Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 25 Dec 2012, 01:39

Dag: 91 Ik zie: Zelf-oprechtheid & Compensatie
Ik zie dat ik moeite heb met het woord zelf-oprechtheid, waarom? Omdat ik eigenlijk alleen 'zelf-eerlijkheid' is wat ik ben gaan leven.

Maar wat is het verschil tusssen zelf-eerlijkheid en zelf-oprechtheid?

Als we kijken naar zelf-eerlijkheid, bestaat dat uit twee delen: Zelf en Eerlijkheid.

Toen ik het zat was om altijd maar te liegen en mezelf groot te houden, mijn gevoelens en emoties te onderdrukken heb ik besloten om eerlijk te worden. Dit hield voor mij in, dat accepteren dat wat er in mij omgaat en dit ook allemaal in leven brengen hier, als mijn werkelijke staat van wezen.
Voelde ik me kut, dan voelde ik me kut. Had ik twijfels in mijn gedachten, dan twijfelde ik en had ik geen oordeel. Als ik voelde dat ik iets wilde, moest ik hier voor gaan. Als ik verliefd werd dan was ik verliefd en klaar. Ik wilde af van die complexiteit dat zich voordoet bij het ophouden van al deze karakters, net doen alsof er geen vuiltje aan de lucht is, of dat ik zorgen vrij ben. Dat ik altijd zelf-verzekerd ben, dat ik altijd zelf-redzaam ben. Kortom dat alles wel goed met me kwam.





Toen ik toen begon aan het Desteni process, sprak zelf-eerlijkheid mij direct aan. Waarom niet? Hiermee maakte we het juist allemaal veel simpeler voor ons zelf, doen wat je moet doen en dat elke handeling een extentie is van jezelf. Kortom echt werkelijk leven.



Echter kwam ik hiermee in de problemen, toen ik zag dat deze staat van zijn ook NIET de oplossing was. Omdat waar je eerlijk naar bent is je systeem, je voorgeprogrammeerde en onbewust zelf-geprogrammeerde leven, de reacties, de gevoels, en de emoties die hierbij komen kijken. Ik zag dat dit niet de oplossing was en ben daarna, zo zie ik vandaag, tussen wal en schip geraakt.



Ik veranderde eerlijkheid naar zelf-eerlijkheid in mijn woorden, en wist dat er een verschil was tussen eerlijkheid en zelf-eerlijkheid, en ik dacht dat dit voldoende was voor mezelf om mezelf hier praktisch mee in te kunnen richten. Vele zaken heb ik praktischer kunnen inrichten inderdaad, want ik ben wel zo flexibel dat ik de definities en hoe ik de woorden leef, kan veranderen voor mezelf.


Maar ik zie vandaag dat dit niet voldoende is, want met de tijd hebben we zelf-eerlijkheid laten vervallen, omdat eerlijkheid teveel associaties heeft met het systematisch denken, en waarbij altijd zelf als zijn programmatuur geëerd wordt. Daarbij bestonden er teveel associaties die voortkomen uit religieuze achtergronden, dat dit woord te vervuild is geraakt, waardoor zelf als we dit zouden purificeren, er teveel problematiek zal optreden. Zelf-Eerlijkheid werd Zelf-Oprechtheid.


Echter ik zie nu pas dat ik mij helemaal niet gepurificeerd heb als dit woord, en dat ik ook zelf-oprechtheid niet volledig kan definieren. Het blijft bij een gevoel, het blijft een vaag iets, het blijft ontastbaar en ik zie dat ik hier erg grote problemen mee heb.



Mijn probleem zit het hem in het feit dat ik Eerlijkheid met kleine aanpassingen simpel kon doorvoeren. Ik kon eerlijk zijn dat ik me niet goed in mijn vel voelde, ik kon eerlijk zijn dat ik dirften had, ik kon eerlijk zijn dat ik niet perfect ben, maar eigenlijk was dit niets meer dan het accepteren van mezelf als voorgeprogrammeerde robot, waarbij ik geen keuzes had, geen alternatieven, ik deed wat het beste aanvoelde en dat ben ik gaan volgen. Dit is niet echt, het is niet meer dan het volgen van je eigen illusies.

Echter Zelf-Oprechtheid geeft veel meer aan. Op Recht (Zelf-Authoriteit), Op Echtheid (Op de werkelijkheid gebasseerd) Dus Zelf-Oprecht zijn is veel meer dan ik net in mijn stuk schreef over Zelf-Eerlijkheid. Er staan nu teveel gedachten en alles staat kriskras door elkaar in mijn hoofd, waardoor ik geen overzicht meer heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat mijn continue gedachten patronen recyclen, recirculeren, omdat ik ECHT wil zijn, voor mij was is ECHT zijn nog steeds gebasseerd op het werkelijk uitvoeren van wat er in je gedachten, gevoelens, emoties, en beredeneringen opkomt, en heeft Echtheid niets te maken met wat en wie we werkelijk zijn als daadkracht,autoriteit (grappig dat ik eerst Authoriteit schreef, De schrijver), omdat ik mezelf niet heb kunnen accepteren als de werkelijke schrijver van dit verhaal, want als ik werkelijk de schrijver zou zijn van mijn verhaal, betekent dit dat ik mezelf kan herschrijven, en voor mij ging het in eerste instantie alleen om zoveel mogelijk terug te lopen naar het begin, en wanneer het begin gevonden was, leven als dat begin, de erkenning dat je bestaat uit bepaalde punten en dit op en top en tot in de puntjes nastreeft, maar ik heb gezien en geleert dat dit niet is wat het beste is voor alles.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te geloven dat wanneer wij terugkeren naar onze orginele staat van zijn, wie wij ooit waren zonder de programmeringen en zonder alle poespas als collectieve brainwashing, dat wij dan, de belichaming waren van werkelijke goedheid, ik heb dit zo sterk gelooft, maar heb door daad en schaadt gezien dat dit niet waar is, ik herken nu het punt dat wellicht wij in en als onze orginele staat ons niet bewust zijn van het kwaad en de schade die wij aanrichten, omdat we het inherente idee hebben, dat alles wel goed komt, vanzelf, ooit, maar dit is niet waar en dit is niet werkelijk zo, want we zien in ons eigen leven dat vele dingen niet zomaar goed komen,en dat we er soms hard aan moeten trekken om dingen goed te krijgen, en dat we soms falen, ondanks onze harde werken, en onze beste intenties, en hierdoor zou zelf oprechtheid een rol moeten spelen dat zelf de touwtjes in handen heeft en verantwoordelijk is voor ieder zijn leven, omdat we niet bestaan in totale onafhankelijkheid van elkaar, maar als werkelijke afhankelijkheid en op een of andere manier wil ik dit idee van: De orginele staat + beste intenties = alles komt goed-idee niet loslaten, ondanks ik zie dat dit niet de formule is van succes en/of werkelijke zaligheid en/of harmonie.


Ik vergeef mezelf dat ik mezlef niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat zelf-oprechtheid het effect heeft dat er de harmonie zal optreden in zelf, als zelf, en in de omgeving dat op echtheid en op rechtheid is gebasseerd, waarbij elk deel gelijk is om zijn leven te schrijven, zolang dit maar in overeenkomst is met de harmonie dat nodig is voor de instandhouding v an de werkelijke belangen van alles in de omgeving en het balans in zelf noch in anderen verstoort zonder dat dit nodig is.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om werkelijk zelf-oprechtheid te gaan leven, om dat ik een harmonieus leven voor zelf en als zelf niet in het verschiet kon zien, nog mij proactief aangeboden werd door de mogelijkheden van mijn omgeving, hierdoor heb ik expres geleefd als de disharmonie, de disbalans dat ik hier kon vinden, en heb dit uitgedikt en uitvergroot voor mezelf, zodat ik hier in mijn programmering als Eerlijkheid kon leven, op zoek naar een moment van harmonie en balans, dat niet kwam, nog zich spontaan creeerde, en dus zie ik dat ik op rechtheid mezelf dit moet schenken, om mezelf de mogelijkheid te geven om te gaan leven in en als mijn volste capaciteit, ookal bestaat er geen externe oprechte gun factor om dit voor mezelf te creeeren.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat het geen excuus is, dat wanneer punten wegvallen of niet meer hier zijn, om een leven in disharmonie of disbalans te leven, alsof zelf iets kwijt is dat nodig is voor de harmonie of balans, echtheid dicteert dat ieder mens de verantwoordelijkheid heeft om de harmonie en balans terug te brengen in zijn of haar leven, en echtheid dicteert dat iedereen het recht heeft om dit te doen, wanneer dit niet onnodige verstoring veroorzaakt bijv. de omgeving in disharmonie/disbalans te brengen, zodat zelf zich in balans voelt, omdat dan de externe wereld de innerlijke wereld reflecteerd noch de dishamorie en disbalans te internaliseren zodat zelf in overeenstemming is met de externe wereld van disbalans, en hierdoor samen gezien worden als DE balans, dit is namelijk een leugen, om zelf als individu ondergeschikt te maken aan zijn werkelijke kracht en potentie, wat deze huidige wereld van disharmonie juist wilt verzekeren in elke individu.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik hier heb geleefd in en als het begrip van compensatie als mijn poging, externe en interne harmonie en balans te creeeren, echter compensatie geeft al aan dat er een disharmonie en disbalans bestaat, en dat compenseren niet de werkelijke oplossing is, want de werkelijke oplossing is een correctie, en geen compensatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat mijn compensatie gedragingen hier zijn, omdat ik altijd gedacht heb dat je het slechte wel met het goede kunt compenseren, zoiets als als op school waar je een 5 en een 7 haalt en een 6 gemiddeld staat, ik heb altijd op school een 8 mentaliteit gehad, maar sommige dingen begreep ik gewoon niet, en moest hierdoor steeds genoegen nemen met 5-en of slechter, en omdat ik geen zin had om mezelf toe te werken naar een werkelijke 6, heb ik het erbij gelaten zoals het was, en dus mezelf extra gefocust op vakken waar ik goed in was, om daarmee mijn 'slechte eigenschappen' te kunnen rechtvaardigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om de compensatie-mentaliteit te zien als een mentaliteit waarbij ik niet oprecht ben naar mezelf of naar anderen, maar zorgt voor een innerlijke competitie, dat zich uiteindelijk zal uiten in onvrede en overcompensatie, omdat datgene dat werkelijk aandacht nodig heeft, minimale aandacht van mij krijgt, omdat ik nooit gedacht had en gezien had, wat voor een impact dit zal hebben in de rest van mijn leven en hoe ik dingen aanpak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien mijn gedrag waarin ik mijn slechte punten compenseer door mezelf extra te laten exceleren in die punten waar ik reeds goed in ben, maar waarbij ik op een punt kom dat ik dit niet meer met elkaar kan compenseren, omdat ik mezelf niet meer kan laten exceleren, en hier alsnog tegen het probleem aanloop dat er consequenties zullen zijn waar van ik ze liever niet gezien had of gevoeld had.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat compensatie slechts een excuus is om dingen te accepteren die in feite onacceptabel zijn, maar acceptabel gemaakt worden. Ik zie ook dat ik niet de enige ben die leidt aan compensatie gedrag, maar iedereen in het systeem leidt aan compensatie gedrag, en omdat wij altijd compenseren, kunnen we werkelijke zelf-oprechtheid niet zien, laat staan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat excusen altijd gebasseerd zijn op 'compensatie', echter zie ik nu in dat ondanks we misschien gevoelsmatig en systematisch denken dat we het voldoende gecompenseerd hebben, compensatie is niet de oplossing voor de problemen die wij ervaren, compensatie is niet de praktische oplossing van hoe wij met problemen moeten omgaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik last heb van mijn compensatie mentaliteit, omdat ik zie als zelf-oprechtheid dat dit niet door de beugel kan, echter omdat ik soms geen zin heb om dingen werkelijk te corrigeren, of niet zie hoe de correctie daadwerkelijk een invloed heeft op mijzelf als harmonie en balans, laat ik het voor wat het is, en verdoem elke gedachten, emotie of gevoel dat in mij opkomt, op het moment dat ik weer geconfronteerd wordt met zaken die niet te compenseren vallen, 'ik doe toch mijn best?'

Ik zie en realiseer dat mijn problematiek met zelf-oprechtheid hier is vanwege mijn compensatie mentaliteit, wat nu precies ook een van de producten is van het kapitalistisch denken en hierdoor mezelf als oprecht leven hier mis.

Ik stel mezelf als doel mezelf aan te pakken als compensatie mentaliteit, dingen nog alleen te doen vanuit een principe en niet meer vanuit het gevoel of idee dat ik mij voldoende gecompenseerd heb op een of andere manier, maar er zeker voor zal waken dat ik dit niet tot het extreme breng, waarbij ik mezelf als rust en harmonie en gelijkheid zal missen.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 08 Jan 2013, 06:12

Dag 92: 31 december

Ik heb een turbulent leven op dit moment en heb sinds een realisatie van twee dagen geleden een nieuwe kijk gekregen op dingen.

Ik begreep waarom ik deze turbulentie ervaar. En hoewel ik deze realisatie niet met jullie kan delen, wil ik wel zeggen dat het gaat om 'closure'. Dat elk begin een eind heeft. En dat wij soms onszelf moeten pushen om tot dit punt van 'closure' te komen.

Vandaag heb ik na drie jaar de stap genomen om een van mijn oude vrienden weer te bezoeken. Het was fijn om hem weer te zien. Hoe vaak ik aan hem gedacht heb is misschien wel dagelijks, omdat ik dagelijks langs zijn buurt rij in mijn auto. Hoe langer je iets uitstelt, des te hoger te drempel, maar sinds mijn realisatie ben ik anders gaan aankijken naar deze drempel. Het moest eens afgelopen. Want het is niet meer dan Angst.

Mensen zijn zo veranderlijk. En dat weten we allemaal. Op dit moment ben je zus, en op het andere moment ben je zo. We kunnen nergens meer van op aan, en dit wetende, van hoe wij zelf in elkaar steken, maakt de angsten die wij leven, misschien enger dan het werkelijk is. Angst is niet meer dan een confrontatie, en het ontlopen van de confrontatie is alles wat de Angst in stand houdt.

Ik ben daarna Oud en Nieuw gaan vieren, en heb me vermaakt. En door de vele gesprekken die ik vandaag gevoerd heb, is me weer eens duidelijk geworden, hoeveel wij allemaal op elkaar lijken als ons ingevulde leven.

Ik heb een gesprek met mijn moeder gehad, en opeens kwam er weer een ervaring in mij omhoog dat ik tijden niet gezien had, ik wilde situaties fixen.

"als het aan mij lag was dit 1,2,3 allemaal verdwenen"

Maar het ligt niet alleen aan mij.

En de verbazing dat ik zo intiem met mensen kan praten die op dat moment intiem kunnen zijn met zichzelf, is voor mij -ondanks de besproken zaken- erg fijn. Maar ik kwam tot dat punt dat ik mezelf afvroeg: "waarom kan ik dit wel en anderen niet?" Ik wilde alles goed maken voor iedereen, puur en alleen omdat ik dat 'kan'. Ik heb die mogelijkheid. Die gave zoals mensen dat soms beschrijven.

En daardoor zie ik dingen als alleen MIJN verantwoordelijkheid hierin. Hoezo kan ik dit wel, en anderen niet? Maar het is niet zo dat ik uniek ben als deze 'gave'. Alleen niemand wilt dit ontwikkelen. Dus zijn dingen dan alleen MIJN verantwoordelijkheid, puur en alleen omdat zij dit niet voor zichzelf ontwikkelen? Is mijn doel om verantwoordelijkheid te nemen voor iedereen die dit niet doet?

Gevoelsmatig heb ik mijzelf ooit aangeleerd, dat het antwoord hierop Ja was. Omdat ik in mijn wezen streef naar een harmonie. En dat ik heel veel over heb om dit te bewerkstelligen. En mijn gevoel heb ik destijds kunnen verantwoorden door te kijken naar ons grote voorbeeld Jezus. Maar ik heb in mijn proces de lering getrokken dat Jezus zijn expressie niet de meest zelf-oprechte expressie is die er ooit bestaan heeft. Jezus vergat zichzelf, en offerde zich op voor de mensheid. En deze self-less ness had ik maar geaccepteerd als het zijnde: dat moet dan maar. Het leven draait niet om mij. Maar wie of wat is leven? Dat ben ik toch zeker? Dus het antwoord als de symbolishce uitleg van jezus aan het kruis klopt niet. En dus is deze kruiziging van zelf, gezien als 'de oplossing' levert slechts een veld van kruizen op, waaraan men vastgespijkerd zit, of onder begraven ligt.

Ik ga nu mijn bed opzoeken. En de zelfvergeving en de additie tot deze blog zal snel volgen.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook

Gebruikersavatar
Reginald
Berichten: 176
Lid geworden op: 04 Feb 2009, 00:56
DIP: Ja
Locatie: HERE
Contact:

Re: Een Jongen z'n Reis naar 't Leven

Berichtdoor Reginald » 08 Jan 2013, 06:13

Dag: 93 Kracht geven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om kracht te geven aan derden.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om kracht te geven aan derden, zodat zij meer kracht hebben over mij dan ik over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om kracht te geven aan derden, zodat zij meer kracht hebben over mij dan ik over mezelf, en mij probeer in te schikken in die kracht die zij gebruiken of misbruiken en het hierdoor aanvoelt alsof dingen, mijn leven, nutteloos is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om kracht te geven aan mensen, om hen te empoweren, maar wat ik werkelijk geef aan hen is de kracht om mij te overpoweren. Ik begrijp dat daarom mensen niet graag anderen empoweren, omdat jezelf overpowert voelen en in een situatie te leven waar je altijd overpowert ben is geen leven, maar een inschikking, waarbij je maar het beste kunt maken van de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mijn kracht ben gaan 'weggeven' volgens mijn idee en mijn gevoel, om mij in te kunnen schikken in de wijze van de wereld, en wat mij geleerd is dat wat je gegeven hebt, mag je niet meer terugvragen/vorderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat het weggeven van mijn kracht een idee is, dat correspondeert met een gevoel in mij, van het willen dienen, om op die manier mijn bestaanrecht te kunnen veiligstellen in deze wereld, want 'kracht' dat hoorde niet in mijn levenspad, gegeven levensdoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik altijd heb gewild dat mensen zich lekker voelen, hierdoor heb ik hen de kracht gegeven om over mij te heersen en meer te zijn dan mij, en ik heb dit geaccepteerd tot aan de dag van vandaag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om het geven van kracht aan iets buiten mij, zo natuurlijk aanvoelt voor mij, dat ik mezelf opnieuw moet vorm geven wanneer ik dit niet meer toesta en toelaat, en mezelf hier als de kracht kan ontwikkelen en ontplooien.

----------

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om kracht te geven aan ... om mij van mijn stuk te mogen brengen, omdat hij hoger in rang staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om kracht te geven aan ..., omdat ik geen power over hem heb en hierdoor automatisch hem de kracht geef, omdat ik hem ben gaan zien als rechtmatige eigenaar van mijzelf als kracht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om de situatie te willen overpoweren, doordat ik mijzelf als kracht weggeef en mezelf probeer te herwinnen door het creeren van energie, zonder te zien dat ik simpelweg hier kan stoppen met het weggeven van mezelf als kracht waardoor ik iemand ander de kracht niet geef om mij hier te overpoweren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf n iet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf altijd defensief of aanvallend opstel, omdat ik weet dat ik mijn kracht weggeef, of dat ik iemand de kracht geef om mij te overbluffen, of te overpoweren, omdat dit altijd zo geweest is en daarom houd ik niet van conflict situaties, omdat ik bang ben voor de consequenties van de kracht die ik anderen geef, maar niet van mezelf heb mogen veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat angst situaties voor mij creeer, om zo te realiseren dat ik mezelf als kracht niet moet misbruiken, het geven van kracht aan iemand die niet handelt vanuit het beste voor alles en iedereen, is zelf-misbruik, geaccepteerde zelf-misbruik.

Ik leer mezelf opnieuw vorm te geven hier als kracht, waarbij ik realiseer dat ik hier ben als de kracht dat ik ben, en dat wanneer ik mijzelf overpowert voel, defensief of aanvallend voel opstellen, dat ik de situatie of een persoon de kracht geef om dit te doen.
Bekijk mijn video's op | Youtube | AntiHate
Lees mijn blogs op | Blogger (7yrs to life in dutch) | Unsharedstories.com
Bevriend me op | Facebook


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten

cron