Miranda's 7-jarige reis naar leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

dag 46 een spin in de hoek

Berichtdoor Miranda » 02 Mei 2013, 21:34

Ik was gisteren aan het verven in ons nieuwe huis. Aangekomen in de hal wil ik beginnen met de randen langs het plafond. Ik zie een grote zwarte spin in de hoek zitten, zo een die altijd een maatje in de buurt heeft. Ik heb ieder jaar wel van deze spinnen in huis en ik heb er wel eens een HOREN lopen over mijn laminaat. De horror.

Nu zit er dus een in de hoek waar ik net wil verven. Ik ben niet meer vreselijk bang voor spinnen (ahum) maar vanaf het moment dat ik de spin zie wordt ie veel groter in mijn gedachten, kan hij mij aanvallen en bijten en teleporteert hij of zij gedachten naar zijn maatje over mij. Ik wil toch echt verven in die hoek en bedenk hoe ik de spin daar weg kan krijgen zonder gevaar voor eigen leven, haha. Zal ik hem gewoon oppakken? Een duwtje geven met mijn kwast? In een potje doen en buiten zetten? Ik realiseer mij op een gegeven moment dat in realiteit de spin vergeleken met mij best klein is, mij niet zal aanvallen of bijten en dat ie misschien geen maatje in de buurt heeft. Ik besluit dat de spin in huis mag blijven en dat ik hem een duwtje zal geven met de kwast zodat ik op die plaats kan verven.

Uiteindelijk is de spin uit zichzelf al verplaatst en in elkaar gedoken en kon ik op die plek verven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat een spin mij aan zal vallen en bijten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het zien van de spin te verkrampen en angst te voelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken te weten wat de spin denkt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat deze spin een maatje heeft die ik nu net even niet zie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het zien van de spin te denken dat hij niet in mijn huis mag zitten.

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik weer een spin tegenkom in mijn huis mijn gedachten over die spin te stoppen door middel van adem om zodoende HIER te blijven.

Maite
Berichten: 57
Lid geworden op: 28 Dec 2008, 20:17

Re: Miranda's 7-jarige reis naar leven

Berichtdoor Maite » 25 Mei 2013, 11:38

Cool Miranda - zulke angsten, zoals angst voor spinnen - maken deel uit van ons overlevings-systeem. Dus, de angst die hier aan de basis van ligt, is angst voor de dood - dus hier kan je verder op ingaan met je zelf-vergeving.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Re: Miranda's 7-jarige reis naar leven

Berichtdoor Miranda » 27 Mei 2013, 21:52

Dank Maite, ja angst voor de dood komt ook nog aan bod.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

dag 47 door verwarring geen besluit nemen

Berichtdoor Miranda » 27 Mei 2013, 21:54

Ik betrek binnenkort met dochter en poes onze nieuwe huurwoning. Met de opzichter van de woningbouwvereniging heb ik een rondje gelopen door het huis. Ik zie dat in de achterdeur een kattenluik heeft gezeten en vraag aan de opzichter of ik er ook een kattenluik in mag zetten, "officieel niet" is zijn antwoord. Voor mij is het nu volstrekt onduidelijk of ik er een kattenluik in mag zetten want ik hoor een "maar" in zijn antwoord. Bij mij slaat de verwarring toe en ik realiseer mij dat ik daardoor geen besluit kan nemen. Enerzijds wil ik de regel volgen van de woningbouwvereniging dat het niet mag en anderzijds denk ik ammehoela ik doe het gewoon.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken een conflict te veroorzaken door enerzijds de regels te willen volgen en anderzijds het belang van de poes en onszelf voor ogen te houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden om zo'n regel van de woningbouwvereniging waarbij het belang van de poes om naar buiten te kunnen wanneer ze wil, niet mee wordt gerekend. Of het belang van mij en mijn dochter dat we 25 keer per dag de achterdeur open en dicht moeten doen voor de poes.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden door het verwarrende antwoord van de opzichter waardoor ik een negatieve energetische lading in mezelf creeër met als gevolg dat mijn lichaam zich verkrampt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geen besluit kan nemen wanneer ik een verwarrend antwoord krijg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben meerdere dagen te denken aan dit voorval en er geen oplossing voor bedenk.

Ik stel mezelf ten doel om in het belang van de poes, mijzelf en de woningbouwvereniging met een oplossing te komen. Ik maak een kattenluik in de achterdeur en neem daarbij zelf de consequentie (de kosten van een houten plaat over het gat in de deur) bij het eventueel weer verlaten van deze huurwoning.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

dag 48 het lukt me niet om in slaap te komen en dit moet sto

Berichtdoor Miranda » 27 Mei 2013, 21:56

Tijdens de drukke weken van het verhuizen lukt het me niet om snel in slaap te vallen. Allerlei gedachten en conversaties en liedjes passeren de revue, zichzelf steeds herhalend. Ik gebruik een trucje om in slaap te kunnen vallen; ik tel van 50 naar 0 en wanneer ook maar 1 gedachte zich manifesteert, moet ik weer opnieuw bij 50 beginnen. Het werkt na een paar keer weer opnieuw te beginnen met tellen.

Ik wil echter geen trucjes meer gebruiken en effectief van dit gedachtencircus afkomen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de mind, als in gedachten, conversaties en liedjes toegestaan te hebben mij mijn nachtrust te onthouden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf hierin niet te ondersteunen door de mind te stoppen door middel van adem en HIER te zijn met mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben trucjes te gebruiken om in slaap te kunnen vallen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten beïnvloeden en controleren door deze gedachten en conversaties zonder dat zij mij ondersteunen en richting aangeven.

Wanneer en als de mind aan het doorgaan is terwijl ik wil slapen, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel om gedachten, conversaties en liedjes onmiddellijk te stoppen door middel van adem zodat ik fysiek aanwezig blijf dus HIER.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

dag 49 brutalen hebben de halve wereld...dit moet ophouden!

Berichtdoor Miranda » 27 Mei 2013, 21:57

Ik stond gisteren te wachten bij de biologische groentekraam op de markt. Het was er druk en ik stond er al heel lang. Op een gegeven moment vraag de verkoper wie er aan de beurt is, een jongedame zegt dat zij dat is maar ik weet zeker dat zij er net staat. Een andere vrouw zegt dat zij en ik er al heel lang staan, wat ik stellig beaam, waarop de jongedame op pinnige toon zegt dat zij toch echt eerder was en haast heeft en vervolgens haar bestelling doorgeeft, ze wacht ons weerwoord niet af. "Nou nou zegt mijn buurvrouw, geen ruzie maken" tegen de jongedame. Bij die woorden sla ik dicht en in plaats van mezelf te ondersteunen door deze jongedame op haar plaats te zetten (achter in de rij), laat ik haar voor gaan. Mezelf verwijten makend dat ik het gebeurde toestond.

Triggerpoint: Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dicht te slaan bij de woorden "nou nou geen ruzie maken".

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf verwijten te maken omdat ik dichtsla en niet voor mezelf opkom.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zelf in een vriendelijke gemoedstoestand te verkeren en te schrikken van de pinnige toon van de jongedame die geheel misplaatst is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten manipuleren door de pinnige toon van de jongedame.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ruzie maken verboden is, iets wat niet mag.

In mijn kindertijd kreeg ik vaak te horen dat "ik geen ruzie moest maken" wanneer ik al ruzie aan het maken was met mijn broer of zus, ik kreeg dan verder niet te horen waarom ik geen ruzie moest maken of hoe ik een ruzie moest voorkomen door elkaar juist te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind niet te weten hoe ik een ander moet ondersteunen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind bij het horen van de woorden "geen ruzie maken", met ruzie maken te stoppen en nog steeds met emoties te blijven zitten die een negatieve energetische lading veroorzaken in mijn lichaam zoekend naar een manier om te ontladen.

De opgekropte negatieve energie ontlaadt zich door enorme driftbuien in mijn kindertijd waardoor ik blauw aanloop in mijn gezicht. Mijn moeder houdt mijn blauwe hoofd onder de kraan om de driftbui te stoppen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als klein kind te denken dat er geen andere weg is dan het hebben van driftbuien voor het ontladen van de negatieve energie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind niet te weten hoe ik een energielading in mijn lichaam moet voorkomen waardoor ze zich als een patroon blijven herhalen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het vreselijk slecht is om een driftbui te hebben omdat het wordt beantwoord met het houden van mijn hoofd onder de kraan wat een vreselijk gevoel is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken niet te weten hoe ik mezelf kan ondersteunen door het stoppen van de driftbui.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te laten controleren door de driftbui.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te ondersteunen in het op een verantwoorde manier oplossen van energieophoping in mijn lichaam door mezelf te corrigeren door zelfvergeving toe te passen en richting aan te geven.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

dag 50 het meedragen van een schuldgevoel is zelf-sabotage,

Berichtdoor Miranda » 27 Mei 2013, 21:59

Bron: Wikipedia; " Een schuldgevoel is een gemoedstoestand waarbij het geweten een mens plaagt met een onaangenaam gevoel over een bepaalde gedane of juist niet gedane actie. Het wordt vaak gevolgd door gevoelens van berouw of spijt. Schuldgevoel is een gemoedstoestand die men zichzelf oplegt ".

Ik heb jarenlang een schuldgevoel met mij meegedragen. Aan dit schuldgevoel gingen gedachten vooraf die ervoor zorgden dat ik mij fysiek bezwaard voelde, het gaf een beklemmend en drukkend gevoel in mijn lijf.

Vaak hadden de gedachten te maken met geld. In mijn jeugd en jongvolwassen jaren hebben mijn ouders mij financieel veel gesteund in het volgen van (particuliere) studies. Ik heb dit als een zware last ervaren omdat ik niet in staat was om het terug te betalen. Dus ergens is de gedachte ontstaan van schuld; mijn opleiding is gefinancierd door mijn ouders en ik moet dat terug zien te betalen. Deze gedachte legde ik mijzelf op.

Nog steeds merk ik in kleine interacties dat wanneer ik hulp vraag of krijg, ik daar direct wat tegenover wil stellen om "de schuld" af te betalen.

In plaats van het creëren van gedachten die een schuldgevoel veroorzaken werkt het beter om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn gedachten en acties. Ik neem verantwoordelijkheid om alles wat ik doe in het belang van allemaal te doen oftewel met gezond verstand. Het woordenboek Van Dale zegt hierover;

ver·ant·woor·de·lijk·heid:

1 de plicht verantwoording af te leggen

2 grote zorg en toewijding die voor iets vereist zijn

Dit houdt voor mij in dat ik weloverwogen besluiten neem die in het belang zijn van allemaal. Ik overweeg een te nemen besluit net zolang tot iedereen er beter van wordt, niet alleen ik maar iedereen en ook op de lange termijn. Zo duurzaam mogelijk dus.

Ik neem verantwoording in de eerste plaats voor mijn gedachten, ik kies ze zorgvuldig om zodoende alle mogelijke invalshoeken en mogelijkheden te kunnen zien voor een besluit die het beste is voor allemaal. Zodoende kan ik mijn besluit ook goed verantwoorden.

Blijf ik gedachten toestaan die een schuldgevoel creëren dan kies ik er voor om slachtoffer te blijven en ontloop ik mijn verantwoordelijkheid voor de situatie die ikzelf gecreëerd heb. Het werkt beter om gedachten te kiezen die richting geven aan duurzame besluiten en oplossingen die het beste zijn voor allemaal.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jarenlang een schuldgevoel met me meegedragen te hebben die ik letterlijk als een zware last in mijn lijf heb gevoeld. Een beklemmend en drukkend gevoel die vaak aanzette tot grote huilbuien en intens gevoel van "teveel een last te zijn voor anderen".

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik een grote last ben voor anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gedachten te kiezen die aanzetten tot het saboteren van mezelf. Dat wil zeggen dat ik mezelf daardoor regelmatig in emotionele toestanden breng waardoor ik mezelf overspoel met kwellende gedachten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben kwellende gedachten te creëren waardoor ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor de door mijzelf gecreëerde situatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wanneer ik hulp vraag, ik daar zo snel mogelijk iets tegenover moet zetten om de balans weer te herstellen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik zo snel mogelijk iets terug moet geven wanneer ik iets vraag en ontvang.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wanneer ik weinig geld heb en financieel ondersteund moet worden, ik niets waard ben voor de maatschappij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te denken aan wat ik wel bijdraag en geef aan mezelf en aan anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alleen te zien wat ik niet kan bijdragen aan anderen waardoor ik mezelf weer saboteer en mezelf kleiner maak.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf kleiner te maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zoveel voor anderen te doen dat ik op die manier probeer om mijn schuld "af te betalen".

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het hebben van geld bepaalt hoeveel ik waard ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte te hebben dat geen of weinig geld hebben, betekent dat je niet of nauwelijks recht heb op toegang tot leven. Hoe meer geld, hoe meer je kan leven.

Wanneer en als ik mezelf gedachten zie kiezen die een schuldgevoel creëren, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te ondersteunen door middel van adem om zodoende HIER te blijven en gewaar te zijn van mijn gedachten. Op die manier kan ik richting geven aan mijn gedachten.

Ik stel mezelf ten doel om verantwoordelijk te zijn voor mijn gedachten zodat ik weloverwogen een besluit kan nemen die het beste is voor allemaal.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 51 onredelijk boos op mijn dochter

Berichtdoor Miranda » 27 Mei 2013, 22:00

Ik laat soms iets vallen, een beker drinken, een glas, een bord. Soms breekt het en moet ik het weggooien. Wanneer zoiets gebeurt roep ik weleens "shit" en ruim vervolgens de scherven op en ga weer verder met waar ik mee bezig was. Ik ben dan nooit echt boos op mezelf, kan gebeuren denk ik dan, niet het einde van de wereld, futiliteit.

Zodra echter mijn dochter iets soortgelijks doet, gebeurt er iets met mij waardoor ik wél boos wordt. Het gaat razendsnel, vanuit een gemoedelijke toestand vlamt boosheid op en ik reageer op haar actie alsof het vreselijk is wat ze zojuist gedaan heeft. De boosheid verdwijnt ook weer snel maar dan is het kwaad al geschiedt natuurlijk.

Ik ben mij hier bewust van en heb mijn dochter ook uitgelegd dat mijn reactie op haar niet klopt en dat ik daar verantwoordelijk voor ben, niet zij. Zij vertelde mij dat ze bang van mij is wanneer ik zo doe en houdt zich dan stil, alsof ze niet bestaat op dat moment.

Ik herken haar reactie omdat ik als klein meisje hetzelfde deed als zij als toen mijn ouders of iemand anders boos op mij werd. Vooral het zien van de reactie van mijn dochter raakt mij enorm omdat ik precies weet wat zij op dat moment voelt. De angst van afwijzing, het er niet mogen zijn omdat ze iets vreselijks gedaan moet hebben om mij zo boos te maken. Zichzelf zoveel mogelijk aanpassen in het moment om mij niet nog kwader te maken.

Voor mij is het belangrijk dat ik mijn dochter net zo behandel als dat ik zelf behandel wil worden en bij dit soort incidenten gebeurt dat zeker niet. Dit personage wil ik doorgronden en er afscheid van nemen. Dit personage speelt zich nog steeds uit omdat ik er alleen aan de oppervlakte aan heb gekeken maar nog niet echter dieper.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn dochter het glas of de beker niet om zou mogen gooien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de boosheid die ineens opvlamt niet kan stoppen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf niet te ondersteunen in het stoppen van de snel opvlammende boosheid door middel van adem.

Ik realiseer mij dat negatieve gedachten de boosheid aanwakkeren en laten opvlammen. Deze gedachten zijn: "dit had niet hoeven gebeuren als je beter uit had gekeken", "alweer iets omgegooid?", "nee, niet weer!", "ik heb hier geen zin in", "ga maar even weg", "ik kan je even niet zien nu". Ik spreek ze ook uit naar haar als zoiets gebeurt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te zeggen tegen mijn dochter "dit had niet gehoeven als je beter had uitgekeken".

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te zeggen "alweer iets omgegooid?" waardoor ik mijn dochter de boodschap meegeef dat ze erg onhandig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn dochter de boodschap mee te geven dat zij erg onhandig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te zeggen tegen mijn dochter "ik heb hier geen zin in!" waardoor ik haar de boodschap meegeef dat het enorm lastig is wat zij doet en het lijkt alsof ik erg druk ben en dit er niet bij kan hebben. Alsof haar hele bestaan teveel is in mijn leven op dat moment.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het erg lastig is wat mijn dochter doet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik erg druk ben op dat moment en het gebeurde er niet bij kan hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat haar hele bestaan op dat moment mij teveel is waardoor ik haar een gevoel van afwijzing geef.

Als klein meisje vond ik het verschrikkelijk wanneer mijn ouders of iemand anders boos op mij werden. Ik werd bang, bang voor de boosheid van mijn ouders, of om naar mijn kamer gestuurd te worden. Ik was bang voor de consequenties van mijn daad.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als klein meisje angst te voelen voor de consequenties van wat ik doe. Wanneer er iets "mis" gaat dan heeft dat gevolgen die pijnlijk zijn voor mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als klein meisje niet meer te kunnen relativeren wat er nou precies gebeurt. Alles wat ik zie bij een klein ongelukje is "dat er iets vreselijk misgaat en dat dat nare gevolgen voor mij zal hebben".

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als klein meisje te denken dat ik verantwoordelijk ben voor de emoties van mijn ouders. Mijn daad veroorzaakt immers het emotionele gedrag van mijn ouders.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als klein meisje te denken dat gestraft worden voor iets wat ik doe normaal is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als klein meisje te denken dat het fout is wanneer ik iets kapot maak.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als klein meisje te denken dat iets goed kan gaan en iets fout kan gaan in plaats van te zien wat er werkelijk gebeurt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij een "ongelukje" van mijn dochter opeens te veranderen van gemoedstoestand. Zo ben ik ontspannen en gezellig en oprecht leuk naar mijn dochter toe en zo verander ik opeens in een boos, gespannen personage wat totaal bezeten wordt door gedachten die een negatieve energetische lading veroorzaken in mijn lijf. Mijn lichaam is gespannen en verhard zich.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf volledig te laten bezitten door de mind waardoor ik niet meer HIER ben in mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben macht te gebruiken om mijn dochter kleiner te doen laten lijken dan mij waardoor ik controle over haar denk te hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik macht moet gebruiken om iets gedaan te krijgen van mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn dochter angst te bezorgen door mijn machtsvertoon zodat ik controle over haar kan uitoefenen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze gebeurtenis herhaaldelijk heb laten gebeuren met dezelfde reactie van mij waardoor ik niet meer geloofwaardig ben naar mijn dochter toe wanneer ik zeg "dat ik mijn gedrag zal veranderen".

Wanneer en als ik mezelf boos zie worden bij een "ongelukje" van mijn dochter, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te ondersteunen in het stoppen van dit personage wat ik steeds weer blijf opvoeren door middel van adem. Zodoende kan ik richting aangeven aan de situatie op een relativerende manier die mijn dochter ook ondersteunt.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

dag 52 reacties hebben in de bron altijd met geld te maken

Berichtdoor Miranda » 27 Mei 2013, 22:01

Op mijn vorige blog van dag 51 "onredelijk boos op mijn dochter", kreeg ik een reactie van Sylvie;

"Het interessante is dat reacties in de bron altijd met geld van doen hebben".

Ik reageerde niet direct op haar reactie omdat ik erover na moest denken of dat zo is. Hebben mijn reacties in de bron te maken met geld?

Ik heb mijn reacties op mijn dochter in gedachten doorgelopen en jawel hoor, ze zijn gelinkt aan geld. Bijvoorbeeld:

Ik heb een paar handgemaakte zepen gekocht die in verhouding tot mijn inkomen duur te noemen zijn. Mijn dochter maakt een badje in de wastafel voor het wassen van haar handen en gebruikt zo'n zeep. Die laat ze in het water liggen waardoor ik zie dat de consequentie daarvan de zeep eerder op is. Ik leg haar dit uit.

Mijn dochter trakteer ik op een ijsje na het zwemmen, ze mag van mij kiezen uit de 4 goedkoopste ijsjes en niet de hele dure van 3 euro. Ze vraagt mij waarom ze alleen uit die 4 mag kiezen. Omdat de andere te duur zijn zeg ik.

We zijn een nieuwe fiets voor haar verjaardag aan het uitzoeken in een fietsenzaak. Ze ziet alle mooiegekleurde en coole nieuwe fietsen en ziet er een paar die ronde de 300 euro kosten. Ze wil een van die fietsen en ik zeg tegen haar dat ze te duur zijn en dat ze een andere uit moet zoeken die beter bij ons budget past. Die blijkt er te zijn en staat niet in de winkel maar achterin in een werkplaats bij de rest van de tweedehandsfietsen. Hier mag je er een van uitzoeken zeg ik tegen haar. Ze slaagt gelukkig en is onwijs blij met haar "nieuwe" fiets.

Dit zijn een paar voorbeelden van reacties ( van de afgelopen 3 dagen) die inderdaad allemaal met geld te maken hebben.

Ik realiseer mij dat ik haar iedere dag de boodschap mee geef dat leven geld kost. Het kost geld om te kunnen blijven leven. Ik leg haar uit dat wij weinig geld hebben (dus weinig toegang tot leven), dat er mensen zijn die geen geld hebben (die overleven dan ook niet of nauwelijks) en dat er mensen zijn die heel erg veel geld hebben en die alles kunnen doen in dit leven.

Ik zeg er ook bij dat dit niet klopt, dat het oneerlijk verdeeld is en dat sommige mensen niet kunnen delen. Dat snapt een kind van 6 heel goed hoe iets eerlijk verdeeld is en hoe niet. Het is ook heel duidelijk te merken aan de reacties wanneer het ene kind meer dan de ander krijgt, ze gillen direct "dat dat gemeen is" en "ohhhhh, dat is niet eerlijk!". Het gezond verstand is dan nog aanwezig.

Het is geenzins mijn bedoeling om mijn dochter te vertellen dat het huidige financiële systeem "is zoals het is", dat "het zo werkt" en "dat het toch niet verandert". Dat zou hetzelfde zijn als een vriendje uitnodigen bij ons thuis, hem een koekje geven en drinken en mijn dochter een half koekje en een kleiner glas met drinken, en dan zeggen: "nee hoor dit is normaal", "het is zoals het is", "het is niet anders", moet je haar dan eens horen! En gelijk heeft ze. Zij en alle andere kinderen van haar leeftijd weten precies wat een gelijke behandeling inhoudt.

Mijn ouders hebben mijn broer, zus en mij altijd evenredig iets gegeven om zo iedereen gelijk te stellen en dat werkt. Wanneer ik iets kreeg dan mijn zus en broer ook. Deze gelijke behandeling heeft voor mij direct te maken met "heb u naaste lief" en "behandel een ander zoals jezelf ook behandelt wilt worden". Kinderen wijzen hier nog op maar er zijn maar weinig mensen die het hier nog over hebben. Alsof iedereen in een apathische toestand het oké zit te vinden dat de ene buurman naar de voedselbank moet en de ander zijn 3e vakantie van dit jaar aan het vieren is. Deze mensen zijn toch ook kind geweest?

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn reacties te linken aan geld.

Waarom zijn mijn reacties gelinkt aan geld? Omdat het leven geld kost en ik daar weinig van heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat leven geld moet kosten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn dochter de boodschap mee te geven dat het leven beperkt toegankelijk is voor ons omdat we niet veel inkomen hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn dochter de boodschap mee te geven dat het leven "duur" is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door te zeggen tegen mijn dochter dat het leven duur is ik eigenlijk zeg dat er voor ons weinig toegang tot leven is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat leven inherent is aan het hebben van geld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik zonder het hebben van geld dood ga. Ik heb dan geen recht op zorg, eten en onderdak.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik zonder geld/inkomen kom te zitten en dat ik dood ga van de honger en kou omdat ik de huur niet meer kan betalen en geen geld heb om eten te kopen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet meer voor mijn dochter kan zorgen omdat ik haar niet kan voeden, zorg voor haar kan kopen en een huis voor haar kan huren/kopen.

Wanneer ik denk dat mijn dochter en ik op straat komen te staan en om zullen komen van de honger en de kou dan zeg ik eigenlijk dat ik geen recht op leven heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken ik geen recht heb om te leven.

Waarom denk ik dat ik het recht niet heb om te leven? Omdat ik er een zooitje van heb gemaakt. Omdat ik het niet waard ben om ten volle te mogen leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik er een zooitje van heb gemaakt. Wanneer ik dit doe dan maak ik mijzelf kleiner dan ik ben en plaats mijzelf in een slachtofferrol in plaats van dat ik verantwoordelijkheid neem voor mijn denken en doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijzelf kleiner maak en mezelf in een slachtofferrol plaats. Ik voel intens verdriet omdat ik het leven hierdoor mis loop.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het niet waard ben om ten volle te mogen leven. Dat wil zeggen; ten volle als Zelf-expressie.

Ik vervolg morgen....

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 53 vervolg "reacties hebben in de bron altijd met geld t

Berichtdoor Miranda » 27 Mei 2013, 22:03

Ik eindig mijn vorige blog met de zin:

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het niet waard ben om ten volle te mogen leven. Dat wil zeggen; ten volle als Zelf-expressie. Zelf bestaat zonder het hebben van gedachten. Ik ben mijn gedachten niet.

Ik ga nu verder met het uitschrijven van deze blog om zo tot de kern te komen van waarom ik reageer zoals ik doe.

Waarom heb ik mijn leven niet ten volle geleefd als Zelf-expressie? Omdat ik een groot deel van mijn leven onbewust heb geleefd. In dit leven heb ik oeroude geloofsovertuigingen en boodschappen in stand gehouden die geleefd zijn en doorgegeven door mijn voorouders.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben oeroude geloofsovertuigingen en boodschappen klakkeloos voor waar aan te nemen zonder ze te onderzoeken en te bevragen.

Waarom sta ik dit toe? Omdat ik mij laat beïnvloeden en controleren door de mind. In de mind ontstaan gedachtenpatronen, conversaties en personages die voortleven op energie. Energie wordt geregenereerd door het hebben van gevoelens en emoties. Personages die in mijzelf bestaan hebben deze energie nodig om zich voort te kunnen bewegen. Zelf-expressie heeft deze energie niet nodig om te kunnen bestaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten beïnvloeden en controleren door de mind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in mij personages te laten bestaan die zich voortbewegen door energie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik gevoelens en emoties (= energie) nodig heb om me voort te kunnen bewegen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door middel van gedachten via gevoelens en emoties een personage gecreëerd te hebben die geld nodig heeft om te kunnen leven.

Waarom heb ik een personage gecreëerd dat geld nodig heeft om te kunnen leven? Om het bestaan van de mind te kunnen handhaven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een personage gecreëerd te hebben om zodoende de mind te kunnen laten bestaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet kan bestaan zonder het hebben van gevoelens en emoties.

Waarom heb ik mezelf toegestaan om dit te geloven? Zodat de mind kan voortbestaan en ik mezelf daardoor niet als Zelf-expressie kan ervaren.

Ik stel mezelf ten doel om alle gedachtepatronen te doorbreken zodat ik als Zelf-expressie besta.

http://www.desteni.net/index.php?option ... ie-teksten

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

dag 54 daar staan ze weer...wervers voor goede doelen

Berichtdoor Miranda » 22 Jun 2013, 22:36

Ik ging een paar dagen geleden boodschappen doen. Ik loop naar de winkel toe en zie ze al staan…2 jongemannen die mensen aanspreken. Gatver, geen zin in dacht ik. Ik maak expres geen oogcontact maar helaas, geen ontkomen aan; “mag ik u wat vragen mevrouw?”, ja zeg ik. Ondertussen zie ik dat hij voor een groot bekend doel aan het werven is waarvan bekend is dat de directeur en zijn managementteam buitensporig hoge salarissen ontvangen. Ik onderbreek de vraag van de man en zeg dat ik geen belangstelling heb om hun stichting te ondersteunen omdat ik niet goed wordt van de belachelijk hoge salarissen van de directeur en zijn team. “dan kan ik u dus niet overtuigen” zegt de man terug. Nee antwoord ik, inderdaad niet.

Ik realiseerde mij dat ik dit keer echt zei wat ik graag wilde zeggen. En daar zat een boel ongemak bij. Ik heb altijd sociaal wenselijk geantwoord in dat soort situaties waarbij ik vriendelijk antwoord gaf. Mijn ongemak projecteerde ik ook op de jongeman, ik had er echt moeite mee om “nee” te zeggen tegen hem omdat ik voelde dat hij zich er ongemakkelijk bij voelde. Ik creëer het ongemak, niet hij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn ongemak te projecteren op de jongeman.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat deze jongeman zich ongemakkelijk voelt omdat ik nee zeg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik sociaal wenselijk moet antwoorden wanneer mij iets gevraagd wordt.

Waarom denk ik dat ik sociaal wenselijk moet antwoorden? Omdat ik mij aan wil passen aan wat anderen vinden wat hoort, ik ben bang dat ik er anders niet bij hoor, uit de groep gegooid wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mij aan moet passen aan anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wanneer ik echt zeg wat ik denk, ik er niet meer bij hoor en uit de groep gegooid wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet mag antwoorden wat ik echt wil zeggen.

Waarom mag ik van mezelf niet zeggen wat ik echt wil zeggen? Omdat ik bang ben voor de consequenties ervan. Ik realiseer mij dat ik als kind niet de ruimte kreeg om te zeggen wat ik wilde omdat dat pijnlijke consequenties kon hebben. Ik kreeg bijvoorbeeld te horen dat “ik niet zo’n grote mond moest hebben”. Ik leerde mij aan te passen aan wat sociaal gewenst gedrag was. Wat ik echt dacht drukte ik weg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor de consequenties van wat ik echt wil zeggen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de pijnlijke consequenties voor lief aan te nemen, ik denk dat het normaal is dat mijn mond gesnoerd wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als klein meisje het ongemak te ervaren van het in conflict raken met mezelf. Enerzijds dicht bij mezelf willen blijven en anderzijds mij aan willen passen aan hoe mijn ouders wilden dat ik was.

Ik realiseer mij dat dit innerlijk conflict zorgde voor het ongemakkelijke gevoel in mijn lichaam. De verloochening naar mezelf toe van het mezelf wegdrukken, zette zich om in een energetisch negatief gevoel dat zich uitte in mijn lijf als spanning, druk op de ketel, de keel die dichtgeknepen wordt. De energie kan mijn lichaam uit via een driftbui of door heel veel te huilen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in een innerlijk conflict te raken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door dit innerlijk conflict een negatieve energetische lading te creëren die een ongemakkelijk gevoel veroorzaakt in mijn lichaam dat zich uit door gespannenheid, druk op de ketel voelen en een dichtgeknepen keel.

Ik realiseer mij dat ik schreeuwde van binnen om gehoord en gezien te worden, om mezelf toestemming te geven te zeggen wat ik dacht ondanks dat mijn ouders dat niet wilden horen en mij de mond snoerden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik van binnen schreeuw om gehoord en gezien te worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mezelf toestemming moet geven om te zeggen wat ik wil zeggen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn ouders als een autoritaire macht te zien waar ik niet gelijk aan ben. Hierdoor creëer ik ongelijkheid en maak ik mezelf kleiner en hun groter.

Waarom maak ik mezelf kleiner en mijn ouders groter? Omdat ik dan geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor mezelf en alle macht uit handen geef. Ik stap in een slachtofferrol en geef ging richting aan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alle macht uit handen weg te geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen omdat ik een kind ben.

Waarom denk ik dat ik geen verantwoordelijkheid heb te nemen voor mezelf omdat ik een kind ben? Omdat het mij wel duidelijk werd dat ik als klein meisje ”klein” gehouden werd.. De macht lag bij mijn ouders en bij hun alleen. Deze macht bestond uit het bepalen wat ik wel of niet mocht zeggen, wat ik wel of niet mocht doen. Er werd mij niet geleerd hoe ik verantwoordelijkheid moest nemen voor mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik als klein meisje ook klein moet zijn en gehouden moet worden. Door dit te denken creëer ik ongelijkheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ongelijkheid te creëren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat alle macht bij mijn ouders ligt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn ouders alle verantwoordelijkheid voor mij dragen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het normaal is dat mijn ouders bepalen wat ik zeg en wat ik doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in een slachtofferrol te stappen.

Ik stel mezelf ten doel om ten alle tijden te zeggen wat ik echt denk. Hierbij neem ik alle verantwoordelijkheid voor wat ik zeg en vervolgens doe.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te ondersteunen door middel van adem zodra ik merk dat ik een energetische reactie wil geven. Door met aandacht naar adem te gaan, kan ik HIER blijven en de energie stoppen zodat ik als Zelf kan antwoorden.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 55 mezelf meer ondersteunen door middel van adem

Berichtdoor Miranda » 22 Jun 2013, 22:38

Ik merkte vandaag op dat ik mezelf niet voldoende ondersteun door middel van adem. Ik zit heel veel in de mind en realiseer mij dat ik mezelf daaruit kan halen door in mijn adem te gaan met als resultaat dat ik HIER ben, in de realiteit. Dat doe ik dus niet veel, het zou al mooi zijn als het omgekeerd zou zijn; meer in adem zijn dan in de mind. Om die reden ondersteun ik mezelf vandaag met deze blog om zo nog meer in mijn adem te zijn.

Ik ga in mijn adem wanneer;

- ik al heel lang mijn gedachten heb laten gaan

- ik een gevoel of een emotie heb gecreëerd die ik voel als een energetische lading in mijn lichaam.

Ik wil het effectiever toepassen zodat ik de mind eerder kan laten stoppen en nog voordat ik een gevoel of een emotie heb gecreëerd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de mind de overhand te laten nemen in plaats van in adem te zijn.

Waarom laat ik de mind de overhand nemen? Zodat ik mij kan laten beïnvloeden en kan laten controleren door de mind. Ik hoef dan geen verantwoordelijkheid te nemen en geef daardoor ook geen richting aan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen verantwoordelijkheid te nemen en geen richting aan te geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gevoelens en emoties te creëren door mijn gedachten waardoor ik mezelf energetisch oplaad en mij via deze energie voortbeweeg in plaats van dat ik als Zelf besta.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben energie nodig te hebben om mij voort te kunnen bewegen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik zonder energie niet kan bestaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik een heel groot gedeelte van mijn leven mij voortbeweeg via het opladen van energie via een positief gevoel of een negatieve emotie waardoor ik mezelf fysiek heel veel aandoe met alle consequenties van dien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn lichaam onder druk zet door het creëren van energetische ladingen via mijn gedachten.

Waarom doe creëer ik energetische ladingen en zet ik daardoor mijn lichaam onder druk? Omdat ik niet weet hoe ik moet leven. Ik ken geen levensvaardigheden wel overlevingsvaardigheden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te weten wat leven is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door het kiezen van gedachten van angst, angst voor het leven te creëren.

Waarom kies ik gedachten die angst creëren? Omdat ik dan geen verantwoordelijkheid hoef te nemen om te gaan staan voor leven als Zelf, als alles als een en gelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen verantwoordelijkheid te nemen om te gaan staan voor leven als Zelf, als alles als een en gelijk.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf zo veel mogelijk te ondersteunen door middel van adem.

Wanneer en als ik merk dat ik in gedachten verzonken ben, stop ik en adem.

Wanneer en als ik merk dat ik een gevoel of emotie creëer met als gevolg een energetische lading in mijn lichaam, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf zoveel mogelijk te ondersteunen door middel van adem.

Ik stel mezelf ten doel om alert te zijn op gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen verantwoordelijkheid te nemen om te gaan staan voor leven.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 56 reageren of antwoorden, er is een verschil

Berichtdoor Miranda » 22 Jun 2013, 22:40

Er is een verschil tussen een reactie geven op iets of een antwoord geven. Op www.desteni.net vind ik hier meer info over:

Je kunt op twee manieren handelen: de ene manier is reageren, de andere is antwoorden.
Reactie komt voort uit je conditioneringen van het verleden; het is automatisch. Antwoorden doe je vanuit je aanwezigheid, je gewaarzijn; het is niet automatisch.

Het gaat erg snel; een reactie geven. Gedachten vormen emoties of gevoelens en daaruit volgt de reactie welke is voorgeprogrammeerd door conditioneringen, geloofsovertuigingen, ouderboodschappen, aannames. Ik realiseer mij dat ik nog vaak reageer in plaats van dat ik een antwoord geef. Daarom deze blog.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te reageren op iets in plaats van antwoord te geven.

Ik realiseer mij dat reageren voortkomt uit voorprogrammering van de mind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te laten beïnvloeden en controleren door de mind waardoor ik reageer.

Waarom reageer ik? Omdat de mind zich dan kan handhaven en eigen belang voorop stelt. De mind weet niet wat Leven is en is alleen bezig met overleven vanuit angst. Angst om niet genoeg te hebben, om daardoor dood te gaan, angst voor de dood zelf. Angst ziet geen Leven.

Wanneer ik antwoord komt dat voort uit het startpunt van Leven; dat wat het beste is voor allemaal.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben eigen belang voor op te stellen zodat de mind zich kan handhaven.

Waarom stel ik eigen belang voor het belang van ons allemaal? Omdat ik bang ben om niet genoeg te hebben om te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat er niet genoeg voor mij op deze aarde is om te kunnen voortleven.

Ik realiseer mij dat wat ik als mens nodig heb om te kunnen bestaan het Leven zelf is. Bestaan en Leven gaan hand in hand. Leven schenkt voor iedereen genoeg voedsel, onderdak, zorg en ziet wat nodig is voor iedereen. De mind ziet alleen zichzelf en is aan het overleven in plaats van Leven.

Wanneer en als ik mezelf zie reageren, stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel om Leven te ondersteunen waarbij ik antwoord geef in plaats van te reageren. Daarbij ondersteun ik mezelf door middel van adem om zodoende HIER te blijven.

Ik stel mezelf ten doel om voordat ik antwoord geef, ik hiervoor de tijd en rust neem om zo een antwoord te geven wat het beste is voor allemaal.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik dat nodig vind helemaal niet te antwoorden.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 57 onverwachte drukte, een grote groep en lichte paniek

Berichtdoor Miranda » 02 Aug 2013, 08:25

Mijn dochter zit in de voorbereidingsgroep voor het afzwemmen van diploma A. Dit houdt onder andere in dat ze extra lessen volgt in een groep met kinderen die ook richting afzwemmen gaan. Aangekomen bij het zwembad zie ik een lange rij voor de kassa. Ik zeg tegen mijn dochter dat ze zich alvast kan gaan omkleden. Uiteindelijk sta ik 20 minuten in de rij. Bij mij begint de irritatie omdat de les al is begonnen en mijn dochter het kaartje moet laten zien bij de ingang van de les en wat ik nog moet kopen. We waren heel vroeg bij het zwembad maar ze komt uiteindelijk toch te laat de les in. Ik mopper op het verkoopsysteem van het zwembad en zie nog net hoe groot de groep is waar mijn dochter in terecht komt en daar schrik ik van.

Na het proefzwemmen moet de hele groep kinderen onder de douche, alle ouders staan te wachten en ik merk dat ik niet goed tegen de drukte kan, veel mensen in een kleine ruimte gevolgd door het aankleden in de kleedkamer. Ik voel me geïrriteerd door de drukte en mopper nog wat door in mezelf. Ik realiseer me dat ik moeite had met het anticiperen op het onverwacht lange wachten in de rij en de grote drukte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij geïrriteerd te voelen door de gedachten die ik heb over het verkoopsysteem van het zwembad. Mijn lichaam spant zich daardoor aan en ik verkramp in mijn gezicht er zit een grote frons tussen mijn wenkbrauwen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij geïrriteerd te voelen door de gedachte dat wij ruim op tijd zijn en het zwembad ervoor zorgt dat wij alsnog te laat de les in komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat doordat ik mijn verantwoording neem om op tijd te komen, het zwembad ervoor moet zorgen dat zij ook op tijd zijn. Ik vergeet daarbij dat er mogelijke redenen zijn dat het verkoopsysteem de drukte niet aankan en er niet snel een oplossing voor handen is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te schrikken bij het aanschouwen van de grote groep kinderen die gaan proefzwemmen.

Waarom schrik ik van de grote groep? Omdat ik denk dat mijn dochter hierdoor overweldigt zal zijn en niet meer in staat om goed te kunnen zwemmen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn gedachten op mijn dochter te projecteren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zelf te schrikken van de grote groep.

Waarom schrik ik van de grote groep? Omdat ik grote groepen het liefst omzeil en dat nu niet mogelijk is.

Ik realiseer mij dat wanneer ik in een grote groep ben, ik van alles waarneem, hoor en ruik in die groep waardoor mijn gedachten op de loop gaan en ik mezelf kwijtraak door volledig in de mind te gaan zitten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in grote groepen mezelf kwijt te raken door mezelf te laten beïnvloeden en controleren door de mind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet te ondersteunen door in mijn adem te gaan zitten omdat de drukte geheel onverwachts kwam.

Ik realiseer me dat ik moeite had met het anticiperen op het onverwacht lange wachten in de rij en de grote drukte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het moeilijk is voor mij om te anticiperen op de onverwachte drukte waardoor de mind kon starten met ratelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen verantwoordelijkheid te hebben genomen om de mind te stoppen door middel van adem en zo van richting te kunnen veranderen.

Ik stel mezelf ten doel om wanneer ik onverwachts moet anticiperen op een situatie, ik mezelf ondersteun door middel van adem waardoor ik de situatie duidelijk kan bekijken en vervolgens bepaal wat ik ga doen.

Miranda
Berichten: 94
Lid geworden op: 02 Sep 2012, 20:46
DIP: Ja
Locatie: Meppel

Dag 58 projecteren van vermoeidheid

Berichtdoor Miranda » 02 Aug 2013, 08:26

Mijn dochter heeft een drukke week. naast school ook nog circus-les, 2 keer zwemmen, een avond meelopen met de avond vier-daagse en minder slaap door de plotselinge omslag naar warmer weer.

Ik wees haar erop dat ze door dit drukke schema wel op tijd naar bed moest om zo fit genoeg te zijn om aan alles mee te kunnen doen. Zelf overwoog ik om de avond vier-daagse te schrappen omdat het wellicht teveel voor haar zou zijn.

In plaats van per dag te kijken hoe fit ze nog is realiseer ik mij dat ik vermoeidheid aan het projecteren ben op haar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik vermoeidheid aan het projecteren ben op mijn dochter.

Waarom projecteer ik vermoeidheid op mijn dochter? Omdat ik denk dat zij een bepaald aantal uren slaap nodig heeft om fit te zijn. Gemiddeld slaapt zij 11 uur per nacht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn dochter die 11 uur ook daadwerkelijk nodig heeft om fit te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het beter denk te weten dan mijn dochter hoeveel slaap zij nodig heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de consequentie van te weinig slaap voor haar betekent dat ze zinkt tijdens de zwemles, of ineenstort tijdens de 5 kilometer van de avond vier-daagse.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te zijn wanneer mijn dochter de slaap niet kan vatten en weer naar beneden komt. Dit betekent dat ik geen tijd voor mezelf heb om de dingen te doen die ik graag ongestoord wil doen. Het lukt me niet om te anticiperen op de situatie en met haar uit te zoeken wat het beste is voor ons allebei.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik tijd voor mezelf nodig heb en daardoor geïrriteerd raak wanneer mijn dochter roet in het eten gooit. De irritatie uit zich in mijn lichaam door gespannenheid, kort ademen, een frons in mijn voorhoofd, diep zuchten. Ik zie wederom de reactie van mijn dochter die duidelijk op haar hoede is voor mijn reactie. Ik baal van mezelf dat ik haar zo behandel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn geïrriteerdheid zich uit in mijn lichaam door gespannenheid, korte adem, zuchten en een frons in mijn voorhoofd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te balen van mijn reactie naar haar toe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf schuldig te voelen over mijn reactie naar haar toe. Ik doorbreek deze reactie door in mijn adem te gaan om zodoende van richting te veranderen in de situatie.

Ik stel mezelf ten doel om zelf mijn eigen slaappatroon te gaan onderzoeken om zo mijn dochter beter te kunnen ondersteunen in het slapen. Ik realiseer me dat ik dat nu niet kan omdat ik zelf een geconditioneerd slaappatroon handhaaf van 8 uur


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron