Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:28

Dag 59: Ik kan dit niet of wel? - karakter

Ik heb de verantwoordelijkheid op mij genomen om de Nederlandse vertaling van Anu in te spreken. Soms vloeit het en heb ik er ook echt zin in. Maar wanneer ik er meer tijd in steek krijg ik er steeds minder zin in, waardoor ik uiteindelijk op een punt kom van: IK KAN DIT NIET.

Angst:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angst te hebben waarin ik mezelf overstijg als design.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angst te dat wanneer ik toegeef om dit design te herstructuren, ik mezelf niet meer ben.

Gedachte:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de gedachten te hebben dat mensen naar mij kijken en mij uitlachen voor wat ik aan het doen ben, waarbij ik het liefst gewild had dit niet gedaan te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf in en als mijn gedachten te projecteren als zittend, schrijvend, wel gedisciplineerd en waar ik werkelijk zonder mokken dingen aan het doen ben waarvoor ik de verantwoordelijk voor wil nemen en KAN nemen.

Verbeelding:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de verbeelding te scheppen dat mensen mij uitlachen en dat waar ik aan het werken ben tegen mij gebruikt wordt, waardoor ik kwaad wordt en mezelf schaam voor mezelf, dat ik 'dacht dat ik dit wel kon doen', en het liefst alles waar ik aan gewerkt heb, met een druk op de knop zou verwijderen van de aardbodem, zodat op ten duur, bij mensen die ik niet ken of mij nog niet kennen, weer opnieuw mezelf kan opbouwen, spijt hebbende van dat ik er zo erg mee zit wat anderen mensen werkelijk van me denken en over me zeggen achter mijn rug om. Dus ik time-loop, omdat ik ook niet van ophouden weet of wil weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de verbeelding te scheppen dat ik als en in discipline dingen voor elkaar krijg, en dat ik aan het einde van de rit, van wat ik ook aan het doen ben, en terug kijk op mijn creatie en mezelf hiervoor een schouderklopje durf te geven in en als de acceptatie van het product dat mijzelf als werk en discipline vertegenwoordigd.

Backchat:
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb toegestaan en aanvaard heb om een stem te creeren dat zegt: "Wie denk je wel niet dat je bent? Je bent niets. Het is zielig om te zien hoe hard je hiervoor werkt maar waarvan het resultaat al zeker is. Knudde" zonder te zien dat ik hierdoor automatisch meer mijn best wil gaan doen om de stem in mijn hoofd, wat mijn eigen geaccepteerde gedachten is van mezelf te accepteren als mezelf, het tegendeel te bewijzen, waardoor ik altijd wel blijf bewegen, maar altijd met heel veel hoten en stoten, en zelf tot minimale punten waarbij ik er gewoon even niet meer de kracht voor hem, opladende voor het volgend moment.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb toegestaan en aanvaard heb om een stem te creeeren dat zegt: "Doe toch eens even normaal hey!? Denk je nu echt dat dit je gaat lukken?" Waardoor ik automatisch nog harder mijn best doe om ervoor te zorgen dat het op een of andere manier gaat lukken, zonder te realiseren dat ik door deze backchat eigenlijk in competitie raak met mezelf, geprojecteerd als een ander 'valide' wezen, dat mij op een 'valide' manier probeert duidelijk te maken, dat wat ik aan het doen ben niet voor mij weggelegd is, en de reden dat ik dit zie en ervaar als valide is omdat het correspondeerd met mijn zelfbeeld dat ik niet wil of kan accepteren als wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ikvan mezelf heb toegestaan en aanvaard heb om een stem te creeren dat zegt: "Doe wat je wilt jongen, het gaat je toch niet lukken" Waardoor ik automatisch verstar, en boos wordt dat deze stem misschien weleens gelijk kan hebben, omdat deze backchat de angst voedt dat ik misschien ooit eens mijn initiele design zal overstijgen, wat een angst is geworden, omdat die dimensie van leven, gewoon weg niet hier gepland is of in en als mijn design bestaat, en dus angst omdat ik echt hierdoor geen backup meer heb, ook niet meer vanuit de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb toegestaan en aanvaard heb om een stem te creeeren dat zegt: "Je doet maar wat je wilt", waarin indirect gezegd wordt, je hebt een keuze, ik leg je het beste voor, maar je kiest ervoor mij te negeren, je bent mijn advies dan ook niet waard, ik heb alles gedaan wat ik voor je kan doen, waardoor ik direct herinnerd wordt aan herinneringen waarbij ik door het doorduwen van wat ik wil, deze spreuk heb gehoord van iemand, wat me emotioneel trof, omdat ik boos was dat ik geen support meer zou krijgen van deze persoon, maar tegelijkertijd wist dat ik deed wat ik moest doen in dat moment, maar omdat deze emotie me erg zwaar op de maag/darmen lag, heb ik dit nooit wezenlijk kunnen verwerken, omdat ondanks ik er tegen in ging, ik nog steeds niet daar ben, wat ik mezelf als mind had voorgeschoteld en dus kan ik niet toetsen of ik nu beter wel had kunnen luisteren of niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een stem te creeeren dat zegt: "Dit moet je doen man! Stel je eens voor dat je echt gediscipineerd zou zijn. Dat zou mensen echt eens doen verbazen" waardoor ik enigsinds van mijn apropo, van mijn balans wordt gebracht omdat ik de voordelen zie van discipline, en gedisciplineerd werken, maar ik het niet wil doen om de laatst lachende te zijn, omdat als ik dit doe vanuit dit startpunt, dan zal ik gegarandeerd falen en time-loopen en dat is niet wat ik wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een stem te creeren dat zegt: "Luister eens, je moet niet naar die andere stemmen van jezelf luisteren, jij weet wat goed voor je is" Waardoor ik automatisch dit negeer, omdat ik als een stem, tegen mezelf zeg dat ik andere stemmen moet negeren, wat is daar het gezond verstand van, en dus Demotiveer ik mezelf, door mezelf in en als een stem te motiveren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een stem te creeeren dat zegt: "Kom op, je kunt het jongen, laat de wereld zien wie je bent" Waardoor ik mezelf automatisch demotiveer, omdat elke motivatie gebonden is aan een verwachtingspatroon, en het enige dat ik zie in en als dit verwachtingspatroon in en als mijn design, is een grote teleurstelling, waardoor ik mezelf afvraag: "Wat is dan nog het nut om het uberhaupt te ondernemen?" zonder mij te realiseren dat ik slechts reageer op de energetische componenten die hier in en als deze personage naar voren komen en samen werken, als een geheel, om mezelf continue aan het twijfelen te brengen, en nieuwe gedachten te creeren waar ik weer aandacht aan schenk, omdat de motivatie die ik eigenlijk wil ervaren om er blind 100% voor te gaan, gewoonweg afwezig is, niet hier is, en ik ook geen benul heb of dit er uberhaupt ook ooit zou komen.

Reacties:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf zwaarmoedig te ervaren, omdat ik het niet leuk vind om niet aan iemand zijn verwachtingen te voldoen, positief of negatief, omdat wanneer het positief is, iemand een beter beeld heeft van mij dan ik over mezelf, en wanneer het negatief is, iemand een slechter beeld heeft van mij dan ik over mezelf, of geconfronteerd wordt met werkelijke onkunde wat ik simpelweg door het zien van wat ik allemaal gedaan heb en kan doen, deze onkunde mij zwaar valt, omdat ik mezelf gewoonweg niet meer kan beschouwen als onkundig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf weerstand te laten hebben naar het aspect van onkundigheid, wat zich weer manifesteerd in en als de angst voor het niet overstijgen van mijn design, waardoor ik door het bang zijn van het overstijgen van mijn design, ook direct bang ben voor het niet overstijgen van mijn design, wat zich al vrij duidelijk heeft geopenbaard in de huidige reeks aan zelf-vergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een druk te creeren in mijn lichaam, in voornamelijk het structurele gedeelte als mijn rechterkant, omdat het overstijgen van mijn design direct inhoudt dat daarmee de relaties van mezelf, en de relaties van mezelf naar andere toe, hiermee onbehouden kunnen blijven, en ik alleen een beeld heb van mezelf als een slecht en duivels persoon, en hierdoor mensen bewust zal pijn doen, omdat er onderliggend in mij, als deze personage, er een wil is om conflict te blijven veroorzaken, omdat ik geworden ben wie ik ben geworden als personage doormiddel van continue en voortdurende conflict. En dus is dit personage dat ik leef naast conflict veroorzakend, ook een middel van mezelf om mezelf als de medemens te beschermen tegen mijzelf als de hardheid van woorden die waarmee ik kan snijden of steken in de bubbel van lucht en dromen, en hiermee elke zeepbel, om zeep kan helpen, althans dat ik wat ik van mezelf erbaar en zie als gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb pijn en stress te ervaren in mijn rug, in mijn houding, in mijn schouders, en alles dat gespannen is, wanneer ik mezelf zie als het zijnde van discipline.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om pijn en stress te ervaren in mezelf als de boosheid dat zich jaar na jaar heeft weten op te stapelen, omdat ik gewoonweg super boos ben op mezelf, dat het allemaal zo moeilijk is, terwijl het wel kan, waarom is alles wat wel kan, zo moeilijk gemaakt?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb een angst van koppijn te creeren wanneer ik kijk naar mezelf als discipline, omdat wanneer ik mezelf neergezte heb als gedisciplineerd, kreeg ik koppijn, omdat mijn mind mezelf als expantie op dat moment gewoonweg niet kon handlen, en dus werd ik in en als de koppijn geforceerd om te stoppen om mezelf te expanderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om in beide dimensies, het oog in oog komen te staan met mezelf, en het genot zien van waar ik nu ben, erg veel verdriet te zien dat zich in mezelf accumuleerd, en de stress die ik ervaar door deze verdrietigheid, uit zich in plotselinge boosheid, haat en nijd, op momenten dat ik deze verschillende energien niet meer op een degelijke manier lukt om te kannaliseren, of uberhaupt nog mijn best voor te willen doen.

Fysiek:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf verfrommeld te voelen, in de knoop, en mijn linker en rechter gedeelte van mijn lichaam anders van elkaar te ervaren, door het deelnemen in dit karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf in elkaar gedrukt te voelen en niet mogende expanderen, dus restricties voel in mezelf, als in, dit mag ik wel en niet doen, dit kan ik wel en niet doen, en dus luister ik anar die restricties in mezelf, omdat ik mezelf als lichaam niet wil verneuken/pijnigen, zonder te realiseren dat het juist dit personage is waardoor ik mijn lichaam verneuk/pijnig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf gerestrict te voelen als mijn hersenen, als mijn nek, als mijn rechterschouder en rechter buikspieren en rechter borstspieren, omdat ik deelneem in karakters waarvan het lijkt alsof ze het t beste voor hebben met mezelf, maar waarvan, ironisch genoeg, ondanks we dit altijd vertrouwd hebben als onzelf, hier niet is om onszelf als het best mogelijke hier neer te zetten, het is hier puur voor het creeren van energien, zodat we altijd maar bezig blijven met ons eigen design en ons te klein en te min voelen, om daadwerkelijk eens de zoden aan de dijk te zetten, ookal mist het energieke aspect van welwillende motivatie hier, want deze welwillende motivatie in mijn mind/geest is er alleen om mijn addicties/verslavingen in stand te houden.

Consquenties:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de consequenties te accepteren van het deelnemen in en als dit personage van : Ik kan dit niet of wel?.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de consequenties te accepteren van het deelnemen in en als dit personage, waarvan een van de consequentie duidelijk het niet zetten van zoden aan de dijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de consequenties te accepteren van dit personage, waarvan de consequentie is dat ik minimaal, en ook maar zo minimaal mogelijk expandeer,leer, en ga voor de dingen waarvan ik zie dat ze mij kunnen helpen om een effectief leven hier te kunnen effecteren.

Wanneer en als ik mezelf in weerstand zie voor iets dat ik wel moet doen, adem ik in, en grond mij door de energien terug te laten vloeien in de aarde, zodat ik hier kan zijn als substantie en niet meer als mind energie, wat de stemmen en boosheid en verdriet alleen maar zal vergroten en manifesteren in en als mezelf als applicatie.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:28

Dag 60: Prive
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:29

Dag 61: Helder zijn als excuus
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te zien als niet helder genoeg om deel te nemen in de zelf-correcties die in momenten moeten plaatsvinden.



Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te zien als niet helder genoeg om deel te nemen in de zelf-correcties die moeten plaatsvinden in momenten, omdat ik denk dat er ooit een punt komt waar ik stabieler zal zijn dan het moment waarin ik verkeer, en middels angst prognoses mezelf altijd weet te overtuigen om er maar niet in deel te nemen, niet deel te nemen in de zelf-correcties, omdat ik niet wil dat ik alles voor jan lul, jan met de korte achternaam aan het doen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als niet helder genoeg te zien in mijn mind, dat ik dus ook niet helder genoeg ben om mezelf in en als het fysieke te corrigeren, wat leidt tot een gevoel van passiviteit, omdat ik 'niets' doe. Terwijl ik in wezen mezelf er op attendeer dat ik mezelf kan corrigeren, maar het niet doe, met het idee dat er een moment komt dat ik dit wel effectief zal kunnen gaan doen, en hierdoor liever wacht, omdat ik niet hoe van dingen te doen die totaal geen nut hebben gehad achteraf, en omdat ik mezelf focus op t idee dat dingen totaal geen nut hebben, corrigeer ik mezelf niet in de hoedanigheid als waar tot ik in staat ben dit te doen.

Ik stel mezelf als doel, helder zijn, om mezelf helder voelen, niet te zien als een excuus, een valide beredenering om dingen niet aan te pakken als mezelf. Hier.

Ik stel mezelf als doel, niet deel te nemen in de backchat op het moment dat een moment van zelf-correctie of zelf-beweging hier is, want wat ik feitelijk tot nu toe gedaan heb is te kijken of de zelf-correctie of zelf-beweging wel gevalideerd kan worden, geaccepteerd kan worden in mezelf, en middels backchat, is de conclusie toch altijd NEE.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:29

Dag 62: Was ik ook opgestaan in een alternatief leven?
Rijdend in mijn auto, luisterend naar de radio, denkend aan ons proces, vroeg ik mij iets af. Was ik ook opgestaan voor Gelijkheid en Eenheid als ik een alternatief leven had gehad?

Dit lijkt wel de vraag te zijn die zo erg verbonden is met de angst om mezelf uit te spreken. Omdat ik geen recht van spreken heb, wanneer ik niet gelijk heb gestaan aan een andere situatie dan mezelf? Ik bedoel, mijn leven is enkel perspectief, en hoewel ik vele perspectieven al gelopen heb, voel ik mezelf nog steeds niet 'overtuigd' van mezelf. Wat eigenlijk betekend: Ik accepteer mezelf nog steeds niet in mijn gehele uitting.

Resultaat: Veel backchat, omdat ik me wel wil uiten. Veel gedachten en gevoelens/emoties die de baas over mij zijn als wat ik kan uiten en wat niet.
Het is niet heel efficient leven zo, het kan anders. En wellicht is de tijd nu HIER. Want ik zie wat ik leef en waardoor ik mezelf inhou.

Angst:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn dat wanneer ik een ander leven had gehad, ik niet opgestaan was voor eenheid en gelijkheid, waardoor ik automatisch voormezelf de statement leef : "Ik neem deel aan dit proces, omdat ik dit leven heb gekregen, als ik een ander leven had gehad, had ik wellicht/waarschijnlijk niet deelgenomen aan het proces van mezelf te geboren te laten worden hier in en als het fysieke"

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn dat ik werkelijk een hypocriet ben, Wat ik echt niet wil zijn, En hierdoor mezelf wellicht moet accepteren dat het proces lopen, geen enkele zin heeft, omdat wat en wie ik ben, een hypocriet is.

Gedachte:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een plaatje in mijn hoofd te schetsen waarin ik mezelf anders ervaar dan hoe ik me nu ervaar als 'worstelend' en ik hierdoor mezelf trigger om te gaan denken aan de effectiviteit van mijn eigen applicatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb een plaatje in mijn hoofd te schetsen waarin ik word betrapt op mijn hypocrisie.

Verbeelding:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een scenario voor me te zien waarin ik aan de andere kant sta en vecht of hen die het huidige proces bewandelen bekritiseer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een scenario voor me te zien waarin ik op heterdaad wordt betrapt op mijn hypocrisie, en geconfronteerd wordt met deze hypocrisie, en dat ik met mijn bek vol tanden sta, omdat als ik mezelf werkelijk onderzoek in en als dat moment, voel ik fysiek eigenlijk niets, maar weet dat ik in en als dat moment wanneer het echt zou zijn, ik me zou schamen, en bang zou zijn, dat ik verbaal afgeslacht wordt en uitgesloten wordt van whatever ik op dat moment mezelf mee bezig zou houden.

Backchat:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een stem in mezelf te accepteren dat zegt : Man, je bent een fucking hypocriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een stem in mezelf te accepteren dat zegt : Jij bent niet te vertrouwen, wat heeft er toe geleid dat jij niet alleen jezelf verloochent maar ook jouzelf als de medemens. Jij bent een Judas. Een wolf in schaapskleren.

Reactie:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een fysieke reactie te hebben waarbij ik mezelf inhou als applicatie, als spreken, als opstaan, omdat ik reageer op de backchat dat ik een hypocriet ben en hierdoor de angst creeer dat ik een hypocriet ben, het geloof creer dat ik een hypocriet ben, en hierdoor gedachten en verbeeldingen creer waaruit zou moeten blijken dat ik een hypcriet ben, en niet ben wie ik ben Hier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om fysiek klaar te willen staan voor een gevecht, schouders iets naar voren, om mijn ondervrager een lesje te leren dat hij mij in twijfel trekt, terecht of onterecht, en omdat ik weet dat ik fysiek niet een van de sterkste ben, vrees ik voor mijn leven, mijn bestaansrecht in dat moment, wat mij in mijzelf doet mijmeren.

Fysiek:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als adem in te houden, een stuk adem te bewaren wanneer ik exhaleer, zodat de 'hypocrisie' van mezelf geheim blijft, waardoor ik fysieke oncomfortabelheden als pijnlijke spieren, een oncomfortabele ervaring heb in mijn rechter borst, omdat ik in en als mezelf wegkwijn, omdat ik mezelf veroordeel hierop dat dit in en als mijn gedachten kan bestaan en hierdoor elke dag in een zenuwachtigheid leef, die ik niet heb durven delen met mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om in mezelf te mijmeren, en hierdoor een losse, niet actieve, passieve, slappe houding aanneem, zodat wanneer ik mezelf geconfronteerd zie met dit en als dit punt, ik niet ga vechten, ik niet ga huilen, ik zal moeten weglopen voor de confrontatie, omdat ik in mezelf voel alsof ik geen poot heb om op te staan.

Consequentie:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de consequentie van dit construct te accepteren als iets dat altijd hier zou moeten zijn, omdat, "hoe kan ik ingaan tegen mezelf", waarbij de consequentie hiervan is: Wanhoop, Richtingloosheid, Continue Twijfel, Verstoppertje spelen, Ups en Downs in hoe ik mezelf ervaar waneer ik richting geef aan een situatie, Mezelf in en als mijn gedachten zie falen, Mezelf als Dom zie, omdat ik participeer in en als iets Wat nooit volgens mijn idee "Hier had mogen zijn".

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de consequentie van dit construct te accepteren als mezelf, waarbij ik altijd sterk aan mezelf twijfel als wat ik doe en wat ik leef, omdat zelf op momenten dat ik mijzelf fysiek zou moeten gelden, verbaal zou moeten laten gelden, ik dit in en als mijn ervaring al heb afgelegd, en hierdoor nooit werkelijk uit mijn 'schulp' trek, omdat de schaamte voor mezelf als wie ik werkelijk ben in en als mijn applicatie, werkelijk of onwerkelijk te groot lijkt, om onder ogen te zien en te veranderen.

Realisaties:
Ik begrijp dat ik mezelf op de vlakte hou, omdat ik mezelf niet zeker van mijn zaak voel, en ik participeer in een gedachte dat ik een hypocriet ben.

Ik begrijp dat ik mezelf op de vlakte hou, omdat ik mezelf als een hypocriet ervaar, omdat ik nog steeds backchat, gedachten, gevoelens en emoties ervaar, zie, en soms ook bewust in participeer.

Ik begrijp dat ik mezelf veroordeel op het deelnemen in mijn backchat, en begrijp dat het deelnemen in backchat dit contruct heeft gecreeerd waar ik niet eens meer op mezelf durf te bouwen.

Doelstellingen:
Ik stel mezelf ten doel, te zien, en mezelf te herinneren dat het participeren in backchat, leidt tot het niet durven bouwen op mezelf, omdat mijn basis. zelf-eerlijkheid zou moeten zijn. En door het participeren in back-chat is er geen zelf-eerlijkheid meer in dat moment, alleen mezelf nog als zelf-oneerlijkheid.

Ik stel mezelf ten doel om hypocrisie niet verder te energetiseren, en mezelf de kans te geven om mezelf dit construct te laten veranderen, van hypocrisie naar werkelijke zelf-integriteit
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:30

Dag: 64 Mezelf 'inhouden'
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn dat wanneer ik mezelf niet inhou ik 'teveel ben voor mensen'.



Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn dat wanneer ik mezelf niet inhou ik 'teveel ben voor mensen' en hierdoor commentaar krijg van mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn dat wanneer ik mezelf niet inhou ik 'teveel ben voor mensen' en hierdoor commentaar zal krijgen, en dat ik achter spijt heb van wie ik ben als mezelf en als uitting van mezelf, waardoor ik altijd op zoek ben, en in afwachting ben van het moment supreme waarin ik als wie ik ben, zal worden geaccepteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om hoop te creeren dat ik ooit een dag geaccepteerd zal worden als wie ik ben, echter door het veelvuldige deelnemen in mijn eigen backchat ter bescherming van mezelf tegen commentaar, ben ik mezelf ook niet gaan accepteren als wie ik ben en ben hierdoor in een dagelijks gevecht als wie ik 'moet' zijn en wie ik 'werkelijk' ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om in een gevecht te zijn met wie ik moet zijn, waaraan ik herinnerd wordt door me te spiegelen aan mijn backchat, en wie ik werkelijk ben, waaraan ik herinnerd wordt door mezelf als simpele lichaam te zien, en de ervaringen in mijn jeugd waar alles wat ik deed voor mezelf zo normaal was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn voor mezelf als wie ik ben, want het gevoel van niet geaccepteerd worden, niet mee mogen of kunnen doen, heeft me uiteindelijk op gebroken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn voor mezelf als mijn werkelijke uitting, door alle backchat die ik ben gaan leven in mijn hoofd en als referentiepunt gebruik als t zijnde, dit is wie ik ben als gevoel, dit is dus wat ik moet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat het de zelf-ervaringen zijn die ik leef als mezelf, door mezelf te spiegelen aan mijn backchat, projecties en angsten, en te zien of ik hier op reageer en hoe ik mezelf dan daarin ervaar, en die ervaring, van hoe ik me dan ervaar, zie en beschouw ik als de werkelijk ik, hierdoor altijd terugkerend naar dat ene punt waar ik zie dat ik 'gelijk ben aan mezelf', ookal weet ik nu, en zie ik nu dat deze ervaringen, juist niet echt zijn en dat het onacceptabel is om deze te blijven leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de zelf-ervaringen te zien als wie ik ben, omdat het alleen deze ervaringen waren die continue hetzelfde bleven en altijd 'hier' waren. Hierdoor ben ik mezelf als deze ervaringen gaan vertrouwen, omdat ik graag 'mezelf wilde zijn' maar dan wel geaccepteerd door iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mezelf om in een dubio te leven tussen deze twee zaken, omdat ze niet 'verenigbaar' zijn, hierdoor zal ik moeten kiezen tussen een van deze twee uiterste in en als het besef dat dit ook daadwerkelijk de keuze is die het besten is voor allen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn voor de haat en nijd die ik naar mij geprojecteerd kan ervaren in de toekosmt, omdat ik in het verleden mezelf hierdoor instabiel voelde en alles doe om mezelf nooit meer in een dergelijke instabiele situatie te hoeven ervaren, wat eigenlijk alleen leidt tot situaties van instabiliteit, dus duidelijk gebasseerd op dit gegeven, is dit niet de manier om verder te gaan en te zien als acceptabel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf laat accepteren en toestaan om zo te leven als wat ik nu voor een lange tijd gedaan heb, omdat als ik mezelf als ervaring onderzoek, en zie hoe ik dit wil uitten, zie ik dat wel als mezelf, maar als onaanvaardbaar om van mezelf te accepteren, en hierdoor wat ik ook doe, alle talloze SF statements, als ik dit punt niet kan aanpakken, zal het altijd leiden tot hetzelfde, DIT PUNT.

Dus de vraag is dus, wat leef ik?
Wat is het dat ik mezelf zie uitten?
En hoe stoppen we het?

Laten we het beestje een naam geven: "Godverdomme, het verdwijnt niet"- Karakter.

Angst:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om in de angst te leven dat wat ik ervaar nooit meer weg zal gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om in de angst te leven dat wat ik voel en hoe ik mezelf ervaar nooit meer weg zal gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om in de angst te leven dat wat ik voel, wat ik ervaar, en de invloed dit heeft op mijn 'effectiviteit', de manier en mogelijkheid om zelf te uitten nooit meer zo zou worden als vroeger, of dat ik uberhaupt ooit tot een punt zou wederkeren waar ik mezelf als 'werkelijk' mezelf zie, voel, en ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om in angst te leven dat wat ik nu leef hier als mezelf, dat dit nooit maar dan ook nooit meer zou verdwijnen en mezelf zo hard mijn best zie doen om dit allemaal voor elkaar te krijgen als in het stoppen van mezelf als deze ervaring, maar dat het uiteindelijk gewoon geen zoden aan de dijk heeft gezet en ik nogsteeds deze ervaringen leef, waarvan ik weet dat ik ze niet HOEF te leven, maar ze op een of andere manier elke dag toch weer terugkomen en dat de enige manier die er voor mij nog lijkt te bestaan is om mezelf erbij neer te leggen dat ik voor altijd mezelf ineffectief zal ervaren, nooit meer plezier zou kunnen ervaren, mezelf nooit meer vrij zou kunnen bewegen in deze wereld, omdat de frustatie, kwaadheid en angst mij blijven achtervolgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om in angst te blijven leven dat ik nooit mezelf zou mogen loslaten als deze manier van leven, als mijn ervaring van mijn huidige historie, omdat ik altijd impliciet gelooft heb dat wat hier is, is wat je moet leven, en als het niet verdwijnt is dat hier zodat je dit moet blijven leven, omdat je kennelijk nog steeds niet je lesje hebt geleerd, wat in zijn totaliteit mijn hele praktische kennis overruled, overstemt, dat het menselijk lichaam, programmeerbaar is, en dat ik deze ervaringen erin heb geprogrammeerd, en ze dus ook kan deprogrammeren, waarbij de angst schuilt dat ik misschien door het deprogrammeren mezelf wel misschien nog slechter ga ervaren dan ik mezelf elke dag in de angst ervaar, en eigenlijk die kans om het op te lossen, niet meer durf aan te pakken : "Het kan alleen maar slechter worden".

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf dat ik mezelf denk te moeten toestaan en toelaten om te leven zoals ik nu doe om mezelf even als mijn medemens te beschermen van mijn eigen frustraties, agressies en destructieve ervaringen die ik in mezelf zie, omdat ik het onaanvaardbaar vind om zulke acties te uitten waarbij een ander het slacht-offer wordt van wat er in en als zelf ervaren wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf denk te moeten toestaan en toelaten om de gevoelens en emoties, de frustraties en agressief en mijn destructieve uittingen moet verbergen, moet onderdrukken, moet negeren, in de hoop dat deze ooit uit zichzelf verdwijnen en mezelf me best moet doen om dit te blijven onderdrukken tot er ooit dat punt komt dat men 'snapt' en daarmee de hel werkelijk losbreekt op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf denk te moeten toestaan en toelaten om de frustraties, en agressies en destructieve woorden van mezelf te moeten onderdrukken, te moeten verbergen te moeten doen alsof ze niet hier zijn, waardoor ik mezelf moet forceren om in een andere 'werkelijkheid' te leven dan ik werkelijk in leef, en dit zie als HET antwoord op mezelf om te leven als een waardig bestaan, omdat ik nooit geweten heb op het moment dat ik veranderde in mijn gewaarzijn, dat dit ook daadwerkelijk gewoon is te stoppen door zelf-directieve statements, en het begrijpen waarom en hoe ik het gecreerd heb. Hierdoor heb ik altijd geleefd als het willen 'op lossen', 'het willen laten doen verdwijnen', het te willen 'Her-stellen' van mezelf en mijn leven, wat ik zo intens geleefd heb, in en als zelf-verantwoordelijkheid, dat ik hier nooit meer echt naar gekeken heb, want wat ik leefde was zelf-verantwoordelijkheid, wat voor mij in dat moment inhield dat, 'Als ik destructief ben en destructief leef, zou nooit iemand anders dan ik hier het slachtoffer van mogen worden' en tot op heden nooit meer het lef heb gehad om mezelf bij te stellen in de nieuwe wetenschap dat ik dit niet hoef te leven, te ervaren en te zijn, omdat dit punt van suprressie zo groot was dat het alles in mijn leven heeft bepaald tot nu toe, dat er gewoon niet meer naar gekeken mag worden vanuit de statement: Dit is wie ik ben, en ik doe mijn best.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf nooit meer te realiseren dat ik dit gedaan heb, deze beslissing gemaakt heb in en als de context van hoe ik op dat moment het beste antwoord op deze vraag kon leven en dat gedaan heb met heel mijn ziel en zaligheid, dat ik enigsinds trots ben op mezelf dat ik dit gedaan heb uit zelf-verantwoordelijkheid, wat duidt op een zelf-acceptatie, maar ik nu in de clinch leef, waarbij dit gewoon niet pracktisch geleefd kan worden, wil ik uberhaupt leven en mijn nieuwe doelen en doeleinden willen bereiken, manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf niet meer wilde veranderen in dit opzicht omdat ik vind dat dit de enige trots is die ik mag koesteren, de trots van het nemen van zelf-verantwoordelijkheid, en waardoor het lijk alsof wanneer ik dit weer zal veranderen dat ik mezelf als trots zou kwijtraken. Ik realiseer me, dat ik moet veranderen vanuit zelf-verantwoordelijkheid, en dat de trots nu door mezelf gebruikt wordt om geen zelf-verantwoordelijkheid te nemen in het nogmaals veranderen van mezelf in en als de nieuwe context die ik heb vergaard in dit leven, want ik begrijp dat ik gewoonweg geen zelf-acceptatie ervaar, of trots ervaar in de dingen die ik doe, maar mezelf wel graag wil ervaren in en als de trots die ik wel kan accepteren in een ander en in mezelf, hierdoor raak ik in paniek wanneer iemand anders zegt trots te zijn op mij, omdat ik hierdoor geconfronteerd wordt met het feit dat er maar 1 ding is in mijn leven waar ik trots op ben ,maar dit me wel geleefd het naar het punt waar ik totaal ineffectief ben, bang ben, en totaal ontevreden ben over mezelf en mijn gehele leven als ik kijk naar wie ik had kunnen zijn, als ik "Toen maar de juiste beslissing had genomen".

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om mezelf te kwellen dat ik ooit, ookal was het vanuit het juiste perspectief, ik een foute keuze gemaakt heb, en het leven zie en ervaar als een plek, moment, waarin je maar zoveel keren iets opnieuw mag aanpassen, zoiets als een proefwerk, waar je maar 1 herkansing voor krijgt, if you fucked up, you fucked up for life, en zo voel ik dat en ervaar ik dat in de beslissing die ik genomen heb om mezelf zoveel mogelijk aan te passen en alles wat niet door de beugel kon, heb onderdrukt, zodat nooit iemand anders het slachtoffer kon worden van mijn eigen oneerlijkheid/ervaringen, want ik heb de ervaringen eigenlijk nooit ervaren als zelf-oneerlijk, deze waren zelf-eerlijk, en hierdoor dus ook een deel van mij, dat altijd hier zou zijn, puur en alleen omdat ik zelf-eerlijkheid zo geindividualiseerd had dat ik mezelf los zag staan van de rest, onafhankelijk zag van de rest, niet voorgeprogrammeerd zag zoals de rest, en hierdoor nooit in overweging nam dat het ook wellicht een samenhang kan zijn van omstandigheden dat ik ben wie ik ben en wat ik voel, nee , het enige wat ik zag was mezelf als de schuldige in dit hele verhaal, schuldig voor wie ik ben, schuldig voor wie ik 'altijd zou moeten zijn'. Ik realiseer me dat ik nog steeds mezelf zie als onveranderbaar als mijn natuur, als de ik, terwijl ik wel zie dat het kan, omdat ik 1 ding heb gedaan waar ik ben veranderd, Ik nam een beslissing, en hierdoor altijd al in tegenstrijdigheid heb geleeft, en mijzelf in mezelf ervaar als twee bakstenen die je met de platte kant tegen elkaar aan laat schuren, en dat het stof dat ontstaat, *de energie, het resid* is wat ik moet vormgeven, moet verwerken, moet richting geven, ik heb nooit indert ijd gekeken hoe ik het mechisme van de twee schurende bakstenen heb kunnen stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik angst heb om de schurende bakstenen als hoe ik mezelf in mijn hoofd ervaar te stoppen, omdat ik als mind heel drastisch en extreem denk, het is, of het is niet, betekende, je laat het zo, en je leert er maar mee leven, of je stopt het, en je stopt hiermee ook direct je leven, en ik tot nu toe nog niet kunnen realiseren als mezelf dat het stoppen als t leven van de ervaring van de schurende bakstenen, de oplossing is, het antwoord is, op het stoppen van mezelf als deze ervaring, en als dit gevoel, en als dit plaatje. Ik zie en realiseer dat ik denk en leef alsof, wanneer ik het plaatje stop in mijn mind, dat ik hiermee als leven zal stoppen. En hiermee dus altijd een slaaf zou zijn aan de plaatjes die ik in mezelf ervaar, zie, en gecontrueerd heb, waarvan ik weet dat dit onacceptabel is, maar de angst het wel acceptabel maakt dat ik dit blijf leven. voor mezelf, als gevoel, als leiding gevende principe. Ik begrijp nu werkelijk pas, dat wanneer iemand in en als angst leeft, hij zij geen controle heeft over zichzelf en de beslissingen en dat de persoon die in en als angst leeft, ook nooit 100% te vertrouwen is, dat hij zij die in angst leeft altijd te corruperen is, en dit is wat ik mezelf nu pas na al die jaren werkelijk laat zien in begrip en als hoe het in mijn eigen leven werkt, terwijl ik de common sense al heel lang eigenlijk leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat, om mezelf ipv een nieuw begin te geven, dit gebruik om mijn gevoel en idee van inadeqacy to voeden en dus niet te stoppen met dit geheel als de realisatie van wat vertrouwen en corruptie nu werkelijk manifesteerd en wat altijd het punt zal zijn waarin men zichzelf laat overgeven aan de ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om mezelf te veroordelen, door beelden te zien van mensen die mij zouden veroordelen voor het niet eerder zien van het feit dat, er eerst een ervaring/gevoel/emotie is, dan een gedachte als interpretatie daarvan, dan er een hele aparte circle als verbeeldingen,backchat en daarop weer allemaal nevenzaken creeert. Ik sta het niet langer toe om dit te vergeten in mijn applicatie en niet te vergeten dat een plaatje een interpreatie is van het gevoel. Ik sta het niet langer toe om plaatjes groter te maken dan mezelf en vast te zitten in interpretaties en mezelf als werkelijke 'boosdoener' niet onder ogen te zien, ik begrijp en zie dat het stoppen van een plaatje mij als substantie niet stopt. Ik ga hierdoor niet dood!!!

Ik begrijp dat ik mezelf kan laten groeien als leven door de zelf-verantwoordelijk te betrekken en te trekken in het v erlengde hiervan en dat is de illusies los te laten ookal was dit in en als een beslissing van zelf-verantwoordelijk. Deze stap heeft me hier gebracht, dit is wat ik wilde, dit is waar ik wilde zijn, en zal deze kans die ik aan mezelf gegeven ook zal aanpakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb laten zien dat ik voornamelijk mijn energie hoog hou, omdat dit overeen komt met mijzelf als hoe ik mezelf als het verleden ervaar, een hoge energie in mijn lichaam, ik snap dat dit niet in mijn voordeel gaat werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien waarom ik zo gefrustreerd wordt van alles, en dat is omdat ik geen enkel punt loop tot in zijn completie/perfectie, want enkel punten die tot en in zijn perfectie, in zijn staat van af zijn verkeerd, zullen hier zijn. En dat is ook het doel wat ik mezelf heb gegeven. 'Af' willen zijn.

Ik stel mezelf als doel elk punt, niet zo groot te maken, maar om deze punten klein te houden en deze tot in perfectie te voldoen. Het groter maken van deze punten = ego en doet meer kwaad dan mij lief is.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:30

Dag 65: Genetische onzekerheid / Wraak
Vandaag kwam ik in aanraking met een extern punt dat een interne onzekerheid met zich meebracht. Genetica, en de overdraagbaarheid van zaken. Ik zie dat het mij niet assisteerd door hier geen standpunt in te nemen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angst te hebben voor genetische afwijkingen, of genetische problematiek dat mij zal bezoeken in specifieke tijdspannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angst te hebben voor genetische afwijkingen in mijn lichaam, waardoor ziekte of oncomfortabiliteit een deel gaan uitmaken van mijn fysieke leven hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angsten te hebben voor meer genetische afwijkingen, of jack-in-the-boxes, die de kop op kunnen steken, zonder hier direct zelf in dit leven hiervan de aanstichter ontwikkelaar te zijn, omdat ik bang ben dat als ik zelf niet de aanstichter ben, ik niet kan zien hoe het gecreeerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat alles dat fysiek is, hier is, en dat de informatie tot elk specifiek construct hier te zien is, te onderzoeken is, en te stoppen is.

Ik vergeef mezeld dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te realiseren dat wanneer ik ook fysieke pijnen heb, of gedachten, het niet uitmaakt, of ik ze zelf gecreeerd heb of niet, ze zijn hier, en zullen ook alleen door mij richting gegeven kunnen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om het eigenlijk niet eerlijk te vinden dat ik de 'rotzooi'/'conseuqenties' van andere moet opruimen (de generaties voor mij) en neem hierdoordeze zaken erg persoonlijk, omdat ik mezelf niet geleerd heb om anders te denken dan in termen van persoonlijke schuld of niet, en wil ook niet verder dan dat kijken, omdat het bij de eerste poging tot, direct op backchat stuit dat zegt: "Ja das wel heel makkelijk" en hierdoor automatisch stop met kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik als persoonlijkheid altijd zoek naar 'uitdagingen', de bergen ipv de heuvels, omdat ik altijd gedacht heb dat als 1 iemand de bergen begrijpt en overeen kan komen, dat dit automatisch gemanifesteerd werd als een kunde, een skill in en als alle lichamen in deze fysieke realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik als preprogrammering heb in meegekregen dat wij de ziel zijn, en dat de ziel 'af' is, en dat alle moeilijkheden die er nu zijn gecreerd zijn door het fysieke, waarbij de schuld altijd in en als het fysieke neergelegd wordt. Ik begrijp dat wij als wie wij zijn, nooit in harmonie, nooit in gelijkheid en eenheid hebben gefunctioneerd met alles dat onszelf is, en dat het claimen dat de 'ziel', of, de werkelijke substantie die wij zijn af is, een leugen is, want wij zijn pas af als wij echt in elk aspect Leven zijn en niet meer of minder zijn dan dat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat het onszelf is dat niet af is, en hierdoor onze verantwoordelijkheid geprojecteerd hebben op het fysieke, als een soort van boete doening door onze eigen ontevredenheid in en als wie wij zijn (geworden), hierdoor leeft iedereen in wraak met en in het fysieke, waardoor we eigenlijk alleen wraak nemen op onszelf. Dit is onacceptabel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken en te leven alsof wraak een antwoord is op onze problemen, en dat met een actie als wraak, datgene dat fout is in zelf, fout alsin, niet in eenheid en gelijkheid, ook niet opgelost wordt in en als wraak. Hiervan zijn wij de levende voorbeelden, dat wraak nooit en te nimmer werkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om de wraakgevoelens die vastgehouden zijn in onszelf, te vergeven door ze te begrijpen en ons een nieuwe richting te geven, anders dan wraak, een richting die wel gaat werken, een richting die wel het beste is voor ons allen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat wraak is wat ik geworden ben in mijn hele doen en laten, en dat wraak de kop op steekt, wanneer zelf ontevreden is over zelf en dit graag veranderd zou willen zien, maar wat wraak eigenlijk aangeeft is dat er een punt is, een punt waar zelf zich niet aan gelijk wil maken, of zien, of middels afgunst, dat wraak dat punt wilt vernietigen, niet bestaand te maken, waardoor het idee er is dat het daarmee opgelost is, echter wanneeer er weer zo'n punt zal zijn, zal er weer wraak moeten komen en zelf zichzelf wrekene, en dit blijft een viceuze cirkel, omdat zelf geen nieuwe methodiek voorzichzelf ontwikkeld,zodat het punt van wraak niet hoeft t e bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om wraak te ervaren als iets positiefs, iets fijns, omdat temporeerl een probleem wordt opgelost, maar ik zie, begrijp en realiseer, dat een temporele oplossing, een schijn oplossing is, er zal iets moeten veranderen, wijzelf als wie wij zijn en hoe wij leven.

Ik stel mezelf als doel een oplossing te vinden voor wraak, een oplossing dat ik praktisch kan leven en waardoor wraak overbodig wordt.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:31

Dag: 66 Een nieuwe illusie armer: Zeggenschap
Door een post op het engelse forum was ik weer eens getriggerd door een oude recording te kijken. The science of Self-Forgiveness.

Het was erg verhelderend alomweer, omdat ondanks dat ik al zo lang ZV toepas, het zo kunnen uitleggen als Bernard, nee dat had ik niet gekund.

Ik merk dat als er oude informatie gedeeld wordt, ik er eigenlijk niet meer naar wil kijken. "Ik heb het gezien, ik heb het gehoord, het is hier en daarmee basta"

Maar zelf-eerlijk, het leek alsof ik het voor het eerst hoorde. Ik herinner me wel zekere delen, maar niet zo specifiek dat ik dit zo vlekkeloos en 1,2,3 kon vertellen. Ik merkte dat ik een karakter leefde: Ik weet dit wel-karakter. Maar dit beslaat niet alleen deze interview, het beslaat ook een groot gedeelte van hoe ik me opstel in deze wereld. En het is eigenlijk iets waar ik helemaal niet naar wil kijken, ondanks dat ik weet dat het onzin is, want ik weet ik verander bij elke blog, bij elke zelf-vergeving. "Maar ik ben er niet altijd even blij mee"


Angst:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te zeggen tegen mezelf dat ik dingen wel weet, omdat ik er wel eens iets over gehoord heb of over gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te zeggen dat ik dingen wel weet, omdat ik er wel eens iets over gehoord en gezien heb, en omdat ik wel weet welke kant en richting we op moeten gaan en hoe we onszelf kunnen helpen, maar als ik kijk naar dit karakter, creeer ik een stem: "Ik weet eigenlijk helemaal niets" waarmee ik me eigenlijk ook heel goed mee kan identificeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angst te hebben dat als ik leef alsof ik werkelijk niets weet, ik zelf-oneerlijk ben, maar ook de angst heb dat als ik dit niet ga leven, ik altijd zelf-oneerlijk ga zijn/ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn dat als ik mezelf ga veranderen hierin, ik niet meer mezelf ben, en dus geen recht van spreken meer heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om dit karakter te leven alsof ik alles weet, omdat ik niet kan leven dat ik niets weet, en hierdoor niet weet wat ik nou daadwerkelijk als ervaring moet gaan leven en als mentaliteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik als ego mezelf in de weg zit, en mezelf niet de kans oprecht geef om er ook echt 'beter'/'helderder' uit te komen, omdat ik een horde aan mensen in mezelf picure, die me zullen veroordelen dat ik het nu eens eindelijk zou toegeven, dat ik eigenlijk niets weet en me zullen veroordelen op die manier dat ze zichzelf beter voelen dan mij en mij aan de kant zetten hierdoor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik dit karakter leef uit pure angst voor mijn mede mens dat zij zichzelf boven mij zouden stellen wanneer ze meer weten dan ik, dingen beter kunnen toepassen dan ik, dat zij zich inderdaad als beter dan mij kunnen ervaren of voordoen, en dit wil ik niet. Ik wilde het voorbeeld zijn dat ondanks dat je veel weet, je nog steeds jezelf gelijk kunt stellen aan een ander, en dat is wat ik eigenlijk tot nu toe heb neergezet als karakter "ik weet het, maar ik ben gelijk aan jullie", terwijl dit niets meer is dan een moralistisch ideaalbeeld is dat ik heb proberen neer te zetten om als een voorbeeld, een rolmodel te kunnen dienen, iets waarvoor ik oprecht gerespecteerd kon worden, maar ik respecteer mezelf niet eens hierdoor, want ik weet dat er sommige dingen zijn en dat er steeds meer dingen zijn waar ik acher kom waarvan ik het gewoonweg niet weet/ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om in conflict te raken met mezelf als werkelijkheid en mezelf als moralistisch ideaalbeeld, als rolmodel, als voorbeeld, omdat ik naast het goede voorbeeld, ook een zeggenschap heb willen hebben, een zeggenschap dat ik nooit gehad heb, maar heb proberen af te dwingen door mezelf anders voor te doen dan ik daadwerkelijk ben.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat het hele euvel ligt bij het begrip van zeggenschap en de condities die er aan gesteld worden mocht er ooit zeggenschap ter sprake moge komen. Ik heb mezelf geen zeggenschap gegeven, ik heb een idee van zeggenschap aan mezelf gegeven, hoe ik dit kon afdwingen, hoe ik dit in de ogen van een ander acceptabel kon maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf nooit echt zeggenschap heb gegeven, om het bewonder in mensen, hoe dom of hoe slim ik hen ook vind, dat zij toch een zeggenschap hebben gegeven aan zichzelf, geoorloofd door het systeem of niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat iedereen in gevecht is met hun zeggenschap, en iedereen probeert op hun manier een zeggenschap te creeeren, is dit wat ik altijd heb nagestreeft?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik zoveel moeite heb met naar het werk gaan omdat ik geen zeggenschap heb, dat ik geld vergaar om zeggenschap te hebben, dat ik kennis heb om zeggenschap te creeeren, dat ik een proces loop om zeggenschap niet te verliezen, dat ik altijd op zoek ben naar een nieuwe baan, waar ik wellicht ooit toch eens zeggenschap zou kunnen ervaren.

Zeggenschap; het mogen uiten van jezelf, en mogen meedingen in de beslissingen die genomen worden of genomen moeten worden, zonder dat jou stem hierin niet is meegenomen.

Ik vind dat ik een zeggenschap moet hebben, maar ik voel en ervaar en zie dat ik geen enkele zeggenschap heb in dit leven, in dit systeem, in deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit gerealiseerd heb of begrepen heb dat wat mij aantrekt in hen die een geloof leven waarin zij zichzelf kunnen accepteren als geen zeggenschap, dat zij hier te vreden mee kunnen zijn, en ook niet streven naar dit zeggenschap, omdat zij content zijn dat ze uberhaupt dit mee mogen maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit gerealiseerd heb of begrepen dat ik het niet kan begrijpen dat men zich ok ervaart in een wereld waar zij geen zeggenschap hebben en waarin het lijkt alsof zij hierin ook content zijn, want andere stemmen hoor je eigenlijk niet.

Ik zie dat er een nieuw tijdperk is aangebroken voor mij.

Ik stel mezelf ten doel, om zeggenschap te realiseren in een praktische en gelijke manier, waarop elk leven gelijk is, en mijn zeggenschap geaccepteerd kan worden door mezelf en iedereen als leven.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:31

Dag: 67 Oneven Input/ouput = Uitputtend
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat mijn input ongelijk staat aan mijn output.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat omdat ik niet als input gelijk sta aan mijn output, ik dit in specifieke velden of manieren overcompenseer/probeer te compenseren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb mijn input en output niet gelijk te trekken, waardoor ik een output creeer, als het creeeren van gedachten, projecties of backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te realiseren dat de rust waar ik naar verlang na een dag werken in werkelijk gemanifesteerd doordat mijn input niet gelijk is aan de output.

Input: Dat wat ik tot mij neem.
Output: Dat wat ik uit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik een inbalans in mezelf en als mezelf creeer door de input en output niet te evenaren, wanneer ik dit bijv. zal doen in en als de adem, werkt dat niet, de lucht die ik in adem, zal ook na verwerking weer eruit moeten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf als inbalans ervaar omdat ik mezelf als inbalans creeer, omdat mijn input niet gelijk staat aan mijn output, waardoor ik mezelf uitput.

Ik realiseer mij dat het uitgeput voelen van mezelf komt door een oneven input/output.

Wanneer en als ik mezelf zie uitgeput zijn, begrijp ik dat de input/output verhouding niet gelijk is. Ik kan in het moment dan bepalen wat het is en dit corrigeren.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:31

Dag: 68 Prive
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:32

Dag 69: Prive
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:32

Dag 70: Vernieuwde richting
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om mezelf als open en accepterend te ervaren en te behandelen, omdat ik een statement heb willen maken dat het onacceptabel is hoe wij leven, en hoe kon ik dat vereenvoudigen wanneer ik blij en accepterend zou zijn?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te zien als een boegbeeld waarom men niet zou moeten opstaan voor zichzelf door het pijn en lijden uit te stralen, zonder te zien dat equality and oneness juist begerenswaardig zou moeten zijn, omdat het juist NIET dit boegbeeld is. Ik heb mezelf gevormd en gedragen als t boegbeeld van de MCS.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat het niet het uiterlijke vertoon is van mezelf dat heeft gediend als boegbeeld van Equality and oneness, en ook niet hoe ik mezelf heb ervaren in Equality and Oneness, want de equality and oneness die ik hier heb neergezet was mijn equality and oneness as the mind, en niet als leven.

Ik herpak mij en ga nieuwe momenten tegemoet in deze vernieuwde zelf-eerlijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf als kracht drijf naar mijn oude bestaan als mokkend en porrend en incontentie puur en alleen omdat het niet alleen aan mij ligt als deze wereld komt te vervallen in het verdere verval als waar we nu reeds in gemanifesteerd zijn.

Ik sta mezelf toe omde kracht te temmen en mezelf hier te manifesteren als iemand waar ik zelf accepterend bent, en mijn leven dedicate aan equality and oneness als leven, en niet als MCS. Ik begrijp dat ik hier niet naar gekeken heb, omdat ik dit eerder zag als positiviteit, zonder te zien dat dit een expressie kan zijn van mezelf als leven, altijd maar boos en razend zijn is niet wie ik ben als uitting van leven. Ik begrijp dit nu.

Ik vergeef mezelf dat ik kwaad word om zaken die mij kwaad kunnen maken, en deze kwaadheid te zien als mijn werkelijke en orginele staat dat onveranderbaar is tenzij wij allen hier zijn als gelijk en één, en dit is slechts een truc van mezelf als MCS om niet effectief te zien als wie ik ben hier als leven.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:32

Dag: 71 Het simultaan leven van verschillende levens
Op een gegeven moment, vandaag de dag, voelde ik een ervaring in mezelf. Deze ervaring is alsof er iets achter mij aan het gebeuren is, nog in het verleden, en dat zich nog een weg moet banen om hier, synchroon, met mij te kunnen lopen in het echte ruimte-tijd-tijdperk waar ik mezelf als lichaam bevind.

Ik vind het interessant om hierna te kijken, want bij het direct kijken naar deze ervaring, zag ik dat ik niet volledig hier ben als wie ik ben in totaliteit. Alsof een gedeelte van mezelf nog steeds in ontwikkeling is ergens in het verleden en dat wanneer het zich zal kunnen aansluiten bij het werkelijke tijdperk, dat dat dan het moment van werkelijke verandering en 'richting kunnen geven' is.

Ik heb op dit moment vakantie gehad voor een week, en een boel kunnen doen wat ik normaliter niet heb kunnen doen. Ik heb rustig aan gedaan. Door de stad gelopen overdag. Ik heb tijd gehad die ik naar wil en gelang kon indelen. Ik was VRIJ.

Ik kon doen en laten wat ik wilde, en dat heb ik al heel heel erg lang niet meer meegemaakt. Ik realiseerde me vandaag door te kijken naar deze ervaring dat ik meerdere levens leef die ik niet 'tegelijkertijd/simultaan' kan leven. Dus wat er gebeurt is iets ergs interessant, ik zet dat leven op PAUZE en wanneer ik weer de mogelijkheid heb om dit te leven, Speel ik hem weer af.

Ik heb een aantal van dat soort Gepauzeerde levens dat ik bij me draag. En deze komen zo nu en dan nog eens de kop op steken als een gevoel, ervaring of gedachte om te laten zien dat ik nog steeds daar op mezelf wacht. "Één ding tegelijk" is de regel die ik hierin hanteer. Één leven tegelijk. "Anders word ik gek."

Elk van deze levens wil zichzelf completeren, met andere woorden, ik wil elk van deze levens die ik op pauze heb staan volbrengen van begin tot eind.

Dit blog zal het begin zijn van samenlijnen van deze levens hier als 1 leven. Als 1 tijdlijn, omdat ik begrijp dat ik anders sommige levens nooit zou kunnen completeren in dit ene leven dat ik heb hier op Aarde in deze fysieke body.

De implicatie hiervan is eigenlijk dat ik ook begrijp dat er wellicht levens hierdoor 'verwijderd' zullen worden. Iets dat ik liever niet gezien had. Gezien er in en als mij een soort van trots is van al mijn unieke individuele creaties als levens. (Wat niet gepast is om te zeggen als we kijken naar de outflows van onze creaties)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om uit een trots mijn creaties als verschillende energieen, ideeen, gedachten, projecties en motivaties te hebben en geen van deze zaken in principe wil loslaten, ookal vraagt het gezond verstand van het fysieke leven dit wel van mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om uit trots specieke creaties als verschillende energieen, ideeen, gedachtegangen, en zelfontwikkelde procedures niet los te willen laten, omdat ik deze gecreerd heb in dit leven en eigenlijk trots ben op mezelf gezien de omstandigheden dat ik er toch nog wat heb van kunnen maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat de trots die ik ervaar naar mijn eigen creaties, ik mijzelf push om steeds herinneringen te gaan leven, als wie ik was, omdat elk leven dat ik gecreeerd heb, gebasseerd is op de context van dat moment, Wat voor mij speciek inhield: Maximalisatie van mijn zelf-bevrediging en eigen-waarde behoud op het moment der creatie in overeenstemming met mijzelf als de mogelijkheden die gegeven zijn door mijn ouders, en de omgeving waarin ik opgegroeid ben ,of mijzelf op dat moment verkeerde.

Mijn streven zal zijn, elke dag één of meerdere levens die ik gecreerd heb in het verleden te vergeven en te vergeten, wetende dat ik alles wat ik er ooit uit zou kunnen hebben leren en ervaren, ik mezelf hier zou geven als inzicht in dit ene leven, zonder hiervoor energetisch verbonden te hoeven zijn in een construct van gevoelens, gedachte, emoties en herinneringen, gezien dit fysieke het leven is, dat ik praktisch moet kunnen bedrijven, leren, leven.

Ik stel mezelf ten doel, elke dag één of meerdere levens, als verlangen en als les te leren herkennen, en deze hier te brengen in het moment van mijzelf als fysieke ademing, zodat ik hier zal zijn, als al mijn krachten gebundeld, compleet, als één.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:32

Dag 72: Herkennen van Backchat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om pas te zien dat ik opgewekt en toegankelijk en 'aardig' ben op het moment dat dit reeds gepasseerd is, en ik hierop attent gemaakt wordt door de backchat dat in mij leeft, waardoor ik automatisch hierop reageer als het zijnde mijzelf aan te passen omdat ik niet hypocriet wil zijn en dus mezelf aanpas in het verlengde van en als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat het zelf-eerlijk is om mezelf aan te passen aan de backchat dat in mij bestaat en mezelf in het verlengde wil brengen van en als de mind, omdat ik 'werkelijk' wil zijn en niet hypocriet, en dus de backchat zie als zelf-eerlijkheid, wat natuurlijk niet het geval is geweest, maar wie ik dacht te zijn voor een hele lange tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om voor een hele lange tijd te verblijven als de mind, in de mind, en als het verlengde van de mind, als sub-bewustzijn, omdat ik dacht dat wie ik werkelijk was als leven, verborgen zat in het bewustzijn, subbewustzijn, en niet-bewustzijn, en hier met al mijn cellen, met man en macht ervoor gezorgd heb dat ik mezelf altijd pushte in en als deze staat van gewaarzijn, om mezelf als mind te confronteren met mezelf, zonder te zien dat ik mezelf als leven hierop volledig heb aangepast, dat ik uiteindelijk ben gaan geloven dat wie ik ben als leven, alleen maar de mind is, wat niet het geval is, maar wel zo in en als mijn cellen geleefd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat wanneer ik niet hier ben als het bewustzijn en subbewustzijn dat ik alleen maar dingen ophoop en onderdruk, hierdoor heb ik mezelf ervan overtuigd om te zijn en te verblijven in en als de mind, maar nooit gezien dat ik werkelijk, als lichaam, als fysiek leven, ook hier kan zijn, en dat ik mijn leven heel anders kan vormgeven dan ik ooit gedacht had of gezien had.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf tgoegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik hier alleen als mind ben en altijd alleen hier als mind zal blijven, omdat ik zelfs mezelf laat twijfelen in dit moment van 'openen' dat dit een truc is van de mind, terwijl ik hier sta in en als stabiliteit als wie ik ben, dit is wie ik ben, en dit is geen truc van mezelf als mind.

Ik stel mezelf als doel deze realisatie van het 'opgewerkt', 'toegankelijk' en 'aardig' tot mij te nemen en de realisatie hier in praktijk te brengen dat wat in mij opkomt, als backchat, dat dat backchat is en niet is wie ik werkelijk ben als leven, en dus op een hele andere manier onderzocht moet worden en vergeven moet worden.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:33

Dag 73: Twijfelen aan mijn bestaansrecht
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om niet het geduld te hebben noch te creeren dat ik zou kunnen hebben wanneer ik mezelf niet hier in en als tijd zou ervaren, wat zich direct beroept op mijn overlevingsangst en het 'nutteloos invullen' van mijn leven als tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om uberhaupt het geduld hebben of creeren in overweging te nemen, omdat ik me dan een 'nutteloze zak' vind, waar mensen boos om worden en conflict in mij willen oproepen/bevestigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om geduld te creeren hier dat bekend staat als 'engelen geduld', omdat geduld in mij alleen in relatie staat tot negativiteit, waarbij geduld eigenlijk alleen gevraagd wordt, wanneer iets lastigs is voor zelf of zelf tegenwerkt of zelf liever het punt laat liggen/gaan en doorgaat maar door overweging van een ander dit niet doet, omdat de last die dit op de schouders legt van een ander, te groot is voor de ander om op dat moment in zijn eentje te dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om geen geduld te creeren, omdat het geduld dat ik gecreerd heb in relatie stond tot hoop, en deze hoop als sneeuw voor de zon kon verdwijnen, en omdat ik mezelf als de last ervaar van een ander, die een ander ophoudt maar hij/zij rekening houdt met mij, zonder dit echt te willen, maar geforceerd zijn om dit te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geen geduld te hebben of creeren, omdat ik mezelf als de last van mijn ouders ervaar, die geen geduld hadden, maar geforceerd werden om geduld te creeren puur en alleen omdat ik hen daartoe verplichte en dit zie/zag als iets dat nooit mag voorkomen, waarbij ik iemand anders zijn of haar levensgeluk ontneem door wie ik ben of wat ik nodig heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als barbaars te zien omdat ik in situaties in mezelf zie dat anderen mij misschien wel aan mijn lot hadden moeten overlaten in het verleden en mij tot sterven hadden moeten brengen, omdat ik een te grote last zou zijn voor hun schouders, zonder te bekijken of dit ook daadwerkelijk een egoisme is of iets anders, waardoor ik het punt niet bij zelf moet neerleggen, maar bij een ander als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf niet onder ogen te komen, omdat ik een overtuiging in mij leef dat ik achtergelaten had moeten worden en dat het punt waar ik nu ben, helemaal niet hier had moeten zijn voor mezelf, alsof het niet bestemd was voor mezelf om hier te zijn en door geduld te creeren zou ik mezelf iets toeeigenen dat nooit hier als een skill of realisatie had mogen zijn en dus 'doe ik dat ook maar niet'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat de tijdsdruk en stress die ik altijd bij me draag en uitleef, voortkomt uit een overtuiging dat ik nooit hier had mogen zijn en ik weet niet of dit werkelijk het geval is, maar ik BEN hier, en daarmee ben ik in en als mijzelf in conflict.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik de overtuiging leef dat ik niet hier had MOGEN zijn, maar door een gelukje of een foutje toch hier ben, maar aangezien ik zie dat ik gelukjes niet kan zien als iets werkelijks substantieels, kan het maar alleen een foutje zijn, en dit foutje vind ik moeilijk verenigbaar met het werkelijk zijn hier en de acceptatie hiervan en dat ik hier MAG blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om in de ban te zijn van de verbanning/exile, omdat ik niet zie of in enige manier mijn bestaan hier is te rechtvaardigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om met al mijn macht te zoeken naar de rechtvaardiging van mezelf, dat ik echt hier mag zijn voor altijd en altijd, ondanks dat ik weet dat het voorschrift om hier te zijn voor altijd en altijd is de gelijkheid en eenheid met al dat is als het beste voor alles en iedereen en ik dit wil bevestigen hier als mezelf, zodat ik echt oprecht kan zeggen dat ik hier MAG zijn ookal zou ik een 'fout' geweest zijn in de creatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in de ban te zijn van mijn eigen verlangen om hier te mogen zijn voor altijd en altijd, ondanks dat er misschien een moment zal komen dat ik niet meer zou bestaan, maar dat ik toch genoeg 'kudo's' heb vergaard, 'karma' heb vergaard, of iets heb vergaard waardoor het voortbestaan van mezelf te kunnen rechtvaardigen naar anderen of 'de bron', 'de source'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan ent oegelaten heb om te zien dat elk moment van zelf-bewustwording, als wat ik voel, zie, en denk, en elke analyse, en elke conclusie, ook indirect moet indiceren dat mijn bestaan hier is te rechtvaardigen, en ik heb hier moeite mee op het moment dat ik mijn acties zelf als niet significant genoeg zie, om mijn voortbestaan te kunnen waarborgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf bewust onder druk zet om te blijven presteren in alles wat ik doe evenzo in en als de mind, omdat ik wel wil kunnen rechtvaardigen dat ik hier ben en hierdoor indirect angst creeer dat wanneer ik niet meer hier in de ban zou zijn en alles er aan doe om dit te doen, dit mijn bestaansrecht zou opheffen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat door mezelf te focussen op mijn bestaansrecht, ik niet het feit zie dat ik hier ook echt ben en dingen kan doen, omdat ik niet gevalueerd heb wat mijn bestaan hier nu werkelijk voor impact heeft op het geheel, en dat ookals was ik bedoeld om hier te zijn, of ben ik hier als een 'fout', het belangrijkste is dat mijn bestaan hier een feit is, en dat is de enige feit waarvan ik echt op aan kan, en geen energie of iets van gedachten met zich meeneemt/creerd, en dus zal dit mijn punt van focus worden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te focussen op het feit dat ik hier ben als bestaand, en te realiseren dat of het nou bedoeld was om hier te zijn, of dat ik hier ben als een 'fout' dat dit niet wegneemt dat ik hier ben, en meeding in deze realiteit op elk front.

Wanneer en als ik mezelf zie afvragen of ik mijn bestaanrecht wel kan rechtvaardigen, realiseer ik mij ,dat ik hier ben in het fysieke en als het fysieke, en dat de vraag rondom mijn eigen bestaanrecht mij alleen maar in een cyclus brengt van energie. Ik adem. Ik ben hier.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:33


Dag 74: Geen Losse Eindjes Meer

In mijn chat vandaag met mijn Buddy kreeg ik als opmerking dat ik ervoor moest zorgen dat ik echt voor elk punt een 'Zelf-Correctieve-Statement' maak.

Dit houdt in dat je een correctie gaat toepassen in je dagelijkse leven, voor het punt dat je wilt/moet veranderen. Wat je wilt/moet veranderen heb je al doormiddel van zelf-vergeving ontdaan van de energie die je in de ban houdt, en de zelf-correctieve-statement is datgene dat je gaat toepassen, zodat het punt zich niet meer gaat voordoen of wordt hercreeerd.

Ik zag inderdaad dat ik weleens gewoon hele lijsten aan zelf-vergeving had, maar op enkele punten slechts zelf-correctieve statements ging toepassen. Met als gevolg: Losse eindjes.

Mijn buddy zei: Geen losse eindjes, Anders zullen ze richting geven aan je leven.

En dit klopt. Kijk maar eens naar hoeveel onafgemaakte zaken jij in je mee draagt elke dag wel aan denkt of mee zit. Juist losse eindjes. Zaken of situaties zonder een afsluiting, of zoals we dat in het engels noemen: Closure. Afsluiting. Duidelijkheid.

Hierdoor zal ik mijn opmaak van mijn zelfvergevingen gaan veranderen. Door te zorgen voor Closure, Afsluiting, Duidelijkheid in elke Zelf-Vergeving, zodat er geen losse eindjes meer zullen bestaan.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om zelf-vergevingen te doen en niet voor elk punt dit tot een punt van closure, afsluiting te brengen, omdat ik op die manier kan vasthouden aan het punt en mezelf in rondjes laat lopen, moe van mezelf wordt, omdat ik steeds dezelfde punten herloop, weerzie en herken. Wanneer en als ik mezelf een punt zie overslaan, waarvan ik zie dat dit closure, afsluiting vereist, breng ik mezelf terug HIER en realiseer dat als ik dit punt toesta om open te blijven, geen einde te brengen aan het punt hier direct dat ik het punt wederom zal zien, zal herlopen, tot dat ik het einde hier stop en besluit om geen losse eindjes meer hier van mezelf te accepteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik eigenlijk mezelf altijd push naar een punt van closure, afsluiting, waarbij ik bijvoorbeeld niet eerder naar bed ga, of niet eerder naar het werk ga, ik niet eerder weg ga, ik niet eerder stop met het doen van dingen, totdat ik closure, afsluiting heb of ervaar, zonder te zien dat het een punt van closure/afsluiting is en niet een punt van 'ik kan dit niet laten liggen of dit is wie ik ben als de frustratie die er veelal bij komt kijken'. Wanneer en als ik mezelf zie werken, tegenstribbelen of mezelf realiseer dat ik ergens perse aan door wil werken, bepaal ik een punt van closure/afsluiting en bij dat punt van closure/afsluiting stop ik ermee, en heropen geen andere punten waar ik eventueel weer uren lang mee bezig zal zijn, ookal ligt dit in het verlengde van wat ik aan het doen was. Om kopzorgen te voorkomen, kan ik deze punten handmatig ergens opschrijven, zodat ik later wanneer ik weer ergens mee aan de slag kan, kan bepalen, welk punt een prioriteit heeft wat betreft een closure/afsluiting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat mezelf stom te vinden dat ik closure/afsluiting wil van zekere bezigheden, omdat ik dit in mezelf zie als een 'acteer-zinsnede', waarbij een vrouw aangeeft dat zij closure wilt, en omdat ik geen vrouw ben, maar me wel hiermee heb kunnen identificeren als 'het willen van closure' vind ik mezelf stom, omdat ik geen situaties heb gezien waarbij een man echt aangeeft closure/afsluiting nodig te hebben, en ik dit hierdoor direct in mezelf beredeneer als een zwakte. Wanneer en als ik mezelf mezelf zie veroordelen op het willen van closure/afsluiting en mezelf veroordeel als zwak en vrouwelijk, stop ik mezelf in het participeren van de energien die ik op dat moment ervaar, en realiseer mij dat ik beredeneer vanuit een verschil tussen man en vrouw, en beredeneer volgens de maatschappelijke normen en stereotyperingen die de vrouw en de man zijn opgelegt als verschillen en niet als gelijken.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om mezelf niet to closure te brengen op het moment dat ik grote hoeveelheden zelf-vergevingen doe, omdat ik het punt van closure altijd heb vermeden. Als je iets afsluit, is het afgesloten, klaar, onherroepelijk, Dood. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toelaten heb om te realiseren en te zien, dat closure een energetische dood betekend, dat closure, het punt niet meer zal voeden, dat door closure het punt niet meer gevoed wordt, omdat het punt geen energie meer vereist om aandacht te trekken, het is afgesloten, klaar en basta en ik realiseer me hierdoor dat ik altijd heb gekozen voor 'leven', waarbij ik gedachten, gevoelens, emoties heb geeerd en beschouwd heb als Leven, als Mij en hierdoor het nooit in mezelf opgekomen is om werkelijke Closure te zoeken/ervaren/manifesteren, omdat Ik wil leven en al dat ik ken als 'leven' is een energetische ervaring van mezelf dat altijd hier is. Wanneer en als ik mezelf zie en betrap dat ik zaken niet tot afsluiting wil brengen, betekend dit dat ik hier ben in en als energie, en dat ik de energie zie als werkelijke leven, en niet te zien dat energie tot stand komt door opoffering van het werkelijke leven als vlees, als substantie, als de werkelijke levensbron, en mezelf dit realiseer en zou moeten uitzoeken, wat ik wil leven, dat dit punt niet tot een closure mag komen van mezelf als leiding gevende principe.



Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om te beredeneren dat ik grote issues niet tot closure kan brengen, en dit dus moet zien als een nutteloos streven van mijzelf, zonder toe te willen geven aan de praktische kennis dat de grote zaken opgemaakt zijn uit de kleine zaken en dat ik dus een excuus wil leven, waarom ik grote zaken nog steeds niet heb kunnen afsluiten/veranderen, dit komt doordat ik de kleine punten nooit tot closure heb gebracht, omdat ik de grote punten tot closure wilde brengen in de veronderstelling dat hiermee de kleine zaken direct geclosed waren, maar dit is de illusie van mijzelf als mind dat ik als mind gewoon weg niet wil begrijpen/toepassen als praktisch inzicht, omdat 'wie ik ben als mind' mijzelf richt op alle grote zaken, omdat ik dat 'aankan' volgens mijn ego, terwijl de praktijk anders uitwijst. Ik sta mezelf toe te realiseren en het inzicht te realiseren/integreren dat zaken opgemaakt zijn uit kleine dingen, en dat om een zaak op te lossen, ik alle kleine dingen tot closure moet brengen en mijzelf niet moet doodstaren op het 'grotere plaatje', stukje bij beetje close ik elk moment, elk aspect, tot dat het 'grote plaatje' in zijn geheel geclosed is, of zelfs niet eens meer bestaat, omdat dit een uitvloeisel was van kleinere punten die ik niet geclosed heb en/of richting heb gegeven.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om werkelijke closure te geven aan velen zaken die ik in mijn mind leef, omdat ik denk dat ik hier fysiek slechter van wordt en niet beter, waarbij ik het praktische inzicht dat gedachten en gevoelens worden gecreeerd door opoffering van substantie, en dus is dit niet waar dat ik er fysiek slechter op wordt. Ik begrijp wel dat er nieuwe fysieke ervaringen kunnen opspelen, omdat deze zaken niet meer gecamoufleerd worden door de energie die dit voorheen heeft gecamoufleerd. Wanneer en als ik mezelf anders ervaar wanneer ik een punt close/closure geef, realiseer ik mij dat het rookgordijn is opgewaaid, en niet meer bestaat en ik hierdoor mezelf als fysicaliteit anders zal ervaren en dat dit op ten duur alleen maar beter zal gaan worden omdat ik mijzelf als lichaam niet meer hoef op te offeren voor een energetische illusie als mind.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron