Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 00:57

De Zeven-Jarige Reis

De zeven-jarige reis is zeven jarend durende blog. Elke Blog geeft een dag weer tot het einde van de reis. Loop met mij samen de weg naar Leven. Loop met mij mijn correcties en mijn Voorbeelden. Samen veranderen wij de wereld en ons leven daarin.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 00:58

Dag 1: Boos Schreeuwen Wanneer Men Schrikt

Is het je weleens opgevallen, dat wanneer men schrikt van iets, mensen boos worden op die persoon zonder dat er enige reden toe is?

Voorbeelden:
Een kind valt wanneer een ouder niet oplet, en het vallen van het kind doet de ouder schrikken. In deze schrik schreeuwn ze boos de naam van het kind. Het Kind huilt. Niet alleen omdat ze gevallen zijn en eventueel pijn hebben, maar ook omdat de ouder boos is geworden, terwijl die boosheid niet direct gerelateerd is aan datgene wat het kind gedaan heeft. Maar doordat ze geschrokken zijn, en liever hadden dat dit 'niet gebeurt was'. Wie krijgt de schuld? En wat verandert het aan het kind/ouder?

Er zijn jongens aan het ginnegappen in de auto. Het is donker en plots ziet men een flits. Ze zijn geflitst.
De eigenaar van de geflitste auto wordt boos op zijn vrienden, en kijkt in zijn binnenspiegel naar de plek waar het allemaal gebeurde. Waarom werd hij boos? En wat zal het anderen in de vrienden/eigenaar?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te worden op anderen, wanneer ik in een situatie terecht kom waarin ik liever niet zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te worden op anderen, omdat ik hen mede verantwoordelijk hou voor de situatie waarin ik me verkeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te zijn op anderen, wanneer ik in een situatie terecht ben gekomen waarin ik liever niet zit, en anderen daar verantwoordelijk wil voor houden omdat zij indirect of direct deel hebben uitgemaakt van de situatie en omdat ik zie dat zij direct of indirect betrokken waren in de situatie, richt ik de ervaren woede op hen, hem of haar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te worden op anderen die direct of indirect betrokken zijn bij een situatie waarin geschrokken ben of andere als medeverantwoordelijk wil houden voor de consequenties die alleen voor mij van toepassing zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om schreeuwende ouders naar hun kinderen te zien als normaal of zoals het hoort, omdat dit door iedereen gedaan wordt uit een automatisme of omdat de rust verstoort wordt in een moment van onoplettendheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om als ouder te gaan schreeuwen tegen mij kinderen en boos wordt op mijn kinderen, wanneer zij iets doen dat ik niet verwacht of waarop ik niet voorbereid ben, in plaats van mezelf te realiseren dat boos worden en schreeuwen in zo'n situatie de situatie voor het kind niet beter maakt, en dus zal ik naar nieuw methodes moeten zoeken waarin ik mezelf richting ga geven als ouder, zodat een kind niet de volle lading van mij krijgt en moet boeten voor de reactie die ik heb of voel en waarvan ik de reactie of gevoel wil uitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om wrok te koesteren naar ouders die schreeuwen uit reactie naar een kind, omdat ze geschrokken zijn en liever hadden dat dit niet was gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een wereld te creeren waarin men wrok koestert naar elkaar vanwege jeudige trauma's en waarin deze trauma's doorgezet worden op de volgende generatie, zonder te zien of te onderzoeken, naar hoe het beter kan of anders kan dan dat men al kent.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geen kinderen te willen, omdat ik bang ben om jeudige trauma's voort te zetten bij de kinderen die ik kan voortbrengen en niet te willen zien dat ik als ouder mezelf kan veranderen dat jeugd trauma's geen trauma's zullen worden van mijn kinderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geen kinderwens te hebben, omdat de angst om kinderen te traumatiseren groter is dan het besef dat een ouder kan veranderen en zich op die veranderingen kan aanpassen zodat de angst om kinderen te traumatiseren niet meer nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als kleiner en minder te beschouwen als een andere ouder, omdat de angst bestaat dat niet elke ouder even slecht is als de ander in het effectief opvoeden van een kind en daardoor angst creer dat als je een slechte ouder bent, je jezelf niet goed hebt opgevoedt of bent opgevoedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een wereld te creeren en te behouden waarin elke ouder bang is om zijn kind verkeerd op te voeden en daardoor leeft met het idee dat men per definitie een slechte ouder zal zijn/blijven, ipv te realiseren dat een ouder kan leren om met nieuwe situaties om te gaan, nieuwe instructies kan geven en op die manier de vreugde in en als het kind niet hoeft aan te tasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om onzeker te zijn over mijn opvoedende kwaliteiten door mezelf te beinvloeden middels gedachten en verhalen, waarbij het zinloos lijkt om iets anders van mezelf te verlangen dan wat meer de regel is dan de uitzondering.Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als minder op te stellen en het idee van minder zijn vast te houden in mijn gedachten en overtuigingen, waardoor het krijgen van kinderen of in de buurt zijn van kinderen mij benauwd omdat ik aan niets anders denk dat de kinderen verkeerd te benaderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te worden op externe factoren wanneer ik diep van binnen weet dat ik boos ben vanwege de ongewenste consequenties en ik daardoor mijzelf als kwaliteit in mogelijkheden in twijfel trek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te worden op mensen/dieren/planten/dingen wanneer er iets gebeurd dat consequenties heeft voor mij en waarvan de consequenties afwezig geweest waren als ik me niet in die specifieke setting/situatie had begeven, waardoor ikzelf mezelf toesta om mijzelf te isoleren van mensen en situaties, omdat isolatie van zelf de enige manier lijkt om controle te hebben over onze levens en wanneer er iets fout gaat ik niet in de knup kom met moraliteiten die ik leef, waarbij ik automatisch een ander of de situatie de schuld geef en daarna spijt ervaar voor het handelen in agressie en oneerlijkheid naar een ander toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf gekrenkt te voelen in mijn kwaliteiten als deelnemer in een situatie, wanneer anderen mij veroordelen voor de consequentie die ik tegemoet ga. Ik begrijp dat zij mij veroordelen omdat zij evenmin in mijn schoenen hadden willen staan/lopen en hierdoor een interne reactie hebben op het zien van de consequentie en dat uitten op een manier waardoor zij zichzelf als kwaliteit op het niveau kunnen houden als wat zij denken te zijn als kwaliteit van vaardigheid(en).

Ik zet me zelf toe tot het loslaten van energien, gedachten, gevoelens en emoties, die te maken hebben met het twijfelen aan zelf en dit te projecteren op anderen, omdat ik zie en begrijp dat dit een mechanisme is geweest dat ik zelf niet stuurde maar mij overkwam.

Ik zet mezelf er toe om in situaties waarin ik andere mensen/dieren/planten/dingen de schuld geef van mijn boosheid te onderzoeken en op zoek te gaan naar een nieuwe methode om hier mee om te gaan, waardoor ik andere zaken niet de schuld geef, opdat ik tot het punt kom waarin ik ook mezelf niet meer schuldig hoef te voelen omdat ik weet dat elke misstap die ik maak, gecorrigeerd wordt door mezelf en ik actief bezig ben om mezelf waardig te laten zijn van leven.

Ik zet mezelf er toe om in situaties waarin ik schrik mezelf niet inferieur/minder te voelen en hierdoor consequenties creeer voor anderen en mezelf, wetende dat ik begrijp dat ik de consequentie niet prettig vindt en dat dat alles is wat het is. Ik kan besluiten in hoeverre ik mezelf hierin ga corrigeren om de consequenties te voorkomen, of me neer te leggen bij de consequentie, gezien het feit dat de reeds gepasseerde consequenties als reeds zijn geschied en daarmee onveranderbaar als situatie, maar niet onveranderbaar in het besef waardoor het gebeurd is en mijn praktische deelname in die situatie.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 00:59

Dag 2: Angst voor Overlijden Ouders

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angsten te creeren rondom het overlijden van onze ouders, opdat we alleen zijn en onze verzorgers niet meer zullen tegenkomen in de rest van ons verdere leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om gedachten te hebben van het leven na de dood van onze ouders wanneer zij ziek zijn, omdat we begrijpen dat de dood in elke volgende ademteug zijn intrede kan doen, en omdat wij dit niet kunnen controleren verlangen wij naar controle dat zich manifesteert in gedachten en fantasien over hoe ons leven zou zijn bij het overlijden van een ouder/ouders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn voor het overlijden van onze ouders, omdat wij dit ervaren als een verlies, en omdat wij dit ervaren als een verlies dat nooit teruggevonden of herwonnen kan worden, vrezen wij voor onze ervaring van hopeloosheid, doelloosheid en intens verdriet, waardoor we opzien tegen het moment dat dit gebeurt wat een van de zekerheden is die elk mens zal overkomen, en omdat wij dit weten, gaan we hierdoor onszelf vastklampen aan of juist verzetten tegen onze ouders om om te gaan met de situatie die vroeg of laat zou komen, realiserende dat wij onszelf niet anders dan kunnen inlezen dan wat we praktisch kunnen doen bij een overlijden en onszelf alleen hier richting kunnen geven voor de angsten en projecties van het gevoel die wij denken te zullen gaan ervaren en ons elke dag in de ban van angst houdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn dat wanneer een van onze ouders overlijdt, en ik mezelf hier richting geef in de wetenschap hoe ik mezelf richting ga geven na hun overlijden, dat ik niets om onze ouders geef, omdat ons geleerd is om nooit op de zaken vooruit te lopen, en omdat we ons niet toestaan om hier te zien wie en wat we zullen en zijn en ons effectief hierop voorbereiden, groeit de angst met de dag, en zien we dat we onszelf hier hoe dan ook op moeten voorbereiden maar dit bewust niet willen doen.

Ik begrijp dat ik me verzet tegen het richting geven van mezelf wanneer ik kijk naar de situatie waarin onze ouders komen te overlijden, omdat ik niet wil dat zij overlijden en voor altijd zullen blijven leven, en omdat ik weet dat dit niet kan, wordt ik bij hun dood, geconfronteerd met mijn eigen dood waar ik liever niet naar kijk of aan durf te denken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te vrezen voor de dood van onze ouders omdat ik vrees voor mijn eigen dood en de consequenties die dat heeft op/voor anderen, en omdat ik mezelf niet toesta om te kijken naar deze situaties die ik ervaar als moeilijk, verban en verdoem ik mijzelf tot een leven vol angst en hierdoor mijn leven bouw op hoop, omdat ik met hoop mijn angsten tijdelijk kan verdoezelen, hoewel ik weet, zie , en ervaar dat deze angst de realiteit is van mezelf en richting nodig heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te vrezen voor de dood van onze ouders, omdat ik vrees dat ik niet genoeg tijd heb om hen te laten ervaren wat zij van mij hoopte te mogen ervaren, waarin ik geaccepteerd heb om hun pronkstuk te zijn en hun trots te maken als een goede zoon/dochter.

Ik begrijp dat het niet mijn plicht als kind is om een pronkstuk te zijn van mijn ouders of om het kind te zijn die mijn ouders graag hadden willen zien. Ik accepteer dat mijn ouders mij de vrijheid moeten gunnen om te kunnen leven als een voorbeeld van Gelijkheid, waarin ik aan andere geef, wat ik wens te ontvangen en ik niets minder van mezelf toesta dan het leven in gelijkheid en mezelf hier op aarde te manifesteren als wie ik ben als Leven, en hierbij me niet laat mislaten door illusionaire gevoelens van trots en eer die ik in stand zou moeten houden voor de familie of de ouders.

Ik zet mezelf er toe om mezelf te zien als wie ik ben als practisch en effectief wanneer mijn ouders komen te overleiden, omdat ik me realiseer dat het niet doen van nodige dingen ik mijn eigen process bemoeilijkt.

Ik zet mezelf er toe om uit te zoeken wat ik moet doen wanneer ik in de situatie moet doen als een van mijn ouders komt te overlijden, zodat ik steun kan halen uit mijn eigen voorbereiding.

Ik zet mezelf er toe om mezelf voor te bereiden hoe groot het verzet ook in mezelf aanvoelt, ik begrijp dat ik dit doe als beste voor mezelf, laat ik mezelf als effectief en praktisch handelen eren in plaats van te leven in angst en ongenoegen over mijn eigen voorbereiding.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 00:59

Dag 3: Lakoniek zijn

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb laconiekheid te accepteren als mezelf, wetende dat laconiekheid hier is en geaccepteerd is door zelf om mezelf te beschermen van stress en verzet, wat zijn oorsprong gevonden heeft in mijn jeugd waarin ik me verzette tegen de grote mensen wereld en de stupiditeit die ik daarin projecteerde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om laconiekheid te accepteren als zelf, om middels laconiek zijn mijn verdriet te onderdrukken die ik in mezelf ervaar gemixt/gemengd met het verlangen om zaken te veranderen, welke als kind onveranderbaar zijn, welke als individu onveranderbaar zijn, en hierdoor er geen mogelijkheid is om werkelijk te werken aan de onvrede in zelf en hierdoor een mechanisme te ontwikkelen dat laconiekheid heet, dat de leugen voorschotelt dat men onaantastbaar is en geen drive heeft als zelf om te leven en hierdoor de verantwoordelijkheid van het bewegen als zelf aan de mind geeft waarin men beweegt naar en volgens de energieën die in het lichaam gevoeld worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om laconiekheid te accepteren als mezelf, en te zien als dat stuk dat onveranderbaar is als zelf, want op het moment dat laconiekheid gezien wordt voor wat het is, is het al reeds duizenden momenten geleefd en geperfectioneerd tot zelf, om het evenbeeld te worden van laconiekheid, waardoor men er niet aan ontkomt om in een innerlijke strijd verzeild te raken, tussen wat werkelijk speelt en wat men uit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om niet te accepteren dat laconiekheid een mechanisme is dat ik ontwikkeld heb om mezelf te beschermen in een wereld waarin ik mezelf niet durf te zijn, of waar mezelf niet geaccepteerd wordt door andere mensen in deze wereld, waardoor laconiekheid gezien wordt als een vereiste om effectief te kunnen leven, maar waar echter men zichzelf steeds moet opstellen als een leugen, omdat effectief omgaan met wat werkelijk is en het veranderen wat nodig is niet hoort bij het laconiek zijn, waardoor men zichzelf stiekem en achteraf probeert te veranderen maar in situaties waar men laconiek gedaan heeft wederom zich laconiek gedraagt, omdat men niet mag weten dat je hen een leugen voorgeschoteld hebt en dat je dingen zei en deed, waar je het zelf ook niet mee eens was, waardoor men een vicieuze cirkel voor zichzelf maakt, waarin men probeert zichzelf als 'eer' stand te laten houden omdat de houding van laconiekheid geschetst was als de werkelijke wezen die je zou zijn - wat niet werkelijk zo is.

Ik vergeef mezelf dar ik mezelf toegestaan heb om laconiekheid te zien als datgene wat mij uniek maakt en anders dan anderen, omdat ik mezelf verberg in het openbaar als wie ik werkelijk ben, en wat ik werkelijk leef en mezelf hier uniek door voel om dat het lijkt alsof andere mensen volledig zichzelf zijn en dat alleen ik mezelf, omdat ik zo uniek ben, moet remmen en afstompen zonder te realiseren dat niemand zichzelf is in een systeem waar mensen niet gewaardeerd worden op wie ze zijn als leven, maar op wat ze zijn als het plaatje dat ze voorschotelen, wat zich uit in onzekerheid en jaloezie, en dat ik niet uniek ben in mijn doen en laten, omdat iedereen hetzelfde doet: overleven door niet onszelf te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om mijn teleurstelling in mijzelf te verbloemen door laconiek te leven, en te doen alsof ik lak heb aan mensen, dieren en planten en het leven, omdat ik de teleurstelling niet wil zien of ervaren dat ik werkelijk van binnen ervaar, maar er geen andere wegen zijn voor mij om te bewandelen dan laconiekheid omdat ik dit niet geleerd heb toen ik klein/jonger was en ik hierdoor denk dat ik dit ben, en nooit meer zou kunnen veranderen, wat niet meer is dan een leugen dat ik leeg omdat ik weet dat ik niet alle opties overwogen om mezelf opnieuw richting te geven en mezelf de kans te geven om werkelijk te veranderen, en mezelf opnieuw te leren kennen op manieren die mij op dit moment vreemd zijn of vreemd lijken.

Ik begrijp dat laconiekheid een afweermechanisme is, waarmee ik de teleurstelling van mezelf verbloem, aangeef dat ik mezelf niet effectief kan/durf te bewegen en dat dit in stand gehouden wordt door mezelf omdat ik denk en voel dat ik niet kan veranderen - wat niet waar is.

Ik begrijp dat laconiekheid een afweermechanisme is, waarmee ik mezelf bescherm tegen de wereld, en me afsluit voor de wereld en alles dat daarin is en dat luiheid vaak zijn oorsprong vindt in laconiekheid te zien als de manier om met dingen om te gaan, omdat het bouwt op het aspect dat ik voel/denk dat ik er 'toch niets aan kan doen', dat ik niet in staat ben om dingen te veranderen - wat niet werkelijk zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om de pijn hier als mezelf te verbergen middels laconiek zijn, omdat ik intern in boosheid reageer, kwaad of boos wordt op mensen, die zeggen of laten blijken dat ze meer van mij verwachten dan ik heb waargemaakt, en ongeacht of ik alles gedaan heb om te doen wat ik moest doen, voel ik de teleurstelling in de vezels van mijn lichaam zich uiten, waardoor ik geen andere uitweg zie dan laconiek te handelen, te doen alsof ik schijt heb aan alles, te doen alsof ik schijt heb aan mensen en de dingen die ze aandragen - wat niet zo is.

Ik zet mezelf er toe om de keren dat ik laconiek handel in kaart te brengen, door de situaties op te schrijven en te zien waarom ik zo heb gereageerd om mezelf daadwerkelijk de mogelijkheid te geven om te veranderen, nu ik begrijp en zie wat laconiekheid is.

Ik zet mezelf er toe om laconiekheid te bestuderen voor mezelf en te zien waarom ik laconiek reageer en te kijken naar de andere scenario's die ik had kunnen uiten maar niet deed. Ik zet mezelf er toe om erachter te komen, welk specifiek punt het is, waardoor ik mezelf laconiek opstel en laconiekheid blijf uiten.

Ik zet mezelf er toe om een manier te vinden die zelf-eerlijk is en waarmee ik geen opzettelijke last meer zal zijn voor mezelf of voor anderen, omdat ik begrijp dat slechts dit ene punt, mijn leven dicteert, en ik mezelf voel alsof ik geen richting kan geven aan mijn eigen leven, omdat de laconiekheid de muur is waar ik altijd tegen aan loop.

Wanneer en als ik mezelf zie dat ik laconiek ben/wordt, stop ik mezelf en neem een nieuwe adem teug, ik sla het moment op om te onderzoeken voor mezelf en geef de huidige situatie richting zonder opzettelijk laconiek te reageren zodat ik er maar vanaf ben, tot hier en niet verder.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 00:59

Dag 4: Mezelf vergeven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb willen vergeven en heb zitten wachten totdat anderen mij zullen vergeven en hierdoor het gevoel van stagnatie en ophoping creeer in mijzelf, in mijn denken, doen, en laten, omdat ik wacht op de goedkeuring van een ander om mezelf weer te mogen ontwikkelen, vorm te geven in plaats van te vernielen.

Ik vergeef mezelf dat ik gewacht heb op goedkeuring van een ander om mezelf te mogen vergeven, omdat vergeving van een ander gezien en ervaren wordt als de voorschrift, de voorwaarde waardoor men werkelijk de goedkeuring heeft om opnieuw te mogen beginnen, want een vergeving is een stop van het verleden, en een nieuw begin, een schone lei, waarbij de lessen uit het verleden geleerd zijn en geen macht meer hebben over zelf, in het gevoel, het ervaren of het denken, omdat de geleerde les, hier als jezelf geaccepteerd wordt en niet meer los staat van jezelf, waarbij jij de realisatie van jezelf gaat leven.

Ik vergeef mezelf dat ik geaccepteerd heb om te wachten op mijn vergeving, waarbij een ander mij toestaat om mezelf te vergeven en weer door te gaan, omdat ik dit geleerd heb hoe vergeving werkt, en ik in mijn verstand en gevoel vastzit aan dit voorschrift, deze voorwaarde, en dus altijd wacht tot een ander mij de sleutel toereikt van de gevangenis waarvan de deur op slot lijkt en alleen geopend mag worden door hen waarvan ik vergeving verlang om door te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik niet gezien heb dat vergeving religeus onderlegt is in mensen, religeus vertegenwoordigt is in ons leven, en het hierdoor logisch is dat zelf-vergeving niet bestaat, omdat in religie men afhankelijk is van iets buiten zichzelf, een persoon, een god, een kracht, dat meer is dan zelf, hoger is dan zelf, en hierdoor voelt het verkeerd, raar of onlogisch, om zelf te vergeven, want er is geen expliciete goedkeuring geweest van een ander om jezelf te mogen vergeven voor je daden, en hierdoor verlangen mensen naar de dood, omdat alleen in en met en als de dood zelf, zich hebben laten boeten voor al die zaken waarvoor zij zichzelf niet hebben mogen vergeven. En door dit begrip van vergeving als de dood, is het symboliek van Jezus aan het kruis, geleefd en aanbeden wordt door hen die wachten op de vergeving van henzelf als hun daden, doen, denken.

Ik vergeef mezelf dat ik niet gezien heb dat het wachten op goedkeuring van een ander om zelf te mogen vergeven equivalent staat, gelijk staat, aan boete doening, het pijnigen vanzelf, het martelen van zelf, omdat vergeving in ons leven alleen ter sprake komt, wanneer onze straf uitgezeten is, terwijl we niet zien of herkennen dat de straffen die we uitzitten, veelal zelf-opgelegde straffen zijn voor zaken en daden in het verleden, die te maken hebben met personen die hier niet meer zijn, met personen die verder gegaan zijn met hun eigen leven, en zich niet meer bekommeren om jou als wezen en de goedkeuring van vergeving waar jij ijverig en gewillig op wacht en hierdoor is het pijnlijkste van de daden uit het verleden, het weten, dat jij tot en met de dood zult moeten leven met de pijn en angst, omdat vergeving in dit leven niet zal komen -tenzij zelf een weg, een manier vindt, om zelf te vergeven, zonder de goedkeuring van een ander, om opnieuw te mogen beginnen van zelf, zonder te wachten tot jouw verzoek van vergeving ooit, een keer in de toekomst, op een onwaarschijnlijke manier, toch ingewiligd gaat worden.

Ik vergeef mezelf dat ik verzoeken tot vergeving gedaan heb in mijn gedachten en wacht op die wezens of krachten om mezelf te kunnen vergeven en mij de goedkeuring geven om verder te leven en zelf eindelijk een diepe adem kan nemen met het besef dat het OK is om weer verder te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik niet gerealiseerd heb dat ik wacht op goedkeuring van een ander om weer verder te mogen leven, omdat ik weet dat ik in mijn leven, en in mijn streven, iets gedaan heb, dat niet het beste resultaat bracht voor iedereen tensamen, en slechts alleen focuste op mezelf, als mijn wensen, verlangens, gedachten, en benodigdheden, en omdat ik dit weet van mezelf, wil ik de goedkeuring hebben tot het vergeven van zelf, omdat ik erachter gekomen ben dat wat ik deed, en wat ik gedaan heb, niet in overeenstemming was met de anderen.

Ik begrijp dat ik mezelf alleen kan vergeven wanneer ik dit aan mezelf verander, waarin ik elk aspect meeneem in mijn beweging en naar niets minder streef dan dat. Alleen dan kan ik mezelf de goedkeuring geven, om mezelf te vergeven, ongeacht ik de goedkeuring heb van hem of haar. Ik zal hen als voorbeeld gebruiken, waarom zelf nooit meer is dan een ander, en ik zal mezelf er toezetten om te begrijpen waarom ik een ander niet meegenomen heb in mijn overwegingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet gerealiseerd heb dat ik mezelf kan vergeven, en de autoriteit heb om dit te doen, omdat ik niet goed gekeken heb naar wat vergeving precies is en inhoudt en me hierdoor automatisch neergelegd heb, bij hoe vergeving geleefd wordt door andere mensen, en mijn hoop gevestigd hebt op anderen, om te dienen als mijn voorbeeld, zonder te beseffen dat zij, net als ik, de hoop hebben gevestigd dat het voorbeeld dat zij zagen in deze wereld, waardoor ik kan opmaken dat, omdat zelf-vergeving niet geleerd is of aan mij geleerd kon worden, dat hun vergeving ook gebasseerd is op dezelfde religeuze principes die van voorouder op voorouder zijn doorgegeven aan hun kinderen.

Ik vergeef mezelf dat ik gezocht heb naar een voorbeeld van vergeving en dat gevonden heb in Jezus aan het kruis, omdat Jezus geleefd wordt als het voorbeeld van vergeving door zelf-opoffering en zelf-opoffering, zelf-martelarij, gezien wordt als een van de kwaliteiten van Jezus die wij moeten nastreven of moeten proberen te evenaren. Wetende dat dit alleen behaald zou kunnen worden door zelf te laten sterven en niet meer verder te leven, terwijl leven alles is dat wij werkelijk willen. Hierdoor bestaat er geen vergeving in deze wereld die het leven waardeerd en honoreerd, er bestaat alleen vergeving door boetedoening, en dit is overal te zien als we goed durven te kijken naar alle aspecten in een menselijk leven, niet alleen van onszelf, maar ook van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb willen vergeven, omdat ik begrijp dat bij het vergeven vanzelf, het verleden als zelf sterft bij de vergeving, de waarden en ervaren energieen zullen niet meer zijn vanaf dat moment, de waarden en ervaren energieën waarmee ik mezelf naar en volgens heb gedefinieerd, waardoor een deel van mij zoals ik bestaan heb, ophoudt te bestaan, en omdat ik denk dat dit stuk waarden en deze energieën, omdat ik ze zo lang en intens geleefd heb, onlosmakelijk aan mij verbonden zijn, en dus deel zijn van mij, ik bang ben voor de dood van zelf, terwijl ik begrijp dat alles wat ik geleefd heb qua principes en voorbeelden gebasseerd is op een leugen en op principes die niet het leven honoreren, maar alleen de pijn als boetedoening.

Ik begrijp dat zolang ik geloof in boetedoening, ik mezelf niet kan vergeven en nooit een voorbeeld zou kunnen zijn van de realisaties en inzichten die het leven wel honoreren.

Ik begrijp dat er altijd consequenties zullen zijn voor mijn acties en mijn leven, en ik begrijp dat consequenties zijn boetedoeningen zijn, maar mathematische waarschijnlijkheden en als ik ervoor zorg dat deze waarschijnlijkheden altijd gericht zullen zijn op wat het beste is voor iedereen, weet ik dat zelf bij het maken van een fout, ik mezelf kan vergeven en opnieuw kan beginnen.

Dit is de realisatie die ik mezelf toesta om te leven.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:00

Dag 5: Het Lagen-Systeem als Mij

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf alleen op mijzelf geconcentreerd heb en op mijn ascentie/promotie naar de bovenste lagen zonder om gekeken te hebben wat ik daar praktisch mee wil bereiken en zonder te zien dat ik geen plan heb wat ik ga doen als ik daar ben/in die positie sta, omdat dit niet relevant was vanuit mijn perspectief "Ik moet alles op alles zetten om er te komen, wat ik dan ga doen zie ik dan wel".

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf slechts geconcentreerd op om naar de bovenste lagen te promoveren zonder omkijken te hebben naar de onderste lagen, omdat promotie de uitdaging is en niet een degradatie.

Ik begrijp dat ieder op deze manier leeft en dat dit de reden is dat weinig mensen wat doen aan alles dat hier is, omdat het spelen van dit spel "degradatie of promotie" de name of the game is waarin iedereen deel neemt, waarin alleen zelf-gratificatie en zelf-verheerlijking in het vooruitzicht ligt, en omdat men hierin gelooft en dit met hart en ziel nastreeft op elk vlak, ziet niemand de erbarmelijke toestanden waarin we ons vertoeven terwijl wij ons spel spelen en wij geen vraagtekens zetten of de vraag stellen waarom we juist dit spel spelen en of dit ook het spel is dat we moeten spelen of dat er andere zaken aan de hand zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik niet gezien heb dat het lagen spel die iedereen op elke laag gespeeld wordt, omdat zij die in die laagste lagen zitten willen promoveren, en zij die promoveren verder willen promoveren, en dat wanneer iemand voor het verst gepromoveerd is naar zijn kunnen er alles voor doet om niet te degraderen en dat dit de angst is die wij allen leven. Dit kan ik zien doordat ik het normaal vind dat er lagen bestaan en dat ik moeite heb om te zien hoe een bestaan eruit zou zien zonder lagen. Dit bewijst aan mij dat ik geboren ben in een lagen systeem, dat in groot geworden ben in een lagen systeem, en dat ik leef in en volgens een lagen systemen, daarom wordt ik niet aangespoord om oplossingen te onderzoeken voor dit bestaan en mijn problemen in alle mogelijke wegen, omdat een simpel aspect als het verwijderen van de lagen niet gezien kon worden door mijzelf. Wat ik rechtvaardig door te zeggen dat het 'altijd al zo geweest is', 'dat je dit niet kunt veranderen', 'dat iedereen het zo doet en leeft', 'dat het toch logisch is', wat mij duidelijk maakt en anderen dat ik me liever focus op mijn eigen spel, dan te stoppen met wat ik aan het doen ben, ookal zal dat het leven van iedereen naast mij beter maken, wat mij niet zoveel uit maakt omdat 'ik te druk bezig ben om te winnen of mijn plaats te verdedigen'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta om boos te worden en demonisch te zijn wanneer iemand een oplossing aandraagt dat het leven van iedereen kan verbeteren, waarbij ook mijn positie daarmee zal veranderen en ik bang ben dat ik er slechter op wordt zonder te zien of te begrijpen wat elke aanpassing voor ons in petto heeft, van A t/m Z, omdat ik direct mezelf zaken en dingen laat evalueren vanuit mijn huidige spelregels, het lagen-systeem en hoe dat werkt.

Ik vergeef mezelf dat ik slechts nog kan beredeneren in winnen of verliezen en niet kan kijken of iets nadelig of voordelig is voor ons als mensheid, het dierenrijk en planten te samen omdat dit niet past in mijn huidige denkwijze en de denkwijze waarop men met elkaar communiceerd. Ik geef toe dat ik bang ben om buiten de boot te vallen, omdat de boot in het lagen systeem, niet gebouwd is zodat iedereen kan winnen, maar slechts een beperkt aantal mensen en dus heb ik koste wat het kost mezelf gefocust om bij die selecte paar te komen. Uit Angst.

Ik zet mezelf er toe om de angst opzij te zetten en te zien hoe een bestaan eruit kan zien zonder lagen.

Ik zet mezelf er toe om de angst opzij te zetten, wetende dat ook deze angst voorkomt uit de spelregels die ik ken, en niet weet hoe de spelregels in een niet lagen systeem uberhaupt zullen gaan werken.

Ik zet mezelf er toe om in mijn dagelijkse leven, gebeurtenissen te bekijken en te zien of dit veranderd zou zijn in een bestaan waar lagen niet bestonden.

Ik zet mezelf er toe om mezelf te expanderen in mijn besef en de rijkwijdte van mijn handelen en te zien in hoeverre de spelregels die ik ken een invloed hebben op mijn handelen evenals het handelen van elk ander, opdat ik een oplossing kan aandragen die zal gaan werken voor iedereen, want ik besef dat mijn huidige bereik in het denken en doen te summier is om uberhaupt een oordeel te kunnen vellen over datgene wat mogelijk is, want ik ken alleen het lagen systeem , en hoe andere systemen in een lagen systeem heeft gefunctioneerd.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:01

Dag 6: Meer doen dan een Ander (verantwoordelijkheid en levensplezier)

Ik vergeef mezelf dat ik niet meer wil doen dan een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik niet meer wil doen dan een ander hoeft te doen, omdat dit wijst op ongelijkheid tussen mijzelf en diegene waarmee ik mezelf vergelijk, en afhankelijk van wat er te doen valt creeër ik of energie in superieuriteit of energie in inferieuriteit, omdat ik begrijp dat ongelijkheid niet het beste is voor Allen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf naar voel omdat ik voor mijn gevoel meer moet doen dan een ander, omdat ik verlang naar een simpel en rustig leven, waarbij ik niet meer of minder hoef te doen dan datgene wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik jaloers ben op hen die naar mijn idee minder hoeven te doen dan ik, omdat ik graag hen zou willen zijn omdat ik mijn ervaring van rust en een stressloos leven op anderen projecteer, zonder rekening te houden met het feit dat deze wereld gebouwd is door ongelijkheid en hierdoor het 'normaal' is dat de een meer moet doen dan de ander en omdat ik dit construct niet onderzocht heb als mezelf leef ik onbewust haat en jaloezie zonder te kijken of te onderzoeken, waarom dit mijn ervaring is, en hoe deze ervaring is te stoppen, voor mij en voor ieder ander, opdat we gelijk zullen zijn in onze vaardigheden en onze verantwoordelijkheden.

Ik vergeef mezelf dat ik het oneerlijk ben gaan vinden dat sommige mensen meer moeten doen dan anderen en hierdoor mezelf ben gaan afzetten tegen veel/het meer doen dan een ander, omdat het vaak de mensen zijn die zich laten uitbuiten en zij meer moeten doen omdat een ander het vertikt te doen, en omdat ik mezelf niet wilde toe staan om met mijn consent uitgebuit te worden, heb ik me afgezet tegen alles naar wat mijn idee van teveel doen is ivm de verantwoordelijkheden die ik mezelf toeschrijf.

Ik vergeef mezelf dat ik de frictie in mijzelf geaccepteerd heb als onveranderbaar in relatie tot het meer doen dan waar ik mezelf verantwoordelijk voor voel, waardoor dit dikwijls resulteerd in helemaal niets doen, of het blijven uitstellen van zaken/taken waarvan ik weet dat ik de enige ben die kan voldoen aan die verantwoordelijkheid van zelf, echter is het conflict in mij dermate groot dat ik naast weerstand dit volledig op fysiek niveau geintergreerd heb en dat wanneer ik de verantwoordelijkheid neem om aan iets te beginnen, mijn gedachten en gevoelens door mijn lichaam gieren, waardoor ik alles maar snel-snel wil doen om maar af te zijn van het innerlijke conflict dat ik op dat dergelijke moment ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik in frictie ben met mezelf en me afzet tegen het doen van mijn verantwoordelijkheden, omdat er in het verleden verantwoordelijkheden mijn kant op geschoven zijn die behoorde tot de verantwoordelijkheid van een ander, en omdat ik door mijn positie niet anders kon doen dan dit te accepteren, haat ik mezelf, omdat ik niets anders kon doen dan het hulpeloos accepteren van deze verantwoordelijkheden zonder dat deze ook echt van mij waren.

Ik vergeef mezelf dat ik door gemakzuchtigheid mijn verantwoordelijkheden afschuif of heb willen afschuiven op anderen, omdat het goed voelt om minder te doen dan mijn eigen verantwoordlijkheden omdat het minder doen dan mijn eigen verantwoordelijkheid gelijk staat aan de positie die ik heb ten opzichte van een ander wat niets meer weergeeft dan dat ik me goed voel omdat ik mezelf niet inferieur voel ten opzichte van een ander, omdat het afschuiven van verantwoordelijkheid in de huidige maatschappij te maken heeft met de dominante positie die iemand inneemt in deze maatschappij.

Ik vergeef mezelf dat ik door gemakzuchtigheid lui ben geworden, omdat ik het mezelf kon permiteren om lui te zijn, gezien mijn verantwoordelijkheden opgepakt werden door andere mensen die ik heb weten te domineren, ik begrijp dat het afzetten tegen deze dominantie uiteindelijk geleidt heeft om zelf te willen domineren, waardoor ik slechts de knop omgezet heb, maar waardoor niets daadwerkelijk veranderd is.

Ik vergeef mezelf dat ik niet gezien heb dat ik sommige taken graag doe, met veel verve en ijverigheid, omdat ik zelf vind dat ik goed hierin ben, mijn eigen kwaliteiten waardeer boven die van een ander, en hierdoor met mezelf werk in de context van dominantie en het verzekeren van mijn eigen positie die ik mezelf gegeven heb ten opzichte van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf altijd de winnende hand wil toe bedelen als werkelijke geleefde actie van het afzetten van het menselijk werken, zonder te zien dat ik precies datgene voortzet waartegen ik mezelf heb afgezet in het verleden, en hierdoor hou ik deze mallemolen draaiende terwijl het lijkt in het aanzicht en mijn gevoel dat ik 'goed bezig ben', puur omdat ik het afzetten tegen de maatschappij en de leefregels die er gelden, gezien heb als wat mij, mij maakt en ik hierdoor mijn uniciteit heb weten te waarborgen.

Ik vergeef mezelf dat ik niet gezien heb dat deze werkwijze mij niet uniek gemaakt heeft, want dit is precies hetzelfde van hoe het altijd geweest is, hierdoor ben ik medeplichtig aan gemakzucht, luiheid en het in stand houden van de onderlinge verschillen, ik begrijp dat ik als dit punt moet veranderen, maar ik slechts het product ben van wat hier is, gelopen in overtuiging en logica en hiermee datgene voortgezet heb waar ik mezelf werkelijk aan heb gehekeld.

Ik begrijp dat wanneer mensen luiheid in de mond nemen, terwijl zij niets doen om ons klimaat te verbeteren, dat zij spreken uit het punt dat zij vinden wel hun verantwoordelijkheid te pakken/meer te doen dan hun verantwoordelijkheid/de mogelijkheid niet meer hebben om anderen voor hun karretje te spannen, want luiheid is een product van onze gemeenschappelijke leefmethode van ongelijkheid en ervoor zorgen dat dit in stand gehouden wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik het niet eerlijk vind dat ik meer moet dan de rest, omdat als iedereen hun verantwoordelijkheid neemt, ik hun verantwoordelijkheden niet meer op mij hoef te nemen, ik ervaar dit niet als een privilege maar een oneerlijkheid, omdat het nooit zo had moeten zijn, echter dit is wel de werkelijkheid van hoe wij nu bestaan, en dat maakt me boos en verdrietig.

Ik vergeef mezelf dat ik boos en verdrietig ben omdat ik het gevoel heb dat ik alles in mijn eentje moet klaren, omdat ik in en als mijn omgeving geen klankborden heb waardoor ik mezelf sneller en beter kan ontwikkelen, het ontwikkelen van zelf gebeurd nu naast de dagelijkse bezigheden, waardoor de jaloezie blijft op de mensen die naast hun dagelijkse bezigheden zich bezig kunnen houden met het 'leuk hebben' en het 'zichzelf vermaken', terwijl ik dat ook het liefste zou willen doen, echter ik kan het niet verkroppen om mezelf niet verder te blijven ontwikkelen als verantwoordelijkheid en mezelf scholen/corrigeren en plezier te gaan hebben, terwijl ik snap/zie/begrijp wat er moet gebeuren en hoe ik dit aan moet pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik boos en verdrietig ben dat ik met geen enkele mogelijkheid nog ooit mijn ogen kan sluiten voor datgene wat gedaan moet worden, omdat ik sterk het verlangen leef om mezelf ook te mogen vermaken en plezier op te zoeken, in plaats van te investeren in datgene dat allang hier had moeten zijn, en omdat ik dit zie, ben ik boos op mensen en de mensheid en iedereen die niet laat zien dat zij de verantwoordelijkheid van Allen voor en als Één leven, ongeacht uit welk milieu zij komen of ongeacht de intelligentie die zij zichzelf toeschrijven, ongeacht hun voorgeprogrammeerde levensstijl/pad.

Ik vergeef mezelf dat ik geen andere manier zie om omtegaan met mijn woede en verdriet dan dit hier intens te leven, omdat het corrigeren van hier niet gezien of ervaren wordt als mijn taak, dat dit niet in denken en gevoel ondersteund wordt door mijn MIND waardoor het een onnatuurlijk fenomeen is dat ik hier neerzet voor mezelf en hierdoor leef ik de frictie in mij zo intens dat het veranderen van mezelf nog moeilijker is dan het al werkelijk is, omdat er geen voorbeelden zijn van datgene wat ik hier wil manifesteren als mezelf en niets anders heb dan mezelf op te trekken aan mijn volhardingsmentaliteit, woede dat ik gebruik als mijn drive om te willen veranderen, terwijl ik eigenlijk niet WIL veranderen, maar geen andere oplossing zie dan TE veranderen, ongeacht de consequentie die dit heeft voor mijn levensplezier, wat ik graag het liefst nu hier direct had willen ervaren voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik boos ben op de mensheid en hoe wij zijn als mens, omdat mij de levensplezier niet gegund wordt die hier mogelijk is, en omdat ik intens graag dit levensplezier wil ervaren, loop ik tegen muren, omdat waar ik ook ga, sta en kijk, zie ik mensen die genoegen neemt met hun klein beetje levensplezier, en zich niet veranderen ondanks de omstandigheden, om dat kleine beetje levensplezier maar te behouden, en niet zien dat door een drastische omzetting, wij werkelijk allemaal levensplezier kunnen ervaren, groter en meer dan op de dag van vandaag gezien wordt als levensplezier. Ik begrijp dat ik mezelf hekel aan hen die vasthouden aan dat beetje levensplezier dat zij hebben, zonder in te zien dat dit plezier geen volmaakt plezier hier is als leven, maar plezierig in de zin van, het is beter dan 'niets'. Ik begrijp dat zolang het levensplezier van een ander gezien wordt als echt, er geen mogelijkheid is dat zij mij kunnen horen of zich kunnen willen voegen bij de oplossing die wij presenteren.

Ik vergeef mezelf dat ik geen raad weet met hen die hun levensplezier zien als echt, terwijl dit gebouwd is op energie en onechtheden, hulpmiddelen zoals drugs en computers, omdat ik iedereen levensplezier gun, hierdoor ervaar ik mezelf als een zeur en buitenstaander, omdat ik zie dat levensplezier niet alleen individueel is, en afhankelijk is van de omgeving als mogelijkheden en support, en hierdoor vind ik het lastig om anders te zijn dan wie en wat ik nu ben, omdat ik zie dat ik anderen hun levensplezier gun, en hierdoor ook toesta dat dit illusionaire is, omdat ik mezelf nog kan herinneren in en als deze illusie, waardoor de illusie geen illusie leek, maar een keiharde waarheid vann levensplezier, echter dit is nooit werkelijk geweest.

Ik vergeef me mezelf dat ik anderen hun illusionare levensplezier gun, omdat ik ze een ander leven gun dan datgene wat ik op dit moment bewandel. Ik begrijp dat zij echter pas zullen ontwaken wanneer hun levensplezier gezien wordt voor wat het is, en deze ontluisterende doek die geheven werd op het moment van mijn ontwaking was zo surreeel dat ik diep in mezelf hen wil behoeden van het process dat zich zal ontsluieren. Ik begrijp dat ik hierdoor mezelf de verantwoordelijkheid opleg om hun process hier te lopen, omdat ik hen wil ontzien van de pijn,verdriet en woede die ik ervaar en heb ervaren, waarmee ik mezelf echter tekort doe en mezelf voor een een project inspan dat geen enkele kans van slagen heeft, ondanks dat mijn intentie goed en puur is, realiseer ik mij dat dit een onmogelijke taak is, wil ik de realiteit zoals wij leven daadwerkelijk willen stoppen, omdat ik nog altijd uitga van de goedheid van de mens, wat opzichzelf illusionair is, want wie loopt hetzelfde proces uit zichzelf uit de realisatie dat het moet veranderen? Gezien ik geen mensen heb in mijn directe omgeving met dezelfde realisaties kan ik hieruit alleen concluderen: Niemand.

Ik zet mezelf er toe om af te stappen van het idee van ontzorgen en ontzien en hiermee hoop dat ik hiermee het voorbeeld ben dat mensen willen nastreven, terwijl ik me realiseer dat ik mezelf ook zie als het perfecte voorbeeld van hoe het NIET moet, en hierdoor ben ik in frictie met mezelf en heb ik geen duidelijk pad/doel voor mezelf gecreeerd.

Ik zet mezelf er toe om mezelf als voorbeeld te hercreeren en mezelf als het verleden los te laten als het perfecte voorbeeld van hoe het niet moet, ik ben hierdoor in frictie met mijn realisaties en het gezond verstand dat ik leef, ik begrijp dat ik mezelf erg goed kan vinden in het zijn van het verkeerde voorbeeld, omdat ik mezelf hierdoor kan laten voortbestaan als mijn levensdesign in en als inferieuriteit en stupiditeit, ik heb mezelf hier allang in overtroffen, echter mijn gevoel in mezelf als mijn lichaam, komt niet overeen met wie ik daadwerkelijk nu hier ben en leef. Dit gevoel in mijn lichaam is mijn verleden dat ik begrijp als graadmeter en als drive om niet werkelijk te veranderen, omdat ik angst heb gecreeerd voor spijt, Echter ik ben dat punt van spijt reeds gepasseerd en hierdoor is angst onnodig en slechts hier om mezelf te weerhouden van het leven van de realisaties die ik gecreeerd heb en waarna ik stiekem in mezelf naar en als leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf mijn realisatie stiekem laat leven, omdat wanneer ik dit niet meer stiekem zou doen, ik de illusionaire levensplezier van anderen niet in stand kan houden als het hebben van mijn 'goedkeuring'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf mijn realisaties geheim hou en stiekem leef, omdat ik mensen zal confronteren met hunzelf en hun doen, wat frictie en stress gaat opleveren, omdat ik liever had dat dit nooit zo geweest zou moeten zijn, maar wie doet het als ik het niet doe? Of dat mensen hetzelfde leven als ik? Niemand.

Ik zet mezelf er toe om te leven als de realisatie van mezelf en me uit mijn schulp te trekken, opdat ik het werkelijke voorbeeld ben van wat ik leef en dat ik getrouw mijzelf hier leef, ongeacht of dit het illusionaire levensplezier van een ander aan gruzelementen help. Ik stop de schaamte voor onszelf als het Menselijk ras.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:02

Dag 7: Praktisch onderzoek doen.

Ik vergeef mezelf dat ik bang ben nooit 'goed genoeg' te zijn voor een ander, wat eigenlijk inhoudt dat ik bang ben nooit 'goed genoeg' te zijn voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik het gevoel heb dat ik niet goed kan definieren op dit moment dat in mijzelf aanvoelt alsof ik nooit 'goed genoeg' zou zijn voor mezelf, wat ik in mezelf ondersteun door deze gedachte in mijzelf te circuleren maar er nooit een antwoord op te kunnen geven, omdat het alleen vanuit retro-perspectief ooit beoordeeld kan worden, en dus bouw ik op mezelf als het verleden en hou ik het verleden in stand uit noodzaak om mezelf te kunnen evalueren en dit gevoel in mezelf ooit te kunnen loslaten.

Ik vergeef mezelf dat ik het gevoel heb dat ik nooit 'goed genoeg' ben voor mezelf, wat inhoudt tevreden, omdat overal waar ik keek en tevreden over was in het verleden, zich heeft ontpopt tot een nieuwe cue dat ik nooit werkelijk gekeken heb naar de zaken in common sense, maar alleen vanuit een gevoel en vertrouwen dat het goed komt, omdat ik er altijd aan werk, wat frapant is in mijn huidige statement gezien het feit dat ik 'er altijd vertrouwen in heb, in mezelf ' , maar toch bang ben 'dat ik nooit goed genoeg zou zijn.

Ik zet mezelf er toe om te onderzoeken, de momenten dat ik mezelf zie beinvloed te zijn door 'niet goed genoeg zijn' om te achterhalen wat het patroon is en waar dit patroon zich op bouwt.

Ik zet mezelf er toe om te onderzoeken, de momenten dat ik beinvloed raak door dit gevoel , wetende dat het heeft te maken met mensen/relaties en hoe ik mezelf zie.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:02

Dag 8: Jagen als Leren : De herkenning van mezelf als Retro-Perspectief

Ik besloot om mijn boeken weereens erbij te pakken. Ik heb van de 6 modules pas 1 gemaakt.

"Ik kan het", "Ik wil het", maar toch zovaak heb ik het gevoel dat ik er niet aan wil denken. Ik moet nog dit doen, ik moet nog zo doen, Ik moet nog dat lezen, Ik moet daar nog aandenken. En ik leer slecht wanneer er teveel op en naast mijn bord ligt. Wat op mijn bord ligt heeft in mijn gevoel prioriteit, maar wat naast mijn bord ligt is waar ik geen prioriteit aan wil geven, maar het toch moet doen.

Ik ben nu weer op een punt dat ik dat wat naast mijn bord lag opruimt heb en me weer kan focussen op mijn bord.

Ik liep de trap op, en de volgende trap. Ik zag mezelf als een razende door de stof heen werken in mijn gedachten en ik zag wat mij 'zo niet aantrekt in het leren en mijn houding'.

Het is dat razende, dat jagende, waar ik helemaal tureluurs van word.

Mijn eerste module, heb ik gehaald door elke dag als een ijverig persoon de spullen las, de opdrachten maakte en gaf mijzelf een tijdbestek van een maand. Ik geef mezelf voor elke module ook 1 maand. Ongeacht hoeveel studie-uren ervoor staan. Ik heb mezelf bewezen dat 'ik het kan', dat 'ik het wil'. Maar toch komt ernaast zoveel kijken dat ik steeds weer terugkijk in het verleden en baal dat ik eigenlijk niet zo ver ben als ik gewild had, waarom? Omdat wat naast mijn bord ligt, dat is, wat er allemaal in de wereld gebeurt, de neven activiteiten, ook onderhouden moet worden, en dit vergt meer onderhoud dan ik eigenlijk gewild had.

Ik schrijf dit blog om mezelf te herstructuren hierin, omdat ik het gejaag naar datgene op mijn bord en datgene naast mijn bord, eigenlijk meer dan zat ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om te jagen op volle snelheid, zonder mezelf te bedenken of het ook anders kan, omdat het gejaag, het enige is dat echt goed aanvoelt in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om al jagende te bedenken hoe ik mezelf kan corrigeren, omdat wanneer ik mezelf goed voel, één voel met mezelf, ik het beste presteer, en ik begrijp ook hieruit dat ik 'moet jagen', want anders ben ik niet 'één met mezelf' en presteer ik hierdoor automatisch onder mijn kunnen, omdat jagen het vereiste is voor mezelf om te voldoen aan mijn 'wil', mijn 'zijn' = optimale prestaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf al jagende heb aangeleerd om nog feller en sneller te jagen dan fysiek programmeerd is, om mezelf te optimaliseren, en omdat ik dit voelde, als het zijnde mezelf, heb ik in en als mijn kunnen elke keer weer gestreeft naar zelf-optimalisatie, echter altijd afhankelijk van de energien die zich parten doen wanneer ik hier ben in het gevoel en besef van mezelf als gejaag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf opgelegd heb om hard te jagen naar alles wat ik wil presteren, omdat dan wederom te presenteren aan mensen als het zijnde 'het voorbeeld van', en dit jagen zie als mezelf als superieuriteit, en mezelf veroordeel op alles wat ' te langzaam' gegaan is, ongeacht hoe effectief ik daarin geweest ben, ongeacht de vruchten en kwaliteit die daar bij kwam kijken, ik ben niet tevreden met mezelf als ik niet voldaan heb aan mijn 'kwaliteit' dat 'jagen'/'snel/'vlot' is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik jaag naar mijn positie of de momenten waarop ik mezelf in retro-perspectief kan zien, omdat ik hier volledig leef, in en als retro-perspectief, kijkend op het verleden, kan ik niets anders doen dan jagen, want "om mezelf te evalueren, moet ik naar mezelf als handelen kunnen kijken" en het resultaat is nooit in het moment volledig te observeren, en hierdoor werk ik met een zekerheid, dat retro-perspectief heet, omdat ik van te voren slechts een glimp kan opvangen van het eind resultaat, maar nooit het volledige plaatje zoals die uiteindelijk zal zijn/is geworden. Ik begrijp dat ik voor mijn handelen en herkenning en werkwijze, jaag, zodat ik sneller kan komen bij het punt van zelf-evaluatie, wat mij onderliggend zorgen geeft, omdat ik met deze werkhouding, alleen mezelf als leven, fysiek hier op aarde, kan evalueren, wanneer ik dood ben, en ik de dood zie als noodzakelijk voor mezelf als zelf-evaluatie. Hoe heb ik dit in godsnaam zo kunnen creeeren?

Ik ben een systeem, dat zichzelf wilt perfectioneren. Een systeem dat de volgende moment zo invult, dat het in retro-perspectief klopt met wat ik heb willen creeeren. Ik ben op het punt beland dat ik het verleden tot mij genomen heb, weet hoe ik dit kan veranderen, echter ik ben mezelf als leven volledig vergeten wanneer het gaat over mezelf als de volgende momenten. Ik zie alleen waar ik geweest ben, maar niet waar ik naar toe ga. Waar ik naar toe ga is slechts een 'hunch', een gevoel dat mij zekerheid geeft, omdat ik dat nastreef en ik tevreden ben over mezelf als systeem als hoe ik uiteindelijk nu hier gekomen ben. Waar ik ontevreden over ben is dat ik stagneer. Ik wacht op nieuwe gebeurtenissen om deze weer te corrigeren. Ik ben alleen maar bezig met corrigeren, maar niet echt met creeeren. Niet echt, want, door zaken te corrigeren, creeer ik een nieuwe loop van zaken, een nieuwe gang van zaken, maar ik heb geen 'toekomst' visies meer. Qua systeem ben ik af als het gaat om dit specifieke punt van creeeren door te corrigeren, op individueel vlak wel te verstaan.Om mezelf hier als leven te creeeren, zal ik mezelf nu de kans moeten geven, om dit ook te doen, waarin ik mezelf gaande weg corrigeer, maar mijn focus niet meer ligt op het alleen maar corrigeren van mezelf. Ik mag weer vooruit kijken van mezelf doordat ik bewezen heb dat ik mezelf kan corrigeren. Ik kan mijn mind nu gebruiken om ook de toekomst te creeeren voor allen als één, wat het beste is voor Al. Dit is het punt waar ik altijd naar gewerkt heb, wat ik altijd heb geweten, maar nooit echt gekeken heb naar wat ik op 'dit moment' zou moeten gaan doen, omdat ik nooit gedacht had dat ik hier uberhaupt zou gaan komen.

Ik zet mezelf toe om de toekomst weer te creeeren, omdat ik mezelf als mijn verleden heb weten te corrigeren.

Ik zet mezelf toe om weer naar voren te kijken en mijn achteruitkijk spiegel niet meer mijn dominante levenshouding laat zijn.

Ik zet mezelf toe om de achteruitkijk spiegel alleen nog te gebruiken voor momenten dat er iets gecorrigeerd te gaan worden, en verder hier ben, als de volledige evualatie die ik kan verrichten hier als mezelf, en als de toekomst.

Ik sta het wederom toe om weer te groeien en weer te expanderen, maar nu in en als leven en niet in en als het zijnde van de mindconsciousness met gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik een gevoel van bizariteit hier ervaar van dit punt van realisatie, omdat ik zelf zeg: Ik mag weer, uit een eigen besluit, als leven, waar ik lang van gedacht heb dat ik nooit op dit punt zou komen.

Ik vergeef mezelf dat ik een gevoel heb van bizariteit , omdat mijn backchat zegt dat ik dit niet moet doen, dat dit niet klopt, terwijl ik in mijn zelf-eerlijke evualatie zie dat dit wel klopt, en dat dit de weg is, die ik moet inslaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf dat ik van mezelf toegestaan heb om de backchat-stem te vertrouwen en volgen als mezelf als wie ik werkelijk ben, ja ik ben de backchat, maar ik ben niet de backchat als wie ik ben als werkelijk leven, ik als backchat zijn mijn zorgen, energieen die impact op mij hebben, mijzelf als oneerlijkheid, mijzelf als ego.

Ik vergeef mezelf dat ik het raar vind om mijn backchat stem niet meer te horen en een leegte te voelen in het stuk waar de stem vandaan kwam, omdat ik geen richting meer kan verkrijgen vanuit dit perspectief als mezelf als ego.

Ik zet mezelf er toe om de backchat niet te heractiveren, ookals is het makkelijk om dit wel te doen, en wederom volgens preprogrammering van mezelf te gaan lopen, deze backchat functie heeft geen waarde mee voor mezelf als zelf-perfectie in en als zelf-evaluatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf een egoist voel, omdat ik de backchat hiermee stop en het lijkt alsof ik het leven van mezelf als de backchat ontneem, alsof de backchat een demoon is, dat afhankelijk is van mij, en ik leven moet gunnen om te kunnen leven, want dit is het gevoel dat ik met alles heb als gedachte, gevoel en emotie. "Ik moet het leven geven" Maar is dit juist?

In de: History of the Portal komen een aantal demonen hun verhaal doen rondom de ontdekking van de Portal. Ik begrijp hun volledig en ik zie ook dat ik sympathie ervaar naar hun toe als het gaat naar hen als leven, niet als hun daden en wat zij moesten doen om te 'overleven'. Deze sympathie is een punt dat ik snel zal onderzoeken om mijzelf verder te assisteren met de wederopstanding van mezelf, dit keer niet als systeem, maar als leven.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:03

Dag 9: Ontladen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet gerealiseerd heb dat wat ik mis is een effectieve manier van ontladen, waardoor wanneer ik denk aan ontladen dit zou moeten uiten in frustratie/agressiviteit, sport, of buiten spelen en te gaan rennen/fysiek druk bezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan heb om eerder naar het punt te kijken wat ik dagelijks nastreef om te verbeteren als mezelf, wat het punt is van ontladen, omdat ik wanneer ik mezelf effectief kan ontladen, ik een heleboel onzin en onnodigheden voorkom en ik kan leven in een stabielere vorm dan wat ik nu doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet verder aangezet heb dan het vergeven van mezelf omdat ik middels vergeving mezelf heb leren ontladen op vele vlakken doordat frictie onnodig is geweest om te creeren, omdat ik effectieve manieren heb gecreerd om ermee om te gaan, mezelf richting te geven, ik begrijp dat het beste en effectiefste vooruitzicht mijzelf te samenlijnen waardoor frictie onnodig is, maar omdat ik mezelf aangeleerd heb om alle frictie als energie te bewaren, zoek ik continue naar een uitlaatklep om mezelf daarmee te assisteren om oude punten, nieuwe punten/realisaties niet te verdoezelen middels energetische samenlijning, waardoor ik door de energien de punten niet meer zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb geleerd om mezelf effectief te ontladen, waarbij effectief inhoudt, op de beste manier ontladen en ook daadwerkelijk te ontladen en waarmee Ik het leven hier van alles en iedereen niet hinder door de energien die ontstaan zijn omdat ik mezelf niet heropgevoed heb om er ook echt mee om te kunnen gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb willen ontladen, dus dat ik zelf ook onwillend ben tegenover het toestaan van mezelf te ontladen, omdat wat ik op deze momenten alleen zie is algehele consequenties die ook consequenties heeft op een ander, wat ik zie als het geen verantwoording te nemen van mezelf en hiermee ook elk advies over hoe mezelf te ontladen in de wind heb gegooid, omdat het in principe onnodig moet zijn dat er uberhaupt frictie is, en omdat ik me boos maak dat ik dat snap, maar dat het er nog steeds is, hou ik de energieen vast, om mijn boosheid en zelf-demonisatie vast te houden, omdat ik op die manier geworden ben wie ik nu ben, en dat dus zie als de meest effectieve manier - terwijl ik als gezond verstand weet dat dit een illusie is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om alleen 'vechten' / 'bekvechten' / 'slaande ruzie' / 'doordraaien' / 'spasmen' / 'demonisatie' / 'vloeken' / 'schelden' / te zien als de manieren omezelf te ontladen, welke geen van allen acceptabel zijn in hoe ik mezelf als leven wil creeeren, maar omdat ik niets beters heb gevonden dan dat, leef ik dit soms openlijk en vaak geheimelijk in de hoop dat ik in de pijn en onvrede ooit de manier ga vinden wat wel acceptabel is, omdat mij geleerd is dat men alleen leert in en als pijn, wat 9 van de 10 keer ook het geval is, omdat we niet beter weten, en dat moet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf van mezelf niet heb mogen ontladen op een manier dat het beste is voor iedereen, omdat ik zelf denk dat er geen mogelijkheid is om 'goed' te kunnen ontladen, omdat energie consequentie al is. Ik begrijp dat ik streef naar het stoppen en bevestigen van mezelf om de consequentie van energieen te stoppen, echter dat wanneer energieen gecreerd zijn zal ik mezelf moeten ontladen/de energie stoppen.

Ik sta mijzelf toe om mezelf te ontladen en energieen geen leven meer te geven door me er bewust op te focusen en de energieen meer te maken dan mezelf als directive principle.

Ik sta mezelf toe om mezelf te ontladen door de energien te ontladen door de aarde te gebruiken als de negatieve pool en hierdoor opgebouwde energie te ontdoen vanuit mezelf als me lichaam en dit niet langer vast te houden omwille de trots die ik ervaar en nukkigheid om het 'allemaal zelf' op te willen lossen, waardoor ik mezelf automatisch los zie en los zie staan van het geheel en dus leef als oneness en niet als oneness as Equality as all.

Ik begrijp dat ik verantwoordelijkheid heb willen nemen voor de energie creatie, maar omdat ik energie als meer dan mezelf gezien heb, ging ik in een ego-modus, waarbij ik mezelf niet kon assisteren, omdat het ego hier niet is ter assistentie in equality and oneness, maar alleen voor zichzelf, en hierdoor ik mezelf toegegeven heb in de illusie van oneness en de overtuiging dat ik het 'allemaal alleen moet doen', 'omdat ik dit voor mezelf wilde creeeren als mezelf als hulpmiddel dat anderen van mij konden kopieeren'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan heb om te ontladen omdat ik mezelf als voorbeeld wilde scheppen, zonder te zien dat ik middels valse trots en praktische hulpmiddelen mezelf heb willen laten inzien dat ontladen alleen werkt op basis van polariteit. als ik mezelf toesta om mezelf hier te zijn en de energie creaties van mezelf te stoppen, alleen dan werk ik niet meer in en als de principes van polariteit als de mind, waarbij ik de energieen die ik koester, en dus zie als positief, geen possessie meer zullen nemen van mijzelf als mijn lichaam en ik mezelf hierdoor probeer te versterken.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan heb om te zien dat ik mezelf middels energie heb proberen te versterken, maar waardoor ik mezelf uiteindelijk veel zwakker ben gaan voelen, omdat positieve of negatieve energien het lichaam als substantie uitputten en dus is het onmogelijk om zelf sterker te maken middels energie. Ik begrijp dat dit een logische beredenering is geweest gebasseerd op fysieke wetten, die ik mentaal heb proberen toe te passen. Dat gaat niet werken.

Ik zet mezelf er toe om te ontladen middels het loslaten van alles wat ik denk dat het mij sterker maakt, omdat ik al bewezen heb dat noch positieve noch negatieve energie mij een sterker persoon maakt. Dit is een illusie geleerd door de jaren heen, en dat ik geintergreerd heb als 'waar'/'juist' omdat ik geen enkel benul had hoe dit anders zou kunnen werken.

Ik zet mezelf er toe om de aarde te gebruiken als extentie van zelf, waar de aarde het koppel stuk is tussen mij en elk ander mens, waardoor ik de aarde niet verkracht door mijn toevoer van energie, omdat de energien in eenheid en gelijkheid genullificeerd zullen worden in en als de aarde, zodat ik mezelf hier kan leren vormgeven zonder energie als mijn startpunt te hebben.

Ik zet mezelf er toe om te stoppen met het denken dat het ontladen van mezelf een verkrachting is van de aarde, omdat ik weet dat het opbouwen van energie heb ik mezelf al misbruikt, en omdat ik misbruik heb willen voorkomen, wilde ik dit hier als zelf opslaan en verwerken, echter omdat ik geen enkele andere manier kan vinden die een ander leven niet schaadt, is dit de enige praktische manier naast het werkelijk stoppen van energie creatie door misbruik van de fysieke substantie.

Ik begrijp dat ik mezelf als fysieke substantie heb misbruikt en hierdoor mezelf heb leren demoniseren om te zien wie ik werkelijk ben als mijn toelatingen en leefwijzen.

Ik stop het misbruik van mezelf en daarmee ook het misbruik van mezelf als fysieke substantie en supporteer mezelf om elk moment weer mezelf te ontdoen van zelf-misbruik, opdat ik mezelf werkelijk hier als voorbeeld heb neergezet in al mijn pracht en praal als datgene wat echt is. Leven.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:04

Dag 10 : Mezelf in en Als Support-Punt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om wanneer ik punten van support aandraag die niet omarmt worden te overwegen om dat punt van support te stoppen omdat ik geen confirmatie krijg dat het een support punt is of onzin, Ik wil het punt dan ook stoppen omdat ik geen duidelijkheid krijg in het uitgedragen punt.



Ik vergeef mezelf dat ik het vervelend vind om geen confirmatie te krijgen wanneer ik een support punt op gooi dat het gewerkt heeft en gezien is als support, omdat ik het dan bestempel als verspilde moeite omdat ik een feedback systeem ben, waarbij ik snel de feedback wil intergreren en/of delen, echter zonder feedback of confirmatie ben ik aangewezen op mijn zelf-evaluatie en ik vertrouw mijn eigen evaluatie niet 100% omdat dat een deel is van mezelf dat ik zie als vereiste waarom ik uiteindelijk wel gelijkheid gezien heb en ik de andere kant van de medaille niet ken en dus ben ik altijd verbonden aanconfirmatie feedback om er zeker van te zijn dat wat ik deel ook daadwerkelijk zoden aan de dijk zet. "Het heeft anders voor mij geen zin"

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf als supporter wil stoppen omdat ik vind dat ik niet genoeg feedback of comfirmatie krijg op datgene wat ik deel, want wat ik deel, heeft voor mij zin, op het moment dat het ook 'zin heeft' in en als een ander. Wanneer deze 'zin' er niet is, zie ik zelf het punt van ''zin hebben" niet meer in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf wil stoppen als deler en supporter omdat wanneer ik ergens zin in zie, een realisatie of een ontdekking, dit deel zodat iedereen daar zijn voordeel mee kan doen, maar het niet omarmt wordt verliest het 'delen van de informatie' voor mij zijn waarde, omdat het zinloos is om tijd en moeite te stoppen in iets dat niet omarmt gaat worden, en ik mezelf niet wil differentieren van de rest. Ik ben meer de rest dan mezelf en ik realiseer me dat ik de rest als de anderen ook weinig support in en als feedback, ondanks dat ik het interessant vind of het er mee eens ben. Dit komt door de aanname en leefervaring van mezelf dat mijn stem 'niet telt' en dus wanneer ik ervaar dat mijn stem als support geen zoden aan de dijk zet, is dit een voorbeeld voor mezelf van: "Zie je wel, wat ik doe, heeft geen zin." Wat niet werkelijk zo is als ik mezelf in de schoenen van de rest zet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf 'obstineer' door mezelf opzettelijk boos te houden over zaken waarvan ik ze graag anders gezien had , omdat ik mezelf toegestaan heb om mezelf alleen als volwaardig en gewaardeerd te voelen wanneer mijn support punt omarmt wordt door diegene aan wie ik de support biedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf kwaad maak over mensen die mijn support niet bieden, terwijl ik elk woord afweeg om het juiste resultaat neer te zetten, waardoor ik in mezelf boos en kwaad wordt omdat ik ervaar dat reputatie een lang werkend iets is, waar reputatie het levende bewijs is als jezelf, maar ook wat een ander van jou vindt, hierdoor vind ik het vervelend dat ik geen support krijg op de manier zoals ik dat wil, omdat ik hierdoor geen gevoel van reputatie in mezelf kan opbouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik in het geheim reputatie aan het opbouwen ben in mezelf zonder dit construct te adresseren, ik leef het in het geheim, omdat ik het niet meer kon uitten publiekelijk sinds ik gezien heb wat reputatie daadwerkelijk is, maar omdat ik het construct zelf niet heb willen aanpassen omdat een gedeelte van mezelf vertrouwen daarop functioneerd, heb ik mezelf willen beschermen tegen het verval van mijzelf als zelf-vertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet ondersteund heb om te zien dat ik de puntjes op de i aan het zetten ben, echter ik zet nog steeds puntjes op de i als ego en niet als de i van de aarde.

Ik reverse/draai de i om van ego naar mezelf als extentie van de aarde, waar het puntje op de i niet mezelf is als heerschappij over mezelf en de aarde, maar waarbij ik eeen extentie ben van de aarde en het puntje van de i de aarde representeerd en het streepje onder het puntje mezelf als 1 individu.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf als minderwaardig ervar als support punt, omdat ik ben gaan geloven dat er aan mij niets deugd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf als minderwaardig zie als support punt, omdat ik ben gaan geloven dat er iets niet aan mij deugd, omdat de beslissing die ik gemaakt heb gebasseerd is op een geheim dat ik voor mezelf hou en wat mensen niet mogen weten, wat inhoudt dat ik mijzelf als support punt niet 100% omarm omdat het gebasseerd is op een geheim leven, waar ik niet trots op ben en vrees voor de het idee dat ik zwak ben, omdat ik opkwam voor de zwakkeren. Hen die ik zag als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf als minderwaardig support punt zie, omdat ik in het geheim op kwam voor de zwakkeren, hen die ik zag als mezelf, terwijl ik een attitude opzette dat ik 'normaal' tot 'superieur' was wat ik openlijk leefde, echter in mezelf zag ik mezelf als zwak en kon ik het niet verteren dat mensen opzettelijk de zwakkere pakte, omdat ik begreep dat zij niet het 'geluk' hadden om zichzelf zo te kunnen profileren als hoe ik dat deed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf in het geheim heb laten opkomen voor de zwakkeren, omdat ik niet wilde dat de mensen die ik hielp zichzelf zouden gaan zien als zwak of dat mensen afhankelijk gingen worden van mijzelf als mijn secret life.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb laten leven in het geheim dat ik mezelf als zwak ervaar, dat ik praat op een manier waarvan ik zie dat dat sterk is, terwijl de resonantie van zwakte, mij door merg en been doordringt en ik mezelf achteraf wederom moet confronteren met de werkelijkheid van mezelf: Ik zie mezelf als zwak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf als zwak zie, omdat ik mezelf niet heb kunnen losweken van het idee dat ik zwak ben, dat zelfs toen ik ging trainen en een spierbundel had ik nog steeds mezelf ervoer als die zwakte die ik in merg en been ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf als zwak blijf zien, omdat ik zelf in mijn zelf-vergeving mezelf als te zwak zie om direct naar de kern te gaan waar het omdraait, waarom ik mezelf zo ervaar, en dus alleen mijzelf tijdelijk de-energetiseer, in de hoop dat dit afdoende is om mezelf weer een tijdje op de been te helpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf als zwak blijf zien, omdat het moment dat ik de beslissing maakte om als support punt te dienen, was omdat mijn zus en moeder ruzie hadde, en ik de zwakte bespeurde in mijn moeder door niet op een normale manier voor zichzelf op te komen en de onredelijkheid van mijn zus te laten overheersen, dat ik mezelf in dat moment als mijn moeder zag, en zag hoe ik geweest was zonder dit ooit te realiseren, hoe ik zelf ook meegeholpen heb aan het gevoel van zwakte in en als haar, dat ik mezelf schuldig voelde en boos voelde op de hele situatie, en besloot iemand anders te worden, voor anderen als mezelf, waarbij ze een voorbeeld kunnen nemen aan mij, maar omdat ik er niet van hou dat mensen naar mij opkijken of erachter komen dat ik heel iemand anders ben dan ze denken dat ik ben, moet ik dit ook geheimelijk blijven leven, want anders is er een consequentie. Dingen gaan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb leren wegrennen als support voor mezelf, terwijl ik me realiseer nu dat dit een manipulatie techniek geweest is dat ik heb toegepast, zodat anderen me gaan zien als zwak, en als ze dan met mij om de tafel zitten, ik hen kan domineren in de agressie die ik voel en uit, voor het voorval waarvan ik ervoer dat als ik er op dat moment wat aangedaan had, dat ik maar een jaloers en zwak iemand was. Een sterk/zelf-verzekerd persoon is niet jaloers - 'het boeit hem niet', maar het boeide mij allemaal wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet wil heb willen veranderen omdat ik dan de schaamte van mezelf hier aanpak, wat de foundation is voor wie ik ben als mijn meest dominante persoonlijkheid, en ik geen idee heb wie of wat ik zal worden bij het verval van deze schaamte die ik adopeteerd heb als een deel van zelf 'wat ik altijd zou zijn en altijd zal wezen', wat een hardnekkig geloof is van mezelf, omdat ik het anderen ook kwalijk neem dat zij mij niet het juiste voorbeeld hebben gegeven en ik hierdoor continue aan mezelf twijfel wanneer ik mezelf creeer als datgene wat nodig is voor mezelf en voor alles als één, daarom hecht ik superveel waarde aan mensen die datgene wat ik op het punt sta te creeren, dit met mij te oefenen, zodat ik op die manier, niet continue op mijn bek hoef te gaan, en dat ik de zelf-zekerheid in mezelf eindelijk eens kan bevestigen als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet als support-punt ondersteun omdat de werkelijke expressie van zelf als leven te creeeren, omdat ik hierdoor gezien kan gaan worden als sterk, wat niet overeenkomt met het gevoel van zelf als mijn dominante persoonlijkheid en leef-ervaring. Ik weet niet goed wat ik moet doen als ik geconfronteerd wordt in mezelf met mijzelf als verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet als support-punt ondersteun om dit de werkelijke expressie van mezelf als leven te creeeren, omdat ik mezelf als verleden niet wil loslaten, omdat ik dan heel iemand anders wordt en bang ben dat wanneer ik mezelf loslaat als verleden ik iemand ga worden waar ik helemaal niet blij van wordt, waarbij ik dit kleine beetje blijheid met mezelf dus wil koesteren, omdat ik niet weet of ik ooit mezelf nog ga ervaren als werkelijke blijheid van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet als support-punt volledig ondersteun, omdat ik het verleden van mezelf koester als de opmaak voor wie ik ben hier en nu, waarbij ik mezelf dus als verleden verheerlijk en mezelf hier als leven demoniseer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet als support-punt ondersteun, omdat ik mijn verleden gebruik als mijn support-punt ipv van mezelf hier als wie ik ben en waar ik naar toe ga, dit omdat het verleden functioneerd als support punt als memory en ervaringen en ik dit gebruik om mijn heden, hier kleur te geven en interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik mezelf als kernpunten niet moet veranderen, daar niet mee moet klooien, omdat de stabilisatie punten zijn van mezelf als systeem en ik vrees in mezelf voor mezelf again als suprressie/depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan heb om te zien dat ik mezelf als mijn kernwaarden wil veranderen uit angst voor depressie, wat zich voordoet in het uiten van mezelf als support, waarbij als ik zie dat mijn support niet opgepakt wordt, ik in een depressie raak, omdat het me niet gelukt is om de anderen dermate te bewegen dat ik baal van mezelf en van de ander dat het niet gelukt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb laten bewegen in angst voor depressie en mezelf push om depressie niet meer mee te maken, waarbij ik mezelf voortdurend confronteer met mezelf als depressie, wat het verleden is, en ik hierdoor niet uit mijn schulp trek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om niet te realiseren dat ik mezelf aan het pushen ben vanuit het oogpunt van depressie, dit liet zien dat ik ineffectief was als wie ik was, en waarbij ik de buitenwereld zodanig probeerde te manipuleren dat zij gehoor zouden geven aan mijn wil. Goed of slecht bedoeld. Ik kan er nog steeds niet tegen als men geen gehoor geeft aan mijn 'wil'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om niet te zien dat ik er niet tegen kan dat mensen geen gehoor geven aan mijn wil, omdat ik als mezelf geen gehoor geef aan mijn eigen wil, en omdat ik geen gehoor geef aan mijn eigen wil en dit laat sudderen raak ik meer en meer ontevreden omdat ik dit punt van 'wil' niet aaangepakt heb hier als mezelf als wat het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om mezelf niet als support hier neer te zetten omdat ik in de clinch lig met 'mijn wil'

Ik zet mezelf er toe om mezelf als 'wil' aan te pakken en te zien hoe ikmezelf hierdoor beinvloed.

Ik zet mezelf er toe om te zien dat het support punt van mezelf onlosmakelijk verbonden is met mijn wil.

Ik zet mezelf er toe om te zien hoe ik mezelf als support heb willen neerzetten in en als ego, en hierdoor mezelf nooit uit de verf laat komen omdat ik beinvloed ben door een conflict in mijn wil, en de angst voor depressie.

Ik begrijp dat ik mezelf als support hier neerzet als ik mijn wil aanpak en daarbij de angst van depressie.

Ik begrijp dat ik mezelf niet genoeg ondersteund heb in mijn zelf-correctie omdat het uitbrengen van mezelf als support punt belangrijker was, dan het daadwerkelijk corrigeren van mezelf, hierdoor kan ik andere mensen goed helpen, maar laat ik voor mezelf te wensen/willen over. Dit betekend dat mijn support aan beide einden niet optimaal is, wel goed, maar niet optimaal als het kunnen van mezelf.

Ik zet mezelf er toe om dit punt aan te pakken in het begrip dat ik als support punt mezelf hier kan bevestigen en middels daaruit mezelf hier als leven kan bevestigen/creeren.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:04

Dag 11: 'Mijn Wil'

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om mezelf voor de gek te houden dat ik geen Wil heb, omdat ik volgens de leer van 'verlichting' geen 'Wil' mote hebben, maar alleen het zijnde van een observatie.



Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om te denken dat ik geen 'Wil' mag hebben, omdat ik denk dat als ik een wil heb, dat dat betekent dat ik mezelf sepereer van het leven zoals ik mezelf geprogrammeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb me opgelaten te voelen omdat ik een 'wil' heb, terwijl het hebben van een 'wil' datgene is wat ik gedemoniseerd heb, omdat ik 'wil' onlosmakelijk verbonden heb met het idee van Ego, dus dat alle wil uit Ego voortkomt, vandaar dat ook in de verlichtingspraktijken Wil als Ego neergezet wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om wil te koppelen aan ego en hierdoor mezelf neergezet heb als onwillend, want omdat ik onwillend ben vanuit mezelf, voelde ik me aangetrokken in de leer dat onwillendheid goed is, en willendheid ego is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om onwillend te willen blijven om mezelf als onwil te honereren en dus mijn krachten bundel om onwil hier als zelf te bevestigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om onwil te gebruiken als mijn daadkracht en mijn wil als wat ik daadwerkelijk nastreef te demoniseren en te doen alsof ik onwillend ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijn onwil te zien als de kracht van zelf en dit te koesteren als hoe ik moet zijn en me moet gedragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijzelf als wil niet te willen aanpassen.

Ik vergeef mezelf dat ik toegestaan heb om mijn wil te sepereren in gedachte, omdat ik situaties meegemaakt heb dat ik niet fijn vond als kind, en dus omdat ik als kind vond dat ik tekort schoot, nee, omdat ik als kind dacht te kort te schieten in mijn zijn ipv het tekort hebben aan praktisch inzicht dat 'geleerd' zou moeten worden, ben ik mijn gedachten ook gaan gebruiken om mijn wil te shapen en te evalueren.

Ik vergeef mezelf dat ik toegestaan heb om mijn wil niet te ervaren als uitting maar alleen nog gechanneld in en als gedachten dat emoties of gevoelens teweeg brengt en ik op basis daarvan mezelf laat bewegen, niet snappende dat dit mechanisme daarvoor te kort schiet, omdat het niet bedoeld is om een zelf-eerlijke conclusie te maken over iets dat blindelings te vertrouwen is.

Ik vergeef mezelf dat ik doe alsof ik niets wil, en omdat ik doe alsof ik niets wil, omdat ik dat aangeleerd heb om mijn wil eerst te filteren door mijn mindconsciousness system, ben ik in conflict met mezelf als wil.

Ik vergeef mezelf dat ik doe alsof ik niets wil, maar op de moment dat ik daadwerkelijk uit dat ik iets wil, zit dit volgens andere mensen vol emoties en gevoelens, omdat zij de sterkte van wil niet begrijpen als de hardheid die naar voren komt in 'wil', en het 'willen' van zelf in een specifieke richting.

Ik vergeef mezelf dat ik 'wil' slechts ervaar in mijn hoofd, en slechts als energie, omdat ik mezelf als substantie heb verloochend, omdat ik 'wil' moest creeren, wat zich moest vertalen naar 'zin' hebben, wat ik slecht tot niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik in de clinch lig/zit met 'willen' en 'zin hebben', omdat ik in moeilijke situaties bijv het probleem wel wil oplossen ,maar geen zin meer heb om t op te lossen, omdat de oplossing tegengezeten wordt met de 'zin' of 'wil' van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik moeite heb met het feit dat mijn 'wil' geen wet is, en omdat een wet, alleen kan werken wanneer dit door allen 'gewild' is, heeft het substantie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf als een verrot kind voel omdat datgene wat ik 'wil' allang hier had moeten zijn als levende manifestatie, en omdat het niet hier is in levende manifestatie voelt het, als de conclusie van het geheel, dat het geen zin heeft om nog iets te 'willen'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet goed vindt functioneren wanneer mijn wil, niet in elke fiber, cel, bot, weefsel, merg gevoeld wordt door mezelf, en streef naar dat punt van Equilibrium in mijzelf voordat ik werkelijk vertrouwen heb dat wat ik doe, ook daadwerkelijk op die manier gewild is door mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik 'niet wil' aanpassen/veranderen, omdat ik hjet niet kan verteren dat ik dingen moet gaan doen die werkelijk zinloos zijn in het groter geheel, maar belangrijk zijn in het spel dat gespeeld wordt, waar ik genoeg van heb.

Ik vergeef mezelf dat ik perse moet 'winnen' om mijn wil hier te kunnen leven, wat ik onzin vind, echter ik ontkom er niet aan, en omdat ik er niet aan ontkom, heb ik moeite, een strijd, oorlog in mezelf, omdat ik moet gaan deelnemen in een zinloos systeem dat mij niet als leven honoreerd, ik wil mijn tijd en leven niet verdoen aan iets dat mij niet ondersteund: Ik zie dat de praktische oplossing is, het doen, maar er geen energie voor te creeeren, dat de tijd die ik erin steek tijd is zonder energie/moeite, energie maakt mij niet sterker of beter, ik als de willendheid maar mij sterker en beter in datgene wat ik doe en wat ik van mezle feen acceptabel niveau vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mijn willendheid niet heb willen verspillen aan zaken die ik onacceptabel vind, maar mezelf daarentegen ook niet toe laat om mijn willenedheid hier in mijn volledigheid in merg en been en vlees te leven en hierdoor mezelf in en als conflict moet laten leven.

Ik vergeef mezelf dat ik een aversie gecreerd heb naar moeten, betekende dat datgene naar waar ik naar kijk consequentieel is en afhankelijk is van mijn particitpatie, waardoor ik mezelf niet kan samenlijnen met mijn leven als willendheid, omdat ik mezelf sterk afzet en seperaat zet van alles dat 'moet', wat een voortbrengsel is dat datgene wat moet altijd onaangenaam is vergeleken met de ander opties die ik eventueel zou kunnen leven, waarbij ik mezelf in en als mijn mind projecteer in een betere positie dan waar ik nu sta.

Ik vergeef mezelf dat ik in de clinch lig met mezelf als wil en zin, omdat ik mezelf niet wil shapen in en als de 'moeten', en 'moeten' al direct demoniseer, vanwege mijn energetische ervaringen en herinneringen in en als het woord 'moeten'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf afzet tegen 'moeten' omdat ik vroeger onder de indruk moest raken van het 'boeten', terwijl ik niet onder de indruk was van het 'boeten', maar desondanks nog steeds moest voldoen aan het 'moeten', omdat kennelijk het 'boeten' en het 'moeten' alleen onderdeel uitmaakt in een systeem waar leven en dood en de angst voor de dood groter is dan daadwerkelijk te onderzoeken waarom iets moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf afgezet heb en beter gezien heb dan andere mensen omdat hun ervaring in en als moeten hun overstag bewoog, terwijl er bij mij niets anders dan een desinterest en ongeloof werd bevestigd dat men zo makkelijk beinvloedbaar waren, ik begrijp echter nu wel dat dit niet helemaal in mijn voordeel werkte als ik dacht, gezien het feit waar ik nu sta en andere mensen meer mogelijkheden hebben, omdat zij beloond zijn voor hun angst in dit systeem en dat raakt mij.

Ik vergeef mezelf dat dingen die mij raken, mij zo in het harnas jagen, dat ik mezelf niet eens meer de kans gun om t evolueren hier als mezelf in het begrrip van de zaak en begrip van de noodzaak, wat er in mijzelf structureel gevestigd is als energie is de 'fuck you' attitude en 'boeie' attitude, dat leeg is als ego, maar geheimelijk, maar meer open, dan de ander kant dat ik leef van binnen dat is 'het boeit me toch wel' en 'luister nou eens alsjeblieft'.

Ik vergeef mezelf dat ik dingen niet wil doen als het moet uit principe dat ik niet wil beloond worden voor angst te tonen, ik ken geen moeten uit zelf-movement, wat een oneerlijke uitting is, want ik ken wel degelijk een zelf-movement uit wil en uit moeten, maar ik ervaar dat niet meer als een moeten, omdat ik begrijp dat de consequenties groter zijn dan ik wil wanneer ik dat niet doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet wil laten moeten, het houden aan een strak regime om het meest optimale uit mezelf te halen hier, omdat mijn gevoel 'tegen moeten' zoveel groter is dan het vooruitzicht dat ik heb (wanneer ik kijk naar school) en het voelt alsof ik mijn meerdere moet bekennen aan hen, waartegen ik zolang gestreden hebn in mezelf en hun wilde bewijzen dat het ook echt anders kon, het kan anders, maar niet op dit moment, en dat steekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf als het verzet van moeten blijf energetiseren, omdat ik van mezelf honderden dingen moet, maar de meest bassale dingen die ik werkelijk ook moet, niet alleen voor mezelf maar voor een klaarblijkelijke overleving, motiveren mij voor geen ene donder/moer, omdat ik hier in en als mijn omgeving veilig ben, maar weet dat dat ook een keer ophoudt, en hierdoor zie ik de noodzaak om mezelf te veranderen, maar toch is de energie zo opgehoopt in mij, dat het voelt als mij, maar ook waardoor ik mezelf als dat stuk niet wil loslaten, omdat ik niet als gehoorzaam wil overkomen, ondanks het feit dat ik werkelijk gehoor moet geven aan mezelf als gezond verstand.

Ik begrijp dat mijn zelf-ervaring op dit moment beinvloed wordt door het feit dat 'ik niet heb' en me ben gaan afzetten tegen hen die 'wel hebben', en weet dat op het moment dta ik 'wel heb' ik iemand anders zal zijn dan wie ik nu ben als 'wat ik niet heb'.

Ik begrijp dat ik boos ben dat ik dingen moet doen die essentieel nooit nodig geweest zijn om te doen als het anders gemanifesteerd was 'zoals het zou moeten' die luxe heb ik niet, en ondanks dat ik wel het geld bij elkaar kan sprokkelen, zijn er dingen die ik niet zomaar kan kopen, ik begrijp dat ik daar moeite mee heb, omdat ik eigenlijk de attitude heb dat ik alles kan kopen wat ik zou willen ,wat ook waar is in materiele zin, maar er zijn een aantal dingen, noemen karakteristieken die je niet kunt kopen en ik mis die karakteristieken, maar ben te trots geweest om tijdig te zien dat ik een kant opging, waarbij dingen helemaal de pan uit gingen rijzen.

Ik begrijp dat ik werk zal moeten verzetten om mezelf hier te verrijken met de karakteristieken die ik mis en wil me onder geen beding hier door iemand laten ontzetten, echter vrees ik het kluizenaar zijn leven, omdat ik die periode net achter de rug heb, en er wel beter uitgekomen ben, maar eigenlijk niet wederom de kluizenaar wil gaan uithangen.

Ik vergeef mezelf dat ik iedereen te slim af wilde zijn en wilde triomferen met mijn prestaties en als laatste kon lachen, nu lachen zij mij uit omdat ik mezelf verheven had boven hun en hierdoor de consequenties moet dragen van mezelf als attitude.

Ik vergeef mezelf dat ik iedereen te slim af wilde zijn en hierdoor een beroep moest doen op mijn slinkse genen en mindconstructen om te overleven, tot het punt dat ik zag dat er een punt was dat onacceptabel was zelfs in mijn inzichten waardoor ik moest veranderen, echter de verandering zou inhouden dat ik niemand te slim af was, maar dat ik het alleen maar moeilijker heb gemaakt voor mezelf, een pijnlijke en lastige les om te corrigeren, maar het is te corrigeren en daar ben ik blij om.

Ik vergeef mezelf dat ik iedereen een koekje van eigen deeg wilde geven, omdat iedereen geen hoge hoed op had van mij behalve mijn ouders en vooral mijn moeder en het doet pijn dat ik zelf haar hoop ten schaamte heb gebracht door anderen hun gelijk te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik iedereen een koekje van eigen deeg wilde geven, omdat zij mij onderschatte, maar waarbij ik hen deels gelijk moet geven nu, dat ondanks ik onderschat ben door hun ik nu op een plaats en positie ben, waar zij mij altijd al hebben geplaatst. Ik heb gewoon precies gelopen wat mijn design als inferieuriteit voor mij in petto had en ik baal ervan dat zij dat wel maar ikzelf niet kon zien.

Ik begrijp dat ik er goed van baal dat ik geen 'wraak' heb kunnen nemen op mijn manier, en dat ik niet de laatst lachende ben geworden in dit spel, ik baal ervan dat ik gefaald heb, ik baal ervan dat dit nodig was om mij tot inzicht te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik niet gezien heb dat men iedereen hun leven laat verneuken tot het moment dat het te laat is, en te zeggen 'tja eigen schuld' zonder te zien dat er veel meer aan de hand is dan valse trots, en afzetterij, en onwil, er wordt een statement van onacceptabelheid geleeft door mij dat door het leven van de energetische ervaring mij geleid heeft tot het volgen van mijn design, had ik dit kunnen weten ja. Had ik mezelf toentertijd veranderd nee. Ik zal mezelf er toe moeten zetten dat ik op dat soort moment ook ga veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf geen duidelijke lijn wil laten lopen als het gaan om wil, omdat ik mysterious wilde blijven en de stigmatiseringen wilde tegen gaan, wat als resultaat heeft dat ik een doelloosheid heb gemanifesteerd op fysiek niveau, wat zich uit in backchat. Ik kan mijn richting niet langer geheim houden of leven.

Ik vergeef mezelf dat ik alleen mezelf gewild heb tot het niet onder willen doen van andere mensen, en in competitie ben met hun als fysiek design wat energie van woede in mij creeerd omdat ik dacht dat ik kon winnen op basis van wat ik in mezelf ervoer en de zelf-waarde die ik aan mezelf gaf. Ik begrijp dat deze comptetitie vorm een vorm is die ik nooit kan gaan winnen, omdat mijn design niet is zoals die van hun, ik kan mezelf alleen ontwikkelen tot de beste ontwikkeling mogelijk hier als zelf. Ik sta het toe om deze competitie te laten varen en me te focussen op effectief kunnen leven hier, zonder rekening te houden met het competatieve aspect dat ik jaren lang in het geheim geleefd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mijn wil afhankelijk gemaakt heb aan datgene wat ik ogenblikkelijk lijk niet te hebben/zijn. Ik wil mijzelf tot een effectief leven op vlak van sociale interactie, leiderschap, leervermogen, en gezond verstand opdat ik hier mezelf als leven kan bevestigen als wie ik ben als mezelf als volwaardig leven.


Ik begrijp dat ik op sociaal niveau, leiderschap niveau, en leer-niveau mezelf gepusht heb om bij het beste van het beste te horen, zonder te zien waar ik daadwerkelijk naar toe wil gaan met deze skills, ik geef deze wil nu richting, om ervoor te zorgen dat ik hier een wereld kan neerzetten die het beste is voor iedereen, en daarbij mezelf hier als volwaardig leven kan beschouwen/ervaren.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:05

Dag 12: Bedienen van ...

Ik vergeef mezelf dat ik als gevoel onconditioneel wil bedienen, maar zie dat ik hiermee conflict in mezelf creëer.

Ik vergeef mezelf dat ik als doel heb om onconditioneel te bedienen, terwijl ik al een lange tijd realiseer dat dit echter onmogelijk is, maar toch streef ik er iedere dag weer naar en kom hierdoor moe en onwillend terug 'thuis' waarbij ik mezelf elke dag weer afvraag, wat het is dat ik niet goed doe, omdat ik het woord 'bedienen' niet in mijn gedachten zag, omdat het een ervaring is die ik elke dag leef, semi-bewust, maar niet echt uitgesproken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf ten doele gesteld heb om onconditioneel te bedienen en hier elk moment naar streef en als leef, waarbij ik het bedienen in deze wereld vele malen sterker ervaar als belangrijk en hierdoor geen prioriteiten stel voor mezelf waarmee ik mezelf enigzijds mezelf mee kan bedienen.

Ik vergeef mezelf dat ik dagelijks in conflict leef met mezelf omdat ik alles wil bedienen, mijn gedachten, mijn gevoelens, mijn standpunten, mijn principes, mijn werkgever, mijn rol als de positie die ik heb bij mijn werkgever, elk mens dat ik spreek, elke post op facebook of ergens anders dat ik zie, maar hierdoor in conflict raak met mezelf als 'hoe ik leef' omdat ik dit simpele aspect van wat ik werkelijk dagelijks leef, niet onconditioneel kan bedienen.

Ik vergeef mezelf dat ik geen andere mogelijkheid zie dan te streven naar het onconditioneel bedienen van alles, omdat ik mezelf niet heb kunnen bedienen, omdat mezelf te bedienen, egoisme heet, en ik nooit gezien wilde worden als egoist, omdat dat iets is wat ik van huis uit meegekregen heb, en ik in zekere zin kon accepteren als iets dat een gewenst effect zou kunnen hebben op mezelf als Leven, omdat wat ik hier in de wereld observeerde voor mij het resultaat was van egoisme, en hierdoor compleet het tegenovergestelde ben gaan leven, als een counter-act, als balans punt, als het leven van mijn verantwoordelijkheid en het leven van de wijze lessen die ik van mijn ouders heb meegekregen en direct kon observeren evenals meemaken in deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik geen andere mogelijkheid zag dan het streven naar het onconditioneel bedienen, omdat ik dacht dat de manier waarop ik bedien en de reden waarom ik bedien, goed, en beter was dan wat ik zag als het onconditioneel bedienen van zelf, waardoor ik direct mezelf in een positie heb gemanouvreerd waar ik in conflict, frictie ben, met mezelf als Leven, en Mezelf als wat ik nodig achte om deze wereld te verbeteren, namelijk: Niet luisteren naar mensen, maar je eigen weg trekken, omdat ik in en als mezelf een hekel had aan iedereen die maar "Ja en Amen" zei, en ik voor een gedeelte trots ben op wie ik was als Kind, omdat ik in en als mijn ervaring, 'echt wat deed' om het er beter op te maken voor iedereen en daarbij ook nog eens mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik denk dat ik alles onconditioneel kan bedienen, zonder te zien, dat dit juist helemaal niet kan, maar ik dit niet verander, omdat ik mezelf bijvoorbaat al veroordeel dat ik mezelf voor een lange tijd ineffectief heb gedragen, en ipv dit te veranderen hou ik eraan vast en zeg ik als een kleine zachte stem in en tegen mezelf dat ik goed bezig ben door dit vasthouden als mijn ervaring, wie doorzet, zal overwinnen, maar dit kan in dit geval helemaal niet, omdat ik weet dat ik helemaal niet onconditioneel in mezelf bedien, maar er altijd iets voor terugvraag dat ik zie als reëel, dankbaarheid, respect, en de gun-factor en hierdoor bouw op relaties die ik heb of ooit gecreeerd heb met mensen, omdat ik slechts gedeeltelijk enige vorm van dankbaarheid, respect, en de gun-factor van hun ontving, terwijl ik bij andere die ik niet kende, ik op "Gun-Point" sta, en dat vind ik moeilijk te verteren.

Ik vergeef mezelf dat ik intensief werk aan relaties voor de gun-factor, en dat ik intens baal, wanneer men mij zet op de "gun-point" omdat ik kennelijk, volgens de wet van 'karma' nog steeds tekort schiet, om in good-grace te staan bij iedereen, en dan doel ik juist op de mensen die ik (nog) niet ken.

Ik vergeef mezelf dat ik onderhuids geleefd heb als de 'wet van karma' en hierdoor ook zelf mijn fysieke ongemakken als kind zag, als een straf, omdat ik kennelijk zoveel slechts heb gedaan in mijn vorige bestaan, of als 'wie ik ben' zo slecht is, dat ik moet leven in en als de straf, die ik voor mezelf gecreerd heb, zonder uberhaupt te weten hoe ik mezelf kan redeemen, anders dan ervoor te zorgen dat de consequenties in en als karma in iedergeval op dit niveau blijft als waar ik nu sta, omdat een slechtere positie voor mezelf, 100% onwenselijk was, en dus ontkwam ik er niet aan, om iets te gaan leven met heel mijn hebben en houden, zodat ik in iedergeval achter af kan zeggen, ik heb er echt 'alles' aangedaan, en dat heb ik ook gedaan, maar ik begrijp nu dat ik 'alles' gedaan heb in en als wat ik begreep, en eigenlijk meerendeel van dit alles heb gebasseerd, op het vertrouwen dat het ooit wel weer goed zou komen met mij, misschien niet in dit leven, maar dan wel 'de next'.

Ik vergeef mezelf dat ik ervan schrik dat ik dit als sinds kleinsaf aan leef en hier verdrietig van wordt, omdat ik begrijp dat hoe ik geleefd heb tot nu toe, heel anders geweest was, had ik geweten wat ik nu weette en had ik geleefd op een manier dat ik hier echt trots kon zijn op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik deze realisatie karmisch wil gaan leven, wat inhoudt dat ik nu moet boette voor deze zonde, omdat ik het als 'zonde' zie dat ik zoveel tijd gespendeerd heb aan iets dat achteraf onzinnig blijkt te zijn, en dus sta ik bijmezelf in de schuld omdat ik op dit moment tegen mezelf zeg als ervaring en stem: "You should've known better". Maar feit is: I didn't see it.

Ik vergeef mezelf dat ik mijn kennis niet in practische werkmethoden heb neergelegd voor mezelf om goed te onderzoeken wat het is wat wel en wat niet werkt, omdat ik dit aspect al sinds kleinsaf aan leef, waarbij ik ook dezelfde tekenen zie in mijn ouders, wat betekend dat ik dit construct zonder meer heb geaccepteerd door mezelf omdat ik er al een affiniteit meehad door mijn fysieke programmering.

Ik vergeef mezelf dat ik wel gezien gezien dat men als zijn natuur wilt 'dienen/bedienen', en dat het deze natuur is dat rechtgebreid moet worden, omdat dienen/bedienen zoals wij dat leven onmogelijk het beste voor alle levens naar voren kan brengen of manifesteren, er is een ding dat men hiermee oplost namelijk, en dat is een 'mogelijk conflict' van gene zijde, terwijl we hier als onszelf in oorlog leven als onszelf en middels het 'dienen/bedienen' de goede vrede willen bewaren vanuit de optiek van mogelijke conflict met een ander of gene zijde, maar dit is slechts eenzijdig, want voor de ander of gene zijde is het 'de goede vrede', maar in onzelf is het 'de slechte/oneerlijke vrede' en leven hierdoor dus altijd in conflict met onszelf terwijl het 'goed en juist' voelt dat wat wij doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mensen wil bedienen, wat het gevoel van geven geeft, en het gevoel dat ik een persoon meer geef dan alleen service, ik geef hun mijzelf, ik heb opgemerkt dat ik in conflict raak met mezelf wanneer iemand alleen zichzelf geeft, en dus neemt, en hiermee de rest allemaal aan hun reet kan laten roesten, waardoor ik me vervelend ervaar, omdat ik het niet als mijn 'positie' gezien heb om te leven als hun gelijken en dus het recht heb om hier wat van te zeggen. In dit leven heb ik mezelf nooit ervaren alsof ik ergens echt recht op gehad heb, terwijl velen juist leven in en als het idee dat zij 'rechten' hebben, welke zij zichzelf toebedeeld hebben, of gekregen hebben vanuit hun titel.

Ik vergeef mezelf dat ik mensen wil blijven bedienen omdat ik het conflict voel in en als hun en ik weet dat dit conflict er idealiter nooit had moeten zijn, echter omdat ik hun conflict voel in en als hun, zorg ik ervoor dat het conflict zich niet openbaard en mij hierop gaan aankijken, omdat het geen prettig gevoel is om op 'Gun-Point' te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik dienaars niet wil tegenspreken, omdat ik dan vind dat ik hen daarmee onteer.

Ik vergeef mezelf dat ik dienaar niet wil tegenspreken of wakker schudden of confronteren met hun illusie omdat ik diep in mezelf dat ervaar als een ontering van hunzelf als 'wie ze zijn' en ik eigenlijk diep in mezelf 'blij ben voor hun' dat ze iets hebben waarover ze zich eerbaar voelen, waarbij dat laatste de consideratie is van mezelf om niet te willen tegen spreken om hen te laten in hun illusies, omdat ik op een of andere manier ben gaan accepteren dat dit iets eerbaars is. Ik eer hun omdat zij eren. Wat n catastrophe.

Ik vergeef mezelf dat ik een dienaar niet wil beledigen, omdat ik zelf beledigeningen aan mijn adres zie en ervaar als onnodig en not done, maar een kritische kijk of desinformatie filtering wordt al snel gezien als een belediging, en daardoor schuw ik conversaties te hbben hier als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik me opgelaten voel wanneer ik zie dat het ultieme reward/vergoeding niet behaald kan worden omdat ik streef naar het vervullen van mijn doelstellingen, en een van die doelstellingen is om uit elk gesprek een dienaar te laten zijn op mijn eigen termen, hierdoor is het onderhevig aan zelf-interesse en zal ook niemand mij als het woord aannemen als het levende woord, omdat ik niet sta als de 'common sense', maar als 'common sense' waarbij ik die ander een specifieke kant wil opduwen, maar omdat ik hem of haar die kant niet opduw ben ik in strijd met mezelf, terwijl ik zie dat het niet duwen in en als mijn eigen zelf-interesse iets is zoals het hoort te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik hier functioneer als de dienaar van consciousness, waarbij ik op zoek ben naar sex of geld maar dit effectief heb weten te ondrukken met de hoop dat dit zomaar oplost/dissolved, omdat ik er niet over nagedacht had dat wellicht dingen zichzelf niet zomaar oplossen, dit is een inherent geloof, en ook tevens, Anu zijn valkuil geweest.

Ik stel mezelf als doel om geen dienaar te zijn van consciousness, het bewust,semi-bewust en onbewust blijven werken naar de reward als sex en geld en mezelf op die manier vormgeef in mijn sociale interacties met mens en mens.

ik stel mezelf als doel om te onderzoeken hoe sex me heeft beinvloed in mijn sociale interacties en waarom het zo is dat zelf non-sexuele gesprekken, een energetische lading heeft of overeenkomsten heeft met sex, omdat ik sex bijv al zie als een werkelijke acceptatie en herkenning van mezelf als wie ik ben als leven.

Ik stel mezelf als doel om de dienaar als mezelf hiet te onderzoeken en hoe eer mijzelf hier beinvloed in de dingen die ik doe en of dit ook overeenkomsten heeft met het sex construct dat ik hier leef en geaccepteerd heb om het leven voor al te construeren.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:05

Dag 13: Eer en Sex

Ik vergeef mezelf dat ik leer en werk slechts voor een perspectief van sex en geld in spé.

Ik vergeef mezelf dat ik slecht werk en slecht leer/studeer omdat ik me afzet tegen vergoedingen, echter in de diepste lagen van mezelf, werk en studeer ik slechts om waardering te vinden of te krijgen, met als vergoeding, aanzien, wat zich weer uit in een verzekerdheid van sex en geld, wat ik eigenlijk nog steeds niet wil geloven van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik studeer voor het vergaren van eer, omdat ik alleen als 'eer' sex wil verdienen.

Ik vergeef mezelf dat ik studeer om sex te vergaren middels eer, omdat ik me alleen als eervol persoon 'goed genoeg' zie om eerlijke sex te ervaren, waarbij oneerlijke sex, sex dat gedaan wordt zonder ook maar enige sprankel van acceptatie, voor mij een leugen is dat ik hier als mezelf gerealiseerd heb, en dus mezelf gepusht heb om te voldoen aan de voorwaarde die ik gesteld heb aan mezelf voor het hebben van sex.

Ik vergeef mezelf dat ik studeren, gekoppeld heb in mezelf aan de energetische waarde die ik heb gegeven aan eer, omdat alles wat ik niet ben/kan door mij geeerd wordt, en alles wat ik ben/kan door mij gedemoniseerd wordt, omdat ik vind/ervaar dat ik geen 'eer' heb, want de eer die ik ooit gevoeld en geleefd heb, waren slechte schouwspellen van mijzelf als de ego, waarbij ik mezelf als eer boven een ander wilde plaatsen, omdat ik voor mijn gevoel niets anders meer had als noemswaardig of bovenuitstaand dan mijn 'eer', en ik heb mijn gevoel en levenswijze als eer dermate uitgebuit, totdat het me teveel werd en boos werd dat ik mijn leven niet veranderde middels eer, dat ik al mijn eer middels een enkele actie heb vernietigd, waarvan ik het resultaat hier nog elke dag leef.

Ik vergeef mezelf dat ik eer wil hervinden, omdat ik denk dat ik middels eer, mezelf weer in ere kan herstellen, waarbij het verleden magisch hersteld wordt en ik opnieuw kan beginnen voordat het punt van het vernietigen van mijn eer uberhaupt in me opgekomen was.

Ik vergeef mezelf dat ik 'eer' in 'ere' wil herstellen, terwijl ik gezien heb in een helder moment, dat 'eer' een leugen is, waarbij men zichzelf goed kan voelen over zichzelf, als een vorm van, het in de plus staan van het karmisch vlak en dat niveau ongeacht wat er gebeurd kan behouden, terwijl het gevoel van eer dat ik ontwikkeld heb, een helfhaftige eer is, waarbij de persoon in kwestie iets doet dat bovenzichzelf uitstijgt, en daarmee direct boven elk ander uitstijgt, dat het respect en acceptatie met zich meebrengt, en men opeens had gewild dat ze 'jou specifiek' hadden gekend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf geprogrammeerd heb dat een alleen een persoon dat 'eervol' bevonden wordt, werkelijk het recht tot t hebben van sex voor zich heeft vergaard en daarmee de zekerheid heeft om op dat vlak in iedergeval te slagen in en als het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf geprogrammeerd heb dat alleen een persoon dat 'echt' eervol is, wat betekend dat het als een vaststaand feit is in ieder ander zijn gevoel en gedachten en levenshouding, hoewel ik gezien heb dat 'eer' echt helemaal niet iedereen zijn crititerium is voor het hebben van sex of om een persoon te accepteren, waarbij ik dus een geprogrammeerd leven heb geleefd, van conflict in en als het sprookje waarin ik volmondig en volhardig en voltallig in heb geloofd.

Ik vergeef mezelf dat ik niet gezien heb dat ik mezelf geprogrammeerd heb om te denken dat acceptatie komt door en middels sex, en dat deze sex in eer moet zijn want anders is het niet echt, zonder te zien dat ik ben gaan denken dat acceptatie hier als zelf zich pas kan manifesteren na het hebben van sex, omdat sex de ultieme benchmark voor mij was, om te zien in actie, dat een ander mij accepteerd als zichzelf, en dus heb ik middels eer, sex, eer voor sex, en eer na sex, mezelf laten leven dat ik op die momenten mezelf als zelf-acceptatie pas kan 'vergaren', want het is iets dat kennelijk 'afwezig' was en dat men dat op die manier pas kon 'krijgen van een ander'. Dus ik realiseer me, dat ik in en als sex dacht dat ik een stuk kreeg van een ander zijn hebben en houden en dat, wat ik kreeg, nodig was om mezelf aan te vullen, om te worden, wat ik niet was/ben.

Ik vergeef mezelf dat ik niet gezien heb dat ik leef in een karmisch construct als eer, dat de reden dat ik hier ben in dit bestaan, is omdat ik geen eer heb/ben, dat ik in dit leven mezelf waardig moest maken om te kunnen groeien en te veranderen als zelf, en dat ik dit in en als sex, omdat dit het grootste geheim was van de mens, dit kon bewerkstelligen voor en als mezelf. Dus ik heb sex nodig, om hier als zelf te kunnen veranderen, dat is wat ik leef en dat is wat ik voel tot aan de dag van vandaag, hoewel ik ook wederom gerealiseerd heb dat sex de bron is van al mijn duivelsheid en hierdoor niet meer samengelijnd was/ben met mijn eigen programmering, dat sex mijn sleutel tot de ruimte van mijn leegte/leefte was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf ongemakkelijk voel bij het exposen van zelf hier in en als het bestaan van zelf, omdat het een onuitgesproken construct is, een construct is dat geheim is gebleven voor mijzelf en anderen tot aan de dag van vandaag.

Ik vergeef mezelf dat ik de ongemakkelijkheid zie als een geldige reden om mezelf hier niet te presenteren als hoe en wat ik leef, waarbij ik elke kans dat een ander kan leren/leven door deze stof ontneem, waarin ik in mezelf dit probeer goed te praten door het creeren van andere energieen die fijner zijn en mezelf alleen nog daar op te focusen.

Ik vergeef mezelf dat ik mijn ervaringen als 'balen dat ik geen sex kon verkrijgen bij een persoon' meeneem als een reflectie punt, omdat ik dat in mijn gedachten gebruik als een spiegel dat ik mezelf niet heb mogen accepteren, en waarbij ik schuld en woede ervaar in elk van die personen waarmee ik mezelf niet heb 'mogen' ervaren, omdat zij mij 'niet de mogelijkheid wilde geven' om mezelf hier te kunnen accepteren als wie ik ben, wat ik ronduit egoistisch van hun vind.

Ik vergeef mezelf dat ik niet ben gaan inzien dat ik gezien heb dat acceptatie en sex hand in hand gaan in mijn beredeneringen en ervaringen en observaties, dat ik mezelf er toe gezet heb om iedereen die met mij sex zou willen, sex wil geven, omdat ik hun daarmee de mogelijkheid geef om te groeien en omdat ik sex lekker vind, en ik hen niet wil geven, de ervaringen die ik hier zelf gehad heb, en dat ondanks ik niet iedereen een relatie kan geven met mij, ik hen wel kan geven, dat ik hen accepteer als mezelf, omdat ik in het hebben van en als sex, mezelf als intiemste deel met hen wil delen zonder dat ze me daarvoor specifiek hoeven te manipuleren.

Ik vergeef mezelf dat ik het eens ben met een deel van de bovenstaande ZV ondanks het idee dat dit raar klinkt, echter zie ik ook dat dit een voortkomsel zou kunnen zijn uit mezelf als programmering en de bevindingen van mezelf als seksmaniak, wat ik een minder schoon en eervol ding vind om van mezelf hier en als te leven.

Ik stel mezelf als doel dat ik ondanks hier leef dat sex een geving is van jezelf aan een ander dat belangrijk is in de zelf-acceptatie zoals ik dat voor mezelf gedefinieerd heb, dat ik toch dit construct nader blijf onderzoeken en mezelf hier als acceptabel neer kan zetten en dat ik ook met mijn hele hebben en houden kan leven, zonder mezelf ervoor te schamen, want ik erken dat er aspecten zijn, die ik zie als onacceptabel om te leven, maar nog steeds deel uitmaken van en als dit construct van 'zelf-verrijking'.

Ik vergeef mezelf dat ik deze houding van mezelf perse wil leven, zonder in acht neming, dat er situaties zijn dat sex de drijfsveer is voor het goedkeuren van onacceptabiliteiten, en omdat ik dat niet voor mezelf hier volledig onderzocht heb, weet ik dat mijn houding niet geuit kan worden als'wie ik ben', omdat ik niet alles volledig bekeken heb in en als het verstand van wat ik nu heb van zaken en het begrip dat wanneer iets niet ontwikkeld is en neergezet is, als het besten voor alles, conflict hier is, en ik naast medeplichtig, hier ook medeschuldig aan ben, omdat ik niet de moeite genomen heb om mezelf op een zelf-integrere manier te construeren.

Ik stel mijzelf ten doen om de volgende dagen, mezelf te focussen op de onacceptabiliteiten in en als sex en hiermee mezelf de mogelijkheid te geven om mezelf te construeren in een zelf-integer persoon die leeft wat het beste is voor allen, en niet slechts een deel-oplossing leef.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:05

Dag 14: Woede-ervaring sinds kleinsaf aan.

Voor referentie:
Dit blog heb ik gemaakt naar aanleiding van dit product. Een groot deel van mijn leven heb ik geleefd als besproken daarin.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te zijn dat ik heb moeten omgaan met een energie disorder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos en verdrietig te zijn dat ik mezelf zodanig heb moeten aanpassen aan de wereld van mijn energie disorder dat ik mezelf als essentie zie als inferior ondanks dat ik het ruim onder controle heb gekregen.

Ik vergeef mezelf dat ik geaccepteerd heb om de energie disorder waarmee ik ter wereld kwam, een deel is van wie ik ben als leven, wat ik gedemoniseerd en verheerlijkt hebt, gedemoniseerd omdat ik deze uitspattingen wilde uiten maar het niet kon zonder dat daar consequenties aan zaten en ik een last zou worden voor mijn ouders of zij die verantwoordelijk waren voor mij, en verheerlijkt, omdat het als mezelf voelt, wie ik ben, de agressie, de woede, en de durf om mezelf uit te spreken zelf in en als deze agressie en woede. Ik dacht dat iedereen dit had, maar gewoon te bang was om voor zichzelf op te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik geaccepteerd heb om mezelf als leven te zien als wie ik was als kind met de energie rushes en onthoudbare houding van mezelf, waarbij ik iedereen verbaal afbrak en minimaliseerde in de mogelijkheid om ook maar enige controle over mij te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik geaccepteerd heb om mezelf te ettikeren als het hebbende van ADHD, een energie disorder, dat zich ontwikkeld middels een tekort te hebben van vocabulaire en mezelf daarmee te kunnen uitten zodat ik mezelf duidelijk kon maken aan iedereen met wie ik in contact kwam.

Ik vergeef mezelf dat ik de woede in mij koester die hier al bestaat in mijn lichaam sinds kleinsaf aan, omdat ik nog steeds een uitlaat klep zoek om mezelf te kunnen uiten 'als leven', zonder er ook maar enig moment aan te twijfelen dat deze woede misschien weleens niet mij als leven is, maar een consequentie is waarmee ik heb moeten leven en dat niet 'hier' hoeft te zijn als wie ik ben als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik de woede die ik in mij koester gebruik als referentie punt, omdat ik er eigenlijk alles aan doe om deze woede niet te voeden en mezelf niet meer in de hand heb, wanneer dit tot een kritiek punt komt, ik ben hier altijd in angst van dat ik dit kritieke punt in mezelf weer bereik en daardoor zie dat ik werkelijk in feite qua dat niets veranderd ben, zelfs na al die moeite die ik erin gestopt hebt om dit in mezelf te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik de woede in mezelf heb geaccepteerd als een vast staand feit, iets dat altijd hier moet zijn, omdat 'ik' dit ben, terwijl ik geen duidelijke referentie heb waarom deze woede er nu duidelijk is, en hoe ik hem hier in dit leven heb gecreerd, omdat het er al was sinds mijn geboorte.

Ik vergeef mezelf dat ik alleen maar zie hoe ik kan voorkomen dat woede extra ontstaat, en hiermee rekening houdt met andere mensen en hun energie-ervaringen, omdat woede destructief is, en ik hier daarom mezelf gewoonweg niet toesta om mensen dermate te benaderen als ik een kans zie dat dit zich zal ontkiemen in woede. Ik ben blij dat ik mezelf deze practische mogelijkheid heb gegeven door mezelf goed te onderzoeken, maar ik begrijp ook dat ik mijn woede niveau in mezelf hanteer als gemiddelde, en dat dit een eigen ervaring is, dat zich niet vereenigt in iedereen om mij heen als ik kijk naar de grootte,extentie van de ervaren woede in mij, dit kan ik zien omdat mensen veel rustiger zijn dan ik in zekere situaties, waar ik mezelf behoorlijk opwindt, en een ander op een heel ander niveau weet te praten dan ik zelf, hierdoor weet ik dat de woede onderdruk en niet getrancendeerd heb.

Ik vergeef mezelf om te denken dat dit stuk van mezelf als energie onaantastbaar is, wat inhoudt dat ik dit niet middels woorden tastbaar kan maken, en daarvoor de zoektocht heb ingezet om mezelf duidelijk te maken, eventueel door iets te ontwikkelen waardoor mijn zelf-ervaring, tijdelijk, gedeeld kan worden, en dus even een zelf-ervaring is van een ander, om op die manier alles van mij mee te nemen in hun beredenatie en mij op de juiste, specifieke manier, eventueel kunnen helpen.

Ik vergeef mezelf dat ik de drukkende woede in mezelf heb gezien als zelf als leven, en dat dit een deel moet zijn of blijven van mezelf als leven, omdat ik vrij effectief handel met het in stand houden van dit, en ik eigenlijk geen garantie zie dat als wanneer ik dit laat vervallen op een of andere manier, dat het gaat bijdragen aan mijn effectiviteit.

Ik vergeef mezelf dat ik het drukkende gevoel van woede hier in mezelf zie als nodig, omdat ik ervaar dat mensen bang zijn voor me wanneer ik mezelf als deze woede laat gaan, waardoor ik in een keer van fysieke inferiteit mezelf weet te verschuiven naar een superieuriteit, waarin andere beven en spijt hebben dat zij op een bepaalde manier zijn omgegeaan met mij, want dit is hun consequentie. Ik begrijp dat ik een groot deel van de mensen hierdoor express op afstand hou in mezelf, mezelf als gevoel/emotie niet meer wil verenigen met hen, omdat deze woede niet altijd in de zelf-eerlijkheid wordt uitgesproken, maar voornamelijk in mijn verleden gebruikt werd, om mensen te kwetsen, omdat zij mij hadden gekwetst, en dit was 'hun' consequentie voor het kwetsen van mezelf hier.

Ik vergeef mezelf dat ik meer druk ben met het kannaliseren van mezelf door de woede die in mij bestaat, dan hier een daadwerkelijke oplossing op te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf ervaar in een langdradig en vreselijk en rot gevoel, in de hoop dat dit ooit zomaar verdwijnt, terwijl dit een ervaring is die al sinds kleinsaf aan hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf ervaar in een landradig en vreselijk en rot gevoel, wat ik als kind dacht te kunnen trancenderen op het moment dat ik sex gehad zou hebben, en hierdoor was de ervaring van sex wonderfull voor mezelf, omdat ik op die momenten weer leeg was, echter hoe ouder ik nu wordt en de vaker ik sex gehad heb, ben ik erachter gekomen dat sex niet de sleutel was tot het trancenderen van deze ervaring hier in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf voor de gek hou door te zeggen in mezelf dat ik er alles aan doe en alles aan gedaan heb, wetende dat dit alleen klopt in de mogelijkheden die ik had in en als bewustzijn, maar dat ik hier als fysicaliteit veel meer mogelijkheden, maar ook lagen heb, die ik moet adresseren voordat ik dit daadwereklijk kan zeggen, wat zal kunnen resulteren in het transcenderen van mezelf als deze woede.

Ik stel mezelf als doel, dat ik de woede ervaring niet meer ga zien als een onoplosbaar iets en dat dit bij mij hoort, want ik begrijp dat de woede een consequentie is van. Zolang ik niets doe om de zekere consequenties te voorkomen, zal deze woede altijd hier zijn.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron