij was begonnen.

De laatste oefening die ik wilde oefenen was dat ik de persoon helemaal niet uitnodigde om naar mij toe te komen en hem gewoon liet staan. Dit riep de grootste spanning op. De conclusie van de persoon tegenover mij was dat hij het stoppen niet als "afgewezen" ervaarde, mijn ruimte innemen mocht er gewoon zijn.

Mijn conclusie over mijn handelen in deze oefening: ik ervaar spanning daar waar ik mijn grens bepaal. Ik vind het eng wat zich fysiek uit in gespannenheid door heel mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben spanning te voelen wanneer ik mijn grenzen aangeef.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een grote mate van spanning te voelen wanneer ik iemand totaal geen ruimte geef en hem niet toelaat in mijn ruimte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geen grenzen aan mag geven, alsof ik de ander daarmee afwijs.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik altijd ruimte voor een ander moet hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik afgewezen word wanneer ik mijn grenzen aangeef/ruimte inneem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat door mij altijd open te stellen, dat dat liefde is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat 'nee' zeggen betekent dat ik een ander afwijs.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alles en iedereen de ruimte moet geven om te zijn wie hij of zij is met als gevolg dat ik onpeilbaar ben, ik sta nergens voor, heb geen mening, vind alles wel best. Ik laat niets van mezelf zien.

Ik stel mezelf ten doel grenzen te stellen wanneer dit passend is. Ik neem ruimte in en laat de ander daardoor zien waar ik voor sta, zonder dat ik die persoon afwijs.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 26 alcohol en het toneelstuk in de kroeg

Berichtdoor Miranda » 06 Feb 2013, 21:08

Ik heb niet veel alcohol gedronken in mijn leven en de keren dat ik het wel deed waren de consequenties duidelijk merkbaar. Ik dronk een paar glazen in de kroeg, niet om mij te ontspannen, nee ik dronk om mijn pijn en verdriet te verdoven. Ik had de instrumenten niet indertijd om met mijn pijn en verdriet om te gaan en om die reden dronk ik dus weleens alcohol om (tijdelijk verdoofd) te worden. Ik vond het niet eens lekker en sloeg de alcohol heel snel achterover waardoor ik des te sneller van alle pijn verlost leek te zijn.

Niet alleen verdoofde de alcohol mij, ik werd er ook behoorlijk grenzeloos van, mijn behoedzaamheid verdween als sneeuw voor de zon en niets leek mij meer te schelen; ik praatte met jan en alleman, was gezellig en leuk en grappig (tenminste, dat denk ik) en danste veel, ook op de bar en op tafels.

Op een gegeven moment begon ik het toneelstuk door te krijgen wat zich afspeelde in de kroeg en dat ik daar vrolijk aan mee deed. Ik kon dit niet meer volhouden naarmate ik mezelf niet meer wilde verbergen en wilde verdoven met alcohol. Ik wil echt zijn, en dan ook in de kroeg.

Ik kom er nog zelden en wanneer ik er wel kom speel ik niet meer mee met het toneelstuk. Ik probeer iemand te vinden waarmee ik een normaal gesprek kan beginnen maar dat is vrijwel kansloos. Er liggen verwachtingen op de loer, dat ik meespeel en gezellig ben en soms voor een man hopelijk beschikbaar voor een date. En dat is nou net wat ik niet zoek. Gewoon een goed gesprek met een kop thee, kamille graag. Maar dat vult de kas niet natuurlijk, er moeten dure glazen alcohol verkocht worden! De kroegbaas zal het helemaal niets interesseren wat alcohol doet met een lichaam en wat de consequenties zijn van het gebruik van alcohol. Nee, juist veel verkopen uit winstbejag en dus eigenbelang. Hij is niet geïnteresseerd in het welzijn van zijn klanten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alcohol gebruikt te hebben om de pijn die ik voel te verdoven in plaats van in de pijn te kijken en er mijn verantwoording voor te nemen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben grenzeloos te worden na het nuttigen van enkele glazen alcohol, waardoor ik niet meer weet wat ik aan het doen ben en waar mijn grenzen liggen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de lichamelijke effecten die alcohol op mijn lichaam heeft te negeren, iedere keer weer dat ik alcohol gebruik.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de consequenties van het nuttigen van alcohol te negeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf niet te hoeven laten zien, te verbergen door het gebruik van alcohol en de verlammende, tijdelijke werking ervan.

Ik stel mezelf ten doel om alcohol te mijden omdat ik het niet lekker vind en ik de gevolgen voor mijn lichaam en geestelijk welzijn niet wil ervaren.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 27 ben ik betrouwbaar? Onbetrouwbaar? allebei?

Berichtdoor Miranda » 23 Feb 2013, 23:53

Ik wil vandaag uitschrijven wat "onbetrouwbaar" zijn inhoudt voor mij. Wanneer ik ermee wordt geconfronteerd wekt het een negatieve emotie in mij op, ik kan er zelfs agressief van worden. Ik kom het nog wel eens tegen in een persoon die in eerste instantie mijn sympathie heeft. Wanneer ik begin te merken dat diegene keer op keer A zegt en B doet raak ik volledig in de war. Ik neem dan A aan maar weet dat diegene B bedoelt. Hij of zij is dus niet congruent ( het denken komt niet overeen met wat diegene écht bedoelt), hij/zij is niet oprecht naar zichzelf toe en kan dat dus ook niet zijn naar mij. Ik vertrouw diegene dan niet meer. Wat wil hij/zij nou precies? Ik merk twee kanten op en die twee kanten willen allebei wat anders; de mind/het denken aan de ene kant en Zelf aan de andere kant. De mind/het denken is per definitie onbetrouwbaar, het geeft geen richting aan en kan alle kanten opvliegen. Het heeft geen grond.

Iemand vertrouwen kan ik wanneer diegene congruent is met wat hij zegt én doet, het is één en gelijk met elkaar, in over-een-stemming in het moment. Het is onderzocht en getoetst. Het is écht. Ik weet het ook wanneer iemand dit is en wanneer niet.

Nu ik richting begin te vinden door het zien van mezelf als leidinggevend principe, kan ik mijn eigen congruentie zien en ook wanneer ik dat niet ben. Ik vertrouw mezelf niet wanneer ik mij realiseer dat de mind/het denken van mij iets zegt maar ik Zelf iets anders bedoel. Ik ben dan niet zelfoprecht en verlies richting. Het is verwarrend voor mij en de ander.

Wanneer en als ik mezelf zie wandelen in dit patroon van A en B denken en doen, stop ik en adem.

Ik realiseer mij dat wanneer ik A zeg en B bedoel, ik dit moet onderzoeken en toetsen zodat ik oprecht kan zijn in wat ik eigenlijk wil zeggen in plaats van de bullshit die ik op dat moment uitkraam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben onbetrouwbaar te zijn door A te zeggen en B te doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben iemand iets toe te zeggen zonder dat ik bij mezelf te rade ben gegaan of ik aan die belofte kan voldoen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben iemand iets toe te zeggen, iets te beloven wat ik vervolgens niet nakom.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen richting aan te geven wanneer ik iets zeg wat door de mind is ingegeven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf in de war te brengen door A te zeggen en B te doen. Ik voel dat er iets niet klopt en kan geen richting hierin vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben agressief te worden wanneer ik wordt geconfronteerd met iemand die ik onbetrouwbaar vind.

Ik stel mezelf ten doel om wat ik zeg en doe, in overeenstemming te laten zijn met elkaar en dan pas mijn mond open te doen.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 28 wanneer ben ik mezelf?

Berichtdoor Miranda » 23 Feb 2013, 23:55

Ik realiseer mij dat ik mezelf ben wanneer ik in gezelschap ben van mensen die ruimte kunnen creëren waarin ik mezelf kan zijn. Dit doen zij door een aantal ingrediënten te gebruiken:

- er wordt zonder oordeel naar mij geluisterd

- er wordt niets "ingevuld" voor mij

- ik voel mij onvoorwaardelijk gesteund in mijn proces

- ik ben gelijkwaardig aan de ander.

Op deze manier ontstaat er ruimte om te zijn wie ik ben in het moment en kan er daadwerkelijk een ont-moeting plaatsvinden waarin gedeeld en ervaren wordt. Iedere ontmoeting is weer nieuw.

Wanneer ik met mensen te maken krijg die deze ingrediënten niet kennen of beheersen, voel ik mij niet gezien en gehoord. Met deze situatie krijg ik regelmatig te maken, vooral wanneer ik in een bepaald systeem terechtkom ( iedere morgen wanneer ik mijn huis verlaat); werksystemen en familiesystemen bijvoorbeeld. De verhoudingen liggen al vast en zijn bepaald door een rol waarin ik wordt verondersteld te gaan zitten; Werkgever-werknemer of ouder-kind, zus/broer, vriendin etc. De frictie ontstaat wanneer ik mezelf ben en de ander nog vastzit in het familiesysteem of werksysteem. Ik geef de ander de ruimte om hem of haar zichzelf te laten zijn en vervolgens speelt de ander de rol die bij het systeem hoort, hoe vermoeiend! Wat er dan gebeurt is dat ik als reactie nog maar heel weinig van mezelf laat zien en maar wat mee zit te knikken op wat diegene zegt. Ik neem niet de moeite om ruimte voor mezelf in te nemen en wil zeker niet in de rol gaan zitten die bij het systeem hoort.

Ik kan mij herinneren als kind al niet gehoord en gezien te voelen met als reactie een passiviteit die zich nu nog steeds laat zien want "het heeft toch geen zin om te zeggen wat ik denk en voel, zij horen en zien alleen zichzelf". De passiviteit is een strategie die ik uiteindelijk heb toegepast nadat alle andere manieren van mezelf uiten in wie ik was als kind werden afgestraft. Ik kreeg daardoor de gedachte dat ik afgewezen werd om wie ik was.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen moeite te willen doen om mezelf te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen ruimte in te nemen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te schikken in een rol van passiviteit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik machteloos ben ten opzichte van andere mensen en daardoor in passiviteit te belanden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het "toch allemaal geen zin heeft".

Ik realiseer mij door deze passieve reactie te handhaven, dit patroon zich ook zal blijven herhalen.

Wanneer en als ik mezelf zie in een passieve toestand zie schieten, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel om waar en wanneer ook, mezelf te zijn.

Ik stel mezelf ten doel om in het moment uiting te geven aan mezelf.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 29 beren op de weg zien

Berichtdoor Miranda » 31 Mar 2013, 23:33

Ik heb afgelopen week de DIP Lite afgerond, een introductiecursus waarin ik mezelf leer begrijpen door zelf-oprechtheid te gebruiken en waarin ik leer werken met mijn gedachten, emoties en gevoelens. Ook leer ik richting te geven aan mijn reacties.

Omdat ik heel graag de vervolgcursus wil doen, DIP pro, maar er helaas de financiën niet voor heb, heb ik mij opgegeven voor "blogging for sponsorship". Dit is een manier om toch mee te mogen doen aan de DIP pro met als voorwaarde dat ik iedere dag ga schrijven. Omdat ik consistent iedere dag heb geschreven in de DIPLite mag ik meedoen aan de DIP pro! YES! Ik ben hier erg blij mee omdat dit mij heel goed zal ondersteunen in mijn "reis naar Leven". Naast dat ik erg blij ben om mee te mogen doen waren er ook gelijk weer de zogenaamde "beren op de weg". Ik heb gedachten die mij ervan willen weerhouden om mee te doen; " dat ga je niet redden, consistent iedere dag schrijven", "ben ik het wel waard om gesponsord te worden, met buddy-support nota bene terwijl ik niets betaal". "ik ga misschien snel verhuizen, heb ik dan wel tijd genoeg om te bloggen". "In de zomervakantie, wanneer ik met mijn familie op vakantie ben, is het dan niet asociaal om tijd vrij te maken om te bloggen"? "Het schrijven van een blog kan al gauw een hele avond in beslag nemen, dat kan ik toch niet iedere dag doen?".

Ik realiseer mij dat dit soort gedachten mij enorm saboteren om daadwerkelijk aan iets te gaan beginnen. Het is een patroon dat al heel lang aanwezig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben beïnvloed te worden door gedachten te hebben die mij ertoe aan zetten om niet ergens aan te beginnen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gedachten te creëren die al heel lang aanwezig zijn en een patroon geworden zijn.

Ik realiseer mij door deze gedachten continue te laten bestaan, ik niet iets kan voltooien omdat ik er niet eens aan begin.

Ik realiseer mij dat deze saboterende gedachten geen enkele richting aangeven en mijzelf dus totaal niet ondersteunen in dit leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat deze gedachten een negatieve energetische lading met zich meebrengen waardoor mijn adem kort is en ik vanuit mijn borst adem in plaats vanuit mijn buik.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gedachten te hebben van schuld omdat ik niets betaal.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat geen geld hebben hetzelfde is als schuld hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat leven betekent geld te moeten hebben om te kunnen bestaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik van geen waarde ben wanneer ik weinig geld heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het leven alleen van waarde is wanneer ik geld heb.

Ik stel mezelf ten doel om dit patroon van saboterende gedachten te stoppen door middel van adem zodat ik HIER blijf.

Ik stel mezelf ten doel om iedere dag, dus consistent te schrijven. Dit kunnen kleine onderwerpen zijn waardoor ik geen hele avond aan het schrijven ben. Wanneer zich een groot onderwerp aandient, kan ik die ook opsplitsen in vervolgblogs.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik aan iets nieuws begin, de haalbaarheid te onderzoeken en de mogelijkheden te zien.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer haalbaarheid is gebleken van iets nieuws waaraan ik wil beginnen, ook naar voltooiing ervan te werken.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 30 overweldigend

Berichtdoor Miranda » 03 Apr 2013, 09:47

Vandaag ben ik begonnen met het doorlezen van de eerste les van de DIP pro. Het betreft een introductie, instructies en de eerste les. De te lezen tekst beslaat 34 bladzijden in het engels. Ik heb vandaag even rustig de tijd om de les door te lezen maar mijn hoofd zit "vol". Dit komt doordat ik mij via de woningbouwvereniging heb ingeschreven voor een nieuwe woning en ik a.s. woensdag weet of ik de woning mag huren. De kans is groot dat ik de woning krijg want ik heb veel punten opgebouwd in zeven jaar tijd. In verbeelding krijg ik de woning en ben ik al dingen aan het regelen, zowel in mijn hoofd als in de realiteit. Het zal allemaal in kort tijdsbestek moeten gaan plaatsvinden om overbodige dubbele huur te voorkomen. Ik heb een klein verhuisbudget en wil dus zo effectief mogelijk denken en handelen. Hier ben ik dus de hele tijd mee bezig, mijn hoofd loopt hier van over en nu start ik dus ook met de DIP pro cursus.

De eerste les dient over 23 dagen af te zijn, op 25 april. Misschien valt de verhuizing net samen met deze les en dit overweldigt mij enorm. Ik wil de les goed begrijpen en daar is echt tijd en studie voor nodig. De gedachten die ik hierover heb zijn allesbehalve bemoedigend want ik vind het "allemaal teveel worden", ik voel druk op mijn hoofd en heb de neiging om te stoppen met lezen van de cursus en iets geheel anders en onbelangrijks te gaan doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik zowel de eerste les als de verhuizing niet tegelijk kan doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het allemaal teveel is, overweldigend.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben iets onbelangrijks en nutteloos te gaan doen in plaats van de tijd te nemen om te studeren.

Ik realiseer mij de sabotage hiervan, door iets onbelangrijks te gaan doen ontloop ik mijn verantwoordelijkheid om mijn tijd effectief in te delen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken "waar ben ik in godsnaam aan begonnen".

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de verhuizing in mijn eentje moet gaan doen evenals het sauzen en laminaat leggen etc.

Ik realiseer mij dat ik de neiging heb om alles alleen te willen/moeten doen. Ik heb het idee dat ik mensen om mij heen teveel belast met mijn verhuizing, ze hebben het al zo druk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken te weten dat andere mensen overbelast zijn en het daarom te veel is voor hun om mij te helpen.

Ik realiseer mij dat door dit te denken ik mijzelf saboteer om geen hulp te vragen.

Ik stel mezelf ten doel om mijn tijd zo effectief mogelijk te verdelen mocht ik woensdag de woning toegewezen krijgen. Ik kijk per dag wat ik kan doen aan studie en bloggen en aan het verhuizen.

Ik stel mezelf ten doel om het patroon van negatieve en saboterende gedachten te stoppen door middel van adem en HIER te blijven.

Ik stel mezelf ten doel om effectief te blijven denken en handelen en geen nutteloze onbelangrijke dingen te gaan doen.


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten

cron