Pagina 6 van 7

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:33
door Reginald
Dag 76: 3 liedjes, 3 zelf-vergevingen
Ik luister naar verschillende nummers op dit moment en wil mezelf graag uitten in zelf-vergeving.

John Legend: Ordinary people

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf niet te willen beschouwen als 'ordinary' omdat wanneer men 'ordinary' zegt, bedoelen ze hiermee dat we dingen niet weten of kunnen zien, waardoor we ons ondergeschikt maken aan iets hogers, iets groters, een god of macht en hiermee ga ik niet akkoord om mij zo te ervaren of mijzelf op die manier richting te geven, ookal brengt dit mijzelf niet in verhouding met velen die dit wel leven. Wanneer en als ik mezelf onderschikt zie maken aan mensen die 'geloven' realiseer ik mij dat ik mezelf als pre-programmering zie en herken en dus mijn verleden en dat ik mezelf hierin test om te zien of ik werkelijk hier sta en ben als zelf-richting gevend en best-voor-allen-principieel leven.

Keane: Somewhere only we know

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te ervaren in een eenzaamheid in wanhoop, doorin ik mezelf door wanhoop eenzaam voel, en mezelf hierdoor laat leiden door in mijn ervaring te kijken naar het verleden en momenten te zoeken die ik kan verenigen met deze ervaring. Wanneer en als ik mezelf zie refereren naar het verleden wanneer ik luister naar muziek om het gevoel een plaat(s)je te kunnen geven, realiseer ik dat ik niet hier ben, maar dat ik mind ben en mezelf programmeer in het verlengde van mijn preprogrammering.

Keane: This is the last time

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten om een ervaring van retalitation te ervaren wanneer ik luister naar dit nummer, waarbij ik terug denk aan een tijd waarin ik mezelf liet gebruiken, en mezelf hierop veroordeel, en dat ik dit welwillend toestond, omdat deze persoon of personen, belangrijk waren voor mij op dat moment om mezelf als 'plaatje'/karakter te kunnen complementeren. Wanneer en als ik mezelf zie terug denken aan het verleden in ervaringen die ik zou willen rechtvaardigen door de laatst lachende te zijn, begrijp ik dat ik in een construct beredeneer dat alleen woede en waanzin voortbrengt en geen leven.

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:34
door Reginald
Dag: 77 'Hier zijn' en Carpe Diem
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een onpraktisch ijkpunt als mezelf te hanteren als hoe ik me moet voelen en waarna ik moet referen om 'mijzelf te zijn'.

Wanneer en als ik mezelf zie gebruik maken van een ijkpunt dat niet het werkelijke en enige ijkpunt is dat kan zijn 'Hier', corrigeer ik mezelf door mezelf 'Hier' te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een onpraktisch ijkpunt, een punt van referentie te hanteren, waarbij dit punt het punt is van mezelf als, ALLES van mezelf waar ik schaamte en spijt en onleefbaar ervaar en zie, dus wat ik creeer is een leven van schaamte, spijt en onleefbaarheid voor mezelf doordat ik 'Hier zijn' gewoonweg nog niet volledig gerealiseerd heb als mezelf, ik leef slechts een inzicht.

Wanneer en als ik mezelf zie gebruik maken van het ijkpunt, mijn referentie punt, van wat ik onleefbaar vind, zal ik nooit leven. Ik breng mezelf terug 'Hier' en loop 'Hier' en niet in gedachten of losse eindjes van de mind, welke ook mijzelf is. Losse eindjes zal ik elke dag weer completeren, zodat zij geen macht hebben over mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te ervaren dat ik mensen tekort doe in hun expressie/uitting/leven, en dat men beter hierdoor niet bij mij in de buurt kan zijn.

Wanneer en als ik mezelf zie verwijderen van mensen hun omgeving vraag ik mezelf of ik dit doe voor mezelf of voor hun en in beide gevallen onderzoek wat er gaande is in mezelf als mind en body.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik mensen te kort doe in hun uitting/ervaring/leven, omdat dit de relatie is die ik leef met mezelf, en projecteer in alle gevallen waarin ik heb geprobeerd mijzelf te geven voor een relatie, maar ik nooit als 'genoeg' ben ervaren/gevonden, omdat als ik 'genoeg' of 'meer' zou toevoegen aan iemands leven, hoe kan het dan zo zijn dat het niet geprobeert kan worden? Waarom bleef dit gevoel slechts enkelvoudig en werd het niet wederzijds?

Wanneer en als ik mezelf zie afvragen waarom dingen in het verleden niet hebben gewerkt zoals verwacht, geef ik mij het inzicht in de situatie dat relaties altijd enkelvoudig waren, maar dat dit soms per design, wel voor elkaar uitgestippeld was, en in mijn gevallen dit niet zo was als werkend, maar alleen als energie opbouwend om mijn leven vorm te geven zoals ik dat nu gedaan heb als de relatie met mijzelf die ik hier intens leef als 'denkend wie ik ben'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik me druk maak over niet voldoende of goed genoeg te zijn door mijn streven in relaties, en mezelf hierdoor ervaar als een vreemde eend in de bijt, zonder te zien dat dit mij brengt van het Hier zijn naar de regionen van de mind als energie en dat ik het in en als energie nooit richting kan geven, omdat energie, fysicaliteit vereist, en de correctie fysiek gelopen zou moeten worden.

Wanneer en als ik mezelf afvraag waarom dingen in het verleden zo gebeurt zijn, geef ik mezelf het inzicht dat ik deze ervaringen en herinneringen niet meer als ijkpunt kan nemen voor wat er nu en hier zal gaan gebeuren, en preprogammering van onszelf als unified consciousness is niet meer hier, en hierdoor is elk moment een nieuwe kans, wanneer ik hier ben en deze aangrijp, leef.

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:34
door Reginald
Dag: 78 "Ik moet verder zijn - logischerwijs gezien"
Vandaag heeft zich een punt geopenbaard dat mij als 'wat ik leef' heeft geopenbaard.

Ik heb een aantal punten niet willen aanpakken, vanwege het idee dat ik heb van zelf, en hierdoor dingen van mezelf ga verwachten.

Dit specieke punt is: Ik zit al langer bij Desteni, Dus ik moet 'verder' zijn dan sommigen.

Ik schaam me wanneer ik zie dat ik niet zo effectief ben als een ander. Ik schaam me wanneer ik zie dat ik achterloop. En in plaats van hier wat aan te doen, bleef ik me schamen, en liet ik alles steeds verder achterlopen. Het was een race die ik niet kon 'winnen', maar om op dat punt te komen waar ik werkelijk had kunnen zijn als ik alles 100% in eenkeer had kunnen lopen,zelf dat punt lijkt zover weg, dat ik eigenlijk de handoek al in de ring gegooit heb en heb gezegd: weet je, fuck it, ik doe nog wel mee, maar ik kan niet daar zijn waar ik had kunnen zijn. I fucked up and hierdoor ben ik minder waard in vergelijking tot hoe waardevol ik had kunnen zijn.

Ik vind het normaal dat ik zo denk en ermee omging. Ik zag dit niet als een character omdat ik dit altijd geleefd heb. Maar ik zie dat dit inderdaad een karakter is die gewoon weg hier is om mezelf verder te saboteren. Hierdoor zal ik de character-structuur lopen om dit van mezelf te stoppen en te accepteren, en dit keer niet rigide, maar in werkelijke zelf-support, mezelf laten zien dat dit ook anders kan en mag.

Angst:
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om mezelf in angst te laten leven zodat ik mezelf in momenten kan saboteren om me te laten leiden door de energieen die mij overweldigen.

Wanneer en als ik mezelf zie zijn in en als energie, begrijp ik dat altijd de energie als overweldigender heb gezien en heb ervaren als wie ik ben als leven, want wie ik altijd geweest ben is een mens overweldigd door energie en dat energie altijd meer dan mezelf zal blijven,omdat ik mezelf gewoonweg heb geaccepteerd als minder dan energie, dus wanneer ik sta en leef in energie, geef ik mezelf het inzicht dat ik energie altijd geweldiger heb gevonden dan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om energie te zien als overweldigender dan mezelf en dat ik dit zo normaal ben gaan vinden dat ik altijd zoek in mezelf naar een energie die ik kan uitvergroten om deze dan op zijn buurt overweldigender te maken dan mezelf, zodat ik altijd minder blijf dan energie, en ik eigenlijk nooit zal veranderen, omdat ik stiekem wel wil veranderen, maar ook weer helemaal niet en hierdoor in mezelf als conflict moet verblijven, omdat ik het alle twee wil, omdat ik bang ben weer de onjuiste keuze te maken en als de dood ben geworden voor verdere spijt-ervaringen.

Wanneer en als ik mezelf zie zijn in en als energie en de gedachten die ik heb overwelgendiger ervaar als het gezond verstand dat hier is, begrijp ik dat ik het conflict van het wel en niet veranderen nog steeds leef, welke ik in en op een manier goedkeur van mezelf, omdat het pijn doet mezelf te confronteren met elke energie die ik ook geleefd heb en de verschillende paden die ik gekozen heb, dat me allemaal nog niet geleidt heeft nar de bevrijding van mezelf waarvan ik weet dat ik dit voor mezelf zalmoetn verzorgen en dat niemand mij deze bevrijding kan geven en ik zie het gezond verstands punt hierin dat wij dit voor onszelf moeten creeeren en niet moeten wachten tot hopelijk ooit iemand de support kan bieden die wij onszelf weigeren te geven.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angst te creeren voor de support te zijn in woord en ervaring om het beste uit mezelf te halen in elke situatie, omdat dit gewoon weg niet als natuurlijk ervaren wordt door mezelf en wat ik wilde zijn is de meeste natuurlijke product dat hier te verkrijgen was, en dat is dus mezelf als mind-consciousness-system op het moment dat ikdezekeuze maakte omdat alles waar ik me van bewustwas, energie was en niet de zelf-richting-kunnende gevene persoon/leven waarvan ik me nu van bewust ben.


Gedachten:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb een plaatje voor me te zien waar iemand mij presenteerd als een kenner of mij vooruit heeft geschoven en ik terug in mijn schulp wil trekken.

Wanner en als ik mezelf geconfronteerd zie met een gedachte waarinik mezelf het liefst zouwillen terugtrekken, zie ik dat ik niet in werkelijk eenheid en gelijkheid leef in mijn mind en dat het niet betekend dat dit plaatje zich ook werkelijkzoumanifesteren , maar hier is ter assistentie hoe dit uitgebeeld zou worden in en als hollywood.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de plaatjes die in mij opkomen geensinds meer te vereenigen zijn met de werkelijkheid, omdat ik hiervoor mijn mind teveel heb door ontwikkeld in een hollywood-stijl van denken, en dit betekend ook dat ernstige gedachten die ik heb uitvergroot worden door de mind als hollywood machine, om mezelf attent te maken op een ongelijkheid die ik hier als mezelf accepteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat een gezicht voor me te zien dat huilt in schaamte en onrecht voor zichzelf, omdat anderen mensen zichzelf uit de spotlight hebben gehaald door andere in de spotlight te zetten, wat inderdaad zo werkt wanneer iemand wel voldoet aan de eisen die het publiek van hem verwacht, maar waarbij de spotlight valt op de persoon die een ander persoon naar voren schuift wanneer de naar voren gebrachte persoon een flater slaat en in deze gedachte zie ik mezelf een flater slaan en zie ook hoe ik dit in het verleden weleens met mensen gedaan heb.

Wanneer en als ik mezelf zie iemand naar voren t ewillen schuiven stel ik mezelf de vraag: die ik dit uit superieuriteit of infereuriteit? wanneer het antwoord ja is, weet ik dat ik mezelfverschuil en schaadt en niet in overweging neem hoe dit een effect zal hebben op beide hun levens: de persoon die ik zie als superieur aan mezelf, en de persoon die ik zie als inferieur aan mezelf. Wanneer en als ik mezelf zie dit te doen uit een van deze twee punten, realiseer ik mij dat ik hierbij de situatie schaadt. Iemand stapt zelf naar voren of doet dit niet - dit is het beste voor iedereen.

Projecties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te ervaren in schaamte en mezelf te willen verbergen doordat iemand mij naar voren heeft geschoven als een punt van aandacht of om zichzelf mee te referen/vergelijken en ik mezelf onvergelijkt voel en kwaad door de rol te moeten spelen dat mij is opgelegd door sociale druk en een gevoel van zelf behoud als als eer, waarbij het lijkt alsof het niet uitmaakt dat ookal wordt ik veroordeeld als de clown, ik mijn eer net zo hard verlies als dat ik weiger mee te werken aan deze hele ongein.

Wanneer en als ik mezelf zie in eenmoment waarbij ik moet kiezen tussen participatie of geen participatie en refereer naar mezelf als mijn waardigheid en gelijkheid, weet ik dat ik minder problemen heb met mezelf als weigeraar dan als iemand die het spel speelt omwille van anderen, en dus zal ik weigeren wanneer dit het beste is voor situatie, ookal zie ik een punt van angst waarvan ik zie dat deze aanwezig is in het moment zelf.


Ik vergeef mezelf dAT IK mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te definieren als zwak, wanneer ik niet meedoe in het spel dat anderen spelen, omdat mijn manier van gelijk staan, was door het spelen van de spelletjes die andere speelde of bedachten, zonder te zien dat deze spelletjes niet bedoeld zijn als support om elkaar naar een beter en niveau te helpen, maar om elkaar te degraderen of promoveren in een spel dat gespeeld wordt door de mens als EGO en dit spel heb ik een intern spelgemaakt van mezelf in en als mijn hollywood machine.

Wanneer en als ik mezelf zie particperen in een spel dat ik speel in de hollywoord machine mezelf het inzicht te geven dat ik er nooit beter uit zou komen als leven, maar altijd de ondergeschikte zal blijven in elke situatie omdat de hollywood machine niet hier is als support, maar als 'vermaak' en ik zie dat ik door het participeren in de hollywood machine, mezelf niet geholpen heb om werkelijk op te staan als leven. Ik suport mezelf door te realiseren dat de hollywood machine/ de mind hier niet is voor zelf-perfectie als leven, maar als zelf-perfectie als energie in een spel van leven en dood en dit is simpelweg gewoonweg oneerlijk en onzinnig, het geeft geen zin aan onze invulling in het leven.

Fysieke ervaringen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat te verharden om deel te kunnen nemen in de hollywood machine en een schil te proberen te creeren dat onpenetreerbaar is, omdat ik altijd gedacht heb dat ik alleen op deze manier zelf-perfectie heb kunnen realiseren, maar niet ziende dat het deelnemen in de mind en het verharden van het lichaam, mijn levensgenot en levensplezier dermate vernietigend omdat ik geen aandacht heb kunnen geven aan mijn werkelijke levens als levensplezier en levensgenot in de knowhow dat alles altijd anders had moeten zijn geweest.

Wanneer en als ik mezelf zie verharden in mijn lichaam realiseer ik mij dat ik in een ego-spelverzeild ben geraakt en niet hier leef als mezelf als levend-gevend principe, hierin haal ik adem en laat het los en geef mijn lichaam zijn natuurlijke zachtheid terug als in zijn ontspannen staat des leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een beroep te doen op mijn verhardingsproces dat ik geaccepteerd hier als zelf om enigsinds ongeeffecteerd te lijken in de buitenwereld in dit spel des ego, terwijl verdriet en pijn zich ophoopt in mij wat zich steeds meer lijkt te manifesteren als wie ik werkelijk zou zijn als expressie, zonder te zien dat dit helemaal niet mezelf als leven honoreerd op een manier van een zijn in een staat van support en gelijkheid. Ik zie dat ik alles in mijn macht heb gedaan om mezelf als een waardige speler/acteur neer te zetten in mijn hollywood machine wat zich heeft geuit als een karakter dat gewaardeerd wordt in het spel des ego welke mensen om mij heen spelen en welke ik ook ben gaan spelen omdat ik mezelf als werkelijke expressie ervoer en ontwikkeld had als 'veel te zacht' omdat ik misbruik tegens mij en naar mij bleef accepteren als acceptabel, en hierdoor een ego heb gecreerd omdat ik niet zag hoe ik mezelf als deze uitting van fragiliteit ooit kon ontwikkelen tot een waardige lever dat zichzelf niet laat misbruiken. Leven heeft zich laten misbruiken, de ego heeft misbruikt en die misbruik voel en ervaar ik nu als een verharding in mijn denken/doen/en zeggen en lichaam. Ik accepteer mezelf als support voor mijn lichaam en zie dat wij een nieuwe relatie zullen moeten creeren voor een vruchtbare voortzetting zonder misbruik.

Wanner en als ik mezelf geen vruchtbare levensomgeving te creeren voor mezelf, haal ik adem, diep adem en laat te stress los bij de uitademing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat door het spel der ego om mezelf te laten stoppen met het verwerken van informatie en substanties door onwillig te worden als een reactie op de fysieke veranderingen die ik door gegaan ben door het spel der ego te spelen wat zich uit als een fysiek pijnlijke uitting om mezelf niet te realiseren dat waar ik in deelneem, slecht seen pijnlijke enoneerlijke gedachten/ervaring is dat leef, en niets meer, en het bestaan ervan ophoudt wanneer ik het niet langer meer accepteer als een 'deel van zelf' en niet meer voedt als energie.

Backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om voortuitgangen die ik boek als leven te documenteren terwijl ik de rest wel documenteer en hierdoor mezelf tekort doe in mijn reis naar het leven.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaatom voortuitgangen van mezelf te documenteren en hierop de bouwen omdat ik denk dat als ik op iets bouw dit alleenmaar ego zal bewerkstelligen, wat altijd zo geweest is doorerop te bouwen als energie. De voortuitgang die ik boek in zelf-vergeving is hier om mij te dienen als ondergrond zonder energie dus ik sta mezelf vanaf nu toe om voortgang te documenen en mezelf te geven in plaats van te ontnemen. Zelf-vergeving heeft mezelf niet altijd even goed ondersteund doordat ik mezelf deze steun niet heb willen geven, dus wat ik ga doen is mezelf geven in plaats van te ontnemen.Ookal voelt dit onnatuurlijkaan voor mezelf als mind.

Wanneer en als ik mezelf toepas als zelf-vergeving zorg ik er eerst voor dat ik zeker weet dat ik mezelf ook wil geven, en door mezelf te onderzoeken in de nieuwe geving van mezelf ipv het ontnemen van alles wat er in mij bestaat als mogelijkheid, ik geef mezelf alles wat leven inhoudt en leefbaar is.


Ik vergeef mezelf dat ik mezel toegestaan en toegelaten heb om tegen mezelf te zeggen dat ik mezelf moet schamen, zodat ik niet tot besluiting kan komen van dit onderwerp in mijn leven, omdat elk mens door schaamte en schuld zichzelf altijd weer zal laten corruperen en ik zal mezelf een nieuw leven moeten gunnen anders dan een leven van spijt, schaamte en schuld waardoor ik me simpelweg altijd zal laten corruperen.

Wanneer en als ik mezelf zie in schaamte,schuld of spijt weet ik dat ik mezelf onder ogen zie als de corruptie dat ik toelaat inmijnlevenom mezelf door te laten leiden en ik mezelf onder ogen zal moeten komen en tot termen zou moeten komen in en als deze onderliggende corruptie dat ik toesta door de afwezigheid van een goed/beter alternatief.

Wanneer en als ik mezelf in en als schaamte, schuld of spijt zie, realiseer ik mij dat ik zoek naar een punt van besluiting van mezelf dat ik in werkelijkheid als equivalent zie als corruptie waarbij ik als 'de goede en gezonde staat' gecorrupeerd wordt, wetende dat de zuivere staat van zijn helemaal niet bestaat en alleen bestaat als een fabel dat zijn fundament vind in het geloof dat wij nooit dingen zouden doen tenzij het uit pure noodzaak is, en de wereld bewijst het tegen deel, er bestaat dus geen zuivere staat van zijn, en onze orginele staat van zijn is niet goedaardig of kwaadaardig, maar een optelsom van wat acceptabel wordt beschouwd en wat van ons verwacht wordt en de onderdrukkingen die wij hierdoor ervaren zijn de consequenties van onze acceptaties, zelfgewilde acceptaties of verwachte acceptaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om niet te zien dat ik mezelf geen closure wil geven in dit domein,omdat het een onacceptabele wetendheid is dat wij als originele staat niet inherent zuiver of goed zijn, wat ingaat tegen mijn geloof en vertrouwen dat wanneer ik terugkeer naar de bron als zelf, niets dan goed op mijn pad zou komen, dit is mij beloofd in en als elk boek en wijsgezegde, en zie dat er helemaal niets is dat dit geloof wordt verzorgd door iets of iemand.

Wanneer en als ik mezelf vergeef geef ik mezelf de mogelijkheid om verantwoordelijkheid te nemen voor datgene dat ik het liefst zou willen geven aan één elk, een gezond en onstressvol en degelijk leven in en als eigenwaarde, zelf-exploratie en zelf-vervulling, zonder dat dit bewerkstelligt zou moeten worden door een of andere redder waar iedereen, waaaronder ik zelf, inherent gelooft heb te bestaan.

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:35
door Reginald
Dag 79: Closure als mijn alternatieve dimensie
Ik kamp al een hele tijd met het effect dat ik de eerste uren waarna ik opsta mezelf niet heel erg lekker voel. Echter ondanks het al heel erg lang zo is, heb ik er nooit naar gekeken, omdat het veranderen ervan 'fout' leek. Het veranderd uitzichzelf, en als dat niet gebeurt dat betekent dit dat ik er nog steeds mee moet leven. Het leek voor mij onecht om mezelf richting te geven in wat ik zal ervaren, nep, gewoonweg not done, niet zoals het hoort is. En dat ik dit zie als 'niet done' is omdat ik zo;n bestaan altijd als fake/nep heb veroordeeld. Waar mensen het ene moment boos zijn, en opeens weer blij. Hoe kan dat wanneer je dit dan niet zou onderdrukken?

Dit is dus het punt ik wilde gewoonweg ervoor zorgen dat ik niet dingen ging onderdrukken, omdat ik mezelf in deze onderdrukking gewoonweg niet meer kon vormgeven. Ik kon dergelijke energieen niet onderdrukken en wachten tot de bom een keer zou barsten, omdat ik dit zag als onvoorkombaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om mezelf te mogen vormgeven in opeenvolgende momenten omdat ik dit zag als nep en mezelf dit alleen maarzag kunnen doen in en als de consequenties van het onderdrukken, ik zag een directleidinggevende principe hierin als niet bestaand. Men moest eerlijk zijn als wat hij ervoer, boos of blij of whatever.

Wanneer en als ik mezelf in een situatie begeef waarin ik voor het beste zou kunnen veranderen, geef ik mezelf het inzicht dat dit inderdaad mogelijk is, en ook mag omdat het niet direct zal leiden tot supressie, supressie komt alleen erbij kijken wanneer de energie als bestaand wordt gehouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik hier loop in de verdrukking van onderdrukking, ik probeer mezelf als onderdrukking te vermijden en dit deel van zelf weg te drukken, denkende dat dit het beste is, gezien ik de onderdrukking zie als zaken die ik gewoonweg niet onder ogen kan komen, dat ik hier te zwak voor ben, of te radeloos en de ervaring van zelf erna vrees, die ik van mezelf niet meer heb mogen onderdrukken.

Wanneer en als ik mezelf zie mijn ervaringen onderdrukken begrijp en snap ik dat ik dit doe omdat ik mezelf een constante ervaring opleg van inferieur zijn en het niet willen/kunnen/durven uit van mezelf als dat waar ik werkelijk mee zit, ik begrijp dat ik hierdoor aan het wegrennen ben van dat wat reeds in mij leeft, en het is kolder/onzin om te denken dat ik daarvan kan weglopen. Hierdoor stel ik mezelf als doel om elk gevoel/behoefte/gedachte/ervaring closure/besluiting te geven zodat het niet opnieuw gecreeerd hoef te worden.

Ik vergeef mezelf voor het toestaan en aanvaarden van het willen weglopen van problemen waarvan ik weet dat ze wachten tot ik hen closure geef. In en als mij leeft de veronderstelling dat closure, gebeurt met de tijd, dat closure soms zomaar gebeurt, terwijl alles erop wijst dat closure iets is dat je aan jezelf moet geven en hoelanger je wacht om jezelf closure te geven, de ernstiger de energien worden, de gedachten en ervaringen omdat ze in die tijd gemixt worden in de hollywood machine die hier bestaat als de mind.

Wanneer en als ik mezelf zie afvragen of ik iets closure kan geven, weet ik dat ik het geen closure wil geven en dus closure niet toesta van mezelf, elke case kan geclosed worden, en indien nodig zal het zich weer aandringen om heropend te worden zodat en kan dit ook gedaan worden, maar tot dat moment, zal het systeem dat bestaat hier als mezelf zich niet meer druk moeten maken over alle cases die closure nodig hebben, omdat ze immers zelf-willend geclosed zijn en zie dat hierin het niet altijd betekend dat dit meer werk gaat kosten want dat is waar ik in werkelijkheid bang voor ben en dat dus niet doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet ervoor te zorgen dat ik in alles closure kan krijgen, puur en alleen omdat ik closure some ongepast vind of dat dit een ervaring vn mezelf zal gaan stoppen, waarmee k al een hele tijd bekend mee ben geraakt, het is alsof closure een deel van jezelf stopt dat daar hoort te zijn, maar ik begrijp dat energie niet hier hoort te zijn noch dat energie gevoedt moet blijven worden om wille van een gevoel/ervaring/karakter in stand te houden. Ik adem in, en dit los.

Wanneer en als ik mezelf ervaar als of ik mijzelf fysiek ergens in aanpas om eengevoel te creeren, stop ik deze handeling en adem hier totdat ik terugkeer in en als mijn orginele staat van zijn als fysicaliteit en niet als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijn moeder voor de gek te houden dat ik buikpijn heb omdatr ik niet naar school wilde en hierdoor door de schuld en spijt om te moeten liegen om mijn zin te krijgen, werkelijke pijn en buikpijn wilde hebben en dit ook zodanig manifesteerde omdat ik niet wilde liegen, maar liegen vele malen minder erg aanvoelde dan toch naar school te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik heb lopen plotten en schemen zodat het niet opviel dat ik misbruik maakte van het vertrouwen van mijn moeder in mij als kind, en mezelf dit altijd kwalijk heb genomen, ondanks ik niet zie hoe ik uberhaupt het anders voor elkaar kon krijgen om niet naar school te gaan, omdat naar school gaan gewoon en simpelweg niet tot de opties behoorde, ikzie hoe dit zijn nawerkingen heeft in mijn dagelijkse leven waarbij ik alleen met de resistance overblijf, en toch bijv naar het werk moet gaan en simpel weg eens in de zoveel tijd mezelf maar kan ziekmelden omdat ik er gewoon genoeg van heb of mentaal niet trek wat me weer schuldig doet voelen naar mijn moeder door de associatie en zou willen dat het weer vroegerwas omdat toen niemand er echt moeilijk over deed, ze verdiende hun geld niet met/aan mij en hierdoor een stuk minder belangrijk, en was ik alleen belangrijk in en als het principe van wat mensen verwachtingen van hun kinderen en wat er collectief verwacht wordt van kinderen. Ik zie dat mijn correctie ligt in het naar school gaan ondanks de weerstand en dat ik op die manier het patroon dat ik hier ervaar kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om weerstand te bieden tegen naar school gaan omdat de ervaring van mij naar school niet zelf-expansief was maar zelf-vernietigend was omdat je je zelf moest inschikken om dingen te doen, waarvan je het nut absoluut niet in zag, omdat ik dacht dat mijn ouders mij naar school brachten/moesten laten gaan zodat zij mij daar konden parkeren en hun eigen dingen konden gaan doen/ leuke dingen konden gaan doen, omdat werk en het niet zelf-expansieve van werk door mij niet werd begrepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat mijn
onwil om te participeren in de mensen wereld komt, omdat ik alleen plezier kan zien in mijn mind, maar dat de wereld niet gebouwd is rondom plezier is in mij altijd afwezig gebleven tot dat ik volwassen ben geworden.

Wanneer en als ik mezelf geconfronteerd zie met een gedachte van school en niet er naar toe willen gaan laat ik het inzicht toe dat ik vasthou aan mijn denk patroon dat wat hier had moeten zijn ook projecteer alsmijn dominante ervaring van hoe ik ook moet opereren, ik opereer zelf in een andere waarheid dan in de werkelijkheid in mijn mind, waarbij ik vasthou aan wat het had moeten zijn en niet waar we nu werkelijk zijn. Dit vraagt een andere benadering en andere ontwikkeling en ik moet mezelf er toe dwingen niet meer vast te houden aan het oude, magische wat hier had moeten zijn, omdat dit niet praktisch is voor mezelf nog voor anderen en meer problemen met zich mee brengt dan werkelijkzou kunnen oplossen.

Ik vergeef mezelf dat ik bang ben eendeel van mezelf te verliezen bij het loslaten van hoe de wereld had moeten zijn en hoe die nu is, ik begrijp dat ik altijd een referentie zal hebben naarhoe het zou moeten zijn, maar ik zie dat het leven in een dergelijke alternatieve realiteit mij niet ondersteund nog de wereld ondersteund om dit in manifestatie te brengen wat ik altijd wel gedacht heb. Ik moet me equalizen met Hier en niet als hoe het hoorde te zijn zodat we voort kunnen gaan in nieuwe beslissingen wat wellicht toch zalleiden tot een wereld die hier altijd al had moeten zijn maar helaasnog niet hier is als realiteit.

Ik stel mezelf als doel voor elk punt closure te vinden hoe triviaal het punt ook lijkt, omdat ik begrijp dat geen closure willen zoeken een ego punt is waardoor verandering eigenlijk onmogelijk gemaakt wordt.

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:35
door Reginald
Dag 80: De specificiteit van zelf-vergeving
Na een gesprek met E. vertelde zij me over een interview genaamd: The Detail and Specificity of the Desteni Message.



Deze interview had ik al een tijdje geleden geluisterd maar ze vertelde me over wat zelf-vergeving werkelijk doet.

Als je dit fragment wilt luisteren kun je dat hier doen: http://www.youtube.com/watch?list=PLC59 ... IxY#t=775s

Zoals ik al in een eerder blog geschreven heb was zelf-vergeving voor mij veelal het wegnemen van dingen zoals de energien, maar de werkelijke informatie liet ik eigenlijk altijd in tact 'voor het geval dat ik het ooit nog nodig zou hebben'. Dus in plaats van een externe verzameling zoals je bij mensen vind met een verzamel-drang *hoarding* heb ik interne verzameling van heel veel dingen in mij die ik bewaar, netjes en sommige dingen nog in een rommelkamer, maar ik weet waar het ligt, ik kan erbij als het moet, en alles werkt ook nog!

You see? Ik kan niet iets geven aan een anders als ik het niet aan mezelf kan geven. En wat ik mezelf niet kon geven was een nieuwe start. Een nieuwe start, want wie ben jij nog, wanneer jij niet meer jouw herinneringen leeft? Dit is wat we allemaal weten en waarom de Desteni Process voor velen een no-go lijkt. Niemand wilt 'zichzelf' kwijt raken, want dan kan de vraag weer komen van 'wie ben ik'?

Ik heb mezelf vergeven voor een specifieke memory nu en het is inderdaad zo dat dit heel wat anders teweeg brengt in mijn leven dan hoe ik voorheen zelf-vergeving heb toegepast. Dit artikel is dan ook bedoeld om mezelf volledig als zelf-vergeving te corrigeren zodat ik op een nieuwe manier kan doorgaan. Een nieuwe start.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb mezelf te veroordelen op hoe ik zelf-vergeving heb toegepast, omdat ik zie dat ik veel effectiever had kunnen zijn vanaf het begin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf veroordeel op effectiviteit vanuit een EGO-perspectief, waarbij ik als man effectief moet zijn en structureel, en omdat dat niet is geweest, probeer ik mezelf nu als EGO te veroordelen zodat wat er gecreeerd wordt energie is en niet een oplossing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat de misselijkheid die ik soms ervaar in en als zelf-vergeving een indicatie is van de energieen die ik leef, die wellicht nu hun 'bevrijding' zullen ervaren of gevangen zullen blijven in, en omdat dit niet eenduidig is is geweest, protesteer ik in mijn lichaam als een soort van misselijkheidheid, een draaierigheid.

Wanneer en als ik mezelf zie misselijk worden in zelf-vergeving geef ik mezelf het inzicht datik niet eenduidig ben met mijn richting en dat de richting en de statement dat ik leef opnieuw bevestigd moeten worden in het moment en dat bij de adem in, ik dit zeg, en bij de adem uit, dit bevestig.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te willen dat alles wat ik al in zelf-vergeving heb gelopen nu in een keer te willen corrigeren. Ik begrijp dat dit niet kan omdat ik hier weer op gebouwd heb als energien en dus wat er in mij op komt als energie zal opnieuw vergeven moeten worden op de nieuwe manier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om mezelf te veroordelen op de 'futility' van mijn werk dus ver, wat niets te maken heeft met 'futility' maar dat ik er nu klaar voor ben op mezelf op eennieuwe manier vorm te geven en te doen wat ik nu werkelijk in en als mijn capaciteit kan doen.

Bij elke zelf-vergeving neem ik toe als capaciteit door de capaciteit te herclaimen die ik eerder gevuld heb met kennis en wijsheid en herinneringen en gevoelens en emoties, kortom informatie, zodat ik elke dag weer nieuwe dingen kan leren en alleen het beste voor iedereen zal behouden en de rest zal verwijderen.

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:35
door Reginald
Dag: 81 "Ik heb er gewoon geen zin meer in - Karakter"
Het 'Ik heb er gewoon geen zin meer in - Karakter' heb ik vandaag gezien na een dag werken. Het patroon dat ik elke werkdag zie is dat ik blij ben dat ik naar huis mag en me afgemat en 'klaar' voel voor die dag. Maar ik weet dat ik allerminst dan klaar ben. Na het werk heb ik nog ongeveer 5/6/8 uur dat ik nog opblijf, waarna ik eigenlijk totaal geen zin meer heb om me op andere dingen te concentreren of bezig te houden dat ik niet optimaal vermakelijk vind. Ik heb tenslotte al het grootste gedeelte van de dag me al bezig gehouden met iets waar ik totaal geen uitdaging of geen zin in had. Ik zie dat ik hierdoor eigenlijk vrij weinig nog doe in de laatste maanden, terwijl er genoeg zich opstapelt. Ik begrijp dat als ik hiermee doorga ik me alleen nog maar vervelender ga voelen en vind het dus nodig om dit karakter aan te pakken en me leven een nieuwe richting te geven.

Om mezelf te helpen zal ik de Osho-kaarten gebruiken dat neergelegd wordt in een ruit.

Startvraag: Wat is het voornaamste punt in het 'Ik heb er gewoon geen zin meer in - Karakter' waardoor dit in stand gehouden wordt?

De Kwestie: Uitputting
Steekwoorden: Controle, Onnatuurlijke Routines, Karakter-UittingInvloed van buitenaf waarvan je je bewust bent: Delen

Steekwoorden: Mogelijkheid om te leven, Mezelf delen als wie ik benInvloed van binnenuit waar je geen weet van hebt: Transformatie
Steekwoorden: Doorklieven van de illusie, transcenderen van dualiteit

Wat nodig is voor de oplossing: De Meester
Steekwoorden: Meester overzichzelf

Het inzicht dat nodig is: Schuld-Gevoelens
Steekwoorden: Moraliteit

Kortom:
De consequentie van het construct: Uitputting
Positieve Polariteit: Delen
Negatieve Polariteit: Transformatie
Correctie: Consistentie
Instandhoudend aspect: Moraliteit

Om mijzelf verder te assisteren zal ik een woord uit het woordenboek nemen: Groupie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geen groupie te willen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bij de gedachte van een groupie-zijnde ik mezelf afsluit in mijn gedachte-doorgang en het punt niet in overweging wil nemen of een nieuwe richting wil geven in mijn leven.

Wanneer en als ik mezelf zie weerstand bieden tegen een verandering van denken of zelfs een punt te onderzoeken weet ik dat ik te maken heb met een karakter en dat dit karakter mij zal leiden totdat ik mezelf leidt, dus geef ik mij het inzicht dat ik in situaties waar ik weerstand biedt in zelf-onderzoek mezelf saboteer te veranderen als karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om mezelf als groupie te willen onttrekken van de onzichtbare force/kracht dat 'weerstand bieden' heet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat ik mezelf niet als een groupie wil zien, omdat een groupie iemand is die door bezetenheid zijn idee over iemand/of iets, niet wil loslaten, en omdat ik mezelf ervaar als het niet aanbidden van een specifiek persoon, zie ik mezelf niet als een groupie, hoewel de naam het al zegt, group-ie, het gaat niet om een persoon hier, maar een groep mensen waaraan ik mij spiegel en volgens definieer in energie, en ik kan zien dat ik dat wel doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf een group laat vertegenwoordigen door mezelf in te schikken in dit collectieve gedachten goed/ziel-group/mensen groep, dat altijd weerstand zal bieden omdat dit de kern is van hen bestaan en omdat ik zie dat ik gegroeid ben in en volgens weerstand, lijkt dit de enige weg te zijn voor mezelf naar Rome.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb te zien dat ik als mezelf een groep mensen vertegenwoordig dat bestaat in de gedachten van elk mens, en bestaan heeft in het collectieve gedachtengoed, als 'zij die altijd weerstand zullen bieden' wat in mijzelf gekoppeld is aan een positieve weerstand, maar door de aard van dit construct niet kijk naar positieve of negatieve weerstand, maar kijk of ik uberhaupt weerstand kan bieden, en als dat kan, als die mogelijkheid er is, dit met twee handen aan te pakken, om 'mij' op die manier te leven en mijn leven op die manier te eren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat de gedachten en energie te volgen die ontstaat door mezelf te confronteren met mezelf, in de projectie van wie ik zal zijn als ik dit stop te leven en mezelf alleen nog weerstand zal laten leven wanneer 'het beste voor iedereen' op het spel staat, omdat ik de twee werelden waarin ik besta, de wereld, en de wereld van de mind/economie niet heb kunnen verenigen tot op heden en hierdoor het geloof en opvatting aanhou dat ik vanwege de situatie niet mag/kan veranderen, omdat de situatie mij vereist als hoe ik geworden ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat mijn structurele beperking ligt/zit in het feit dat ik in twee werelden leef die ik tot op heden nog niet heb kunnen samenbrengen als één, waardoor ik nu hier ben als het product wat de situatie van mij heeft geeist. Ik zie dat er mogelijkheden zullen zijn, andere mogelijkheden zullen zijn wanneer ik deze twee werelden heb kunnen samenvoegen als één, waardoor ik 1 punt leef, en niet 2 punten leef die frictie en onleefbare omstandigheden voor mezelf creert.

Ik begrijp dat ik mezelf niet hoef te begeven in een wereld waar ik onderdeeld ben in 'ik als het werkelijke leven dat ik kan zijn en al mijn mogelijkheden' en de 'ik als wat van mij verwacht wordt dat ik leef in de omstandheden die hier zijn, maar in totaal contrast staat met hoe ik mezelf als de andere ik ervaar'.


Wanneer en als ik mezelf ervaar levende in twee werelden begrijp ik dat ik verschillende karakters moet leven, om te overleven, maar dat er een oplossing is wanneer ik deze twee werelden kan combineren in slechts één directief en leidinggevend karakter.

Ik vergeef mezel dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik deze twee werelden leef als "Ik als delen" en "ik als transformatie" wat geleidt heeft tot een totale "uitputting" en het uitoefenen van controle, wat in stand gehouden worden door mijn moralistische eigenschappen die ik niet kwijt wilde in de angst minder te worden dan ik in werkelijkheid hier al ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een positieve ervaring te plaatsen bij het 'delen' van mezelf, 'delen' als fysiek, 'delen' als kennis en wijsheid, 'delen' van inzichten en gezond verstand, maar vooral het 'delen' van mijn mentaliteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om 'trots' te ervaren in het delen van mezelf als 'mentaliteit', en doordat ik mijn 'mentaliteit' wil delen met anderen, dit zie als het punt dat ik niet moet loslaten of zal moeten veranderen, hoewel ik zie dat ik in en als deze mentaliteit, zie dat er een negatief punt ontstaat als 'transformatie', wat opzichzelf nodig is, maar door mezelf als 'mentaliteit' niet toegestaan wordt getransformeerd te worden, waardoor transformatie gezien, ervaren en geleefd wordt als mijn negatieve polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf als 'mentaliteit' niet wil transformeren naar een mentaliteit dat het beste is voor mezelf en niet meer onderhevig is aan de kleinigheden die ik voor mezelf heb geleefd en waarna ik mezelf heb laten bewegen, want als ik mezelf zie toezetten tot het toestaan van een transformatie hiervan, kan ik de consequenties ervan niet meer overzien, terwijl ik nu bijna mijn hele leven zou kunnen uitstippelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat het 'leven uitstippelen' nooit hier een deel is geweest van mij, mijn leven was reeds uitgestippeld en ik hoefte de weg alleen te kennen en te reageren erna of ervolgens, dit houdt in dat ik het werk dat gedaan heb om mijn leven als uitgestippelde lijn te bekijken in zijn globaliteit mij niet een meester maakt over mijn leven, over mezelf als leven, ik ben hierdoor een slaaf aan mijn preprogrammering, welke ik deels wel en deels niet wil opgeven. Deels wel, omdat ik zie dat ik zoveel meer kan dat wat ik nu toesta om te leven, en deels niet omdat het fijn is om te weten waar men aan toe is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik niet wil veranderen omdat ik het wel fijn vind om te weten waar ik aan toe ben, omdat ik nu weet waar ik precies aan toe ben "NIETS" en dat is een comfortabele gedachte dat mijn weg 'nergens' naar toe leidt, omdat er hierdoor geen stress meer is wat ik zou kunnen doen/bereiken, ik weet het al, als ik niet verander: "Niets" Maar ik begrijp dat ik dit langzamerhand ben gaan leven en ben gaan accepteren hier als mijn leven, omdat ik altijd de stress uit de weg gegaan ben, en mijn aversie tegen school/leren/transformatie tot dergelijke hoogte gestegen is dat ik mezelf dit niet meer zie overwinnen wanneer dit afhankelijk zou zijn aan zelf-beweging, wat het is. En ik begrijp dat alle studies die ik nu aanpak en leermomenten nu aanpak, om te laten zien aan mezelf dat er wel degelijk zelf-motivatie als zelf-beweging is, maar dit daadwerkelijk van de grond krijgen is iets dat mij nog niet 'gelukt' is, omdat het in mijn leven altijd gedraaid heeft om "geluk" en niet op "het werkelijk creeeren/transformeren/ontwikkelen".

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik mezelf niet meer wil ontwikkelen, doordat ik het karakter leef van : Ik heb er gewoon geen zin meer in, omdat ik hierin al geaccepteerd heb dat ontwikkel een no-go zal zijn voor mij, wat ik alleen acceptabel vind als ik hier ben als dit karakter maar niet wanneer ik kijk over mezelf en mijn leven van begin tot eind en hierdoor zal dit moeten veranderen, someway, somehow.

Wanneer en als ik mezelf zie als: Ik heb er gewoon geen zin meer in - karakter, geef ik mij het inzicht dat wat ik eigenlijk verwacht, wil en zou willen ervaren is mezelf als werkelijke ontwikkeling, terwijl mijn karakter aangeeft dat dit onmogelijk is, in de contexten zoals ik ze leef, en dus zal ik mezelf opnieuw moeten ontwikkelen in een werkelijke context, en een werkbare context, hoe moeilijk, of hoe robotisch dit ook is als we kijken naar deze wereld en de mogelijkheden die hier zouden zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf afzet tegen ontwikkeling, omdat ik mezelf niet meer in staat zie om dingen te leren, dingen te veranderen aan mezelf, dingen als mijn natuur te veranderen, omdat ik weet en zie dat dit alles is wat ik op dit moment ben geworden en wat van mij verwacht zal worden, ik ben reeds gescheden van het kaf en het koren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat mijn preprogrammering me niet verder zal brengen als dit en dat veranderingen vanaf nu pijn zullen gaan doen voor mezelf als karakter, omdat ik me nu echt zelf zou moeten gaan ontwikkelen, en dus hoewel ik zie dat ik klaar ben, betekent dit niets meer dat dat ik klaar ben als preprogrammering, het betekent niet dat ik klaar ben als leven.

Wanneer en als ik mezelf klaar zie zijn in mijn gevoel als mijn plaats in deze wereld en mijn mogelijkheden, geef ik mezelf het inzicht dat dit slechts de preprogrammering aangeeft dat klaar is, maar niet dat ik dat ben als leven, en dat ik mezelf nog zoveel verder kan ontwikkelen en kan creeren mits ik daar de moeite in stop en de aandacht aan schenk om daadwerkelijk mezelf verder te pushen om hier werkelijk in de meest optimale en perfecte staat te zijn dat ik daadwerkelijk hier voor mezelf zou kunnen creeren en als mezelf zou kunnen creeeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf erzelf toe moet zetten om dingen te veranderen, dat zelf de dingen die ik qua mentaliteit 'niet van plan was' in overeenstemming te brengen met mezelf als hoe ik mezelf wil creeeren als hij/zij dat het beste is voor al en alles, including Self.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om om het werkelijke punt heen te draaien en ZV te doen dat alle side-effects hiervan de-energetiseert, terwijl het kern punt door mij bewust heel tactisch en zorgvuldig wordt ontweken, ter voorkoming dat ik geen raad meer weet met mezelf of dat ik de directe en stabiele ervaring van mezelf hierin opgeef, ik begrijp dat dit directe en stabiele ervaring slechts gehandhaaft kan worden in een karakter omdat een karakter om een kern punt heen draait, dit kernpunt is wezenlijke = fysieke onwil.

Ik begrijp dat ik nu aangekomen ben bij de kern van de ui en dat dit karakter hier is ter bescherming of ter richting geving van mezelf als de consequenties van mijn onwil, het is dit punt van onwil dat ik zal moeten transformeren in een directe wil in dit leven als mezelf als richting.

omdat ik nu niet meer zie hoe ik onwil heb gecreerd, maar tot de kern ben gekomen tot dit karakter, dedicate ik het volgende blog hieraan, zodat dit punt richting gegeven kan worden en kan worden getrancendeerd.

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:36
door Reginald
Dag: 82 Zelfvergeving als 'Blik-Opener'
Soms weet je niet welke kant je op wilt gaan, of moet gaan.

Wat mij helpt is dan om mijzelf te vergeven om tot een punt te komen van inzicht waarin ik zie dat ik dit punt geopend heb, om verder te exploreren. Dit is weer zo'n blog met zulke zelfvergevingen.

Vandaar ook dit plaatje. De 'Blik' (Kijk/Zicht) - Opener.

Het punt dat zich geopend heeft is: Afhankelijkheid, en Zelfstandigheid.

Deze worden uiteengezet in een ander blog.

----------------------------------------------


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om mijzelf boos te ervaren dat mensen zichzelf dood wensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om mijzelf boos en verward te ervaren wanneer mensen zeggen dat zij een doodswens hebben of dat het hun eigenlijk allemaal niet meer uitmaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om boos te worden en verward te zijn dat mensen zichzelf de dood wensen en dat zij doen alsof het hun allemaal niet meer uitmaakt, omdat ik niet kan zien hoe zoiets jezelf helpt om het leven van anderen beter te maken en wat aangeeft dat je voor jezelf wilt vechten in omstandigheden als deze erop aan komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om hier een eenduidig standpunt in te nemen dat ik kan betrekken op elke invalshoek en dat gebruik als leidraad in mijn leven, ik vind het simpelweg te lastig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om een eenduidig standpunt in zaken aan te nemen en het excuus gebruik dat ik het simpelweg te lastig vind, terwijl ik weet dat ik mezelf er richting in moet geven en dat dit excuus voor mij het ook niet kan oplossen, zo accepterend zit ik niet in elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om begrip te hebben voor mensen die er vroegtijdig uitstappen, omdat de verdriet die andere mensen erom hebben, gewoonweg niet tof is en ik zie als heel ernstig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat mensen soms de keuze maken om uit het leven te stappen, omdat zij voor hunzelf al een besluit hebben gemaakt dat er geen verbetering kan komen in de zaak en dat zij nooit meer zouden kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat mensen soms een keuze gemaakt hebben die mij intens veel verdriet doet, wat als onrecht aanvoelt, want dit verdriet als baggage heb ik niet verdiend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat mensen soms een keuze maken waarvan andere mensen verdriet kunnen hebben, omdat verdriet niet iets is waarvan ik zeg dat mensen dit verdienen, ik zie geen heil of goedzaamheid in het hebben of creeeren van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat ik het accepteer om verdriet te hebben en dit mee te dragen als baggage zonder dat dit mij een beter of sterker of gedisciplineerder mens maakt, het maakt mij niet levendiger en hierdoor kan ik het niet accepteren als iets dat hier hoort te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat ik zelf bepaal of ik verdriet meeneem als baggage en dat er mogelijkheden zijn om het verdriet dat hier bestaat als baggage los te laten en mezelf een nieuw leven te gunnen. Verdriet bestaat alleen als men denkt dat er iets verloren is gegaan, wellicht is dat het punt dat ik me ook zou moeten realiseren, dat ik mijn leven juist heb gebouwd in eerste instantie op de mensen om mij heen en die ik zag als dierbaar, maar dat het verlies dat ik ervaar alleen hier is, omdat ik nooit volledig en zelfstandig op mijn benen heb gestaan, in het leven, en als het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat de verdriet die ik ervaar hier, is enerzijds dood het verlies van een persoon/dier/leven in mijn omgeving dat ik kon waarderen, maar ook dat er verdriet bestaat dat hier is uit zelf-interesse, wat inhoudt, ik word gedwongen om zelfstandig te worden, iets wat ik helemaal niet wil of mezelf capabel genoeg voor zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat het de zelfstandigheid is dat ik eigenlijk wil, maar tegelijkertijd ook helemaal niet wil, en omdat ik geen duidelijke richting heb gekozen hierin, echt in de volledigheid van mezelf loop ik tegen dichte deuren aan, en blijf ik circuleren in verdriet, angst en onmachtigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om zelfstandigheid te zien als een waardigheid van mezelf, iets waarvoor ik het waard moet zijn, in plaats van zelfstandigheid te relateren aan praktisch fysiek leven, waarbij zelfstandigheid overeenkomt met het praktisch kunnen verzorgen en staan in alleenheid en samenheid, zonder dat dit gebasseerd is op energetische aspecten als angst, verlangen, of waardebeoordelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik zelfstandigheid en onafhankelijkheid door elkaar heb gebruikt zonder de wezenlijke verschillen te zien tussen deze twee woorden. Onafhankelijkheid kan namelijk niet bestaan in een wereld van eenheid en gelijkheid, zelfstandigheid is de basis van eenheid en gelijkheid.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik voornmaleijk moeite heb met de dood vanwege het punt van 'afhankelijkheid', omdat ik me realiseer dat ik niet hier kan bestaan als 'onafhankelijk', maar ik kan dus ook niet 'afhankelijk' zijn van een ander door het bestaan van de dood.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik naar mezelf opzoek ben als 'afhankelijkheid' dat praktisch leefbaar is in gelijkheid en eenheid, want hoe ik afhankelijkheid leef, is niet leefbaar wanneer hij/zij/het komt weg te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik naar mezelf opzoek ben als 'afhankelijkheid' op een dergelijke manier dat ik dit vol overgave, 100% als mezelf kan leven, nu leef ik op basis van onafhankelijkheid, wetende dat dit bullshit is, en niet kan in een wereld van gelijkheid en eenheid.

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:36
door Reginald
Dag: 83 De Demon van Zelf-Obsessie


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat de 'inversion of proces' ook letterlijk de 'inversion of proces' is, waarbij ik normaal in mijn leven een obsessie had voor dingen of over dingen of mensen, welke nu 'geinventeerd' zijn/is, waardoor ik een zelf-obsessie heb gecreerd, zonder dit werkelijk bewust te weten, of hier gewaar van te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb dat ik mezelf wel als obsessie heb vergeven over dingen die 'seperaat' zijn van mij, maar niet gezien heb dat de werkelijke obsessie dan zelf-obsessie zal zijn/worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf als zelf-obsessie niet heb kunnen zien, omdat zelf-obsessie in de volksmond wel als negatief wordt afgeschilderd, maar het een beeld schetst, waar iemand alleen maar bezig is met zichzelf, waarbij hij/zij zelf verheerlijkt of tot god maakt, maar waarbij het dus nooit beschreven of gezien wordt dat, ook wanneer hij/zij zichzelf verafschuwt of tot duivel/ondergeschikt maakt, dit hetzelfde patroon volgt van zelf-obsessie, en dus zelf-obsessie is, en niet zoiets is als 'depressie', 'laag zelfbeeld', 'geen zelfvertrouwen'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik zelf-obsessief ben door steeds op mezelf te kiften, mijn gedachten en emoties serieus te nemen en me hiervoor te straffen door mezelf neer te praten, en dat ik dus zelf-obsessief ben, omdat er maar één persoon bestaand in mijn directe overwegingen, ik als mijn mind, en ik als mijn lichaam, waarbij ik niet zie in en als mijn directe overwegingen dat ik helemaal niet alleen ben, maar slechts doe alsof ik alleen ben, omdat alleen in deze 'alleenheid' in afgescheidenheid, is het mogelijk om obsessies te leven, zonder dat dit iemand ooit zal opvallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat me druk maken over reputatie 'zelf-obsessief' gedrag is, waarbij kennelijk zelf de hoofdrol speelt in ieder zijn leven en controle heeft over de situaties dat moet leiden tot een goede reputatie, wat niet zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat mijn afscheiding als 'isolatie', voornamelijk tot stand gekomen is door zelf-obsessief gedrag, en ik zie dat zelf-obsessie een verklaring is voor vele dingen die ik nu leef en zie hoe dit kan veranderen wanneer ik de zelf-obsessie weet te stoppen, kan stoppen, stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb te zien dat de karakter dat ik geleefd heb, dat is geweest van zelf-obsessie, en hierdoor de deur heb open gehouden voor allerlei soorten invloed, omdat wat er slechts bestond was de zelf-obsessie, en ben hierdoor vaak overmand geweest door de demonische invloeden waarin ik mezelf heb laten leven en geloven, want ik was een demoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf altijd als demonisch heb ervaren, omdat ik een demoon was, ik was de demon van zelf-obsessie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik dingen volledig persoonlijk heb gemaakt, omdat ik bestond als de demon van zelf-obsessie.

Ik begrijp dat ik me nu gewaar ben van mezelf en mijn demonische activiteiten.

Wanneer en als ik mezelf ervaar als de demon van zelf-obsessie, breng ik mezelf terug hier, en realiseer mij dat het niet alleen gaat om wat ik denk/voel ervaar als zelf en mijn lichaam, maar dat ik hier samen met velen levens deze realiteit deel en dat er simpelweg geen ruimte/tijd is voor zelf-obsessie.

Fuck....

Ik stel mezelf als doel dat ik mezelf een halt toeroep wanneer ik mezelf ervaar in en als zelf-obsessie, door te realiseren dat zelf-obsessie niet zorgt voor verbetering van zelf, of van de wereld, of het leven, nee zelf-obsessie vernietigd het leven. Dus wanneer ik stop met zelf-obsessie, stop ik met het vernietigen van mezelf en het vernietigen van de wereld en het leven dat hier is doordat mijn startpunt altijd in overweging zal zijn en is met het beginsel van gelijkheid en eenheid.

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:36
door Reginald
Dag: 84 Opgefokt zijn
Het opgefokte karakter


Ik ben altijd een beetje opgefokt en laat me ook opfokken.
Als ik kijk om me heen en mensen het allemaal zo chill aan zie doen, vraag ik me altijd af hoe ze het voor elkaar krijgen. Hoe kun je die rust leven, terwijl we hier bezig zijn met van alles waar ik me niet chill bij voel?

Ik zag vandaag dat ik dit karakter altijd al leef en met verschillende invalshoeken. Ik had het schrijven erop uitgesteld en ging mijn kamer opruimen.

GVD ik heb nog zoveel boeken die ik moet lezen.
GVD ik heb heb nog zoveel curcussen die ik moet afmaken, maar de tijd niet voor vrij maak.
GVD, wat moet ik met al deze rotzooi in mijn kamer (maar ondertussen vind ik het zonde als ik het weggooi)

Mijn innerlijke wereld is vrij explosief en het is niet leuk om dit te leven, maar het voelt aan als 'wie ik ben'.
Ik zie geen andere directe manier om ermee om te gaan, wat me boos maakt in mezelf, maar aan de andere kant het wel als dusdanig accepteer. Laten we een andere weg zoeken!

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om een explosief karakter in mezelf te leven, een soort van donald duck, dat kan omslaan, wanneer er dingen niet helemaal goed gaan, of gaan zoals ze idealiter zouden kunnen verlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om een xplosief karakter te leven, omdat ik deze opgefoktheid altijd al geleefd heb, en ik dit in andere mensen heb kunnen zien en wat ook gezien wordt door hun als aanvaardbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om een opgefoktheid te creeren zodra ik begin te denken, omdat als ik denk, ik alleen maar punten van frictie kan zien, punten waar ik me zorgen over maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om mezelf te herontdekken zonder deze opgefoktheid, omdat alles wat ik creeer in het verlengde ligt van dit gevoel, dit patroon, dit soort leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om eerder te zien dat ik eigenlijk vooral bezig geweest ben om mezelf rustig te manipuleren door gewoon om dingen geen zak te geven en me alleen te focussen op happy, positief feelings, of vibraties, puur en alleen omdat ik wist dat ik moest veranderen en hierdoor heb ik mezelf gepusht om een nieuwe manier te vinden om te leven, zonder deze opgefoktheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om eerst eens te kijken naar het woord opgefoktheid of opgefoktbaarheid, om te zien hoe ik dit woord leef, omdat ik eigenlijk dit woord leef als een mengelmoesje van alles wat ik in mezelf ervaar.

Opgefoktheid:
Komt door irritatie
Komt door agitatie
Komt door boosheid
Komt door richtloosheid
Komt door verlangen dat ik niet hier 1,2,3 kan uitten of invloed op heb.

Ik ben altijd opgefokt door 'een situatie'. Opgefokt door het zien van alle onderlinge relaties, het ontstaan van het punt en de uitwerking ervan.

Het punt van opgefoktheid voor mij is , dat ik geen andere manier zie om te leven dan dit.
Ik wil iets voor elkaar krijgen, of ik wil iets voor elkaar zien worden gemaakt, maar ik zie niet verder meer dan de energie, omdat hoe meer ik participeer in de 'opdracht' die ik mezelf geef, of mij 'gegeven' is, deste opgefokter dat ik word, en weleens totaal agressief en onnodig uit een bepaalde hoek kan komen.

Ik wordt opgefokt van dit 'zeuren' en dat maakt niet uit in wat voorn context, als ik zie dat er gezeurt wordt, ben ik er al snel klaar mee, dus ja, is het niet zo dan dat, omdat ik mezelf geen richting kan geven in en als zeuren, dat ik dus maar altijd opgefoktheid leef?

Ja, omdat ik zelf niet wil zeuren bijv, maar weet dat ik iets moet zeggen, wordt ik automatisch al opgefokt.
Ik weet dat ik bepaalde dingen gewoon structureel moet aanpakken, en omdat ik dat niet doe, door wat voorn reden dan ook, zeurt deze realisatie hier, en wordt ik opgefokt.
Als ik mijn kamer opruim en zie dat ik het liefst eigenlijk alles wil wegflikkeren, omdat ik er nooit gebruik van maak en ook niet zie hoe of wat ik er uberhaupt mee kan doen in de toekomst, zeurt deze realisatie in mij dat het gewoon weggeooit moet worden, wat ik niet doe, omdat het 'emotionele waarde' heeft, of omdat het 'geld gekost heeft' of, dat iemand anders er nog blij gemaakt mee kan worden. Weg = Weg namelijk, en omdat ik dat jammer vind, conflicteerd dit allemaal in mij en weet ik gewoon niet meer wat ik er mee moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een opgefoktheids karakter te creeren omdat ik niet wist hoe ik met zeurende dingen moest omgaan, en hierdoor alleen in de energie kon participeren die dit zeuren in mij door mij wordt bewerkstelligt/gecreeert/gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een gefoktheid te creeren omdat ik al weet dat ik het zeuren elke dag zal meemaken, en dus creeer automatisch al een opgefoktheid, omdat ik weet dat dit aspect van zeuren onvermijdelijk is, in de context als hoe ik het leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om alleen maar mijn opgefoktheid te zien, in plaats van te zien waardoor het precies ontstaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om alleen maar mijn opgefoktheid te zien, terwijl ik kan zien wat de veroorzaker is, als in, wat het is waarin ik deel neem, en hierdoor kan zien wat het resultaat is. Opgefoktheid ontstaat in en als mij als ik deel neem in en als het construct van de zeurder/zeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om alleen maar te focussen op de opgefoktheid die ik hier ervaar, inplaats van te zien dat het construct waardoor ik dit creer eigenlijk heel wat anders is en hierdoor ook een andere richting nodig heeft dan ik in eerste instantie mezelf doe laten denken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat de opgefoktbaarheid van mezelf niet hier is als de veroorzaker, al lijkt het wel een veroorzaker , omdat als ik erin participeer, als ik er in handel, de opgefoktbaarheid, de 'aanstichtende' bron is, voor het gevolg dat daarop volgt, echter zie ik dat het opgefoktheid, een outflow is, een consequentie is van een persoonlijkheid/karakter dat ik leef, welke ik vandaag heb kunnen indentificeren als de zeurder, waarvan ik vele verschillende dimensies zie, echter mezelf wil voorkomen te gaan geloven dat de opgefoktheid, daadwerkelijk hier gezien kan worden als mezelf, want ik zie dat dat het allerminst is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan ent oegelaten heb om niet te zien dat ik vaak wel leef in de opgefoktheid, en hierdoor dit ben gaan zien als mezelf, en vooral specifieke uititngen hieraan gekoppeld heb, hoe kan het anders, het is er dagelijks, ik leef het dagelijks, dus dat het eraan gekoppeld wordt, of in de context geplaatst wordt van deze opgefoktheid, is niet meer dan logisch en aannemelijk en aantoonbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijn 'grappige energie' zoals mensen dat noemen te hooken, te connecten, te relaten aan deze opgefoktbaarheid, omdat ik in deze staat vrij explosief ben, en overkom, deze explosiviteit vind je vooral bij comedians die een show aan het spelen zijn, echter is dit hoe ik mezelf 'werkelijk' voel en is het niet mijn beroep noch is het iets dat ik hier 'welwillend' neer zet, nee het is hier, en hierdoor gezien als mezelf, als wie ik werkelijk ben.

Wanneer en als ik mezelf opgefokt zie raken, realiseer ik mij dat ik niet de opgefoktheid ben, maar dat het een outflow, consequentie is van iets anders dat ik leef.

Wanneer en als ik mezelf opgefokt zie raken, realiseer ik mij dat ik niet deze opgefoktheid hoef te leven, maar dit automatisch zal doen, wanneer ik de bron niet heb aangepakt, waardoor of waarvoor ik mezelf als opgefoktheid heb gecreerd.

Ik stel mezelf als doel 'de zeurder' te onderzoeken, en te zien hoe ik dit heb gecreerd als mijn leidinggevende principe, en hierdoor niet leef, maar altijd me gewaar maak van 'zeurende situaties waar ik niet mee kan omgaan' *vooralsnog*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegealten heb om te denken dat ik oipgefokt raak, doordat ik een opgefokte puppy ben, komend van 'slecht' dna, dna dat de voorwendselen heeft van deze opgefoktheid.

Ik begrijp dat wij gecreerd zijn als programmeerbaar, en dat ik mezelf als lichaam kan herprogrammeren.
Ik begrijp dat ik door de herprogrammeerbare natuur van de mens, dit bestaan als geheel, mezelf niet als slachtoffer hoef te voelen of te ervaren, ik heb door deze realisatie een boel 'macht' over mijn eigen leven en richting.

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:37
door Reginald
Dag: 85 Wat is jouw Wil? Acceptatie of Weerstand?
Hoe we omgaan met dingen in deze wereld bepaald uiteindelijk hoe we onszelf daarin zullen ervaren, en wat we zullen creëren.

Vandaag keek ik naar het woord acceptatie.

Ik realiseerde me dat vele mensen tot een punt van acceptatie komen in hun leven. Het accepteren van wie ze zijn, wat ze doen, en wat ze denken.

Wanneer we naar het woord acceptatie kijken, en vanuit de context: "De situatie accepteren" kan dit twee dingen in je teweeg brengen. Of je zult een 'rust' zien of je zult 'weerstand' zien.

Ik zie beiden punten in mij echter zijn er veel dingen die ik niet wil accepteren in mijn bestaan. Maar hebben we hierin wel een keuze?

Als ik kijk naar acceptatie, zie ik dat ik hier eigenlijk wel naar verlang. De rust die het geeft. Er niet meer over na te hoeven denken, en het gewoon doen, zonder echte weerstand.

Ik zie dat als ik hier acceptatie zou accepteren als mezelf, ik nog altijd wel in conflict ben. Ik zal het niet zomaar doen, zonder me te bedenken, zonder er bij stil te staan. Ik zal altijd de andere kant (weerstand) blijven zien. Simpelweg, omdat ik heb gezien dat de wereld nu geworden is zoals die is, door acceptatie.

Wat ik me gerealiseerd heb op een gegeven leeftijd was dat op het moment dat men stopte met hun weerstand, zij dingen gingen accepteren zoals ze nu zijn. "Zo is het nu eenmaal", "Je kunt er niets aan veranderen", "Tja, ik had t ook graag anders gezien" Maar wat er zich manifesteert op dat moment is een mens dat niet meer kijkt naar alternatieven. Andere mogelijkheden, Andere keuzes.

Tja, we weten allemaal dat er dingen zijn in ons leven die we onacceptabel vinden, maar op een gegeven moment maar zijn accepteren, omdat het nooit veranderd. "Waarom zou je 't jezelf moeilijk maken?"

Dus de reden moge duidelijk zijn, waarom ik geen 'acceptatie' accepteer.

In mijn leven ben ik begonnen met Zelf-Vergeving, omdat het leven in de weerstand geen zaligmakend leven is. Het is zoals gezegd, moeilijk, het vereist veel energie, het maakt je moe, het maakt je niet gelieft, het maakt je tot het moeilijkste kindje van de klas. En heel eerlijk, zij die zich zo kunnen identificeren met dit verhaal, weten wat dit voor een leven met zich mee brengt.

Omdat ik dingen niet accepteer zoals ze hier nu bestaan, pas ik zelf-vergeving toe.

Met zelf-vergeving ontneem ik mezelf namelijk niet de verantwoordelijkheid, waar ik zo aan hekel dat komt te vervallen bij 'acceptatie'.

Bij het toepassen van zelf-vergeving geef je jezelf de mogelijkheid om je leven te veranderen, ondanks dat je leeft als deze weerstand.

De reden dat het proces daarom ook zo lang duurt, is omdat wij als mens voornamelijk alleen in weerstand leven. En doordat we in weerstand leven, maken we keuzen die het onszelf makkelijker maken.

Middels Zelf-Vergeving ga je jezelf onderzoeken als deze keuzes. Waarom, Waar en Hoe.

Daarom is er naast Zelf-vergeving ook de praktische toepassings-aspect erg belangrijk. Met deze toepassing leer je jezelf opnieuw te leven, je jezelf opnieuw vorm te geven wanneer keuzen zich weer zullen aandringen. "Wat ga je dan nu doen?"

Het is belangrijk om te realiseren dat Zelf-vergeving de energieën van deze specifieke punten afhaalt. Hierdoor kun je kijken in de diepere lagen waarop jij de keuzen werkelijk heb gebaseerd, en hierdoor jezelf als 'hoe jij leeft' (wat eindelijk bepaald 'wie jij bent') te leren kennen, herkennen, en te veranderen.

Hierin creëert zich bijna een 'acceptatie'. Echter dit is een hele andere context van acceptatie dan hoe wij dit vandaag de dag leven.

De acceptatie in en als zelf-vergeving is de acceptatie dat jij geworden bent door je eigen handelen. De acceptatie dat jij jezelf kunt veranderen. De acceptatie dat jij jezelf een leven laat leiden door actief weerstand te bieden en dat dit energieën creëert, en dat jij eigenlijk nooit eerder het besef hebt gehad dat jij jezelf door deze energieën hebt laten leiden.

We hebben daarom in dit leven twee groeperingen. Zij die accepteren of willen accepteren & Zij die niet accepteren en willen veranderen.

Om jezelf praktisch te helpen in het proces van het één en gelijk worden met Al dat Hier is, raad ik je aan, om eens jouw 'wil' te onderzoeken. Wie jij bent als "Wil" zal uiteindelijk bepalen wat er gaat gebeuren in jouw eigen handelen. Is jouw wil praktisch? En neemt jouw wil alle aspecten die hier zijn in zijn beschouwing? Is jouw wil overeenstemmend met wat praktisch en eeuwig leefbaar zal zijn voor iedereen tot in den eeuwigheid?

Pas jou wil aan op een dusdanige manier dat het resultaat van jou wil zal leiden naar de beste levenskwaliteit van alles dat leeft hier op aarde. En loopt voort met de (h)erkenning dat jij altijd je wil zult aanpassen, zodat je niet meer je leven hoeft te verlangen naar 'acceptatie, of een leven 'zonder weerstand'.

Het is mogelijk en we maken het de realiteit.
http://lite.desteniiprocess.com/

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:37
door Reginald
Dag: 86 Een correctie: Doorzettingsvermogen
Teveel losse eindjes ik word er gek van.

Ken je dat gevoel dat je van alles wilt, ook van alles hebt klaar liggen, je overal mee kan beginnen, maar uiteindelijk niets doet/uitvoert of gedaan krijgt?

In deze uitting zit ik op dit moment. Ik heb een hele grote berg met allemaal zaken die ik nog moet regelen/doen, maar het komt er niet van, omdat de ambititie niet ontbreekt, maar de drive/doorzettingsvermogen wel.

Het is vervelend, om steeds nieuwe plannen te hebben, te zien hoe dit praktisch in je toekomst jou kan helpen, maar er simpelweg geen doorzettingsvermogen er is om dit daadwerkelijk voor elkaar te krijgen.

Ik begin er soms aan vol goede moed, en zie hoe ik verder moet gaan, maar de dag erna: Geen zin, Geen tijd, Slecht gepland, waardoor uiteindelijk niets maar dan ook niets afkomt.

Ik heb bijv nu 84 blogs gepubliceerd. Terwijl ik 150 blogs/schrijfsels heb die ik niet gepubliceerd heb omdat het niet 'af' is.

Het is voor mij dan ook belangrijk om wat te gaan doen aan mijn doorzettingsvermogen, want heeft doorzettingsvermogen te maken met wil?

Ik kijk het bijv. zo dat ik genoeg wil heb. Ik zet mezelf er altijd weer aan. Maar het komt niet af. Maak ik het dan te groot, te ingewikkeld? Ben ik te perfectionistisch, of spelen er dingen op de achtergrond waardoor ik zoiets heb van 'laat maar zitten'.

De stapel wordt steeds groter, maar er gebeurt weinig tot niks.

Ik moet een inhaal slag gaan maken met veel dingen, en zal dit dan ook zo moeten gaan plannen, en wellicht zullen hierdoor dingen zoals ik ze nu gewend ben gaan veranderen. Time managment? Fuck alsof ik daar werkelijk nou echt eens zin in had.

Ik vergeef mezelf dati k mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat het aan doorzettingsvermogen het bij mij ontbeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te zien dat het gevoel vban het niet hebben van het doorzettingsvermogen/het klaar spelen van zaken, mijn primaire construct van inferieuriteit energetiseerd maar hier niets aan te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat er belangrijkere zaken zijn in het leven dan mijn persoonlijke doelen, en hierdoor mezelf toesta om niets door te zetten omdat de rest van de zaken/problemen/issues in de wereld, belangrijker lijken dan mijn persoonlijke issues, terwijl ik niet voldoende functioneer naar mijn kunnen door de persoonlijke doelstellingen dat ik structureel niet haal en waarop mijzelf structureel blijf veroordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat ommezelf te veroordelen op het niet halen van mijn persoonlijke doelstellingen, en hierdoor altijd mezelf als ambitie met een korreltje zout neem, omdat ik weet uit mijn verleden dat de kans van het doorzetten van mijn ambitie niet groter is dan 1%, wat dus eigenlijk neerkomt op NUL.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om mezelf te bemoederen hoe ik dingen moet aanpakken en het hierdoor niet doe, omdat 'ik zelf wel bepaal hoe ik dingen doe', maar ik bemoeder mezelf in mijn mind, omdat ik zie dat er geen resultaten geboekt worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik helemaal geen resultaten werkelijk wil neerzetten, waar mee ik in mijn eigen aanzien stijg, of waarmee ik een aantoonbaar resultaat heb neergezet, wat in mijn voordeel kan werken, omdat ik in resultaat gerichte omgevingen, ik niet als beste uit de verf kwam, en omdat ik niet als beste uit de verf kwam, ben ik gaan hekelen aan de mentaliteit van het resultaatgerichtheid, terwijl in alle eerlijkheid ik wel mezelf en anderen beoordeel op verschillende resultaten, wat ik eigenlijk een slechte eigenschap vond van mezelf, omdat ik hierdoor mensen ging discrimineren en mezelf apart zette van hun, het niet apart zetten, en dus een onderdeel zijn van, ervoer ik pas op het moment dat ik me niet meer ging focussen op resultaten, en hierdoor geen teluerstellingen meer had waarmee ik dagelijks mee geconfronteerd werd en me op beoordeeld voelde in negatieve zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat ik wel resultaat gericht ben als mezelf, en resultaat gerichtheid in mijn hele hebben en houwe leef, omdat mijn focus altijd zal blijven liggen op aantoonbare vooruitgang en hoewel ik geen nadruk hoef te leggen op de competitie dat in resultaten naar voren komt en gebruikt wordt door mensen om elkaar op te beoordelen, betekent dit niet dat ik, meer mezelf ben, en meer tot mijn recht kom wanneer ik mezelf afzet van mijn resultaat gerichtheid in mijn werk en dingen die ik doe, omdat ik zelf niet hou van doelloosheid, wat competitie in zijn aard werkelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik met een spiritueel concept leef als "gewoon zijn" en dit gewoon hier zijn, een doelloosheid in mij heeft opgeroepen, welke ik gemanifesteerd heb op een gevoels/ervarings niveau, wat zich weer heeft geresulteerd in het werkelijk en praktisch in mijzelf leven, van een werkelijke doelloosheid, wat zich volgens de spirituele richtlijnen behoorlijk goed is, maar als praktisch levend mens, dit geen zoden aan de dijk zal zetten en ik hierdoor ook nooit mijn werkelijk potentie zal realiseren, omdat ik in conflict ben met wat ik wil/verwacht, en hoe ik mezelf neergezet heb als wat er van mij verwacht is/verlangd werd, omdat ik graag wilde dienen als een boegbeeld, een levende manifestatie van hoe het wel moet en kan, wat ik op dit moment het allerminst ben als ik kijk naar mijn praktische mogelijkheden in en als dit systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om het niet in mij te zien om werkelijke resultaten neer te zetten, en dit ook als een beeld in mijn hoofd zie, waarin ik in de toekomst leef, maar nog steeds op hetzelfde punt ben waar ik nu ben, wat ik in mijzelf ervaar als goed, vanuit de frase: Ik ben hetzelfde vandaag, gister en morgen, waarbij ik dit vereenvoudigd hebt met mijn doelloosheids gevoel en het verlengde van mijn systematische programmering als inferieur/superieur, en de acceptatie van mijn plaats in en als dit systeem op het moment dat ik bezig ging zijn met de ontwikkeling van werkelijke zelf-acceptatie, en omdat dit verwikkeld in wat ik leef als zelf-acceptatie, accepteer ik deels als zelf dat ik nooit wat klaargespeeld zal krijgen, wat ik praktisch niet kan rijmen met wat het beste is voor mezelf en voor allen als 'eén.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik mezelf vorm geef als oude spirituele wijsheden die goed overeenkwamen met specifieke aspecten in mijn leven, en hoe ik mezelf op dat moment ervoer, zonder in consideratie te nemen wat ik moet doen in deze wereld, omdat t leek alsof het een éénmans gevecht zou zijn/worden en hierdoor dus ook rekening gehouden heb met eventuele alternatieven waarin ik mezelf merendeels ok voel, zelfs als ik niets belangrijks doe in dit leven, terwijl ik nu zie dat het geen éénmans gevecht is, en ik mijn programering moet aanpassen, en mag aanpassen, omdat ik nu inzie dat het er wel toe zal doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat de "kip zonder kop" mentaliteit gecounteract wordt door mezelf als het idee van intelligentie, hierdoor werk ik mezelf tegen en verander ik nooit geheel als mezelf, omdat ik dit volgens mijn idee op één van deze twee foundations moet baseren, waardoor ik uiteraard uitkom bij het laaste idee (intelligentie) en het lijkt alsof ik mezelf hierdoor dermate uitput en al mijn wil en doorzettingsvermogen toeschrijf aan het in stand houden van dit construct.

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:38
door Reginald
Dag 87: Droom
In deze droom zat ik in de klas. Bij een van mijn meest gewaardeerde juffrouwen.
De les schoot niet echt op, en ik stond op (wat ongebruikelijk is en vaak een teken van onwil/rebelleren), maar ging naar de deur waar een flip-over stond met meer lesstof.
De juffrouw kwam toen de klas binnen en ze uitte haar ongenoegen over mijn houdig.
Ik was boos en geagiteerd. Ik doe toch gvd wat er van mij verlangt wordt, wat is je probleem?



Deze droom deed zich voor nadat ik besloten had om weer te gaan slapen, terwijl ik wist dat ik als lichaam genoeg rust heb gehad. Ik herinnerde me dit gesprek waar dit een keer besproken was. Maar toch gaf ik in. " Het is maandag, mijn vrije dag" "Boeie" " Ik doe de dingen die ik moet doen later wel ".

Heel toevallig heb ik van de week de dream interpreter geluisterd van EQAFE. En begrijp dat de droom komt door de frictie dat geleefd wordt door het switchen van persoonlijkheden.

Hierdoor dus dit blog om dit te onderzoeken:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat mijn eigen opgewekte agitatie komt door 't leven van verschillende persoonlijkheden die in frictie zijn met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat mijn eigen opgewekte agitatie komt door het leven van verschillende persoonlijkheden, die geleefd worden met elk hun verschillende fundament, terwijl ik als verstand, als gezond verstand, hele andere dingen zie om praktisch te leven, maar eigenlijk altijd toegeef aan de personality switch dat zich voordoet, omdat dat voor mij op dat moment de betere optie lijkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik als personality switch zich voordoet, wanneer er angst in het spel is, of wanneer ik dingen doe om mijn zin te krijgen, om op die manier geen tijd te verdoen, niet meer tijd te hoeven besteden aan zaken dan nodig is volgens mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om agitatie te creeren door een heel mooi en praktisch scenario te bedenken dat wanener ik opsta en hierdoor alle dingen eindelijk eens zou kunnen oppakken zoals een normaal mens dat praktisch zou gaan aanpakken, maar me altijd toegeef aan het gevoel van laat willen slapen en lekker lang uit te slapen, omdat ik dit qua gevoel ervaar als de vrijheid die ik mezelf mag toeeigenen, maar hierdoor irritaties opwek in mezelf voor het weer geen aandacht schenken aan school of andere zaken waar ik mezelf nuttig in kan maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te zijn in mezelf omdat ik mezelf geen richting geef in het slapen/doen van dingen, omdat ik weet dat er praktisch een verandering moet optreden, maar ik niet mijn ' vrijheid' hiervoor wil opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik boos ben op mezelf omdat ik mijn vrijheid niet wil opgeven, terwijl ik mezelf altijd kutvoel dat ik weer nergens ben gekomen met mijn school/huiswerk wat de rest van de dag mij behoorlijk beinvloed omdat ik niet werk aan mijn eigen kansen, maar nog steeds de overtuiging heb dat ik moet wachten tot een juiste kans zich voordoet voor mij, zonder hier in te investeren, tijd te investeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat ik geen tijd wil investeren in mijn toekomst, omdat ik geen wil heb om ergens te investeren dat tengoede zou komen van mezelf, omdat ik school een heel ego-issue heb gemaakt, waarbij ik mezelf heb afgescheiden van de slaven, maar hierdoor een slaaf der gedachte ben geworden, net als ieder ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om mezelf als vrijheid op te geven, wat zich gemanifesteerd heeft in het leven van een sloomheid ipv de scherpheid dat ik geweest ben, omdat ik een persoonlijkheid heb gecreerd rondom deze sloom/laxheid, om mezelf te ontdoen van alle gevoelens/emoties die ik heb ervaren in mezelf als 'scherpheid'. En dus wat ik ambieer is mezelf in en als de scherpheid van mezelf, maar mezelf ontdaan van de gevoelens/emoties waar ik geen raad mee wist op die momenten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat ik hier sloomheid heb gecreerd als een persoonlijkheid, wat inhoudt: fysiek niet actief, omdat ik op die manier heb geprobeerd om mezelf met stress vorm te geven en richtging te geven, want het leek altijd dat iedereen die sloom/gedrogeerd was, helemaal geen stress ervoeren, en dat wilde ik ook, terwijl ik nu zie in mijn sloomheid dat ik zelf stress krijg door het leven van deze sloomheid en dat ik mijn body/lichaam opnieuw moet gaan trainen in de scherpheid, maar wat ook inhoudt dat ik wellicht weer mezelf zal tegenkomen als de stress en woede dat zich hierin heeft gehuisvest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat een persoonlijkheid te vergelijken is met een huis, waarbij je in het ene huis anders bent in het andere, en je hierdoor minder graag sommige huizen binnengaat dan andere, welke allemaal gebasseerd zijn op het ontlopen van de angst ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat er maar 'e'en werkelijke reden is dat ik niet verander en dat is de ervaring van angst, en ik leef met mezelf op dit moment waarop ik angst ontloop, omdat angst mij stress geeft, en ik mezelf minder angstig heb gevoeld in de sloomheid dan in de scherpheid, maar hierdoor ook nog een ander fenomeen heb gecreerd dat ik door het minder fysiek actief te worden, ik actiever wordt als de mind, en hierdoor dus juist mezelf in een omgeving vormgeef dat alleen gebasseerd is op angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat scherpheid niet te maken heeft met stresslevels, want ik heb scherpheid gekoppeld aan haast, en de stresslevels komen opspelen in mezelf als haast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik sloomheid hier voornamelijk gecreerd heb als counteract op mijn haastig gedrag, waaruit de stress zich in mij werkelijk uit, ik realiseer dat stress een consequentie is van, een product is van de angst dat ik leef, en ik zie dat ik mezelf en mijn leven alleen nog maar vorm geef in en als angst, omdat alles wat ik was, alleen gebasseerd was op angst, en ik hier terugben als het begin van mezelf als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat ik hier niet kan wachten tot angst hier niet meer is, angst is het product van onszelf als mind, en de enige manier om ons hier te controleren, en ondanks mijn goede hoop dat angst zich ooit zal verwijderen uit mijn leven, realiseer ik me ook dat dit misschien de eerste keer zal moeten zijn dat ik echt voor mezelf opsta en de controle terugneem van de mind, omdat dit een van de dingen zal zijn, die de mind nooit op zou geven en ik hier dus sterk in zou moeten zijn in het trotseren van de angsten die ik werkelijk leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik hier angst leef, en niet helder zie hoe ik angst kan stoppen, omdat WIE ik altijd geweest ben is gebasseerd op angst, en dus alles wat ik weet te creeren is angst, dit houdt dus in dat wanneer ik aan mezelf als angst denk, ik alleen maar mezelf zie in en als deze angst, en mezelf niet als angst trotseer, omdat ik het idee heb dat ik om angst te trotseren ik hier een multitude van angst moet creeren om mezelf hier weer oog in oog te moeten laten staan en ik het keer op keer heb afgelegd, want het is mij niet werkelijk opgekomen dat angst gewoon gestopt moet worden door het telkens keer op keer niet te leven, en de consequenties die er uit voort komen maar voor lief te nemen, omdat ik geen andere manier meer zie om werkelijk angst niet meer te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat ik telkens in mijn mind ben als angst en kijk wat ik kan doen, omdat ik geen idee hebhoe ik mezelf hier zonder ansgt nu richting moet geven, ikbegrijp ook dat ik op een punt kom waar ik angst zal trancenderen en mezelf in de werkelijk vrijheid zal ervaren ipv de illusionaire vrijheid dat ik hier heb geleefd en aan heb willen vasthouden.

Ik zie en realiseer dat ik mezelf hier echt anders moet gaan leven en de consequenties ervan maar voor lief moet nemen, ik kan niet zien of dit beter of er slechter op wordt, want wat ik alleen zie is angst.

Ik zie en realiseer dat mijn slapende houding niet meer is geweest dan een persoonlijkheid om mijn angst in toomte houden.

Ik zie en realiseer dat ik angsten zal gaan zien die misschien heel klein zijn, maar welke ik kan stoppen, ik moet mezelf hier vernieuwen en stoppen met mijn oude zelf te zijn.

Ik zie dat ik geen beroep kan doen op mijn mind om mij hiermee te helpen,ik als ze mind wilt winnen van mezelf als physicaliteit, en dat moet maar eens afgelopen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat mijn actieve houding alleen in een klaslokaal naar voren komt, waar juist de slome houding beter gewaardeerd wordt van mij, maar ik kan alleen maar 1 werkelijke houding leven, en dus wordt ik ook sloom na een klassikale les en als ik naar huis naar vrienden ga of uitga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om meer punten te verwerken dan ik werlijk op dit moment moet doen om het praktisch te houden. Hierdoor laat ik dit blog nu voor wat het is en zal doorgaan met een nieuw punt in een nieuw blog.

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:38
door Reginald
Dag: 88 Een Goed Slecht verhaal
Ik realiseer me vandaag hoeveel ik eigenlijk als het verleden leef, en hoe ik, net als mijn verleden, het verleden als uitgangspunt neem, en hierdoor het verleden blijf creeeren ipv nieuw hier te zijn.

Kijk maar eens: visualiseer jezelf eens dat je vanaf het een op het andere moment, compleet anders bent, je compleet anders gedraagt, en dat je jezelf vanuit je eigen lichaam observeert en zoiets hebt van: Ja ik ben nu wel echt anders. Waarom kunnen we dit ons wel visualeren, maar niet leven?
Juist: Angst. Juist:vasthouden aan jezelf als je verleden.

Ik ben dus geen vreemde eend in de bijt, maar benoem het hier zodat iedereen dit kan zien.

Ik reed rond in mijn auto en luisterde naar de Atlanteaan Deel 13/14. Ik kreeg hierdoor antwoord op een vraag dat ik eerder stelde uit het eerste interview van Anu, waarin hij verwees dat de connectie tussen de levensbron-substantie was verbroken. Het is fascinerend om te zien en vooral te luisteren hoe wij ons als het verleden hebben vorm gegeven en nu hier zijn in deze totale afgescheidenheid. Voor de lezer waarbij dit punt niets zegt, geen probleem, check Eqafe.com. De nederlandse versies zullen er snel aankomen!

Een van de redenen dat ik vasthou aan mijn verleden is de schaamte. Ik zie zoveel zaken waarbij ik eerst een specifiek standpunt had en nu een totaal ander standpunt. Dat is het leven zullen sommige zeggen, maar het enige dat ik zie is dat ik zo ver verwijderd was van de werkelijkheid, en dat ik sommige standpunten heb verdedigd puur voor een punt van zelf-behoud als idee.

Bijv. Ik zat een keer in een lezing op de Radboud universiteit. Deze man ging het hebben over Geestenwetenschap of Religie. Je merkte aan zijn houding dat hij het punt fascinerend vond, vanuit een ' ik sta hier ver boven ' punt, wat ik niet echt relax vond. Daarbij zij hij: "sommige mensen gaan zelfs zover, dat ze zeggen dat alles dat hier is verbonden is. Wat ik ook niet geloof." En tja, wetende hoe moleculen en de wereld werkelijk opgebouwd is, was dit wederom een schop tegen een zeer been. Enfin, bottomline was dat een religeuze ervaring van iets meers eigenlijk alleen tot stand kwam door de activatie van een specifiek hersenengedeelte. Toentertijd, was ik nog vrij bezeten door de werkingen van Energie, Materie, en hoe deze verbondenheid wellicht een effect had op onze psyche. Bijvoorbeeld: Een universeel brein/geest, waar we allemaal mee verbonden waren, wat ik mathematisch best allemaal kloppend kon maken.

En nu ben ik hier, wetende dat hij een punt van werkelijkheid aangaf om een groot ' menselijk mysterie' te ontrafelen en dat inderdaad deze 'ervaringen van energie' dat we kennen als emotie/gevoel hier robotisch tot stand komt.

Ik ervoer veel weerstand bij deze lecture en verklaarde de man als onwetend, gezien het feit dat hij bijv. op zo'n fundamenteel punt als 'materische verbondenheid' de plank mis sloeg.

En dit zijn punten die ik vasthou als mijn verleden. Punten die ik niet wil vergeven/vergeten, omdat ik mezelf t erg aantrek dat IK, dit heb kunnen doen. Ik stelde mezelf boven deze man, omwille mijn eigen punt van ego en onwetendheid. Ik wuifde alles weg als onzin, puur en alleen om dat deze 'man van educatie' de fundamentele leer van de nieuwe wetenschap gewoonweg naast zich neerlegte, en de mens inderdaad als een simpele robot neerzette. Wij zijn simpele zielen inderdaad, en hoe wij leven is simpel en mathematisch uit te leggen, maar het gaf mij geen antwoorden op de diepere vragen die ik zelf had, het gaf mij niet datgene dat ik wilde horen. Ik wilde een verklaring, waarom dit allemaal zo was, hoe het we samen kunnen komen, hoe we een ander leven kunnen gaan opbouwen. Ik wilde niet alleen verklaringen, maar ook oplossingen voor onze afgescheidenheid. Hoe kunnen we lijmen? Hoe kunnen we dit oplossen? Wat geeft deze informatie weer, zodat ik er ook praktisch wat aan heb.

Dat was mijn algehele frustratie, en geen enkele ' geleerde ' kon dit voor mij uitleggen.

Dus ja, ik schaam me voor deze situatie, omdat ik door de teleurstelling, mezelf boven deze persoon heb gesteld en hierdoor ook geen respect kon creeren voor deze persoon. Geen respect voor zijn contributie. En dit ligt niet in het verlengde van hoe wij normaal met dergelijke geleerden omgaan. " Zij verdienen ons respect. En het meeste geld. En waarom? Om peanuts. (of dit pinda's zijn of pauwenklootjes mag jezelf bepalen haha)

Ik weet niet zo goed hoe ik met deze situatie moet omgaan...

Had ik teveel zelf-respect of eigendunk om respect te creeren voor deze persoon? Of heb ik sowieso geen respect voor mensen? Want ja, meestal komt respect voort uit het ' onder de indruk zijn ' en dat heb ik gewoon niet. Met welke informatie je ook komt, onder de indruk ben ik gewoon niet meer van het verhaal. En wat ik bedoel met onder de ' indruk ' is dat het voor mij niet als een donderslag mijn leven op de kop kan zetten. Interessant, kan het zijn, maar geen enkel verhaal kan mij werkelijk nog in die mate boeien.

Een gedachte die nu opkomt is: Komt dit misschien omdat ik wil dat mensen onder de indruk zijn van mijn verhaal? En dat misschien te weinig ' respect ' heb gekregen voor wat ik al gelopen heb en wat ik bereid ben om te lopen? Het klinkt Valide. Het voelt Valide. En ik zie er validiteit in.

Is dit waarom ik juist dan dit 'segment', deze herinnering, niet kan vergeven/vergeten? Boos dat mensen niet luisteren naar MIJN kant van het verhaal? Maarja wat doet mijn verhaal er toe op een grotere weegschaal?

Ik zie dat dit inderdaad een patroon is geworden. Waarbij ik eerst super geinteresseerd was in wie iemand was, hun verhaal, en hun eigen importantie, maar ik naar mate de tijd, steeds minder geinteresseerd ben geworden in anders mans hun verhalen, en niet zozeer omdat ik het allemaal al eerder heb gehoord, of dingen heb gehoord in de verschillende contexten dat ik precies kon aanwijzen waarom iets gebeurde, en wat het probleem nu werkelijk is. Maar meer dat ik er gewoon geen energie meer in wil steken dat deze verhalen mij zullen gaan beinvloeden als Wie ik ben en Wat ik ga leven. Dat is eigenlijk het voornaamste dat ik eigenlijk verwacht wanneer mensen luisteren naar ' mijn verhaal '. En niet dat ze onderste boven er van staan, maar dat ze zullen veranderen door ' mijn verhaal '. Dat wat ik te vertellen heb, dat wat ik meegemaakt heb, waarom ik ben zoals ik geworden ben, en waarom ik doe wat ik nu doe.

Gezien dit verhaal is het helemaal niet zo gek als je weet dat ik best wel een probleem had met mezelf, waarbij ik mezelf zag als een echte egoist. Niet dat ik het kon uitleggen waar het vandaan kwam. Of wat ik verlangde, anders dan dat mensen naar mij " LUISTERDE", Dat zij mij hoorde. En is dat niet het grootste probleem in ons leven, dat wij allen ons nooit ' gehoord ' voelen.

Er gaat een gedachte door mijn hoofd, " wat moet ik nou doen met dit blog?" Wat moet ik vergeven? Wat moet ik opgeven? Want wat ik moet opgeven zie ik niet zo 1,2,3.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik mijn eigen verhaal niet wil opgeven, ookal zie ik dat mijn eigen verhaal nu een belast wordt in mijn proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te veranderen, omdat bij het veranderen van mijzelf, mijn verhaal zal veranderen, ten nadele van de focuspunten die ik normaal in mijn verhaal naar buiten zou brengen of welke zouden functioneren als de pilaren van mijn verhaal, wat ook uiteindelijk de boodschap zal doen veranderen die getrokken kan worden vanuit mijn verhaal. En de wending die het verhaal gaat nemen, is alles behalve een verandering waar ik over op kan scheppen, en dat zint mij niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat ik mijzelf als verhaal geen andere wending wil laten nemen, omdat er niets verlangensbaar is in de wending dat dit verhaal zou nemen, omdat de wending die het verhaal neemt, is dat ik het mezelf allemaal onnodig moeilijk heb gemaakt, oneerlijk geweest ben naar mezelf en naar anderen, terwijl ik ervan overtuigd was in heel mijn ' gevoelsleven' dat ik oprecht was en eerlijk was, inziende dat ik inderdaad eerlijk was naar mijzelf als ' gevoelsleven' maar niet als mijn werkelijke leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om mezelf opnieuw vorm te geven en perse wil vasthouden aan mezelf als verleden, omdat ik weet dat er niets noemswaardig gebeurd is in mijn leven waar Ik daadwerkelijk ook respect voor heb kunnen creeren naar mezelf toe, wat ook deels een reactie patroon is, doordat mensen soms wel aangaven respect te hebben voor mij, wat ik wegwimpelde als het zijnde onzin, of dat ze niets gewend zijn, omdat anders ik dit verhaal, in zijn context en gevoelsleven, hier helemaal niet meer in stand kon houden. Ik ben het voorbeeld van een slecht verhaal, en dat leefde ik met al mijn mimiek en bravour, een hele goede acteur, die zijn tijd heeft staan te verdoen met het leven van een slecht verhaal omwille van het verhaal en de gekruide stukken die ik erin heb kunnen creeeren.

Ik stel mezelf als doel mezelf te realiseren dat ik mezelf als slecht verhaal heb willen leven, en mezelf geen kans gaf om mezelf aan t epakken en hierdoor ook geen werkelijke fysieke verandering VOOR MEZELF wilde creeren, ik creerde een betere wereld, door mezelf hier neer te zetten als het slechte verhaal, zodat anderen het goede verhaal konden leven, en gaf hierbij in, het verhaal van de zelf-opoffering die geimpregneerd is in mij, door een voorbeeld te nemen aan een gekruisigde jezus. Een slecht verhaal, dat kennelijk goed zal moeten brengen, maar het heeft niets werkelijks goeds neergezet en alleen maar verdeeldheid en wanhopige zielen, wachtend op hunzelf als de verlossing.

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:38
door Reginald
Dag 89: Droom
Gisterochtend werd ik wakker met na een droom.

Ik verschuilde me achter een bosje of een steen, dat maakt niet uit voor het verhaal.
Ik ontweek kogels van een vrouw die mij aan het beschieten was, vanachter een half op de weg staande auto zoals je dat weleens in films ziet, waarachter ze beschutting konden zoeken.
Ik keek soms over mijn schouder wanneer er geen kogels zouden vliegen.

Ik voelde me niet vreemd of in het bijzonder angstig in deze situatie. Het was een situatie waar ik al vaker in had gevonden. Een vreemde die op een of andere manier ' achter mij aan komt / het op mij gemunt heeft '. Het voelt niet persoonlijk, het is niet in het bijzonder 'mij' waarop geschoten word, het is meer alsof deze persoon dit doet om de situatie te bevechten en ik zit IN die situatie.

Toen dit voorbij was en ik een winkel in kon sneaken, was dit voorbij. Wel rekening houdend met wat ik net had meegemaakt ontmoette ik iemand. Een leuke meid dat geinteresseerd was in mij. Maar ik kon me hier niet volledig aan overgeven ondanks dat ik me blij voelde en prettig. Er waren acceptatie problemen vanuit haar ouders ofzo. En het gevoel kwam eigenlijk precies zo overeen als hoe ik mij moest verstoppen in die situatie waarin op mij geschoten werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om dit rustige maar toch alerte houding te accepteren als mezelf, omdat ondanks het 'rustig' is en ik niet uit mijn vel spring van angst of boosheid, weet ik dat onder deze omstandigheden ik mezelf een overlevingsmechanisme heb aangeleerd om zo goed mogelijk en ongeschonden uit de situatie te komen, waarbij ik puur hier ben als instinct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat het eigenlijk dit instinct is waar ik mijn leven op basseer momenteel, waarbij ik koud en kil moet blijven, alert en afstandelijk, om op de situatie zo goed mogelijk te anticiperen, omdat ik 'weet' dat dit nog zoveel vaker zal gaan voorkomen, zonder te zien hoe ik een dergelijke situatie misschien wel voor mezelf creeer, omdat ik deze situatie eigenlijk in mezelf heb bestempeld als een feit van MIJN leven, wat inhoud dat dit een onderdeel is dat de opmaak is van mijn leven en dus levenshouding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om deze situatie een deel te maken van mijn leven, puur en alleen omdat ik niet zie hoe ik deze situatie voor mezelf creeer en het geaccepteerd heb als een situatie waarbij ik een slachtoffer ben van en in de omstandigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat het onderhuidse verlangen in mij huist om ook voor mezelf te spreken in deze situaties en geen slachtoffer meer te zijn van de omstandigheden, al betekent dit eigenlijk dat ik wel het verlangen heb om op te staan in deze situaties, maar dit niet doe en de huidige gang van zaken accepteer, omdat ik in dit voorbeeld, bang ben om mijn leven te verliezen/gewond te raken, en in de tweede instantie, ik wellicht aan het kortste eind zal gaan trekken, wanneer deze dame zich niet zal verwijderen van de relatie die zij heeft met haar ouders, en het gekke is dat een scenario waarbij ik dit wel doe, vrijwel niet gevisualiseerd kan worden door mij, wat inhoudt dat ik zelfs als mind hier geen werkelijke fysieke referentie van heb in mezelf dat ik kan gebruiken om mezelf mee te programeren, zelfs niet in polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om deze situaties te accepteren zoals het is, alsof het iets karmisch is, iets dat bij mijn leven hoort, iets waarvan het willen veranderen en gaan veranderen hiervan ingaat tegen ' zoals het hoort te zijn '.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om me machteloos te ervaren wanneer het gaat door een samenhang van omstandigheden en jarenlange programmering en ik sta er niet tegen op, want ik begrijp hun, ik begrijp de situatie, en begrip heeft bij mij altijd direct geleidt tot een acceptatie van de situatie, vanwege de zinloosheid dat ik niet de gehele situatie kan veranderen van onideaal naar max-ideaal, zonder te zien dat het aanpakkeen van 1 punt al het effect kan hebben dat de hele equation/vergelijking zal veranderen, maar wat tijd zal gaan kosten en geen directe visuele of aantoonbare of opmerkbare effecten zal hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om kleine dingen te veranderen, omdat ik zie dat ik niet direct van onideaal naar max-ideaal kan gaan, en hierdoor het idee heb dat het daardoor toch niets uitmaakt, terwijl ik ook zie dat het wel wat uithaalt, maar deze kleine dingen, 'te klein zijn als verandering' om er wat in/als mijn ego wat van te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om kleine dingen te veranderen, en situationeel maar 1 ding te veranderen, omdat ik mezelf gebrainwasht heb met het idee, dat ik het kleine niet eer, omdat alleen het grote het weerd is, en me dus alleen focus door deze brainwash op grote veranderingen, waar de meeste weerstand en de meeste handen nodig zal hebben, maar mezelf dit zie als mijn eigen verantwoordelijkheid, als goliath en david en dat er van mij verwacht wordt, als roeping en als verwachtingspatroon dat ik dingen voor elkaar krijg dat geen mens voor mogelijk hield.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om een realistisch verwachtingspatroon te creeren voor mezelf, omdat een gave dat mensen in mij bewonderde dat ik nog groots kon dromen, en mijn huidige intellect en know-how zie als een direct resultaat dat ik hier neerzet vanwege deze onrealistischheid.

Ik stel mezelf als doel mijn onrealistischheid te realiseren wanneer het gaat om zaken waarin ik zie dat ik mezelf uitput om te voldoen aan dit verwachtingspatroon waarbij ik mezelf drijf tot uitersten, en hierdoor de kleine veranderingen niet te eren en op waarde weet in te schatten, terwijl ik als mezelf zie dat deze zaken, funest zijn, voor een geslaagd product, geslaagde uitting, geslaagd resultaat.

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Geplaatst: 25 Dec 2012, 01:39
door Reginald
Dag 90: Geef iets aan een ander, maar niets aan jezelf!
Ik keek vandaag naar de support dat ik geef aan anderen en was eigenlijk verbaast.

Waarom kan ik wel de juiste support leveren bij een ander, maar niet aan mezelf? Of is de vraag eigenlijk: Waar geef ik mezelf niet de juister support en een ander wel?

Dat ik support kan geven is een ding waar ik niet aan twijfel. Ik heb dit keer op keer bewezen. Maar het verbaaste mij dat de support die ik kan leveren aan anderen, vrijwel niet naar voren komt als ik mezelf moet supporten.

Zoeist als, als ik support geef aan een ander, is het support van een vergevorderde, iemand die weet waar hij over praat, maar als het op mezelf aankomt, voel ik mij een beginner. "Ik weet niets. Ik kan de juiste support niet leveren. Ik heb iemand anders nodig om dit voor mij toe te lichten"

Ik ging vanacht slapen, nadat ik terugkwam van een kerstgala, en zag hoe ik mij achteraf niet toe stond om mij te vermaken. "Ik ken deze mensen niet. Hoe moet ik mij nou gedragen? Ik hoor niet 'bij' hun."

Later schreef ik een support mail en schreef een topic op het forum, waar ik vrij content mee was.

Dus vandaag bekijk ik de dag van gister en zie deze punten naar voren komen. En toen ik dit zag, dacht ik: What the heck?

Dit kan dus echt niet door de beugel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om dezelfde support te geven aan mijzelf als dat ik dat doe voor/aan anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om dezelfde support aan mijzelf te geven, die/dat ik wel kan opbrengen voor anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat ik anderen wel support kan geven, omdat ik bij anderen het bekijk vanuit de simpliciteit der dingen/van de dingen, en bij mijzelf alleen maar de opbouwende sores zie en me daarin gedraag zoals ik mezelf er altijd in heb gedragen "het komt goed, ik weet alleen nog niet hoe of wanneer, maar ik ga ervoor zorgen".

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat ik mezelf vandaag bekeken heb in de spiegel en zag dat dit niet overeenkwam, waardoor ik kan opmaken, en zien, dat ik andere mensen, en hun leven, belangrijker vind dan dat van mezelf, en dit is iets waar ik mezelf op veroordeel, omdat ik zie dat dit een programmering is van zelf, of altijd geweest is wie ik ben, en hierdoor geworden ben als wat/wie ik ben geworden, en tevens tegelijkertijd zie dat mijn houding ervoor gezorgd heeft dat ik zag dat het mogelijk is, om een leven van een ander, te waarderen op zijn meest ultieme en unieke waarde:leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet toe te staan dat het conflict in mij opgelost wordt als,het idee dat ik ben minder waard dan een ander, en het goede dat het mij gebracht heeft in mijn leven heen, en dus bestaat mijn primaire levenshouding in het kader/teken van een polariteit, omdat: Het zien van mezelf als minder, heeft ene positief effect gehad op anderen, en dat vindt ik fijn. Maar het zien van mezelf als minder, heeft een negatief effect op mijzelf, en dat vind ik niet zo fijn. Maar de positieve kant is wat de negatieve kant in dit conflict overruled.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om te zien dat ik een probleem heb met mijn visibility, doordat ik juist op deze manier leef, waarbij men eigenlijk in de schaduw hoort te leven, maar ik er alles aan doe in mezelf, als gevoel, en als zelf-push om niet op de achtergrond te raken en hierbij irrelevant te worden/zijn, maar het voelt zo fijn, wanneer anderen mensen zich echt fijn en geholpen voelen en dat vind ik belangrijker dan mezelf in dit geheel, ondanks dat het mijzelf kwelt, en pijn doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om ondanks de zelf-kwelling, door te gaan met het leven zoals ik dat op dit moment leef, want er is moreels niets verkeerds aan mijn levenshouding, echter de pijn die ik mezelf toebreng in de momenten dat ik het me realiseer is iets wat ik niemand gun, en verstop me hierdoor vaak en veelal achter houdingen en woorden, en bij oog contact, omdat mijn werkelijke boodschap eigenlijk is: Wordt alsjeblieft niet zoals mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om niet te zien dat ik in conflict ben met mezelf omdat ik wil en kan staan als een voorbeeld, een levend voorbeeld, maar het levende voorbeeld dat ik nu ben, is het voorbeeld van hoe je net niet moet leven, ik ben een goed slecht voorbeeld, en dat is altijd mijn ultieme punchline, wanneer ik het boekje open doe over mijn leven, waarbij ik vraag aan hen: doe het anders en beter dan ik, ik heb het al verpest, maar jij hebt nog een kans.

Ik zie dat door het leven van dit karakter: Wordt alsjeblieft niet zoals mij. Ik mezelf inferieur moet houden, tegen mijn eigen beter weten in soms moet handelen, en ik mezelf ineffectief moet opstellen in sommige cruciale punten.

Wanneer en als ik mezelf zie support geven aan een ander, kijk ik of ik deze support ook aan mezelf had geleverd, zo niet dan weet ik dat ik mezelf comprise en dat ik dit nu ontdekte karakter nog steeds leef.

Ik stel mezelf als doel de: "wordt alsjeblieft niet zo als mij" -karakter te corrigeren en mezelf opnieuw vorm te geven, zonder dat ik mezelf inferieur hoef te maken, om een leven van een ander in te schatte op zijn unieke en hoogste waarde; leven!

Dit karakter verdient een eigen stuk.