Marja's mars naar leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 27 Mei 2013, 23:06

Dag 1 Kindermisbruik

Ik reageer op een documentaire die Martijn poste op Facebook van Toos die vertelt over de verschrikkingen die haar als kind aangedaan zijn dmv de meest verschrikkelijke vormen van misbruik. In eerste instantie kon ik maar 4 minuten kijken maar ik besefte dat ik hiervoor niet mijn kop in het zand kon steken en ging later op de avond toch de hele film bekijken. Een gevoel van walging en verdriet overspoelde me en ik besefte dat ik hierover de volgende zelfvergevingen moest schrijven en uitspreken.

Ik vergeef mezelf dat ik me zelf heb toegestaan en heb geaccepteerd niet te willen kijken naar haar film om niet de pijn te hoeven voelen die haar is aangedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik me zelf heb toegestaan en heb geaccepteerd niet te willen geloven dat zulke verschrikkelijke dingen plaatsvinden in een wereld waar ik in leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat in deze wereld zulke afgrijselijke dingen als kindermisbruik, geweld, rituele verkrachtingen plaatsvinden in deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat personen met zoveel aanzien in deze wereld kinderen misbruiken, verkrachten en vermoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd te willen leven in een mooie vredige harmonieuze wereld waarin zulke dingen als seksueel misbruik niet .

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik diep in mezelf wist dat seksueel kindermisbruik in de vorm van rituele verkrachtingen bestaan maar het niet wilde weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat als ik naar mijn kleinkinderen kijk ik bang ben dat hun ooit iets in die vorm zou kunnen overkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik verdenkingen heb naar de vader van mijn kleinkind dat hij haar seksueel heeft misbruikt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik de laatste twee dagen met verdriet en angst heb rondgelopen over hetgeen ik in deze documentaire heb gehoord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik verder moet leven met de kennis dat dit soort misbruik heden ten dage nog steeds plaatsvindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat over deze documentaire niets wordt geschreven in de Nederlandse media.

Wanneer ik zie dat in mijn mind angst, verdriet en walging opkomt dan stop ik en adem.

Ik stel mijzelf te doel dat als ik angst, verdriet, walging voel opkomen dan adem ik en geef deze gedachten/gevoelens geen kans om te bestaan.


Dag 2 Hoe word ik een verantwoordelijke oma?

Het weekend logeren onze kleindochters bij ons, zodat mijn dochter, die alleen voor ze zorgt dan even wat tijd voor haar zelf heeft. Ze zijn bijna 4 en 2. Op zondagmiddag neemt ze hen dan weer naar huis.

Ik heb dit op me genomen omdat ik weet dat ze het echt nodig heeft en het anders ook niet redt in haar eentje, maar het valt me ieder weekend toch heel zwaar. Dit komt vooral omdat de oudste helemaal niets van anderen aanneemt, totaal niet luistert en een keel van jewelste opzet als ze haar zin niet krijgt. Dat is niet het ergste, maar ze pakt ieder speeltje van haar zusje af en duwt en slaat haar ook om de haverklap. Ze is vreselijk jaloers. Ik weet dat kinderen een spiegel voor ons zijn en er zal heus een groot deel van mezelf gekopieerd zijn en ik probeer hier ook naar te kijken. De meisjes groeien op zonder vader en hij is ook de reden dat we 1,5 jaar geleden plotseling naar het buitenland zijn verhuist zodat er geen contact meer kan zijn. Hij heeft de oudste ontzettend bang gemaakt in de paar keer dat hij alleen omgang met haar had en we verdenken hem er ook van haar misbruikt te hebben, alleen weten we niet wat er precies gebeurt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd het weekend met mijn kleindochters als moeilijk te ervaren omdat er nooit een ontspannen, gezellige sfeer is en de oudste de jongste altijd domineert en plaagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd mijn oudste kleindochter lastig te vinden omdat ze nooit wil luisteren, altijd dwars is en eigenlijk alleen maar gezellig doet als haar zusje er niet bij is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd mijn jongste kleindochter liever te vinden dan de oudste en dit misschien ook laat merken aan de oudste.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik niet weet hoe ik hier verantwoordelijk mee om moet gaan en steeds weer in mijn mind ga zitten en probeer een oplossing te bedenken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat als de oudste zich heel dwars gedraagt ik dan denk “ze lijkt precies op haar vader”.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik vaak boos op haar word en mijn stem ga verheffen uit moedeloosheid en machteloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik verdrietig word van het feit dat ik totaal geen invloed op haar kan uitoefenen om haar wat aardiger naar haar zusje te laten zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik bang ben om een slechte invloed op hen beiden te hebben omdat ik het ook niet weet.

Als ik zie dat ik het moeilijk vind om met mijn kleindochters om te gaan stop ik en adem en realiseer me dat het hebben van die gevoelens, gedachten en emoties niet echt zijn en mij ervan weerhouden om echt te leven.

Ik stel mezelf ten doel om mijn kleinkinderen als mijn spiegel te ervaren en hierin mijn patronen te ontdekken.

Ik stel mezelf ten doel niet met mijn gevoelens en emoties meer mee te gaan en geen oplossingen meer proberen te bedenken maar binnenkort een boek van Eqafe te bestellen dat over dit onderwerp gaat en me hierin te verdiepen.

Dag 3 Omgaan met aandacht voor mezelf

De recente twee blogs die ik heb geschreven hebben een aantal likes en reacties opgeleverd en ik heb gemerkt dat ik hierdoor ontzettend geraakt word: het huilen staat me nader dan het lachten. Ten eerste denk ik: ze geven me wat aandacht omdat ik net gestart ben en me een zetje willen geven . Ten tweede denk ik: wat een aardige mensen om mijn blogs te liken, de meeste zullen het Nederlands wel niet begrepen hebben maar reageren toch positief. Eigenlijk vind ik dat wat ik heb geschreven waardeloos is, slecht geschreven want zelfs in het Nederlands kan ik me niet goed uiten, laat staan in het Engels. Ik vind het ook moeilijk om mijn gevoelens/emoties/gedachten te omschrijven, alsof er iets anders op papier komt dan wat er in mijn mind omgaat.

Een keer kreeg ik een reactie in mijn email van mijn buddy in de Dip-Lite cursus en ik schrok me dood want dacht dat ik iets niet goed had gedaan, maar daarentegen maakte ze me een complimentje.

Dus ik kan niet omgaan met positieve en negatieve feedback, kortom ik kan de aandacht niet verdragen.

Als ik goed naar mezelf kijk zie ik: liefdeloosheid naar mezelf, mezelf niets waard vinden, mezelf dom vinden, mezelf niet goed genoeg vinden, aan de andere kant zie ik ook arrogantie, betweterigheid, trots, kritiek naar anderen en koppigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen positieve en geen negatieve aandacht te kunnen aanvaarden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat als iemand mijn blog/bericht liked diegene het niet echt meent, maar mij een zetje wil geven omdat ze me eigenlijk dom en nietszeggend vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat ik het niet waard ben om een positieve reactie te krijgen en dan direct denk, ze zullen me wel hopeloos vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik me niet kan uitdrukken in mijn eigen taal het Nederlands, laat staan het Engels.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als iemand mij een complimentje maakt over mijn taalgebruik, ik denk dat kan niet waar zijn, ze doen het alleen maar om aardig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beperken door te denken dat ik me niet goed kan uitdrukken in een of andere taal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als dom, nietszeggend, oninteressant en saai te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf arrogant, betweterig, trots en kritisch naar mezelf en anderen te gedragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn fouten te maken en hiervoor op mijn kop te zullen krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet goed de DIP Lite cursus te kunnen volgen omdat mijn Engels zo gebrekkig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang zijn om fouten te maken als ik Kroatisch spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat als ik deze zinnen hardop uit wil spreken ze bijna niet uit mond kunnen komen en er alleen maar tranen komen.

Als ik een positieve of negatieve reactie heb op mijn blog dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat al deze oordelen over mezelf als dom, nietszeggend, waardeloos, arrogant, kritisch, betweterig, oninteressant patronen zijn die ik gekopieerd heb van mijn ouders, grootouders en generaties daarvoor en dat dit alleen maar kan bestaan als ik dit denk, voel en geloof.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met schrijven in mijn blog in het Nederlands en DIP-lite in het Engels om erachter te komen hoe mijn mind werkt en dan zelfvergeving/zelfcorrectie toe te passen.

Dag 4 Een Desteni-volger ontdekt in Dalmatie

Gisteren heb ik op FB allerlei mensen van Destoni toegevoegd en gekeken hoeveel mensen in Kroatie met Desteni bezig zijn.

En ja hoor ik vond iemand, die bleek ongeveer 20 km hiervandaan blijkt te wonen en we raakten aan het chatten op facebook. Zijn reactie was grappig toen ik me aan hem voorstelde: hehe eindelijk iemand in Kroatie gevonden die ook met Desteni bezig is blijkt het een Nederlandse te zijn. Hij vertelde dat hij al jaren bezig is en graag een groep wilde vormen met meer mensen, maar nooit iemand heeft gevonden. Maar hij was positief in een jaar was het aantal verdubbeld: 1 + 1 = 2. We spraken nog over het feit waarom bijna niemand in Kroatie geinteresseerd is en er toch veel armoede hier is en hij zei: ze haten rijken, maar ze willen wel zelf rijker zijn dan een ander. Gek eigenlijk dat de interesse in Slovenie veel groter is (als ex-Joegoslavische republiek).

Het feit dat ik nu hier woon en weinig contacten heb vind ik moeilijk. Toen Martijn vertelde dat de Nederlandse groep af en toe bij elkaar komt om ervaringen uit te wisselen voelde het gemis heel sterk. De laatste meeting in maart was ik toevallig in Nederland in Rotterdam dus ik had best van de partij kunnen zijn maar ik had me nog nergens aangemeld.

Ik zal me moeten beperken tot facebook / email contact, maar fysiek contact is toch heel anders.

Ik mis het gemak van je eigen taal spreken enorm, terwijl ik me best goed verstaanbaar kan maken en heel veel versta, maar er kan ook nog heel veel verbeterd worden.

Ik vergeef me zelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd teleurgesteld te zijn dat er zo weinig mensen in Kroatie geinteresseerd zijn in Desteni.

Ik vergeef me zelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd zo blij te zijn de enige geinteresseerde in Kroatie op facebook te hebben gevonden.

Ik vergeef me zelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd me eenzaam te voelen in een land waar ik de taal niet 100% spreek en waar ik weinig mensen ken.

Ik vergeef me zelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd hier in Kroatie bijna altijd Nederlands te spreken behalve naar de televisie kijken en luisteren weinig vooruitgang boek in het leren van de taal.

Ik vergeef me zelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd als ik Kroatisch moet praten ik vaak een black-out krijg en helemaal niet meer weet wat ik moet zeggen.

Ik vergeef me zelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd het te moeten missen om met gelijkgestemden in mijn eigen taal te kunnen spreken.

Ik vergeef me zelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd ook met mijn man en dochter niet over Desteni te kunnen praten, omdat ze denken dat ik “weer” iets nieuws heb gevonden tijdens mijn spirituele zoektochten.

Ik vergeef me zelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik veel te weinig tijd heb gestoken in het leren van de Kroatische taal en zelfs nu ik hier woon ook weinig doe om het te verbeteren.

Ik stel mezelf ten doel tenminste een keer per week een stukje uit de krant te vertalen en de woorden die ik niet ken op te zoeken, zodat wanneer ik de taal goed spreek ik een beter contact met anderen kan hebben. Als ik moet spreken met iemand en ik weet het niet meer, dan adem ik en ga verder met het gesprek.

Dag 5 Vergelijken en oordelen

Er zijn de laatste tijd veel blogs voorbijgekomen en ik heb ze met belangstelling gelezen. Wat er meteen bij me opkomt is een oordeel: wat kan die goed schrijven en wat zijn die zelf-vergevingen uitgebreid en lang, wat een woordenschat en hoe komen die mensen erop om al die details uit te schrijven. Ik vergelijk me daar dan mee en vind wat ik zelf schrijf maar onder de maat.
Ik kwam ook een blog tegen van iemand die ook pas begonnen was en was gelijk gerustgesteld omdat diegene maar 2 of 3 vergevingen had opgeschreven.

Vergelijken en vervolgens oordelen: we doen dat ons hele leven, het begint al als baby, wanneer ga je kruipen? Wanneer lopen, praten, wanneer was je zindelijk? Mijn oma die voor me zorgde toen ik een baby was, omdat mijn moeder inmiddels een tweede baby had gekregen vertelde altijd met trots dat ze me met 13 maanden al zindelijk had gemaakt. Nu denk ik dat ik zo ongeveer de hele dag op het potje moet hebben gezeten.

vergelijken = de overeenkomsten en verschillen van twee zaken in beschouwing nemen.
oordelen= een mening geven, goed of afkeuring geven.

Omdat mijn vader erg dik was werd ik ook gelijk geconfronteerd met de vergelijking en het oordeel dik en dun. Als kind was ik niet dik maar had wel bolle wangen. Toen op school “Ik ben met Catootje naar de botermarkt geweest” werd opgevoerd werd ik gekozen om de dikke meid te spelen. Ik denk dat ik vanaf die tijd mezelf ook echt dik begon te vinden en me ging vergelijken met andere kinderen. Ik kan me herinneren dat er een dikke Duitse jongen bij me in de klas zat die Heinz heette maar die als jongen die rol niet kon vervullen.

Nu doe ik het nog steeds, is die vrouw van mijn leeftijd dikker, slanker, meer/minder rimpels, net zo uitgezakt of ik, of strakker?

En met huizen, hoe heeft zij het ingericht, is dat mijn smaak of juist niet? Iedere keer weer dat oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd in het schrijven van blogs mezelf met anderen te vergelijken en dan te oordelen dat mijn blogs niet goed genoeg zijn, niet uitgebreid genoeg zijn en dat het vergeven van mezelf dan geen zoden aan de dijk zet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd steeds maar andere blogs te lezen en dat ook met mijn stijl te vergelijken om vervolgens te beoordelen wie het beter heeft geschreven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd Engelstalige blogs van niet-Engelstaligen te lezen en dit te vergelijken met mijn Engelse kennis om vervolgens te oordelen dat mijn kennis van Engels veel minder is dan die van hen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd om het aantal zelf-vergevingen van anderen te bekijken en het aantal te vergelijken met mijn blogs en meestal tot de conclusie kom dat ik veel minder vergevingen kan opschrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik niet toe kom aan het lezen van al die berichten op Facebook terwijl ik dat wel zou willen, maar het gevoel heb erdoor overspoeld te raken en ook niet alles begrijp van wat er langskomt en me hierdoor weer dom voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik me trots voelde toen mijn oma aan iedereen vertelde dat ik al met 13 maanden zindelijk was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik als ik bij iemand thuis kom het interieur vergelijk met mijn huis en beoordeel welke het mooist/fijnst/gezelligst of trendy is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd me sinds mijn kindertijd te vergelijken met andere kinderen en te beoordelen wie er dikker/dunner is, en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat dit oordeel zich de rest van mijn leven heeft voortgezet met het volgen van dieten om net zo slank te zijn als het beeld dat voor mij ideaal is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd mezelf nu te vergelijken met middelbare vrouwen en kijk wie de meeste ouderdomsverschijnselen heeft en wie er het beste opstaat.

Als ik zie dat ik me aan het vergelijken ben met anderen en oordeel dan stop ik en adem ik omdat ik me realiseer dat we allen een en gelijk zijn en dat dit beoordelen alleen maar een mindfuck is en niet een en gelijk als leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en mijn woonsituatie niet meer te vergelijken met anderen en er geen oordeel over te hebben en komt er toch een oordeel dan pas ik zelf-vergeving toe, adem en zelfcorrectie.

Dag 6 Stoppen met opvoeden

Gisteravond op de meisjes gepast omdat mijn dochter dan een uurtje weg kon met haar vriend en vervolgens heb ik daar geslapen. Mijn dochter deelde me mee in de ochtend dat ze vergeten was te zeggen dat ze afgesproken had bij de schoonheidsspecialiste voor een epilatie en ze vroeg me op de jongste van bijna 2 te letten terwijl ze weg was. Ik was teleurgesteld want had bedacht samen even wat te gaan doen, ik wilde haar een bio-winkeltje laten zien, wat ik pas ontdekt had, waar je alles zelf kan scheppen en dat mijns inziens ook heel voordelig is. Mijn reactie flapte ik eruit voor ik er erg in had en ik zei: moet je nu alweer epileren? Je bent toch pas geweest? Waarop zij antwoordde: Dat moet ik toch zeker zelf weten? Ik vind het belangrijk om dat te doen.

Er kwam een geachte bij me op van: wat een onzin, moet ze nou weer die bikinilijn bij laten werken? Is dat nou echt zo belangrijk? En dat ze daar geld voor over heeft.

Mijn dochter heeft meer haargroei dan ik, dat is haar Slavische erfenis en ik kan nog meegaan in benen epileren of harsen, maar om de haverklap je bikinilijn epileren vind ik maar een belachelijke uitvinding, waarvan tegenwoordig heel veel jonge vrouwen vinden aan mee te moeten doen.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd om teleurgesteld te zijn nadat ik bedacht had samen met mijn dochter een uitstapje te maken, zij vertelde iets anders te moeten doen.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd het moeilijk en ongezellig te vinden om iets alleen te moeten ondernemen en vaak probeer mijn dochter met me mee te nemen.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd bang te zijn om hier in het land waar ik nu woon iets alleen te ondernemen omdat ik me hier niet thuis voel.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd dat ik blij ben als mijn man of dochter met mij iets moeten regelen of kopen zodat ik er niet alleen op uit hoef te gaan.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd graag thuis te blijven omdat me dat een veilig en rustig gevoel geeft, terwijl me dat in feite beperkt om vrij te zijn.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd zo snibbig en ondoordacht te reageren op mijn dochter’s plan om zich te laten epileren.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd een oordeel te hebben over vrouwen die hun bikinilijn laten epileren.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd het zonde te vinden dat iemand geld uitgeeft om zijn bikinilijn te epileren.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd mijn hele leven er van alles uit te flappen, en dat ik hiermee mensen kwets en beledig.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd mij nog steeds als opvoeder en betweter te gedragen naar mijn dochter, terwijl het “opvoeden” allang geleden is beeindigd, als je van opvoeden mag spreken, nu wetende dat het alleen maar gekopieerd gedrag doorgeven is geweest.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd wel kritiek op mijn dochter te hebben en de ouder speel terwijl ik als een klein kind wacht tot ze mij meeneemt om ergens naartoe te gaan.

Wanneer en als ik zie dat ik een oordeel heb op de levenswijze van mijn dochter dan stop ik en adem.

Ik stel mezelf ten doel me zelfstandiger op te stellen, meer zelf te ondernemen en me niet meer als opvoedende ouder te gedragen.

Wanneer en als ik zie dat ik me weer afhankelijk van anderen opstel dan stop ik en adem en maak een plan dat goed is voor alles en iedereen.

dag 7 Mijn bekeringsdrang

Toen mijn moeder jong overleed en ik daar antwoorden op wilde vinden ben ik gaan zoeken naar de waarheid. Ik weet nog de eerste keer dat ik met een vriendin een theosofische lezing bijwoonde en er over geesten werd gesproken. Ik begon de boeken van Shirley Maclaine te lezen, zoals “Op glad ijs” en allerlei vragen over vroeg sterven werden beantwoord. Een nieuw fenomeen werd aan mijn mind toegevoegd: reïncarnatie en in alle levens leerde je je lessen om tot vervolmaking te komen. Hoe uit deze cyclus van reïncarnatie te komen was de volgende vraag. Op mijn 35e kwam ik in aanraking met de school voor filosofie. Daar kon je leren een vrij mens te worden. Met behulp van de Indische geschriften, boeken van Gurdieff en Ouspensky en ondersteund door meditatie kon je je realiseren. Ik heb het 15 jaar volgehouden, had intussen wel mijn twijfels maar in mijn verbeelding boekte ik toch vooruitgang. Inmiddels had ik al allerlei mensen bekeerd tot deze school, want daar moest je zijn als je beter mens wilde worden. Ook mijn kinderen beïnvloedde ik met mijn nieuwe denkbeelden en leerde ze sanskriet teksten opzeggen uit de veda’s.

Daarna kwam ik met een helderziende in aanraking die mij leerde om mijn emoties te transformeren door een methode, een soort touch for health, die zij had doorgekregen van haar gids. Ook zelf-vergevingen kwamen in deze methode aan bod. Weer stuurde ik allerlei vriendinnen en familieleden naar haar toe, want ik had weer een stukje waarheid ontdekt.

Rond 2011 ben ik me voor 2012 gaan interesseren en heb ik gewacht op de grote shift die in 2012 zou plaatsvinden. En ja hoor mijn kinderen (wel inmiddels volwassen mensen) geloofden hier ook in, alleen mijn man had zo zijn bedenkingen. Ik deelde ook met vriendinnen allerlei spirituele boeken m.b.t 2012.

En nu is Desteni aan de beurt, ik zocht vandaag oude vrienden op facebook en in gedachten was ik bezig ze een link van Desteni te sturen want mijn bekeringsdrang is er nog steeds. Omdat ik heb gemerkt, dat mijn kinderen, familie en vrienden die ik hierover gesproken heb, me niet meer serieus nemen, heb ik het niet gedaan.

Ik vergeef me zelf te hebben toegestaan en geaccepteerd iedere keer opnieuw te geloven dat ik de waarheid heb ontdekt.

Ik vergeef me zelf te hebben toegestaan en geaccepteerd te geloven dat de verschillende levens je lessen geven om tot realisatie te komen.

Ik vergeef me zelf te hebben toegestaan en geaccepteerd dat religies je kunnen helpen om je te realiseren als een volmaakt wezen.

Ik vergeef me zelf te hebben toegestaan en geaccepteerd dat er een god, engelen, aartsengelen bestaan die mij de weg wijzen op deze aarde om tot realisatie te komen en die uiteindelijk zorgen voor een rechtvaardige wereld waar niemand zijn karma ontloopt.

Ik vergeef me zelf te hebben toegestaan en geaccepteerd dat ik andere mensen, waaronder mijn kinderen in mijn zoektocht ook de verkeerde kant heb opgestuurd omdat ik met valse overtuigingen en verbeeldingen rondliep en dacht te weten hoe de waarheid in elkaar zat.

Ik vergeef me zelf te hebben toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik (en mijn familie) na 2012 in een hogere dimensie zou komen waar we in een gelukzalige wereld terecht zouden komen waar gelijkheid en liefde heerst.

Ik vergeef me zelf te hebben toegestaan en geaccepteerd te denken dat ik andere mensen moet overtuigen van mijn ideeen om mezelf dan veiliger/geaccepteerd/gewaardeerd te voelen.

Ik vergeef me zelf te hebben toegestaan en geaccepteerd dat ik andere mensen op mijn spirituele reis wilde meenemen om zodoende waardering te krijgen voor het pad dat ik volgde.

Ik vergeef me zelf te hebben toegestaan en geaccepteerd dat ik nu ook andere mensen van Desteni wil overtuigen en zodoende complimenten te ontvangen dat ik Desteni gevonden heb.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd het jammer te vinden dat mijn kinderen en man niet het proces van Desteni volgen zodat we dit met elkaar kunnen delen.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd te denken het ‘t beste voor te hebben met mijn kinderen en er vaak ben achtergekomen toch op het verkeerde spoor te hebben gezeten.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd bang te zijn nu ik met Desteni bezig ben er uiteindelijk zal achter komen weer iets te hebben gevolgd dat me nergens toe leidt wat eigenlijk betekent dat ik mijn eigen mind/gevoel niet vertrouw.

Wanneer ik merk dat ik anderen wil bekeren om het Desteni proces te volgen stop ik en adem en realiseer ik me dat ik niemand kan sturen in zijn proces tot diegene ziet dat de verschijningsvorm dat wij leven noemen niets anders is dan een grote leugen.

Ik stel me zelf ten doel verder te gaan met bloggen, zelf-vergeving, zelf-eerlijkheid en zelf-correctie en zo anderen te inspireren hetzelfde te doen.

Dag 8 Gekwetst en afgewezen

Gekwetst en afgewezen voelen is denk ik wel een van de meest voorkomende drama’s die mij van leven afhouden. Daarom probeer ik er vandaag eerlijker naar te kijken. Meestal als ik me door iemand “laat” kwetsen, kom ik direct in de verdediging en kan helemaal niet meer naar het gevoel kijken dat eraan voorafging.
Het gaat vaak zo: vandaag kreeg ik kritiek van mijn echtgenoot (en ik weet nu al niet meer waarop), ik gaf een antwoord en toen maakte hij een denigrerende opmerking en oeps ik was gekwetst. Een patroon dat zich al heel lang voordoet en ik wil hier zo graag een einde aanmaken!

Als ik naar mijn jeugd kijk kan ik me nu niet heel veel herinneren van gekwetstheid van mezelf maar wel dat mijn vader mijn moeder altijd kwetste, denigrerende opmerkingen maken en altijd op zoek was haar ergens van te beschuldigen. Hij gaf haar bijna nooit een compliment maar zocht haar fouten op. Ik nam het altijd voor haar op, omdat ik dacht dat ze niet voor haarzelf kon opkomen.

Een herinnering is dat ze een hotel waren begonnen en de eigenaar van het pand kwam dineren met zijn vrouw. Mijn vader kookte meestal voor de gasten maar die dag was hij met vrienden aan het drinken en waarschijnlijk te dronken om naar huis te komen. Mijn moeder had ontzettend haar best gedaan om een 3-gangen menu te bereiden, vertelde ze mijn vader later. Toen ze vertelde dat ze een soep had gemaakt van champignons, asperges en room, werd hij witheet en begon haar uit te schelden en zei dat ze niet de goede ingrediënten had gebruikt. (Het was iets anders maar dat ben ik vergeten). Ze was nerveus geweest die dag door de plotselinge taak die ze kreeg en had toch een heerlijke maaltijd voor de gasten kunnen maken. Ze hadden trouwens heerlijk gegeten.
Dit is denk ik ook waar ik steeds tegen aanloop, dat iemand het waagt je te vernederen voor een klein foutje terwijl je alles hebt gegeven om een goed resultaat te krijgen.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd voor mijn moeder op de bres te springen wanneer mijn vader haar kwetste.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd voor mijn moeder te moeten opkomen omdat ik vond dat zij het zelf niet kon.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd mijn moeder te beschermen tegen mijn vader als hij haar kwetste en vernederde

Ik vergeef mijzelf te hebben toegestaan en geaccepteerd mijn vader te haten omdat hij mijn moeder als een vaatdoek behandelde.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd mijn vader de schuld te geven van haar vroege dood omdat hij haar verschrikkelijk behandelde en zij haar emoties/gevoelens en gedachten verstopte in haar lichaam.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd hetzelfde te worden als mijn moeder, door mij te laten kwetsen en me vervolgens afgewezen te voelen door anderen die vinden dat ik niet goed genoeg ben.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd dat anderen alleen naar mijn fouten en negatieve eigenschappen kijken en niet zien wat voor kwaliteiten en positieve eigenschappen ik heb.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd het gedrag van mijn vader te kopiëren en anderen, zoals mijn echtgenoot en kinderen te betrappen op foute handelingen en eigenschappen.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd als een doorgeefluik te hebben gefunctioneerd / functioneer en de gedragingen van mijn vader die ik verafschuwde na te bootsen.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd dat als iemand mij wil corrigeren ik dat als een afwijzing voel.

Ik vergeef mezelf niet te hebben toegestaan en geaccepteerd een correctie van een ander als een mogelijkheid zie een handeling beter te kunnen uitvoeren of iets te kunnen leren.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd dat ik als ik vroeger op mijn werk een foutje maakte dit voor mezelf heel groot te maken en dat dit bijna mijn hele dag verpestte en ik alleen nog maar aan die fout kon denken.

Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd dat als iemand vindt dat hij iets beter weet, ik bijna altijd het idee heb het nog beter te weten.

Als ik zie dat ik me gekwetst/afgewezen voel omdat iemand mij op een mogelijke fout betrapt dan stop ik en adem en realiseer me dat ik in de ogen van de andere iets niet goed doe en kijk wat er werkelijk aan de hand is.

Als ik zie dat in in de verdediging ga omdat iemand mij wil corrigeren, dan stop ik en adem.

Ik stel mezelf te doel me niet meer te laten kwetsen en in de verdediging te gaan, maar in de adem te zien wat er zich werkelijk afspeelt.

Toen ik begin 2013 kennis maakte met Desteni was ik direct onder de indruk. Ik bekeek het een na andere filmpje op You Tube en besloot al snel om de gratis DIP-Lite cursus te volgen, waar ik nog steeds mee bezig ben. Mijn grootste drijfveer was echter zelfontwikkeling zonder erbij stil te staan dat de Desteni ook gelijk geld en gelijk leven propageren.

Een groot deel van mijn leven probeer ik mij te ontwikkelen door middel van spirituele cursussen. Wat mij tot in den treure is wijsgemaakt is dat ik alleen maar aan mezelf kan werken en verder niets kan doen aan de problemen in de wereld. Dat was wel een geruststellende gedachte, dan kwam het wel goed met iedereen. En ik geloofde dat karma zorgde voor gerechtigheid. Nu ben ik inmiddels wel overtuigd dat dit allemaal gekopieerde hersenspinsels en voorgeprogrammeerde overtuigingen zijn, en dat het wel lekker egoïstisch en makkelijk is om alleen met jezelf aan de slag te gaan. Ook merk ik dat ik nog steeds moeite heb met het lezen van “slecht nieuws”, honger, armoede, uitbuiting, misbruik, onderdrukking, slavernij. Ik wil het ‘t liefst allemaal overslaan en lekker “positief” denken en me niet slecht en schuldig voelen, want als je er niet naar kijkt, hoef je je niet om de rest van de wereld te bekommeren.


dag 9 Het gaat niet alleen om mij
Ik vergeef mezelf te hebben geaccepteerd en toegestaan met de Desteni I Process Lite cursus te beginnen met als oogpunt me zelf te ontwikkelen en een beter mens te worden.

Ik vergeef mezelf te hebben geaccepteerd en toegestaan in het verleden allerlei spirituele cursussen te hebben gevolgd om zelf daar beter van te worden zonder oog te hebben voor de rest van de wereld waar mensen in erbarmelijke toestanden leven.

Ik vergeef mezelf te hebben geaccepteerd en toegestaan te geloven terwijl ik aan “mezelf” werkte te denken dat ik me niet met de rest van de wereld hoefde te bemoeien omdat ik geloofde dat karma wel zorgde voor gerechtigheid.

Ik vergeef mezelf te hebben geaccepteerd en toegestaan steeds in een positieve flow te proberen te komen, omdat ik dacht dat de wereld daar wel beter zou van worden.

Ik vergeef mezelf te hebben geaccepteerd en toegestaan te denken dat wij mensen op deze aarde zijn om lessen te leren en door die ervaringen in een hogere dimensie kunnen komen.

Ik vergeef mezelf te hebben geaccepteerd en toegestaan om in god, engelen, aartsengelen, gidsen en het licht te geloven die mij en anderen zouden helpen/bijstaan in alle levens op aarde.

Ik vergeef mezelf te hebben geaccepteerd en toegestaan te geloven dat ik dacht goed bezig te zijn door spirituele cursussen te volgen en met meditatie bezig te zijn.

Ik vergeef mezelf te hebben geaccepteerd en toegestaan te geloven wat mij verteld werd door een medium hoe het gesteld is met mijn ouders die overleden zijn.

Ik vergeef mezelf te hebben geaccepteerd en toegestaan me te verschuilen achter karma om zo niet naar de ellende, honger, armoede, uitbuiting, misbruik, onderdrukking en slavernij te hoeven kijken.

Ik vergeef mezelf te hebben geaccepteerd en toegestaan nu nog steeds moeite heb om naar ellende, honger, armoede, uitbuiting, misbruik, onderdrukking en slavernij te kijken omdat ik me dan schuldig en medeplichtig voel.

Ik vergeef mezelf te hebben geaccepteerd en toegestaan om van de rijkdom in Nederland te genieten zonder honger of armoede en me niet realiseerde dat Nederland tot voor kort een rijk land was maar dat alleen rijk geworden is door andere landen uit te buiten, te bestelen, te onderdrukken, slavernij te bedrijven en zodoende een rijk westers land is geworden.

Als ik zie dat ik moeite heb naar het kijken van mensen die op wat voor manier in nood verkeren dan stop ik en adem en realiseer me dat ik alles wat in mijn macht ligt moet doen om gelijkheid van leven en geld te creëren in deze wereld.

Ik stel mezelf ten doel me open te stellen voor alles wat er op deze wereld gebeurt door te lezen en te kijken en zo nodig zelfvergeving, zelfcorrectie en zelfverantwoording toe te passen.

Dag 10 Een tas met een heleboel backchat

Gisteren zag ik op Pinterest een leuke strandtas die je kon maken van oude spijkerbroeken. Ik had nog een paar oude broeken liggen dus ging ik aan de slag. Nadat ik een paar stroken aan elkaar had genaaid begonnen gedachten zich voor te doen als:
wat zal ……… wel niet zeggen als ze die tas ziet,
en die………………..zal er ook wel een willen.
zal het wel lukken?
misschien wordt ie helemaal niet zo leuk als het voorbeeld,
Ik denk dat ik er nog eentje ga maken enz.
Toen de tas klaar was voelde ik me trots.

Dit heeft allemaal met goedkeuring en afkeuring te maken. Zullen anderen hem goedkeuren of afkeuren? Zullen anderen hem ook zo mooi vinden als ik, of niet? Is het zo belangrijk wat een ander ervan vindt? Waarschijnlijk wel als ik mijn gedachten observeer.

Op zondag komt mijn dochter de laatste tijd met haar vriend hier eten als ze de kinderen ophaalt. Dan gebeurt hetzelfde: zullen ze het eten wel lekker vinden? Zal het wel genoeg zijn? Kan ik het eten wel op tijd klaarkrijgen.

Ik zie dat ik mijn stinkende best doe om een andermans goedkeuring te krijgen, het zal wel een eeuwenoud patroon zijn. In ieder geval veroorzaakt het een hoop getetter in mijn hoofd en daardoor ook een hoop stress.

Ik wil hiervoor de volgende vergevingen uitspreken:



Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben wanneer ik iets brei of naai mezelf steeds af te vragen of iemand anders het wel/niet leuk zal vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken als ik iets genaaid of gebreid heb dat het veel leuker is dan dat ik het in de winkel zou hebben gekocht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben door iets zelf te maken, mezelf wil verheffen boven mensen die het wel in de winkel kopen, wat ik dan eigenlijk veel te makkelijk vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik iets aan het maken ben, bang te zijn dat het niet gaat lukken of niet mooi genoeg zal zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik iets genaaid of gebreid heb te wachten op iemands goedkeuring, al merk ik soms dat diegene niet geïnteresseerd is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als iemand iets mooi vindt dat ik heb gebreid of genaaid net te doen alsof het me niet uitmaakt of diegene het mooi vindt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als iemand niet zegt wat hij/zij van het resultaat vindt, ik dat jammer vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik ergens aan begin ik als een gek ga werken om het zo snel mogelijk af te krijgen om het resultaat te kunnen zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als het bewuste werkstuk klaar is aan een ander te vragen : en is het mooi geworden?

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben van anderen altijd te willen horen dat het eten dat ik heb klaargemaakt lekker heeft gesmaakt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik goed kan koken, bakken, naaien en breien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het moeilijk te vinden als een maaltijd of een werkstuk mislukt is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben altijd uit te zijn op een complimentje als ik een maaltijd heb bereid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik een complimentje krijg het dan weg te wuiven van: o het is niks bijzonders hoor!

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik me trots voel als iets gelukt is, of aan mijn verbeelding voldoet, omdat trots me het gevoel geeft dat ik beter dan een ander ben en dit niet gelijkheid is met alles en iedereen.

Als ik zie dat ik met het resultaat bezig ben en bedenk wat anderen er wel van zullen vinden dan stop ik en adem en realiseer me dat ik alleen in het moment hier aanwezig kan zijn en me gewaar kan zijn van mijn gedachten.

Ik stel mezelf ten doel niet meer bezig te zijn met wat anderen vinden van het resultaat en verantwoordelijk te zijn voor de gedachten die opkomen tijdens het maken van eten of een handwerk en niet trots te zijn op het resultaat maar alles als een en gelijk te zien.

Dag 11 Onbegrip tussen moeder en dochter

Tijdens mijn spirituele zoektocht en New-Age interesse zaten mijn dochter en ik op een lijn, we waren het over een heleboel zaken eens en dachten ook bijna hetzelfde: positief denken, vertrouwen hebben in …………., begeleid worden door geesten, we waren ook allebei enthousiast over de vrije school, zo’n leuk systeem voor kinderen in een sprookjesachtige sfeer met allerlei mooie jaarfeesten rondom heiligen.

Nu merk ik een grote verwijdering tussen ons en zij merkt het ook. We kunnen bijna niet meer over de dingen praten waar ik me nu voor interesseer en af en toe staan we lijnrecht tegenover elkaar. Dat maakt me erg verdrietig maar ik kan haar natuurlijk niet veranderen en dwingen mijn kijk op de wereld over te nemen. Ze vindt het raar dat ik nu allerlei misstanden in de wereld benoem en begrijpt mijn ommekeer helemaal niet.

Ze vroeg me ook of het nodig was om al die blogs te liken op Facebook en of ik op die manier probeerde mijn vrienden, familie en kennissen wakker te maken. Ik zei dat dit niet mijn bedoeling was en dat ik dat ook niet zou kunnen maar gaf als voorbeeld Monsanto en door er bekendheid aan te geven er nu zoveel mensen aan het protesteren zijn, hetgeen toch zijn effect zal hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat er een grote afstand is gekomen tussen mijn dochter en mezelf omdat ik de wereld anders bekijk dan voorheen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik erg verdrietig ben niet meer op een lijn met mijn dochter te zijn en samen onze interesses te kunnen delen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het jammer te vinden dat mijn dochter mij niet (deels) heeft gevolgd in mijn nieuwe overtuigingen over het leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet de nieuwe inzichten die ik heb gekregen te kunnen delen met mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet met mijn dochter te kunnen praten over hoe het leven op aarde is ontstaan en waar wij hierna naartoe gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet met mijn dochter nieuwe informatie over kinderopvoeding te kunnen delen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te moeten zwijgen over Desteni en Equality om niet in een discussie met haar te belanden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me eenzaam te voelen nu ik niet meer met haar op een lijn zit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat het eens zijn met elkaar over bepaalde onderwerpen mijn eenzaamheid zou doen laten verdwijnen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij haar een boosheid te ontdekken als onze gesprekken een kant op gaan van onbegrip naar elkaar wat betreft de weg die ik ben ingeslagen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat bij mijn dochter een verzet optreedt om naar mij te luisteren en te merken dat mijn opvattingen anders zijn dan vroeger.

Als ik zie dat er onbegrip is tussen mij en mijn dochter dan stop ik en adem en realiseer me dat ze nog niet aan mij kan merken dat het vergevingsproces mij heeft goed gedaan en dat ze zichzelf eerst zal moeten overtuigen dat dit werkelijk iets oplevert.

Ik stel mezelf ten doel niet meer over theorien te spreken met haar, niet meer over een Equal Money Systeem te praten totdat zij zelf vragen zal stellen.


Dag 12 Vervolg op Onbegrip tussen moeder en dochter

Na het schrijven van mijn vorige blog merk ik dat er nog meer punten zijn om aandacht aan te besteden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben gekwetst te zijn dat mijn dochter mij dominant noemde en zei dat dat de reden was dat ze een dominante man had gekozen en dat ik weet dat ze daarin gelijk heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben verdrietig te zijn dat ik niet meer met mijn dochter over levensbeschouwelijke dingen kan praten, vooral omdat zij de enige is in mijn omgeving waar ik Nederlands mee kan praten die mij altijd begreep en dat dit nu niet meer het geval is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik het idee had dat je als moeder een voorbeeldfunctie had voor je kinderen en dat ze je in alles zullen volgen en realiseer me dat zij nu een volwassen vrouw en moeder is en zelf haar eigen weg kiest.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn dochter me bekritiseert door een beetje lacherig te praten over al mijn reacties en likes op facebook met andere Desteni-leden alsof ik bij een een of andere rare sekte terechtgekomen ben en dat dit ook wel weer zal overgaan, net als mijn vorige omzwervingen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zeggen tegen mijn dochter dat het misschien beter is om geen vrienden met elkaar meer te zijn op facebook omdat ze dan niet hoeft te kijken naar al mijn berichten en likes.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben gisteren geen een bericht geliked te hebben op facebook omdat het me dwars zit dat wij daar een discussie over hebben gehad.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zo geïdentificeerd te zijn met de rol van moeder/kind en dit niet los te kunnen laten en mijn dochter te kunnen zien als een andere volwassene die op haar eigen manier door het leven gaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben eerst uit te zoeken op facebook of zij mijn blog kan lezen voordat ik deze blog durf te publiceren om uiteindelijk niet aan haar uit te leggen waarom ik dit allemaal opschrijf.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben dat een hechte band met familie of met vrienden alleen betekent dat je dezelfde ideeën, gedachten, gevoelens, patronen kunt delen en herkennen en dat het loslaten daarvan pijn doet, omdat dit ego is en de mind de controle hierover wil houden.

Dag 13 Ik verstop me voor slecht nieuws

Vandaag las ik weer een afschuwelijk bericht op facebook dat plaatsvond in een Belgisch dorpje waar ouders hun kinderen allerlei afgrijselijke dingen hadden aangedaan. Ik voel me zo verdrietig en naar en denk bij mezelf: O al die ellende die je leest, ik wil het niet meer tot me door laten dringen, ik wil niet weten wat er gebeurt, ik wil mijn kop in het zand steken en de laptop uitzetten en iets anders gaan doen en vergeten wat ik zojuist heb gelezen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik me wil verschuilen voor slecht nieuws, datgene wat ik slecht nieuws noem, maar wat in feite gebeurtenissen zijn die nu in deze wereld plaatsvinden, omdat ik mezelf niet wil toestaan om me daardoor ellendig en verdrietig te voelen en dan te doen alsof het niet gebeurt en me te focussen op dingen die zogenaamd leuker zijn, zoals de ramen lappen of iets maken op de naaimachine.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te kunnen verdragen om te lezen of te horen dat kinderen of dieren misbruikt en mishandeld worden omdat ik niet wil dat het bestaat en op die manier net doe als wat bijna iedereen in deze wereld doet, het misbruik en mishandeling maar te negeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben alleen maar uit te zijn op goed en leuk nieuws om me op die manier met positieve energie op te laden en in een onwetende wolk van positiviteit rond te lopen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me niet te kunnen conformeren met datgene wat in ieders mind aanwezig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben heel lang gedacht te hebben dat het beter is om naar positieve dingen te kijken dan naar negatieve omdat negatief nieuws je naar beneden haalt en dat je daar niets mee kan en dat ik dat af en toe nog steeds denk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te ergeren aan mensen die zogenaamd positief denken en positief bezig zijn en niet willen kijken naar wat zich werkelijk in deze wereld afspeelt omdat ik dat zelf ook het liefst doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te worden op al die negatieve berichten die Desteni-leden plaatsen op facebook omdat ik dan zie wat er aan de hand is en dat het mij een slecht gevoel geeft.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben te willen weten dat wat er door de mind geproduceerd wordt beide is: positief en negatief en dat de enige manier om er geen slaaf meer van te zijn is om mezelf hiervoor te vergeven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te weten dat misbruik en mishandeling in de mind is geprogrammeerd om zodoende een energie te creëren om voortdurend in de mind te blijven en niet te ervaren wat leven is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te durven kijken naar de wreedheden die kinderen, volwassenen en dieren worden aangedaan op deze wereld. omdat ik het gevoel heb dat ik daar iets aan moet doen, maar ik weet niet wat.



Dit gedrag heb ik ook bemerkt bij contact met anderen die ik tegenkom, of waarmee ik telefoneer of skype.



Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat wanneer ik contact heb met anderen ik niet wil luisteren naar hun negatieve ervaringen maar het fijn vindt als ze me allerlei leuke en positieve ervaringen te vertellen hebben. Ik laad me dan op met hun positieve verhalen en kan dan steeds terugdenken wat een leuk gesprek we hebben gehad.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat als ik de telefoon oppak ik van tevoren al een gedachte heb van o, als het maar geen slecht nieuws is, en als ik dan hoor dat dit niet het geval is ben ik opgelucht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken als mensen me vertellen dat ze het moeilijk hebben ik daar dan een oordeel over heb en het gezeur vindt en niet echt wil luisteren naar wat ze te vertellen hebben en dat ik dan probeer die ellende te bedekken met een mantel van liefde en positiviteit.

Ik realiseer dat alle gedachten, gevoelens en emoties, positief en negatief een voorgeprogrammeerd ontwerp zijn en dat de enige manier om er mee te stoppen is om zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen en hier te leven als de adem als alles als één en gelijk.

Ik stel mezelf ten doel alle nieuws te accepteren en als ik verdriet, afgrijzen, walging voel opkomen te stoppen en te ademen en opnieuw zelfvergeving toe te passen indien nodig.

Dag 14 De dief in mijzelf

Vandaag las ik weer een afschuwelijk bericht op facebook dat plaatsvond in een Belgisch dorpje waar ouders hun kinderen allerlei afgrijselijke dingen hadden aangedaan. Ik voel me zo verdrietig en naar en denk bij mezelf: O al die ellende die je leest, ik wil het niet meer tot me door laten dringen, ik wil niet weten wat er gebeurt, ik wil mijn kop in het zand steken en de laptop uitzetten en iets anders gaan doen en vergeten wat ik zojuist heb gelezen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik me wil verschuilen voor slecht nieuws, datgene wat ik slecht nieuws noem, maar wat in feite gebeurtenissen zijn die nu in deze wereld plaatsvinden, omdat ik mezelf niet wil toestaan om me daardoor ellendig en verdrietig te voelen en dan te doen alsof het niet gebeurt en me te focussen op dingen die zogenaamd leuker zijn, zoals de ramen lappen of iets maken op de naaimachine.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te kunnen verdragen om te lezen of te horen dat kinderen of dieren misbruikt en mishandeld worden omdat ik niet wil dat het bestaat en op die manier net doe als wat bijna iedereen in deze wereld doet, het misbruik en mishandeling maar te negeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben alleen maar uit te zijn op goed en leuk nieuws om me op die manier met positieve energie op te laden en in een onwetende wolk van positiviteit rond te lopen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me niet te kunnen conformeren met datgene wat in ieders mind aanwezig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben heel lang gedacht te hebben dat het beter is om naar positieve dingen te kijken dan naar negatieve omdat negatief nieuws je naar beneden haalt en dat je daar niets mee kan en dat ik dat af en toe nog steeds denk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te ergeren aan mensen die zogenaamd positief denken en positief bezig zijn en niet willen kijken naar wat zich werkelijk in deze wereld afspeelt omdat ik dat zelf ook het liefst doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te worden op al die negatieve berichten die Desteni-leden plaatsen op facebook omdat ik dan zie wat er aan de hand is en dat het mij een slecht gevoel geeft.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben te willen weten dat wat er door de mind geproduceerd wordt beide is: positief en negatief en dat de enige manier om er geen slaaf meer van te zijn is om mezelf hiervoor te vergeven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te weten dat misbruik en mishandeling in de mind is geprogrammeerd om zodoende een energie te creëren om voortdurend in de mind te blijven en niet te ervaren wat leven is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te durven kijken naar de wreedheden die kinderen, volwassenen en dieren worden aangedaan op deze wereld. omdat ik het gevoel heb dat ik daar iets aan moet doen, maar ik weet niet wat.


Dit gedrag heb ik ook bemerkt bij contact met anderen die ik tegenkom, of waarmee ik telefoneer of skype.


Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat wanneer ik contact heb met anderen ik niet wil luisteren naar hun negatieve ervaringen maar het fijn vindt als ze me allerlei leuke en positieve ervaringen te vertellen hebben. Ik laad me dan op met hun positieve verhalen en kan dan steeds terugdenken wat een leuk gesprek we hebben gehad.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat als ik de telefoon oppak ik van tevoren al een gedachte heb van o, als het maar geen slecht nieuws is, en als ik dan hoor dat dit niet het geval is ben ik opgelucht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken als mensen me vertellen dat ze het moeilijk hebben ik daar dan een oordeel over heb en het gezeur vindt en niet echt wil luisteren naar wat ze te vertellen hebben en dat ik dan probeer die ellende te bedekken met een mantel van liefde en positiviteit.

Ik realiseer dat alle gedachten, gevoelens en emoties, positief en negatief een voorgeprogrammeerd ontwerp zijn en dat de enige manier om er mee te stoppen is om zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen en hier te leven als de adem als alles als één en gelijk.

Ik stel mezelf ten doel alle nieuws te accepteren en als ik verdriet, afgrijzen, walging voel opkomen te stoppen en te ademen en opnieuw zelfvergeving toe te passen indien nodig.

Dag 15 Paranoia en veiligheid

Wij wonen in een huis dat niet helemaal afgebouwd is. Tijdens de bouw heeft mijn man het financiële budget niet goed in de gaten kunnen houden en beetje bij beetje kunnen we het veroorloven dit te verbeteren. Maar op dit moment hebben drie balkonnen nog geen balustrades wat voor ons niets uitmaakt, maar als de kleinkinderen er zijn is het dus oppassen geblazen. De voordeur is bereikbaar via een trap en daar is een klein balkon van ongeveer 1 m2 dus houd ik de deur op slot zodat de jongste van bijna twee niet naar buiten kan gaan. Een keer maakte ze voor de eerste keer de deur open en ik stond te ver om haar tegen te houden en ze ging naar buiten om vervolgens direct met mijn slippers, die buiten stonden terug te keren, om ze aan me te geven. Ik was erg geschrokken en sindsdien laat ik dus de deur op slot. Dit resulteert natuurlijk op controle want er gaat steeds iemand naar buiten en naar binnen.

Vanmorgen ook zo, nadat ik al vele malen de deur gecheckt had, zag ik de deur open gaan en zij stond bij de deur. Ik schrok me werkelijk bijna dood en toen pas zag ik dat mijn man van buitenaf binnenkwam en haar gewoon tegen kon houden. Ik was helemaal van slag en begon te huilen van schrik waarna de klein nota bene mij kwam troosten en ik bibberend wat zelfvergevingen uitkraamde.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben mijn kleinkinderen te moeten ontvangen in een huis dat niet voor honderd procent veilig is.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben als de kleintjes hier zijn, paranoia rond te lopen, de deur vele malen te checken en vaker dan nodig kijk of alle deuren van de balkons gesloten zijn.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben boos en teleurgesteld te zijn dat mijn man niet een wat kleiner huisje heeft laten bouwen dat af is en veilig voor kleine kinderen.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben mijn man te vertrouwen door hem vorige week te vragen of hij boven de balkondeuren dicht heeft gedaan terwijl dit achteraf bleek niet te zijn gebeurd.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben vaak zelf ook niet meer te weten of ik de deuren nou wel of niet op slot heb gedaan.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben afschuwelijke gedachten van angst te hebben van kinderen die naar beneden vallen omdat ik niet goed heb opgelet.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben voor ieder weekend wanneer ze hier komen slapen me van tevoren al druk maak of alles wel goed zal gaan en er geen ongelukken zullen gebeuren.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben de hele dag met die twee aan het sjouwen ben van boven naar beneden, omdat ik ze niet alleen durf te laten en bang ben dat ze hier iets gevaarlijks uithalen.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben dat ik vroeger veel minder last had van al die angsten omdat ik geloofde in beschermengels.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben iedere zondag als de kinderen worden opgehaald opgelucht adem haal dat er niet iets vreselijks is gebeurd.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben te zien dat mijn man hier nog veel meer angst voor heeft dan ik zelf en dit op mij projecteert door middel van boosheid en op me vit over allerlei kleine dingetjes die hij niet goed vindt gaan.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben niet in te kunnen zien dat mijn man me bijna niet kan bijstaan omdat hij verstijfd is en daarom alleen maar de hele dag controle uit kan oefenen op mij en de kinderen.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben liever alleen met de kinderen te zijn zonder mijn man omdat het lijkt dat door zijn angst alleen maar meer spanning optreedt hier in huis.

Ik stel mezelf ten doel als er een herinnering is aan een open deur of angst dat een kind valt, ik stop en adem en me realiseer dat ik alles doe om het weekend zo veilig mogelijk door te brengen en ik stel mezelf ten doel dat als ik geïrriteerd ben door de controle van mijn man ik stop en adem en me realiseer dat hij nog veel banger is dan ik en dat irritaties me alleen afhouden van het genieten van mijn kleindochters.

Dag 16 Een brief van de advocaat

Gisteren belde mijn dochter en vertelde dat ze buikpijn had. Ik vroeg waarom en ze vertelde dat ze antwoord van haar advocaat had gekregen betreffende het hoger beroep van de rechtszaak tegen haar ex-vriend. De tegenpartij had een verweer geschreven en ze vertelde me enige details die erin stonden. Ik voelde me meteen helemaal naar worden, misselijk, boos, nerveus, angstig, hulpeloos, wanhopig.

Dit is een reactie op allerlei herinneringen uit het verleden: het vermoeden misbruik van mijn toen 2-jarige kleindochtertje, ons vertrek uit Nederland, de hierop volgende rechtszaak waarbij de vader bezoekrecht eiste en erkenning van zijn jongste dochter.

Nu eist de vader het gezag en heeft allerlei leugens in het verweer gezet en probeert mijn dochter weg te zetten als een meedogenloze moeder die de vader zijn kinderen heeft afgenomen.

Vandaag hebben we gesproken over het verweer en het kwam ter sprake dat hij eventueel gezag over de kinderen zou kunnen krijgen van de rechter, waarop mijn dochter zei dat het nooit zover kon komen. Ik reageerde heel emotioneel naar haar en zei dat ze veel te naief over deze zaak dacht, waarop ik terecht erop werd gewezen dat het er nu om gaat om heel precies op de punten te reageren van het verweer. Ik zag dat ik ontzettend bang ben en de verschrikkelijkste scenario’s in mijn geest voorbij zie komen en bovenal boos ben op mijn dochter dat ze met zo’n persoon een relatie heeft gehad en twee kinderen van hem heeft gekregen.

Nou voldoende om vergevingen op te schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me angstig, nerveus, hulpeloos, wanhopig en misselijk te voelen toen mijn dochter me vertelde van het verweer in het hoger beroep en de herinnering aan de verschrikkelijke ervaringen die we hadden met de vader van de meisjes.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben heel boos te worden bij het lezen van de e-mail van de verdediging van de vader van de kinderen met veel aanvallen en leugens.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in eerste instantie niet te kunnen lezen wat er in de email stond en er snel doorheen ging zonder de woorden te laten doordringen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zoveel haat te voelen naar de vader van mijn kleindochters dat ik allerlei plannen heb gemaakt om van hem af te komen, zelfs te vermoorden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben nog steeds boos en wraakzuchtig te zijn omdat hij ervoor heeft gezorgd dat we onze bijstandsuitkering kwijtraakten en we maanden zonder geld zaten en dat hij ervoor heeft gezorgd dat onze zoon niet langer meer in onze flat in Nederland kon blijven wonen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geprobeerd te hebben er de laatste tijd niet aan te denken wat de consequenties zouden kunnen zijn van dit hoger beroep omdat ik bang ben wat de rechter zal beslissen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben allerlei verhalen rond te laten gaan in mijn geest van moeders die hun kinderen aan hun vader moeten meegeven terwijl ze weten dat dit voor de kinderen heel schadelijk zal zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben totaal geen vertrouwen te hebben in het rechtssysteem in Nederland omdat er in de top hiervan de grootste misdadigers zitten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat we zijn gevlucht uit Nederland voor deze man omdat we niet genoeg bewijzen hadden van het misbruik, behalve onze eigen observaties en de alarmerende reacties van de leidsters van de crèche.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zo bang te zijn voor consequenties in de rechtszaak dat ik nauwelijks deze blog durf te schrijven omdat ‘hij’ hem dan ook zou kunnen lezen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben teleurgesteld te zijn dat de huisarts en de crècheleidsters uit angst niets op papier wilden zetten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te weten dat deze man zo ontzettend in zijn eigen leugens gelooft en zo manipulatief is dat zelfs een rechter medelijden met hem zal krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn dochter naïef te vinden en haar te verwijten met zo’n persoon twee kinderen te hebben gekregen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te weten dat alles wat ik nu beschreven heb in ieders mind aanwezig is maar dat ik dit allemaal toch heel persoonlijk neem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben soms gedacht te hebben had ik maar geen kinderen gehad en kleinkinderen omdat ik dit allemaal te moeilijk vind om te ervaren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het moeilijk te vinden hier in een ander land te moeten leven maar besef dan weer dat ik dat doe voor de veiligheid van de kinderen en ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te twijfelen of deze verhuizing doelmatig genoeg is.



Ik stel mijzelf ten doel punt voor punt samen met mijn dochter op het het verweer te reageren, als ik een emotie/gevoel/gedacht zie opkomen stop ik en adem en realiseer me dat alleen kalmte en gewaar zijn nodig zijn in deze zaak.

Ik stel mijzelf ten doel mijn dochter geen verwijten meer te maken over haar keuzes want ik weet dat deze situatie is voortgekomen uit onze voorgeprogrammeerde mind, en als ik zie dat er een vorm van verwijt opkomt dan stop ik en adem.

Ik stel mijzelf ten doel bij het verschijnen van doemscenario’s te stoppen en te ademen en terug te komen in het moment van mijn fysieke realiteit en de herinneringen te laten gaan en in plaats daarvan efficiënt te handelen.

[b]dag 17 Kritiek, kritiek ik wil hiermee stoppen[/b]

Vandaag heb ik weer eens kritiek geuit op mijn dochter, ik had laten merken dat zij nogal geforceerd omging met het slaapgedrag van haar kinderen en dat ze daar wat losser in moest zijn, zoals ik dat vroeger deed. Ik zie dat ik op allerlei onderwerpen kritiek uit op mijn dochter en mijn man en weet al heel lang dat de kritiek die ik uit, uiteindelijk kritiek op mezelf is. Kritiek op mezelf is een patroon dat ik dan weer probeer te vergoelijken door mijn best voor anderen te doen en zodoende om goedkeuring en acceptatie bedel. Ik wil hiermee stoppen!

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben gedachten te hebben een betere moeder te zijn voor mijn kinderen dan mijn dochter.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben gedachten te hebben een slechtere moeder te zijn voor mijn kinderen dan mijn dochter.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn dochter een heel ander gedrag vertoont dan ik en dat bekritiseer terwijl ze in werkelijkheid heel veel op mij lijkt dat dus eigenlijk kritiek op mijzelf is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben eigenschappen van mijn dochter niet leuk te vinden, die ik terugzie bij mijn man, die ik uiteindelijk zelf heb gekozen als vader van mijn kinderen en die allerlei gelijkenissen vertoont van mijn vader waarvan ik die eigenschappen verafschuw.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf niet te accepteren als dochter van mijn ouders omdat ik mijn gedrag bekritiseer hoewel ik weet dat dit patronen zijn die generaties op generaties gekopieerd zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als kind door mijn vader bekritiseerd en dus niet geaccepteerd te zijn zoals ik was en wat ik deed en hierdoor een verwrongen zelfbeeld creëerde dat ervoor zorgt dat ik dit anderen ook aandoe.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben met medelijden naar mijn kleinkinderen te kijken omdat ze geboren zijn met dezelfde overgeërfde familiepatronen en ik bang ben dat ze dezelfde verwikkelingen moeten doorstaan als ik.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als mijn kinderen mij aanspreken op mijn kritische opmerkingen ik stil word en probeer dit te ontkennen door er allerlei factoren bij te halen die er niet toe doen en me schaam dat ik dit gedrag vertoon.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me af te vragen of ik ooit dit gedrag kan stoppen omdat ik dit al bijna 60 jaar aan het doen ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als anderen kritiek hebben op vrienden en kennissen ik soms lekker mee doen om mij dan beter te voelen dan de bekritiseerden en daar achteraf weer spijt van te hebben en op die manier schommel tussen positieve en negatieve gevoelens.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn hele leven kritiek op andere mensen te uiten en dit ook nog laat merken door mijn lichaamstaal zonder daar dan zelf erg in te hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zelf helemaal niet open sta voor kritiek van anderen, me dan aangevallen voel en smoesjes verzin om mezelf goed te praten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben nu in te zien dat kritiek voor mij betekent negatieve kritiek, terwijl kritiek ook opbouwend zou kunnen zijn.

Ik stel mezelf ten doel iedere keer dat ik kritiek voel opkomen naar mijzelf en naar anderen of mee te doen met andermans kritiek te stoppen en te ademen, weer zelfvergeving toe te passen en de verantwoording te nemen voor alles en iedereen.

Dag 18 Moeten, moeten, moeten, mijn hoofd zit vol

Vanochtend werd ik met een vol hoofd wakker, ik heb zoveel te doen! Omdat mijn zoon hier een weekje zijn vakantie heeft doorgebracht is alles een beetje blijven liggen, we zijn veel naar het strand geweest, hebben heerlijk met elkaar gezwommen en gegeten en een leuke tijd gehad. Gisteren is hij weer vertrokken en vanmorgen schoot het allemaal in mijn mind: ik moet wassen, ik moet mijn slaapkamer schoonmaken en mijn bed verschonen, ik moet strijken, ik moet mijn huis schoonmaken, ik moet een broek korter maken, ik moet onkruid wieden, ik moet sperziebonen planten want de buurvrouw heeft al plantjes in de tuin staan,o ja, ik moet ook bloggen want dat doe ik de laatste tijd ook niet zo vaak en dan ook nog de DIP cursus, en ik wil ook zo graag facebookberichten en blogs lezen, kortom ik moet.

Dit verlamt mij en ik kan ook bijna niet beginnen, ben lethargisch, ik zou het liefst in bed blijven liggen en gaan slapen om het denken te stoppen.

Ik weet dat het allemaal patronen zijn van de mind, want vroeger toen ik werkte had ik dit, maar toen ik stopte met werken bleef het gewoon aanwezig, het heeft allemaal niets met tijd hebben te maken.

Als ik dan begin om mijn lijstje af te werken, dat geschreven staat in mijn mind, heb ik een opgejaagd gevoel dat mij de energie verschaft om als een robot mijn werkzaamheden te verrichten om uiteindelijk “tevreden” te zijn met het resultaat en dit me dan een opgeruimd gevoel geeft omdat de gedachten eventjes zijn verdwenen.

Ik weet nu dat deze mechanische manier van werken me in de ban houdt van gedachten/gevoelens/emoties, beginnend vanuit lethargie en overgaand naar een opgefokt, gedreven gevoel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben ‘s morgens met een hoofd vol gedachten wakker te worden met taken die ik die dag nog wil uitvoeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me schuldig te voelen dat ik allerlei taken heb laten liggen omdat mijn zoon hier een weekje heeft gelogeerd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me lethargisch te voelen bij het aantal taken dat verricht moet worden en er bijna niet toe kan komen om te beginnen met wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat alle taken die op mij wachten diezelfde dag ook gedaan moeten worden, terwijl dit een onmogelijke zaak is.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben dat sommige zaken meer prioriteit hebben dan andere zaken en dus wel even kunnen wachten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf lui te vinden omdat ik mijn huishouden niet goed bijhoudt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben vervolgens gedreven door de energie als een gek te beginnen met de taken die op mij wachten en als een mechanische robot aan het werk te gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik een deel van mijn taken verricht heb, ik dan tevreden ben met wat ik als robot heb uitgevoerd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als een kip zonder kop door mijn huis te lopen en niet efficiënt ben door met allerlei kleine dingetjes rond te lopen omdat ik alles zo snel mogelijk wil afkrijgen.

Ik stel mijzelf ten doel als ik gedachten heb wat ik allemaal nog moet doen te stoppen en te ademen en me te realiseren dat als ik in het gevoel zit van lethargie/gedrevenheid mij dit van het ware Leven afhoudt.

Ik stel mezelf ten doel efficiënt om te gaan met de tijd die ik heb om mijn taken te doen, mijn huishouden te regelen en tijd te reserveren om te bloggen, facebookberichten te lezen en andermans blogs te lezen om zodoende meer zicht te krijgen op mijn mechanische gedrag en mij te corrigeren door middel van de adem.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mijzelf en mijn proces om tot Leven te komen.

Dag 19 Geen hoopvolle verwachtingen

Vandaag was ik met mijn dochter aan het praten en we hadden het over schuldgevoelens. Ze noemde al haar schuldgevoelens op: naar haar kinderen, naar haar ouders en ga zo maar door. Ik stelde voor om wat zelfvergevingen op te schrijven en maakte een klein opzetje en voorbeeld. Ze heeft er daarna een aantal opgeschreven en uitgesproken. Ik bemerkte vandaag een verschil in onze relatie maar ook weer een verwachtingspatroon en hoop.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben direct hoop te koesteren op een aansluiting bij Desteni nadat mijn dochter wat zelfvergevingen had gedaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben steeds te proberen niet teveel te zeggen over het Desteni proces maar stilletjes wel te hopen dat mijn kinderen me hierin zullen volgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me steeds weer met hun ontwikkeling te willen bemoeien en ze juist daarmee tegen de haren instrijk terwijl ik weet dat ik het voorbeeld moet zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben allerlei artikelen op Desteni te lezen over opvoeding en dit niet met mijn dochter te kunnen delen omdat dit voor haar belachelijk klinkt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik denk dat Desteni de enige weg is om uit dit mechanische leven te ontsnappen en de enige manier is om de wereld te redden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik zelf soms ook nog eens twijfels voel opkomen dat waar ik mee bezig ben uiteindelijk toch niet dat was dat ik verwachtte, terwijl ik geen idee heb wat ik zou moeten verwachten.

Ik realiseer me dat deze twijfel ook weer een stukje mindcontrol is, en ik vergeef mezelf dat ik mijzelf toegestaan en geaccepteerd heb dat ik nog maar al te vaak denk dat mijn gedachten waar zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet genoeg inspanning te leveren in het proces omdat niemand in mijn omgeving enige verandering heeft bemerkt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken nog geen veranderingen te bespeuren omdat ik nog maar zo kort met dit proces bezig ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben soms te veronderstellen dat er al wat “vooruitgang” gaande is, om vervolgens direct te worden teruggefloten door mijzelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te weten dat er nog miljoenen zelfvergevingen/correcties en ademtochten voor nodig zijn eer ik zal kunnen spreken van Leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben vaak te laat zien dat ik de adem had kunnen toepassen in allerlei situaties.

Ik stel mezelf ten doel geen hoop/verwachting te hebben in mijn proces of dat van mijn kinderen maar bij het zien van enige hoop of verwachting te stoppen en de 4 tellen adem toe te passen en mezelf terug te brengen in de fysieke realiteit.


Dag 20 Frustratie met internetbankieren

Vanmorgen wilde ik een bedrag overmaken naar de telefoon/internet provider met internetbankieren. Vorige maand had ik allerlei templates gemaakt van terugkerende betalingen en eigenlijk was ik best trots op mezelf dat het me gelukt was. Mijn man had per ongeluk de telefoonrekening weggegooid maar wist wel hoeveel er betaald moest worden dus haalde ik de template tevoorschijn om het bedrag over te boeken. Bij het verzenden van de betaling kreeg ik allerlei foutmeldingen en ik begreep er helemaal niets van, werd steeds zenuwachtiger, bozer en opgejaagd en probeerde het steeds weer op een andere manier. Geachten kwamen op van rustig maar, dan ga je toch gewoon even langs de bank om te vragen of ze het willen uitleggen.

Vorige maand had ik ook al een probleem met internetbankieren en ben ik gaan vragen bij de bank wat ik nou precies fout deed. Ik kwam bij een balie en de medewerkster vroeg mijn identifier en inloggegevens wat ik al heel vreemd vond want in Nederland mag een bankbediende dit nooit vragen. Maar afijn,zij begon allerlei dingen te proberen, zonder mij enige uitleg te geven en na veel gerammel op het toetsenbord lukte het haar de betaling te voltooien terwijl ik helemaal niet betrokken werd in haar acties. Zij kon mij ook niet uitleggen wat ik nu precies had fout gedaan. Omdat mijn man hierbij aanwezig nogal ongeduldig de hele situatie aanschouwde, liet ik het er maar bij en dacht volgende keer zal het me wel lukken.

Nu loop ik dus weer tegen het probleem aan en ben zo gefrustreerd dat het me niet lukt dat ik me afvraag of hun programma van internetbankieren wel goed geprogrammeerd is, het wordt hier niet zo veel als in Nederland gebruikt. Ik kan bijna niet wachten om boos naar de bank te stappen en mij hun probleem voor te leggen. Maar ik zal nog een paar dagen moeten wachten voordat zich de gelegenheid voordoet. Verder frustreert het me dat ik allerlei foutmeldingen die ik krijg moet vertalen met Google omdat ik deze niet snap.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben trots te zijn op het maken van templates van betalingen in een taal die mij niet eigen is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben gefrustreerd, boos, zenuwachtig en opgejaagd te zijn omdat de betaling niet lukt via internetbankieren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn op de bank omdat ik denk dat zij het programma onduidelijk, klantonvriendelijk en ingewikkeld hebben gemaakt en het me daarom niet lukt de betaling te voltooien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet goed de foutmeldingen te begrijpen omdat dit jargon niet past in mijn taalkennis die ik me tot nu toe heb eigen gemaakt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te kunnen wachten tot ik naar de bank kan stappen en mijn frustraties kan uiten over de mislukte betalingsopdracht.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn herinnering van het vorige bankbezoek mee te nemen naar mijn huidige ervaring met internetbankieren en op deze manier opnieuw een ervaring creëer van mislukking.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn als ik naar de bank ga dat de medewerker me opnieuw niet zal uitleggen wat ik nou precies fout doe en het dan zelf gaat verbeteren en ik weer onverrichter zaken naar huis terugkeer zonder te begrijpen hoe het systeem precies werkt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij het vorige bankbezoek ik niet precies kon vragen aan de medewerkster wat zij anders had gedaan omdat mijn man ongeduldig naast me zat en zei dat ik het niet snapte en ik daarom het er maar bij heb gelaten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben iedere keer als ik samen met mijn man ben en iets wil bespreken met iemand anders hij het woord overneemt omdat ik taalfouten maak (tranen) .

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij het bezoeken van instanties hier, en het regelen van allerlei ingewikkelde zaken zoals verzekeringen, belastingen enz. ik uit veiligheid samen met mijn man daar naar toe ga en hem dan het woord laat doen en ik dan later besef dat ik weer niet kon oefenen in het converseren in deze taal.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben toen wij nog in Nederland woonden en mijn man iets niet begreep ik het ook overnam en de zaakjes regelde omdat ik dat veel efficiënter en sneller kon dan hij en ik besef nu dat ik dat deed omdat er een soort vervangende schaamte was omdat hij de taal niet zo sprak als een geboren Nederlander. En ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een schaamtegevoel te hebben naar mijn man die niet zo goed Nederlands sprak als ik.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben sowieso boos te zijn op het hele banksysteem omdat zij ervoor zorgen dat er zoveel armoede is ontstaan in de wereld.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik zo bijdehand ben om in een andere taal te kunnen internetbankieren en het me helemaal niet lukt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben altijd als ik een probleem met internet moet oplossen ik niet kan wachten tot later en in een negatieve energie kom van ongeduld en frustratie alsof de wereld instort.

Ik stel mezelf ten doel bij het zien van een taalbarrière bij internetbankieren en overige instanties er zelf op af te gaan, en bij frustratie omdat ik het niet snap of geblokkeerd raak, te stoppen en te ademen en me te realiseren dat dit voor mij de enige manier is me te oefenen in een andere taal door te praten / lezen.

Ik stel mezelf ten doel als ik zie dat ik zaken niet direct kan corrigeren/regelen te stoppen en te ademen en het juiste moment af te wachten om naar de betreffende instantie te gaan en de zaken te regelen.

dag 21 Kruisjes slaan bij de kerk

Vandaag vertrokken mijn man en ik samen naar de bus om naar de stad te gaan. We passeerden de overbuurvrouw die in Duitsland woont en hier op vakantie is en mijn man en zij begonnen een gesprek. Zij complimenteerde mijn man met het feit dat hij na bijna iedere zin “dank god” zij en dat dit zo’n mooi gewoonte is. Toen wij in Nederland woonden deed hij dat bijna nooit maar nu hij meer zijn eigen taal spreekt is dat een aanvulling voor hem geworden. Het wordt hier vaak gebruikt, vooral door oude mensen. De buurvrouw zij dat als ze de kerk passeerde zij ook altijd een kruisje sloeg en mijn man doet dat ook. Ik stond er naar te luisteren en ergerde me geel en groen, maar hield me afzijdig van het gesprek. De geloofsdiscussie heb ik al zo vaak gevoerd met mijn man en die eindigde altijd in ruzie en het heeft ook geen zin er ook maar een opmerking over te maken. Ik woon nu in een streng katholiek land waar de meeste mensen gedoopt zijn en waar de mensen ook bang zijn om anders niet naar de hemel te gaan.
Ik maak vaak gebruik van de bus en dan zie ik ook menige reiziger kruizen slaan bij de kerk als ze langsrijden.

Mijn dochter overweegt ook om haar kinderen te laten dopen, niet omdat zij er enige waarde aan hecht maar het is hier zo’n ingewortelde traditie dat je anders een outsider bent. Ook bij die doopfeestjes wordt er flink uitgehaald met lammetjes aan het spit, veel bezoek en dure cadeaus. Kortom Brrrrr.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij groen en geel te ergeren bij het gesprek tussen mijn man en de buurvrouw toen hij gecomplimenteerd werd bij het zeggen ‘dank god’.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te ergeren als ik samen met mijn man langs de kerk rijd dat hij een kruisje slaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te ergeren aan andere busreizigers die bij het passeren van de kerk een kruisje slaan en ook nog een soort beweging maken met hun hand naar hun mond, waarvan ik de betekenis niet ken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een hekel te hebben aan al die tradities hier met de vele heiligen die vereerd worden waarvan ik niet in hun bestaan geloof maar voor de mensen hier een vrijbrief is om lamsvlees van het spit te eten en veel wijn te drinken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben helemaal niet van tradities houd omdat ze op leugens zijn gebaseerd en de mensen alleen maar nog meer in slaap houden en dat ik hier nu vele keren per jaar aan herinnerd word.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik met niemand hier de discussie aan kan gaan omdat de mensen nadat jarenlang de kerk zo goed als verboden was nu helemaal in het geloof zijn gegaan en alleen maar boos worden als je het niet met hun eens bent.

Ik vergeef mezelf dat als ik op straat loop bijna altijd wel een non tegenkom die ik gewoonweg stom vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in Nederland ook wel eens voor de goede verstandhouding naar de kerk met kerstmis ging maar het allemaal poespas vond en de mensen helemaal niet een christelijk leven vond leiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te merken en boos te worden dat hier vanuit de kerk een homohaat wordt gecreëerd waar laatst nog een petitie op straat voor werd getekend en dat ik tegen de standhouders zei dat ze in de vorige eeuw leefden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn dochter haar kinderen wil laten dopen om erbij te horen en dat ik dat wel begrijp maar ook verafschuw.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ieder kees dat de paus hier op de televisie verschijnt, en dat is vaak, ik daar het liefst mijn hoofd voor omdraai maar dan direct een reactie van mijn man krijg omdat hij vindt dat ik hem niet respecteer.

Ik stel mijzelf ten doel, iedere keer dat mijn man een kruisje slaat, dank god zegt of andere mensen een kruisje zie slaan, al die verheerlijking zie van het katholieke geloof te stoppen en te ademen en me te realiseren dat de mensen hier uit angst handelen en ik zelf verantwoordelijk ben om hier in het fysieke en Leven te zijn.

dag 22 Pijnlijke nek

Gisteren merkte ik dat als ik in mijn nek/schouderstreek kneep dit pijn veroorzaakte. Ik vroeg me af of die pijn me informatie kon geven over de oorzaak en op dat moment voelde ik een groot verdriet over me heen komen. En de gedachte kwam op van: hoe heeft het allemaal zo ver kunnen komen, in de wereld en in mezelf? Ik ben de hele dag een gevangene van mijn gedachten, wordt door de dag heen overmeesterd door allerlei gevoelens en emoties, is er eigenlijk nog wel een vluchtweg?

Vervolgens zie ik mezelf vluchten voor dit gevoel in allerlei zaken, iets eten, iets drinken, iets schoonmaken in huis, een beetje werken in de tuin, wat rommelen op de computer om naar niet in die emotie te zitten. En de hele tijd probeer ik dat verdriet te verbergen, maar het liefst zou ik een potje gaan huilen. Het voelt als een oerverdriet, alsof dat al mijn hele leven een stempel op al mijn gedragingen zet.

Eigenlijk weet ik wat er te doen staat: zelfvergeving, zelfcorrectie, door middel van de adem weer in het fysieke lichaam te komen en toch stel ik dit uit, uit gewoonte, luidheid, angst? Ik wil dit niet meer verdringen op wat voor manier dan ook maar weet ook dat er nog vele laagjes wachten om gezien te worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij jarenlang of levenslang verstopt de hebben voor de gedachten, emoties en gevoelens om naar niet naar de waarheid te hoeven kijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben al heel lang de gedachten, emoties en gevoelens op te slaan ergens in mijn fysieke lichaam om af en toe ergens pijn te ervaren en het vervolgens te negeren als zijnde onbelangrijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben al die pijntjes die veroorzaakt worden door de gedachten, emoties en gevoelens niet te zien als tekens die gegeven worden om te kijken wat er werkelijk aan de hand is.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te willen kijken naar de gedachten, emoties en gevoelens omdat het allemaal bagger is wat er tevoorschijn komt in mijn mind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen voor al de gedachten, emoties en gevoelens die de hele dag maar door mijn lichaam razen als een bezetene.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te laten bezitten door de mind en totaal niet meer te weten wie ik nou echt ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zo moedeloos te worden wat die emoties allemaal veroorzaken en bang ben dat dit nooit meer zullen verdwijnen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vaak geen zin te hebben om te bloggen omdat ik dan in mijzelf moet kijken en niet wil zien wat er allemaal is gebeurd en wat er tevoorschijn gaat komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wat er in mijn mind rondspookt te erg is om over te schrijven en het beste bedekt kan blijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben af en toe zo’n emotionele uitval heb dat zelf de kleinkinderen van me schrikken en dat ik dan zo schrik van mezelf en spijt heb, maar het dan niet meer goed kan maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te gedragen als een willoze robot die geregeerd wordt door gedachten, emoties en gevoelens.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn emotionele uitvallen voor mezelf te willen vergoelijken met de gedachte dat dit komt door mijn opvoeding/jeugd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen verantwoording voor mezelf te nemen en niet de ondersteuning te vinden door middel van de adem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor een beerput die open gaat tijdens dit proces.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet te realiseren dat die beerput in mij aanwezig is en dat hij sowieso moet worden geleegd.

Ik stel mezelf ten doel geen vluchtgedrag meer te vertonen, te kijken naar wat zich afspeelt in mijn mind en zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen en mezelf te ondersteunen met de adem.

Ik stel mezelf ten doel bij het opkomen van emoties te stoppen en te ademen en zo terug te keren in de fysieke werkelijkheid van het moment.

dag 23 Ik wil een hond!

Ik ben opgegroeid met honden, we hebben thuis een paar boxers gehad. Een hond geeft liefde en trouw, maar ook verdriet. Ik herinner me onze eerste boxer die mijn vader meebracht omdat hij altijd kwam bedelen in de broodjeszaak waar hij werkte. Toen we aan hem gehecht waren kwam hij plotseling de eigenaar van die boxer tegen, die de hond terug wilde. Het was een Duitse operazanger die de hond ‘s avonds buiten liet wandelen tijdens zijn werk, dat kon toen nog. Een andere boxer werd overreden toen ik een jaar of 8 was. We gingen kamperen met een grote groep familie, mijn vader en opa gingen vissen en ik zei tegen de hond, kijk een ander hondje, kan je mee spelen! Maar onze hond zag een andere hond aan de overkant van de weg en werd voor mijn ogen overreden door een auto. Het deed natuurlijk veel verdriet en gaf me een schuldgevoel. Daarna kwam er weer een boxer, die ik moest laten inslapen toen ik een jaar of 19 was. Hij leed aan kanker en jankte ‘s nachts van de pijn. Later toen ik zelf een gezin had, is er nooit een hond gekomen, door het werk en de overlast van honden in een grote stad.

Nu ik al die plaatjes langs zie komen op facebook en we alle ruimte hebben denk ik er soms aan om een hond te hebben. Ik had tegen mezelf gezegd, als er eentje op mijn pad komt dan neem ik hem in huis om voor te zorgen. Maar dat is niet gebeurd en zal misschien ook niet gebeuren. Wel heb ik al een beetje op internet gekeken naar zielige, achtergelaten en ongewenste honden. Ik weet het nog steeds niet.



Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet en schuld te voelen als ik mij “Beertje” herinner hoe hij werd doodgereden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet te voelen bij de herinnering dat ik “Bengo” naar de dierenarts bracht om hem te laten inslapen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn op de rest van ons gezin omdat niemand anders de taak op zich wilde nemen om Bengo naar de dierenarts te brengen om hem te laten inslapen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen hond te willen nemen omdat het te lastig was en omdat ik niet de verantwoording wilde nemen voor een hond.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het zien van plaatjes van honden te denken dat ze allemaal lief zijn en dat het een gemis is in mijn leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben nu toch te overwegen een hond te nemen maar ook bang ben voor allerlei problemen, zoals omgang met de kleinkinderen, die ik nu niet kan overzien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te ergeren aan het wrede gedrag van de mensen hier die honden de hele dag aan een ketting laten liggen zonder enige vorm van liefde en de honden alleen gebruiken voor een veilig gevoel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te beseffen dat een hond een heleboel rompslomp met zich meebrengt, je een stuk vrijheid afneemt en ook nog extra geld kost.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen besluit te kunnen nemen in het nemen van een hond of niet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen de buurman te zeggen dat ik 2 van de 6 kittens wil nemen die zijn poes heeft gekregen, en dit ook een goed moment vind om een hond te nemen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat een hond mijn leven zal verrijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat de wens om een hond te hebben voortkomt uit de geest en weer een ego-ding is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een paar jaar geleden in een emotionele bui een hond hier los te maken van zijn ketting, waarna de hond als een dolle wegrende maar de volgende dag weer terugkeerde naar zijn baasje, die hem later waarschijnlijk vergiftigd heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik toen niet de hond kon adopteren omdat we hier voor korte tijd waren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik door een hond te redden van een miserabel bestaan een goede daad doe, wat uiteindelijk niets uitmaakt in de wreedheid van deze wereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn me te hechten aan een hond, waar ik uiteindelijk weer afscheid van moet nemen.

Ik stel mezelf ten doel wanneer de wens opkomt om een hond te nemen, te stoppen en te ademen omdat ik nog geen beslissing kan nemen over het nemen van een hond.

Ik stel mezelf ten doel wanneer de herinnering aan onze overleden honden opkomt, en ik me verdrietig en schuldig voel te stoppen en te ademen om zo weer in de realiteit van het moment te komen.

Dag 24 Skypegesprek of sollicitatiegesprek?

Vandaag vroeg Martijn me iets op Facebook en ik stelde voor om te skypen. Ik was even aan het oppassen en het internet bij mij dochter draait op het account van haar buren en dan moet je of dicht bij de buitendeur zitten of buiten. Toen ik mezelf wilde aanmelden bij Skype viel het internet weg en had ik geen beeld meer dus moest ik opnieuw opstarten. Een paniek overviel me, maar het lukte me om de computer weer te starten. Martijn had me inmiddels zijn usernaam doorgegeven dus konden we elkaar bereiken op mijn dochter’s account. Ik ging naar buiten omdat mijn kleindochter lag te slapen en zodoende “rustig” kon praten.

Ik was zo zenuwachtig als een bakvis die een afspraakje had. Wist soms helemaal niet goed wat ik moest zeggen, probeerde op mijn ademhaling te letten, maar dat lukte niet echt. Het voelde alsof ik een belangrijk sollicitatiegesprek moest voeren en alsof mijn gesprekspartner me goed moest keuren. We spraken over Desteni en de situatie in Kroatie en Martijn vertelde over zijn belevenissen op de Farm. Hij raakte zelfs nog het woord faalangst aan en na het gesprek realiseerde ik me dat dit nou precies was waar ik tijdens het gesprek last van had. Ik zag naderhand ook duidelijk dat ik geheel bezeten was van onzekerheid en nervositeit en helemaal niet naar mezelf kon kijken. Na het gesprek schaamde ik me voor mijn rare gedrag en vroeg me ook af wat Martijn wel niet van me moest denken. Ik zie nu ook dat ik tegen mensen opkijk die op enig gebied meer ervaring en kennis hebben en wat een een gevoel van minderwaardigheid doet ontstaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben nadat ik had voorgesteld met Martijn te Skypen al nerveus te worden omdat ik niet zo gauw zag hoe ik het account van mijn dochter moest uitzetten en mezelf moest aanmelden zodat daardoor de computer uitviel, die een paar minuten geen beeld meer vertoonde waardoor er een lichte paniek ontstond.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij het gesprek zo zenuwachtig en onzeker te zijn dat ik allerlei onsamenhangende en niet ter zake doende dingen zei die me nu heel belachelijk voorkomen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat Martijn veel slimmer, wijzer en kalmer is omdat hij al zo lang met Desteni bezig is en mij waarschijnlijk beschouwd als een beginnertje die geen normaal gesprek kan voeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben enorm op te zien tegen mensen die op enigerlei gebied meer (zelf)kennis, ervaring, wijsheid hebben om mezelf dan onbeduidend en dom te vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik een gesprek voer met iemand waar ik tegenop kijk, ga zitten trekken aan mijn kleren en mijn haar, me ook afvraag hoe ik eruit zie en dan een zenuwachtig lachje vertoon waarbij ik mijn nervositeit wil maskeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben tijdens het gesprek mijn oorbellen te hebben uitgedaan omdat ik dat zo opgesmukt vond staan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zenuwachtig te worden en op te kijken naar mensen die in mijn ogen een autoriteit zijn op het gebied van spiritualiteit zoals ik dat vroeger noemde maar dat ik nu vervangen heb door mensen die al wat langer met het Desteni materiaal bezig zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik een gesprek heb met mensen waar ik tegenop kijk ik af en toe zelfs een black-out krijg en vervolgens maar wat klets om de leegte op te vullen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben tegen sommige mensen op te kijken en me daardoor minderwaardig te voelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me bij sommige mensen ongemakkelijk en onzeker te voelen en me dan anders voor te doen dan ik ben in de hoop dat ik hun goedkeuring krijg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me bij sommige mensen ongemakkelijk en onzeker te voelen en bang ben afgekeurd of afgewezen te worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me in dit soort situaties volledig te verliezen in gedachten, emoties en gevoelens en vergeet te ademen, of probeer te ademen en helemaal niets meer weet van één en gelijk met allen/alles.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben al een poosje bang ben dat Martijn me skypt waar mijn man bij is en dat dit dan een ongemakkelijk situatie gaat worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me in sommige situaties een klein kind te voelen dat nog niet mee mag doen met de volwassenen en hun taal nog niet kan spreken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben er achter te zijn gekomen dat ik een faalangst heb die ik tot nu toe goed verborgen had.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik ook zie dat ik de hele situatie nog veel groter aan het maken ben dan dat ik heb ervaren.

Ik stel mezelf ten doel ieder ander niet meer op een voetstuk te plaatsen, me niet minder te voelen dan een ander en alle mensen als een en gelijk te zien, inclusief mijzelf en als ik zie dat ik dit vergeet dan stop ik en adem en realiseer me al die gedachten en gevoelens en emoties niet het Leven zelf zijn.

dag 25 Voetstappen horen in de gang

‘s Avonds verdwijn ik vaak naar mijn eigen slaapkamer om achter de laptop te gaan zitten/liggen. Mijn man kijkt altijd televisie en de meeste programma’s interesseren me niet zo, of ik kan ze niet goed volgen. Af en toe kijk ik wel naar een soap omdat dit een van de weinige mogelijkheden is de taal wat meer meester te worden.

Wat me opviel is dat als ik hem in de gang hoor lopen ik een bang, betrapt gevoel over me heen krijg, alsof hij ieder moment de deur kan openzwaaien en iets zal zeggen in de trant van: Wat ben je aan het doen? Heb ik niet gezegd dat je dat niet mag doen? Zie je nou wel, je doet het weer? Het is me volkomen onduidelijk waarom ik deze angstgevoelens heb, behalve dat het wel iets met mijn vader te maken heeft. Hij was een dominante, agressieve man, die te veel at, dronk en rookte en hij beheerste het leven van mijn moeder, broer en zus met zijn emotionele uitspattingen bijna dagelijks. Ik was bang van hem. Wel herinner ik me dat we altijd blij waren dat ie niet thuis was, hij werkte in de horeca en was ‘s avonds vaak aan het werk of ging nog wat drinken met collega’s. Maar de keren dat hij thuis binnenkwam met een kegel en een slecht humeur herinner ik me dat we allemaal verstijfden. Meestal begon hij dan ruzie met mijn moeder te maken, maar ook vaak met ons, kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een gevoel van angst te genereren als ik op mijn kamer achter de laptop zit en voetstappen hoor in de gang.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik voetstappen in de gang hoor bang ben om betrapt te worden op iets wat ik misschien niet mag doen en waarvoor ik straf zal krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik mijn man door de gang hoor lopen en zijn voetstappen hoor dat ik bang ben dat hij boos op mij wordt en ik straf krijg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik voetstappen in de gang hoor ik verkramp en het liefst de deur op slot wil doen om veilig te zijn voor reprimandes en/of straf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben nu te zijn getrouwd met een man die emotionele uitspanningen heeft en om het minste geringste boos wordt, dat bij mij een angst genereert.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben voorzichtig te zijn met wat ik zeg, omdat ik niet geconfronteerd wil worden met een boze man, die mij uitscheldt voor dingen die ik niet goed doe, of niet goed genoeg of voor een opmerking die ik niet had mogen maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben soms het liefst weg te willen lopen uit dit huis omdat ik niet meer met deze man wil samenwonen, maar dat dit financieel onmogelijk is en dat ik hier in dit land wil blijven om mijn dochter te ondersteunen die er alleen voor staat met haar twee kleine kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben net als mijn moeder uit angst voor emotionele en financiële gevolgen te lang bij dezelfde man, waar ik niet een gelijkwaardigheid bij voel, te zijn gebleven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vaak in angst te hebben gewacht in mijn bed hoe de bui van mijn vader zou zijn als hij laat ‘s avonds thuis kwam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in angst te wachten als hij al thuis was totdat hij begon te snurken in zijn stoel omdat ik me dan pas vrij voelde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn vader te haten omdat hij zo onvoorspelbaar boos kon worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben blij te zijn dat hij een affaire had met een andere vrouw en niet meer bij ons thuis woonde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben blij te zijn dat hij weer thuis kwam wonen nadat de affaire was afgelopen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik hoopte dat hij dood ging.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het wel gauw met hem afgelopen zou zijn omdat hij zo zwaar was en veel dronk en rookte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijden met mijn moeder te hebben omdat ze haar leven met mijn vader moest delen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik hield van mijn vader.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik hem de schuld gaf van de vroege dood van mijn moeder omdat hij haar de ergste verwensingen naar haar hoofd slingerde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de vreselijkste, hatelijkste scheldwoorden moest aanhoren in huis als hij ruzie maakte met mijn moeder waardoor ik zo gekwetst werd zodat ik hem meer en meer haatte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik een hekel aan hem had omdat hij met geld en leuke uitjes een vriendin kocht na de dood van mijn moeder en ons kinderen op de tweede plaats zette.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hem meer te waarderen nadat mijn moeder was gestorven omdat ik niet meer het verdriet voelde die zijn kleineringen naar mijn moeder veroorzaakte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat het mij ogenschijnlijk niets deed toen hij een nieuwe vriendin had en hetzelfde patroon voortzette van drank-, eet- en psychisch misbruik.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik verdriet voelde op zijn begrafenis omdat ik geen vader meer had.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik als kind een keer ‘s avonds uit het raam had gegild naar voorbijgangers dat hij mijn moeder wilde vermoorden uit jaloezie en dat de politie toen langs kwam om de boel te sussen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik medelijden had met mijn zusje en haar in bed nam om haar te troosten omdat ze vaak nachtmerries had omdat de sfeer dit in huis veroorzaakte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vaak om mijn vader moest lachen omdat hij een groot gevoel voor humor had.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik het irritant vond dat hij populair was bij zijn vrienden en ook mijn vriendinnen omdat hij gastvrij was en grapjes kon maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat hij guller was naar zijn vriendin dan naar ons kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn vader woedend was dat ik was blijven zitten in de 1e klas HBS en naar de MULO moest.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn vader woedend was dat ik in de 3e MULO bleef zitten en naar de ULO ging.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn vader woedend was als mijn broer en ik als kleine kinderen ruzie maakten en elkaar knepen en beten waarna hij ons zelf ook beet om de pijn te moeten voelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn vader pisnijdig werd als mijn moeder het eten niet lekker genoeg had bereid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik een keer als puber een plaatje draaide van Led Zeppelinn of Fleetwood Mac en dat hij uit nijd de hele stereoinstallatie door de kamer smeet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik me schaamde voor de buurt als hij zo dronken thuis kwam en voor de deur achter het stuur in slaap viel tot de volgende ochtend.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik het irritant vond dat hij in gesprekken met andere mensen zich intelligenter voordeed en een woordkeuze gebruikte die hij zelf niet begreep en de popie-jopie uithing.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat hij op zondagochtend bij het gezamenlijke ontbijt waar wij kinderen aanwezig moesten zijn een wedstrijd creëerde wie het meeste kon eten en na afloop het rijtje afging met de vraag hoeveel boterhammen heb jij op? en ik dan nog wilde winnen ook.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen op verjaardagsfeestjes bij ons thuis waar heel veel alcohol werd geschonken en voor die tijd allerlei exclusieve hapjes werden geserveerd zoals paling en zalm en het volume van de stereo te hard werd gezet zonder aan de buren te denken en bijna iedereen dronken de deur uitging en dat hij dan pas tevreden was.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te irriteren dat hij altijd zo hard zat te smakken tijdens het eten zodat ik groen en geel werd van ergernis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik hem ‘s morgens vond stinken naar zweet en vond dat hij een vieze lijflucht had.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat hij hard schreeuwde en vloekte naar de hond als die niet wilde doen wat hij zei.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijden met mijn broertje te hebben omdat mijn vader schreeuwde naar mijn broertje als hij zijn sommen op de lagere school niet snapte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ontzettend boos te zijn dat mijn vader na mijn moeders dood binnen no-time een andere vriendin had omdat hij geld had ontvangen van de verkoop van zijn café en huis waar wij kinderen afstand van hadden gedaan omdat we medelijden met hem hadden en dat hij ons na zijn dood niets heeft nagelaten omdat hij en zijn vriendin alles verbrast hadden en hetgeen dat over was bleef bij zijn vriendin, waaronder de spulletjes van mijn moeder.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen dat hij na mijn moeders dood oudejaarsavond bij mij vierde en zo dronken werd dat de visite hem uitlachte omdat hij al lang voor 12 uur zat te snurken op een stoel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik boos was dat hij stomdronken aan mijn moeders sterfbed zat te huilen en medelijden opwekte van de verpleging.

Ik stel mijzelf ten doel bij angst die ik ervaar als ik voetstappen hoor in de gang en als er herinneringen zijn aan mijn jeugd met alle boosheid en verdriet die ik als kind en puber heb ervaren te stoppen en te ademen en me te realiseren dat ik nu hier besta en bij nieuwe herinneringen zelfvergeving toe te passen om zo toegang te krijgen tot Leven.
Ik stel mezelf ten doel bij een emotie van nervositeit, onzekerheid of minderwaardigheid te stoppen en te ademen en me te realiseren dat ik sta voor een Leven dat gelijkwaardigheid geeft aan iedereen.

dag 26 Een leuk familiehotel

Gisteren kwam ik terecht bij allerlei herinneringen van vroeger en het verbaasde me wat er allemaal op mijn beeldscherm verscheen, nee eigenlijk op mijn kladblok, want ik had tijdens een busreis allerlei aantekeningen gemaakt. Wat ik nog niet heb opgeschreven maar wat wel een goed vervolg is op mijn vorige blog is het verhaal van ons familiehotel.

Ik was een jaar of 23 en woonde niet meer thuis toen mijn vader met het idee kwam om met ons mijn broer, zusje en aanhang een familiehotel te beginnen.We waren direct allemaal enthousiast zonder enige twijfel. Als ik er nu op terugkijk kan ik niet begrijpen dat ik zo naïef was te denken dat een familiehotel met mijn vader een succes zou kunnen worden. Na wat zoeken werd er een keuze gemaakt: het werd een hotel aan het strand in Zeeuws Vlaanderen. Alleen de goodwill en inventaris zouden worden overgenomen en dan kon het beginnen!

Ik was de enige die nog een maand in Rotterdam bleef werken en pendelde de weekenden op en neer. Het 1e of 2e weekend kreeg ik een daverende ruzie met mijn vader omdat hij weer eens mijn moeder uit had gescholden, na te veel hebben gedronken, en riep ik dat ik niet aan dit avontuur zou beginnen met hem erbij. Mijn man was al aan het werk in het hotel en onze woning was al opgezegd dus eigenlijk had ik niet veel keus dan toch te beginnen in het hotel. Na 3 maanden hard werken, in de keuken, kamers schoonmaken en een heleboel conflicten, vooral met mijn vader zijn mijn man en ik vertrokken. Hij gaf ons toen 1000 gulden vergoeding voor al die maanden werk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zo naïef te zijn geweest te denken dat een familiehotel met mijn vader een goed idee zou zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben, zelfs toen ik nog terug kon en wist wat me te wachten stond in het hotel, toch besloot om te gaan werken in het hotel met mijn man.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben de drie maanden dat ik daar samen met mijn man heb gewerkt heel veel ruzie te hebben gehad met mijn vader, en dat de gasten die aan het eten waren in het restaurant daar ook getuige van waren waarvoor ik me nu nog steeds schaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik het respectloos vond dat mijn vader vaak ongewassen met een oude badjas ‘s morgens door het hotel liep, ruim 160 kg wegende, en zich totaal niet geneerde voor de gasten in het hotel die toch wel vreemd naar hem keken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn dat allerlei vrienden en kennissen naar het hotel kwamen om flink door te zakken, te eten en te slapen op kosten van het hotel, terwijl hij ons na 3 maanden met een fooi weg liet gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me als slaaf door mijn eigen vader te laten gebruiken om voor zijn pleziertjes te betalen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik indertijd zonder dat we een salaris hadden ook nog een reisje had betaald met mijn broer toen ze 25 jaar getrouwd waren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik samen met mijn moeder soms de hele keuken moest runnen omdat mijn vader met een vriend dronken was geworden en gewoon niet op kwam dagen, terwijl hij altijd kookte voor het restaurant.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben terwijl ik het verafschuwde als mijn vader dronken thuiskwam ik het voor me zelf aanvaardbaar vond om alcohol te drinken en vaak aangeschoten naar bed ging.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben allerlei patronen te hebben geërfd van mijn ouders en daar al mijn hele leven de last van te dragen zonder dit te kunnen laten verdwijnen omdat ik er de tools niet voor had.

Ik stel mezelf ten doel bij het zien van de duidelijk overerfde patronen van mijn ouders die ik verafschuw, te stoppen en te ademen, opnieuw zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen en me te realiseren dat er nooit de juiste tools aanwezig waren om die patronen te elimineren, tot nu, en dat ik zoveel mogelijk van deze tools gebruik wil maken.

dag 27 Altijd haast

Vandaag ontdekte ik een patroon bij het naaien van tasje: haast. Ik blijk mijn hele leven alles in haast te doen. Als ik eet, als ik drink, als ik kook, schoonmaak, praat. Vroeger toen ik werkte als secretaresse ging ook alles in grote haast. Mijn werk moest altijd snel af zijn van mezelf. Degene waarvoor ik werkte waren soms verbaasd dat het werk zo snel af, hetgeen ik vervolgens als een compliment beschouwde. Ik zag ook dat ingebakken zit in mijn geest en dat ik daardoor ook veel fouten maak en slordig te werk gaat. Steeds denk ik een paar stappen vooruit zodat ik niet goed kijk wat ik doe en het dan opnieuw moet doen. Het geeft een gejaagd en nerveus gevoel, alsof iemand me op de hielen zit, en dat ben ik uiteindelijk zelf. Mijn vader deed ook alles gehaast en irriteerde zich dan aan bijvoorbeeld zijn werknemers dat ze te langzaam werkten. Door dit gedrag ben ik continue in mijn mind en kan niet genieten van de taken die verricht moeten worden en vaak kosten ze me extra moeite en tijd omdat er veel mis gaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij al mijn werkzaamheden haast te hebben om het maar snel af te krijgen en zodoende een tevreden gevoel te hebben dat er weer iets gepresteerd is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben snel te eten en te drinken alsof ik anders niet genoeg heb en zo als eerste mijn bord of glas leeg te hebben en niet goed te kauwen of te proeven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat als ik in gezelschap ben van andere mensen dat ik mijn bord al bijna leeg heb terwijl anderen nog lang niet klaar zijn en ik dan overdreven langzaam ga eten om niet op te laten vallen dat ik zo snel eet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alles in een sneltreinvaart te doen om zodoende tijd te besparen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door alles in haast te doen mezelf met een nerveuze, opgejaagde energie op te laden die voeding geeft aan mijn mindbewustzijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn niet genoeg tijd te hebben en te laat met mijn taken klaar te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik aan het koken ben, continue op de klok te kijken omdat ik een deadline in mijn hoofd heb en op die manier slordig te werk ga.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn aanrecht niet eerst op te willen ruimen voordat ik ga koken omdat ik dat teveel tijd vind kosten en daarom maar begin in de rommel die er nog staat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn dat mijn vaatwasser niet goed werkt en ik nu alles met de hand moet afwassen omdat dit mij veel tijd kost.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alles in zo’n haast te verrichten omdat ik bang ben anders niet genoeg te kunnen doen, waar ik dan een schuldgevoel over krijg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben voordat ik ergens mee klaar ben al aan het denken ben wat ik daarna zou kunnen doen, bijvoorbeeld als ik iets genaaid heb voor mijn kleindochters, ben ik alweer aan het bedenken wat mijn volgende klus zal zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me schuldig te voelen als ik lang achter mijn laptop op facebook zit omdat ik dan het gevoel heb niet productief genoeg te zijn geweest en mijn tijd een beetje aan het verdoen met met nutteloze zaken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik altijd productief moet zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben continue in gevecht te zijn met tijd, omdat ik het gevoel heb niet genoeg tijd te hebben om mijn taken die ik zou willen doen ui te voeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geïnteresseerd te zijn hoe lang ik ergens over doe, bijvoorbeeld, een reis met de bus, met de auto, de wandeling naar de bus om zo te weten te komen of ik wel op tijd zal zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn dagen en weken omvliegen omdat ik zo weinig tijd heb om mijn huishouden te regelen, op de kinderen te passen, te bloggen, berichten te lezen, in de tuin te werken en vertaalwerk te doen voor de website van mijn dochter’s vriend.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben haast te hebben bij het hardop lezen van mijn zelfvergevingen om er maar snel vanaf te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurgesteld te zijn als ik iets niet op tijd kan af maken zoals ik het me had voorgesteld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben taken te proberen te combineren omdat ik denk dat ik dan tijd uitspaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben artikelen en bericht zo snel mogelijk te willen lezen en dan regels over te slaan omdat ik denk niet genoeg tijd te hebben om het geheel te lezen wat me dan een onvolledig beeld geeft van hetgeen is geschreven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vaak veel te snel een beslissing te nemen omdat ik denk dat ik geen tijd heb om te wachten of het in overweging te nemen en zodoende heel impulsief te werk ga.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te ontdekken dat ik een ongeduldig mens ben omdat ik denk nooit genoeg tijd te hebben en alles gehaast doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik anderen vraag iets te doen voor mij, omdat ik denk zelf niet genoeg tijd te hebben en te constateren dat ze het niet goed genoeg of voldoende hebben gedaan te mopperen en het dan zelf doe.

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik bemerk bij enige activiteit haast te bemerken te stoppen en te ademen.

Ik realiseer me dat door te haasten ik in een gejaagde, nerveuze energie belandt die mijn mind voeding geeft en ik niet hier besta als Leven.

dag 28 Irritaties rondom eten

In een van mijn vorige blogs heb mijn irritatie beschreven die ik had als mijn vader hard aan het smakken was.


Nu komt deze ergernis keihard terug als ik mijn man nootjes hoor knabbelen.
Bijna wekelijks koop ik amandelen bij de supermarkt om daarvan af en toe koekjes te bakken of iets anders lekkers. Ik wil gewoon wat voorraad in huis hebben voor het geval dat! Omdat wij in een dorp wonen met een heel klein winkeltje waar ik nauwelijks kom vind ik het belangrijk altijd wat achter de hand te hebben. Vaak verstop ik die noten op een geheim plekje, maar meestal vindt hij ze toch. Ik doe de boodschappen en mijn man gaat af en toe naar een bio-winkeltje waar hij allerlei gezonde en lekkere dingetjes koopt, vooral voor zichzelf. Ik doe de grote boodschappen en daar eet hij natuurlijk ook gewoon van mee. Als ik vraag: kan je niet even zeggen dat je naar die bio-winkel gaat? Dan kan ik een bestelling aan je meegeven, dan antwoordt hij dat ik dat allemaal maar van tevoren moet opschrijven.
Verder heeft hij ook altijd commentaar hoeveel en wat ik allemaal koop in de supermarkt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te ergeren als mijn man de noten die ik gekocht heb opeet met een luidruchtig geknabbel, terwijl hij voor zichzelf ook al noten koopt in kleine hoeveelheden die hij dezelfde dag opeet.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben ziedend te worden als iemand naast mij zit te smakken of te slurpen.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te zijn als mijn man zit te smakken of winden laat.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te ergeren dat hij steeds een handje noten gaat halen, dit opeet, dan weer opstaat en weer een handje haalt en zo wel 20 keer.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik allerlei voedingsmiddelen zoals noten in voorraad moet hebben voor het geval dat.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te hebben niet genoeg voedingsmiddelen in huis te hebben, alsof ik zou kunnen verhongeren.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wat ik koop bij de supermarkt en als voorraad dient niet zomaar opgegeten mag worden.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden op mijn man als ik heb gezegd dat ik boodschappen ga doen, hij dan zegt hoezo?
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden op mijn man als ik heb gezegd dat ik boodschappen moet doen, hij dan vraagt, ben je bang dat je verhongert, we hebben genoeg in huis en vervolgens alles opeet wat we in huis hebben.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik 1 of 2 dagen bij mijn dochter ben geweest hij alle kaas, crackers, noten, biscuitjes heeft opgegeten omdat hij zelf geen zin heeft om naar de winkel te gaan.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben steeds te kijken hoeveel hij heeft gepind en dan dit te vergelijken met het bedrag dat ik heb gepind om vervolgens tot de conclusie te komen dat hij bijna hetzelfde opmaakt als ik en daar bijna niets voor de gezamenlijke maaltijd koopt.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te irriteren dat mijn man makkelijk is met geld dan ik, terwijl ik altijd op de kleintjes blijf letten.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn niet genoeg geld te hebben en niet genoeg te eten.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn als er onverwachts bezoek komt (wat nooit gebeurt) ik niets te bieden heb.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het lastig te vinden iedere week weer opnieuw naar de supermarkt te moeten rijden en steeds dezelfde boodschappen in huis te moeten halen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik de boodschappen opruim die ik heb gehaald een tevreden gevoel te hebben dat alles weer is aangevuld.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het zonde van mijn geld vind om iedere week weer een groot bedrag uit te moeten geven aan boodschappen die dan dezelfde week weer opgegeten worden.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het kinderachtig van mezelf te vinden me zo te ergeren aan iemand die luidruchtig nootjes eet die ik in huis heb gehaald.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te ergeren aan het feit dat mijn man voor zichzelf allerlei gezonde, lekkere dingetjes haalt bij de bio-winkel en niet de moeite neemt te vragen of ik ook iets nodig heb.
Ik stel mezelf ten doel als ik gedachten/gevoelens/emoties bemerk die met het kopen of eten van voedsel te maken hebben, te stoppen en te ademen en me te realiseren dat dit oude patronen zijn, vooral opgedaan in mijn jeugd die nu verwijderd kunnen worden door toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.
Ik stel mezelf ten doel één en gelijk te staan aan alles en iedereen.
Ik stel mezelf ten doel me niet in te laten met allerlei futiliteiten die ergernissen veroorzaken en zodoende energie te genereren voor mijn mind.

dag 29 Reclameren bij een winkel

Een paar weken geleden heb ik mijn dochter een espressopotje en melkopschuimertje cadeau gegeven. Na het espressoportje een paar keer gebruikt te hebben kwamen we tot de conclusie dat er in verhouding te weinig koffie ophoog geperst werd en deze niet goed functioneerde. We hebben het potje teruggebracht en geld teruggekregen. Dit ging niet al te gemakkelijk maar omdat we voet bij stuk hielden kregen we het geld terug. Nu bemerkte ik dat de melkopschuimer ook niet goed functioneerde, er zat geen weerstand in zodat er niet genoeg zuurstof in de melk geklopt kon worden. Ik stelde voor om ook de opschuimer terug te brengen. Mijn dochter kon de bon niet meer vinden maar had wel de doos. Zo gezegd zo gedaan. Ik zou het woord doen en legde de verkoopster uit dat de opschuimer niet goed werkte, ik heb dezelfde al 10 jaar en die functioneert goed en vroeg haar of ze misschien B-keuze verkopen. Het werd een hele discussie en uiteindelijk kregen we geld terug.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een artikel te hebben gekocht waar ik al twijfels over het functioneren had toen ik hem kocht maar het er toch op waagde omdat ik hem zo graag cadeau wilde doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hebben bij de reclamering van de espressopot niet gelijk de opschuimer terug te brengen omdat ik bang was dat ik dacht dat ze dit niet zouden accepteren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben al lang gemerkt te hebben dat de opschuimer niet goed werkte maar het uitstelde om terug te gaan naar de winkel om niet de confrontatie met de verkopers aan te gaan omdat we al zo’n moeilijk gesprek hadden gevoerd over een koffiepotje dat niet goed functioneerde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de vorige keer zo in een overwinningsstemming te verkeren bij het terugkrijgen van het geld van de koffiepot dat ik er helemaal niet aan gedacht heb of we wel een retourbonnetje hebben gekregen of niet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden over het feit dat ik constateerde dat alle nieuwe opschuimers hetzelfde mankement vertoonde als die ik had gekocht en dus ook niet geruild kon worden voor een andere.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de verkoopster van de winkel te beschuldigen dat ze B-keuze verkopen waarvan ze, al zou dat zo zijn, niet op de hoogte kan zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het gesprek over het niet functioneren van het melkopschuimertje niet goed meer naar de verkoopster te kunnen luisteren, omdat ik alleen maar in een verdedigingsmechanisme zat en daardoor niet verstond dat ze zei niet te weten hoe zo’n schuimer moet functioneren omdat ze alleen maar een soort verkocht in de winkel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het gesprek met de verkoopster boos te worden op haar, terwijl zij alleen maar probeert zo goed mogelijk haar werk te doen en zeker niet haar werkgever wil afvallen om zo haar baan niet kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een arrogant gedrag te vertonen tegenover de verkoopster omdat ik denk heel veel van expressopotjes en melkopschuimers te weten omdat ik uit Nederland kom en al jarenlang gebruik maak van deze apparaten die hier nog niet zo erg bekend zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me sowieso vaak beter en slimmer te voelen dan de mensen die hier wonen omdat ik denk uit een land te komen waar we veel verder zijn in kennis en de mogelijkheid hebben om veel betere artikelen te kopen in een groter assortiment voor een lagere prijs.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de hele tijd tijdens het gesprek met de verkoopster een houding te hebben gehad van ik ga dit winnen omdat ik het langer volhoud dan jij en uiteindelijk een triomfantelijk gevoel had dat we haar de baas waren geweest.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te hebben gezegd dat die melkopschuimers in Nederland de helft kosten van de prijs die we er hier voor moesten betalen, en dit ook echt te hebben verondersteld, maar dat dit achteraf helemaal niet waar was.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben achteraf te hebben geweten dat de verkopers hier zich helemaal geen raad weten met klanten zoals wij, en daarom uit onmacht het onderspit delven, wat bij mij een geluksgevoel gaf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het spijtig te vinden dat ik in zo’n positieve/negatieve energie terecht ben gekomen door het terugbrengen van een artikel terwijl het ook gewoon zonder gevoel en emotie had kunnen plaatsvinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik zelf een verkeerde aankoop heb gedaan door niet goed op te letten ik andere mensen, die gewoon hun werk doen hiervoor schuldig te verklaren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gesprek met de verkoopster niet helemaal goed te kunnen volgen en niet alles verstond wat ze zei omdat ik in een emotionele toestand van winnen/verliezen verkeerde en waarin ik geen moment heb gedacht om de 4-tellen adem toe te passen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben naderhand te hebben vastgesteld nooit meer in deze winkel iets te kopen en voortaan naar een andere winkel te gaan, terwijl ik tweemaal mijn geld terug heb gehad en helemaal niet weet of dat elders ook was gelukt.

Ik stel mezelf ten doel geen overhaaste aankopen te doen omdat ik een ander wil plezieren maar eerst goed rond te kijken en kritisch te kijken of het artikel voldoet.

Ik stel mezelf ten doel me niet beter of slimmer te voelen dan de mensen hier en te denken dat ik uit een land kom dat meer geciviliseerd is, maar te stoppen en te ademen want ik realiseer me dat dit allemaal patronen zijn van de geest en dat dit soort gedachten alleen maar een gevoel van ongelijkheid creëren.

Ik stel mezelf ten doe als een en gelijk met alles te leven!

dag 30 Gelijk geld verdeling


Vandaag kwam een terugkerende discussie om de hoek kijken. Ik moest wat betalingen doen met internetbankieren en zag tot mijn schrik dat er bijna niets meer op de rekening stond. Gevoelens van boosheid, verdriet, minderwaardigheid en angst komen op. Het idee ontstaat dat er nooit iets voor mij overblijft omdat mijn man een gat in zijn hand heeft. Hij heeft deze maand wat kleding gekocht, eigenlijk sinds tijden en ik zag in de kast wat flesjes olie staan voor zijn haar en huid. Hoe is het mogelijk in de wereld om het geld eerlijk te verdelen als een man en een vrouw dat niet eens kunnen? Eigenlijk weet ik niet eens zeker of mijn gedachten en gevoelens op feiten berusten, het is meer een oud gevoel van ik ben niets waard.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bijna 40 jaar lang te denken dat mijn man meer geld aan zichzelf besteedt dan ik.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos, verdrietig en angstig te zijn bij het zien van een slinkend saldo door geldopnames en het betalen van rekeningen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben angst te voelen de maand niet door te kunnen komen omdat mijn man teveel geld uitgeeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben altijd geprobeerd te hebben zuinig te leven maar nooit geld over te houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn voor slechte tijden en daarom wat geld achter de hand te willen hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn dat het zo moeilijk op aarde wordt dat er geen geld meer is om mijn kleinkinderen te voeden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zelf wel extraatjes aan mijn kinderen te willen geven maar niet aan mijn man.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben nooit goede afspraken te kunnen maken over het uitgeven van geld omdat we dan altijd van een discussie in een ruzie terechtkomen en dat ik dit uit de weg wil gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben eigenlijk soms makkelijk te zijn in het uitgeven van geld als het pensioen net gestort is, maar aan het eind van de maand paniekerig word.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik het niet waard ben geld voor mezelf uit te geven of iets voor mezelf te kopen terwijl het wel af en toe nodig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik niets voor mijzelf kan uitgeven omdat mijn man al zoveel geld uitgeeft aan zichzelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bijna nooit te hebben gespaard tijdens het samenzijn met mijn man omdat ik denk dat hij altijd teveel geld heeft opgemaakt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat het onmogelijk is om afspraken te maken over de verdeling van het geld in verband met vaste lasten voor het huis en onderhoudskosten voor mijn dochter en kleindochters en het feit dat mijn man aow en pensioen heeft en ik slechts een aanvulling op zijn aow.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn op mijn man omdat er steeds weer rekeningen betaald moeten worden voor ons huis, zoals legalisering, tekeningen van architect, onderhoud omdat er een vochtprobleem is en dat dit ook een reden is dat we niets overhouden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn dat het vakantiegeld gebruikt is voor het betalen van een tekening van het huis omdat het gelegaliseerd moet worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben verdrietig te zijn getrouwd te zijn met een man waar geen redelijk gesprek mee mogelijk is maar waar ik mee samen moet leven gezien de omstandigheden en waar ik financieel afhankelijk van ben omdat hij aow heeft en ik daar nog geen recht op heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn dat als er iets met hem gebeurd zijn aow en pensioen stoppen en er geen geld meer is om van te leven voor ons, mijn dochter, kleindochters en ikzelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in een tweestrijd te leven van gedachten, emoties en gevoelens wat betreft mijn relatie met mijn echtgenoot, omdat ik aan de ene kant financieel afhankelijk van hem ben en dus gedoemd om bij hem te blijven, waarin ik me vergeef dat ik ook medelijden met hem heb en aan de andere hem het liefst zou willen verlaten en alleen zou willen zijn.

Ik stel mezelf ten doel om te stoppen met de gedachten, gevoelens en emoties omtrent geld en de adem te gebruiken om weer in mijn lichaam te zijn in plaats van in mijn mind.

Ik stel mezelf ten doel om me niet als een onwaardig wezen te beschouwen die afhankelijk is van de grillen van haar echtgenoot maar maandelijks een klein bedrag opzij te zetten.

Ik stel mezelf ten doel bij het voelen van angst en onzekerheid die met het financiële stelsel te maken hebben te stoppen en te ademen.

Ik stel mezelf ten doel volledig achter een Gelijk Geld Systeem te staan omdat dit vrijheid en gelijkheid voor het individu bewerkstelligt.

dag 31 Slaperig en suf

De laatste dagen bemerk ik een enorme slaperig-en sufheid. Ik zou een paar keer per dag zomaar in slaap kunnen vallen. Gisteren tijdens de busreis om 10.00 uur ‘s ochtends viel ik bijna in slaap, terwijl ik de nacht genoeg slaap had gehad. Toen ik uitstapte bleef ik slaperig en tijdens mijn wandeling naar de markt sprak ik wat zelfvergevingen uit. Daarbij struikelde ik over een asfalthobbel en viel, met als gevolg bloedende schaafwonden aan mijn knieën. Het is hier momenteel erg warm en benauwd en ik zie dat ik deze omstandigheden de schuld geef voor mijn slaperigheid.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een gevoel van slaperigheid en sufheid te ervaren gedurende de dag met als gevolg dat als ik mijn ogen dichtdoe ik in slaap val.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gisteren tijdens een wandeling te denken aan zelfvergevingszinnen en hierdoor op straat viel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te weten waarom ik zo suf en slaperig ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het weer en het warme klimaat als excuus te gebruiken dat ik me zo suf en slaperig voel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben vaak een extra kopje koffie te drinken, zoals de meeste mensen hier om me minder suf en slaperig te voelen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het lezen van allerlei materiaal en blogs mijn ogen niet open te kunnen houden en vaak achter mijn laptop in slaap val.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben wakker en alert te zijn op wat er zoal in mijn geest rondspookt aan gedachten, emoties en gevoelens zodat ik geen zelfvergeving en zelfcorrectie hoef toe te passen in zo’n versluierende, bedwelmende toestand. (ben eigenlijk verbaast dat ik dit opschrijf lol)

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te constateren dat er een weerstand in mij aanwezig is om oplettend te zijn naar mijn proces omdat ik denk dat het allemaal teveel is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me slaperig en suf te voelen en dit te gebruiken om niet onder ogen te zien dat er een grote berg zelfvergevingen en zelfcorrecties op mij wacht.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me slaperig en suf te voelen om als gevolg daarvan in slaap te vallen en niet als Leven als Een en Gelijk te bestaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vaak in een toestand van inertie of hyperactiviteit verkeer zodat het bijna onmogelijk wordt om te zien wat er in mij plaatsvindt en dat ik zo geen zicht op mijn proces krijg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben soms naar iets zoets te grijpen om hiervan een kick te krijgen om uit die slaperigheid te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben alleen wakker te worden uit deze slaperige toestand als iets me heel erg interesseert zodat mijn mind zich hierop kan storten en ermee aan de gang kan gaan en dat ik dan weer verloren ben gegaan in mijn gedachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het plezierig te vinden om in slaap te vinden zodat ik me niet bezig hoef te houden met wat er zoal rondwaart in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik enerzijds blogs en berichten wil lezen en anderzijds het allemaal veel te veel vind en door de bomen het bos niet meer zie en dan uiteindelijk me laat afleiden door een spelletje om wakker te blijven of maar in slaap val.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat de sufheid en slaperigheid een weerstand is die ik zelf opwerp omdat het me allemaal te veel is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een weerstand te voelen om hier te wonen en de mensen te accepteren zoals ze zijn en daarom deze slaperigheid creëer.

Ik stel mezelf ten doel als ik bemerkt me suf of slaperig te voelen, te zien wat er omgaat in mijn geest, te stoppen en te ademen en zelfvergeving toe te passen, en ik realiseer me dat ik deze weerstand zelf creëer om niet naar mezelf te hoeven kijken en zo niet als Leven als Een en Gelijk kan zijn.

dag 32 Vervolg op dag 16 brief van de advocaat

Vandaag heeft mijn dochter gebeld met haar advocaat met de vraag of ze wel of niet tijdens de rechtszaak aanwezig zou moeten zijn. De advocaat adviseerde om niet te komen aangezien ze dan een negatief oordeel verwacht. Hierover is nu twijfel ontstaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te weten wat goed is om te doen voor mijn dochter, wel gaan of niet naar de rechtszaak.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen advies te kunnen geven aan mijn dochter om wel of niet aanwezig te zijn bij het hoger beroep.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat haar advocaat het niet bij het rechte eind heeft door te zeggen dat ze beter niet kan komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat de uitspraak van de rechter is het nadeel zal zijn van mijn dochter, dus ook voor de kinderen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat de rechter een oordeel zal vellen over een bezoekrecht en het niet overlaat aan de rechter hier in Kroatie.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat een rechter in Kroatie een negatief oordeel zal vellen over bezoekrecht van de vader aan de kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben misselijk van angst te zijn bij het idee dat de kinderen ooit nog hun vader zullen moeten zien.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos en verdrietig te zijn dat er nooit een eind lijkt te komen aan deze nachtmerrie die gaat over het gezag van mijn kleinkinderen en eventueel bezoekrecht van de vader.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen vertrouwen te hebben in de rechtsspraak in Nederland.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben met angst en beven de uitspraak af te wachten.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me allerlei scenario’s in mijn hoofd te laten komen over de gevolgen van een uitspraak van de rechter.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat we ons moeten verstoppen om de kinderen een veilig leven te geven zonder hun vader.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn dat mijn oudste kleindochter niet alleen bij mijn dochter’s vriend in de auto durft te zitten omdat ze zich iets herinnert van 1,5 jaar geleden.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het hele geval met mijn kleinkinderen en hun vader wel het meest verschrikkelijke is wat ik in mijn leven moet meemaken.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het niet aankan om een negatief oordeel van de rechter in Nederland te kunnen verdragen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niemand’s advies te vertrouwen, niet de advocaat, mijn dochter of mijzelf.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verantwoordelijk te zijn voor de staat waarin deze wereld verkeert en waar kinderen niet door de wet beschermd worden tegen mishandeling.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn dochter op zo’n manier te hebben opgevoed dat ze de keuze heeft gemaakt met een man te willen leven en kinderen van hem te willen krijgen die zo manipulatief en gestoord is.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het dat de keuze van mijn dochter met haar ex zo’n grote invloed op ons leven heeft gekregen dat we met ons gezin op de vlucht zijn gegaan en nu een nieuw leven moeten opbouwen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat deze keuze om op de vlucht te gaan naar een ander land niet voldoende is om uit de buurt van haar ex-vriend te zijn.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat angst me op dit moment verlamd en ik niet in staat ben om iets anders te kunnen doen dan het nu uit te schrijven.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de voorgaande zinnen niet hardop uit te kunnen spreken omdat er een piepend, schor geluid uit mijn keel komt.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik me al ruim anderhalf jaar lang mijn angst meedraag in mijn lichaam en hierdoor mijn lichaam veronachtzaam wat nu ondraaglijk is geworden.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het zwaar te vinden niet te kunnen vertrouwen op een hogere macht of een autoriteit en bij mezelf te rade moet gaan wat goed is of niet, wat me een onzeker gevoel geeft.
Ik stel mezelf ten doel als er angst, boosheid of verdriet ontstaat in mij, te stoppen en te ademen en opnieuw zelfvergeving toe te passen.

Dag 33 Mondje dicht

Vandaag ging ik samen met mijn man naar een boerenmarkt. De laatste jaren doen we niet veel samen omdat het bijna altijd eindigt in een conflict. Maar misschien dankzij mijn vergevingen gaan we nu soms samen op pad, vorige week een keer zwemmen en vandaag dus ook. Sinds hij weer in zijn geboorteland woont is zijn geloof sterker geworden. Geboren en getogen als RK deed hij er in Nederland niet veel aan maar nu lijkt hij ingeplugd op het nationale religieuze gevoel. Hij heeft ook sinds een jaar of 7 een psychiatrisch probleem en dat maakt onze relatie er niet makkelijker op.

Vanochtend in de auto vertelde hij een verhaal dat hij had gehoord van een boer uit de buurt dat plaatsvond op goede vrijdag. Hier is het de traditie om geen vlees te eten maar vis, zoals op iedere vrijdag, maar goede vrijdag speciaal. De man was uitgenodigd door wat kennissen die kennelijk niet gelovig waren om in de buurt lamsvlees van het spit te eten, maar dit had hij geweigerd. Deze mannen hadden voor aankomst in het restaurant een auto-ongeluk gekregen en dat was natuurlijk god’s straf.

Ik reageerde nogal fel met ‘zulke verhalen hoef je niet aan mij te vertellen’. En hij werd boos op mij omdat ik nergens in geloof en de hele wereld gelooft wel, dus ben ik abnormaal. Dit is een voorbeeld van onze relatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te kunnen luisteren naar religieus getinte verhalen die mijn man mij verteld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te zijn als mijn man iets verteld dat met kerk, geloof, bijgeloof, god of wat dan ook te maken heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben fel te reageren als hij me iets verteld waar hij in gelooft en wat door mij bestempeld wordt als lariekoek.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet alert te zijn als mijn man iets verteld en dan reageer op hem vanuit een gedachte/emotie/gevoel wat tot conflicten leidt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te proberen onze relatie vreedzaam te laten verlopen omdat we nu eenmaal met elkaar in een huis moeten wonen, maar dat me dat vaak niet lukt omdat ik emotioneel reageer en dat we dan in een ruzie belanden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat een woordje genoeg kan zijn om in een ruzie met mijn man terecht te komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben helemaal niet met mijn man te kunnen praten over waar ik mee bezig ben in het Desteni-proces.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn man dom is en niet verder kijkt dan zijn neus lang is, terwijl ik kan zien dat hij overweldigt is door angst voor alles om hem heen en dit dan uit in boosheid naar mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me zorgen te maken als ik zie dat mijn man urenlang op een bankje zit te staren en te denken, hij dan niet door mij gestoord wil worden omdat ik dan zijn denken belemmer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijden te hebben met mijn man dat hij zo geïdentificeerd is met zijn denken en ook nog denkt dat dit constructief is terwijl dit zelfs tot een psychose heeft geleid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben iedere keer weer te proberen om met hem een gesprek te voeren en dat het altijd de verkeerde kant op gaat omdat hij het gevoel heeft dat ik hem de baas wil zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te ontdekken dat mijn man een hele onzekere bange man is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben af en toe gedachten te hebben hoe het zou zijn om zonder hem te leven en tegelijk bang te zijn om dan geen inkomen meer te hebben omdat we van zijn pensioen leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als jong meisje verliefd te worden op deze man, kinderen te krijgen met hem en altijd een moeizame relatie met hem te hebben gehad, omdat ik het gedrag van mijn moeder gekopieerd heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij deze man te zijn gebleven omdat ik bang was het alleen met de kinderen te moeten doen en bang te zijn om de kinderen tekort te doen door van hem te scheiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben heel lang gedacht te hebben dat scheiden van elkaar de slechtste optie was.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben heel lang gedacht te hebben dat als ik maar aan mezelf zou werken onze relatie beter zou worden maar dat dit aan mezelf werken me niets heeft gebracht en dat we nog steeds dezelfde soort relatie hebben, misschien nog wel slechter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben steeds op mijn tenen te moeten lopen om niet weer in een ruzie te belanden met mijn man.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik geen makkelijk vrouw ben om mee samen te wonen en dat we gewoon te veel verschillen van elkaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet door middel van de adem te ondersteunen op momenten dat het nodig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben heel veel voor mijn man verborgen te houden omdat hij het niet aankan om problemen van onze kinderen of kleinkinderen aan te horen en onmiddellijk een woedeaanval krijgt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me vaak aan kleine onbenullige dingetjes van hem te ergeren, terwijl als een ander het zou doen ik er geen last van heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet als een en gelijk te voelen met mijn man.

Ik stel mezelf ten doel als er een gesprek tussen ons is wat maar iets met geloof/bijgeloof/god/heiligen te maken heeft, te stoppen en te ademen omdat ik me realiseer dat mijn man alleen maar bang en boos wordt als hij tegenwerpingen krijgt.

Ik stel mezelf ten doel om alert te zijn in onze gesprekken en niet te reageren als een flapuit maar te stoppen en te ademen en hem te zien als een en gelijk.

Dag 34 Bloedende knieën

Nadat ik een week geleden mijn knieën kapot had gevallen door het denken/zijn in de mind kregen mijn knieën opnieuw een klap.
Ik wilde gaan slapen naast mijn kleindochtertje, maar omdat zij door de warmte zoveel had gedraaid en aan het voeteneind was beland wilde ik haar weer goed leggen in bed. Maar in plaats van hulp aan mijn dochter te vragen, tilde ik haar op, zittend op mijn knieen, zodat de boel weer begon te bloeden. Vandaag op het strand zat de andere kleindochter aan de parasol en haar vinger kwam ertussen, ze schreeuwde en het zag er niet zo heel erg uit maar ik reageerde door haar op mijn knieën haar te hulp te snellen wat ervoor zorgde dat de wonden weer opengingen.
Hierdoor reageerde ik emotioneel en boos omdat ik me een slachtoffer voelde van mijn dochter en kleinkinderen, alsof ik er alleen ben om hen te helpen en nog gestraft word ook door mijn knieën te beschadigen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben medelijden met mijzelf te hebben dat ik op mijn knieën ben gevallen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn op de bobbel in de straat omdat ik daar over struikelde.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te schamen voor de omstanders op straat dat ik viel en als een klein kind en mijn knieën kapot viel.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geen hulp of aandacht van andere mensen te willen ontvangen toen ik was gevallen en zei dat het allemaal wel mee viel en dat ik pleisters zou kopen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat vallen me een gevoel geeft van minderwaardigheid, domheid, hulpeloosheid, en een gevoel alsof ik gestraft word.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat terwijl ik mijn kleindochtertje verlegde in bed en de pijn opnieuw voelde in mijn knie ik weer hetzelfde gevoel van domheid en straf ervoer en boos werd dat ik zo onoplettend en snel had gehandeld in plaats van mijn dochter te vragen of zij dat even voor mij wilde doen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben vaak snel zelf handelingen te verrichten die me op dat moment eigenlijk te veel zijn en dan geen hulp van anderen in te roepen, wat voor iedereen veel beter zou werken, maar het mezelf moeilijk maak door alles alleen te willen doen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben wel medelijden met mezelf te hebben maar op de buitenwereld projecteer dat ik heel flink ben en geen hulp of medelijden van anderen toesta en waarin ik mezelf vergeef een leugenaar naar mezelf en anderen te zijn.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik me zo schaam als ik mezelf verwond door vallen en onhandige handelingen dat ik het liefst niet vertel wat er is gebeurt.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik die altijd propageer niet zo in je hoofd/mind moet zitten, zelf de consequenties moet ervaren daarvan in de vorm van het verwonden van mijn lichaam.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben even te hebben gedacht toen ik op straat viel of hier een bedoeling achter zat, terwijl ik gewoon niet wakker en alert was.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben toen ik mijn andere kleindochter te hulp schoot dit voortkwam uit een emotie van schrik en angst en ik daardoor niet goed de situatie kon overzien en onverhoeds reageerde door weer op mijn knieën op steentjes te rusten zodat ze weer begonnen te bloeden.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos en verdrietig te reageren op mijn omgeving nadat ik me weer had pijn gedaan en een ander hiervan de schuld wilde geven, terwijl ik het mezelf had aangedaan.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben tranen in mijn ogen te krijgen van teleurstelling in mijzelf en loog dat het alleen maar de pijn in mijn knieën was.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me zo gefaald voel als moeder, oma en mens op de manier waar ik met zo’n verwonding omga en me als een klein kind gedraag dat is gevallen, waarbij ik me weer dat kleine kind voel dat zich helemaal niet welkom voelt in deze wereld.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn om mijn verwondingen omdat er niemand is om te te troosten of te knuffelen want ik ben niet dat kleine meisje maar een grote vrouw van 59 jaar.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat die boosheid die ik voel niet gaat om die bloedende knie, maar een boosheid is die dieper gaat dan ik kan bedenken.
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben lichamelijk pijn en ook emotionele pijn als een straf te ervaren.
Ik stel mezelf ten doel wanneer ik mezelf pijn doe, val of stoot, te stoppen en te ademen en me te realiseren dat dit geen straf is die ik mezelf opleg of door wat dan ook wordt opgelegd, en mezelf voor deze pijn te troosten zoals ik mijn kleindochtertjes troost, en de aandacht van anderen die mij willen helpen te omhelzen en dan weer verder te gaan met deze wandeling naar Leven.
Ik stel mezelf ten doel wanneer ik pijn voel, lichamelijk of emotioneel, te stoppen en te ademen, en dit niet af te reageren op mijn omgeving door boosheid of verdrietig te zijn, me niet gekwetst te voelen door het ongeval maar me te realiseren dat ik een menselijke robot ben die op weg is naar Leven.

dag 35 Familiepatronen

Sinds een paar dagen schrijft mijn dochter zelfvergevingen en zij stuurt ze dan naar mij, in eerste instantie om ze door mij na te laten kijken, maar nu om het te delen. Zij heeft gemerkt dat het haar goed doet, maat wil zich niet binden aan een cursus.

De laatste die ze me stuurde maakte aardig wat emoties bij mij los, ze herkende bij zichzelf dezelfde patronen van haar vader en moeder, zoals mijn ergernis en ongeduld naar haar kinderen en het niet kunnen luisteren van haar vader omdat hij altijd in een droomwereld verkeert. Ook beschreef ze mijn irritaties als het huis chaotisch en rommelig is en het to do lijstje wat in mijn geest geschreven wordt. Mijn zus die mijn blogs leest reageert bijna altijd met de opmerking: dat heb ik nou ook altijd. Dit is het grootste bewijs dat we inderdaad geprogrammeerd zijn met alles van onze ouders en grootouders. En al hebben we ze gezien en willen we het veranderen het lukt niet, alleen door zelfvergeving en zelfcorrectie met behulp van de adem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn patronen die ik in mijzelf verafschuw heb doorgegeven aan mijn kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik zelf de patronen van mijn vader en moeder heb overgenomen, zoals ongeduld, irritatie en het idee teveel te moeten doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn dat mijn dochter irritaties, ongeduld en “zoveel te doen” benoemde die ze bij haar zelf zag als geërfd patroon en dat dit haar pijn doet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vaak met lede ogen te moeten aanschouwen dat mijn dochter ongeduldig of geïrriteerd is naar haar kinderen omdat ik weet dat ze dit van mij heeft doorgekregen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben heel lang met mezelf bezig te zijn geweest om mijn patronen te veranderen zonder dat dit ooit gelukt is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alle emoties van mijn ouders die ik verschrikkelijk vond, maar ook de gevoelens die leuk waren gekopieerd te hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de ergernissen en ongeduld van mijn vader en moeder als patroon te hebben voortgezet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zoveel pijn en verdriet te hebben veroorzaakt aan mijn kinderen en kleinkinderen in het doorgeven van deze familiepatronen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door schuldgevoel over mijn patronen nog meer pijn en verdriet te hebben veroorzaakt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben nog iedere dag te worstelen met patronen zoals ongeduld, irritaties, boosheid, verdriet, schuldgevoelens en angsten.

Ik stel mezelf ten doel als ik de patronen herken in mijzelf of bij mijn kinderen zoals ongeduld, irritaties, teveel aan het hoofd hebben, teveel te doen, dan stop ik en ga in mijn adem, ik pas zelfvergeving en zelfcorrectie toe en probeer zoveel mogelijk elkaar in het proces te ondersteunen.

dag 36 Angst voor de toekomst

Vandaag zijn mijn kleindochters gebracht om hier het weekend door te brengen en er ontstond weer eens een drama. Na mijn poging om de jongste in slaap te krijgen, zou mijn man het overnemen en ging ik met de oudste kleindochter de planten en groenten buiten water geven. Mijn man kwam opgefokt met een overstuur meisje naar me toe en zei dat ie er gek van werd en dat hij vond dat ik mijn dochter moest bellen. Ik reageerde kalm en gaf haar wat te drinken en wilde haar op schoot nemen toen hij me toeschreeuwde dat ik uit moest kijken met haar armpjes en waarop ik reageerde met de woorden er is niets aan de hand. Hij reageerde furieus op mij alsof hij wat naar me toe wilde gooien in het bijzijn van de kinderen. Ik lette op mijn adem maar was toch geïrriteerd en toen riep hij, ga je me vertellen dat ik overspannen ben? Ik nam aan dat hij stemmen in zijn hoofd hoorde en zei dat tegen hem, want ik had niets gezegd. Ik denk dat dit een reactie was op de glazen wijn die hij in de loop van de dag had gedronken en dat samen met zijn anti-psychotica wat volgens mij niet een goeie combinatie is. Ik realiseerde me later, toen de kinderen sliepen dat ik bang ben voor de toekomst met hem. Hij lijkt steeds meer onvoorspelbaar te worden en ik ben gedoemd om met hem hier te blijven, ofwel er gebeurt iets ernstigers met hem terwijl wij allen, mijn dochter, ik en de kleinkinderen afhankelijk zijn van zijn maandelijkse pensioen en aow uit Nederland.
Ook denk ik vaak een voorspelling die een bevriende helderziende van mijn dochter heeft gedaan over zijn gezondheid. Zij had gezegd dat hij dement aan het worden was en dat er iets met hem zou gebeuren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang geweest te zijn toen mijn man een beweging maakte naar mij om iets naar mijn hoofd te gooien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn dat hij door deze actie de meisjes heeft laten schrikken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben minachting te voelen voor mijn man omdat hij na het drinken van een paar glazen wijn, waar hij in een soort roes bleek te zijn, furieus reageert op mij omdat hij het niet voor elkaar krijgt een kind naar bed te brengen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat hij de laatste tijd meer drinkt dan anders en op die manier nog meer gestoord aan het worden is en dat het nu bijna onmogelijk lijkt om de meisjes hier het weekend te laten logeren, terwijl zij dat heel graag willen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn dat hij dement wordt omdat een helderziende dat voorspelt heeft, terwijl mijn gezonde verstand zegt dat ze dat helemaal niet kon weten, maar dat die gedachte toch iedere keer opspeelt en waarin ik mezelf vergeef dat ik bang ben dat er iets met hem gebeurt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn om als er iets met hem gebeurt, dat hij bijvoorbeeld dood gaat dat we zonder geld komen te zitten en dat we naar Nederland terug moeten gaan waarna de ex van mijn dochter erachter zal komen dat we terug zijn en zal eisen dat hij de kinderen wil zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben de toekomst vaak somber in te zien en angst heb zonder geld te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn dat mijn man helemaal doordraait door de medicatie en de alcohol en me iets aandoet omdat hij zo boos reageert.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn vader vanavond in hem gezien te hebben met dezelfde demonische boosheid en opvliegendheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik vroeger ook bang van mijn vader was als hij had gedronken en vaak in een zelfde soort stemming kwam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik mijn man niet kan vertrouwen omdat hij met alcohol een bezetenheid tentoonspreid en onvoorspelbaar reageert op het minste geringste.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn man met zijn vader te vergelijken die ook aardig raad wist met wijn en dan in zijn cocon zonk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn man net als zijn vader kanker zal krijgen en rond zijn 70e zal doodgaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me zo onveilig te voelen in mijn afhankelijkheid naar hem omdat ik niets meer in Nederland heb, geen huis, geen spullen, helemaal niets.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik bedenk waar ik in Nederland zou kunnen onderduiken als dat nodig mocht zijn ik niemand weet waar we met zijn vieren terecht zouden kunnen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me onveilig hier te voelen omdat er helemaal geen sociale voorzieningen zijn waar we kunnen aankloppen en dat Nederland met zijn voedselbanken en “vrijwillig” werkende bijstandstrekkers een veel veiliger haven lijkt te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik me schuldig voel dat ik mijn leven deze kant heb opgestuurd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik me schuldig voel dat ik het allemaal zover heb laten komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik als organische robot helemaal niets te zeggen heb gehad dat mijn leven zich zo ontwikkeld heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te schrijven over mijn leven terwijl ik helemaal niet leef maar heen en weer geslingerd wordt van de ene emotie in de andere.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben tot nu toe helemaal geen verantwoordelijkheid voor mijn leven te hebben genomen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn dat ik niet verantwoordelijk kan zijn voor mijn leven en dat van mijn dochter en kleindochters.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik alleen maar aan geld denk als mijn man dood zou gaan en dat het me waarschijnlijk niks doet als het zou gebeuren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben continu angst te voelen als ik aan geld en de toekomst denk.

Ik stel mezelf ten doel als ik angstig ben over de toekomst en de financiële afhankelijkheid te stoppen en te ademen, en ik stel mezelf ten doel als ik gedachten heb van wat er allemaal mis kan gaan met mijn man’s fysieke en geestelijke gesteldheid te stoppen en te ademen, want ik realiseer me dat ik hier in de fysieke werkelijkheid geen angsten hoef te hebben, maar dat alleen de mind angsten projecteert over de toekomst.

dag 37 Mijn haar

Mijn haar is al behoorlijk grijs aan het worden en tot voor kort verfde ik het altijd donkerder. Ik was het vooral zat om het steeds bij te werken en niet met een grijze uitgroei te lopen. Dus besloot is het wat lichter te maken en mede door de zon is het nu op sommige plaatsen spierwit. De achterkant is nog een stuk donkerder, meer donker muisgrijs. Vanavond heb ik er nog een restje haarverf doorheen gedaan omdat ik denk dat het er dan mooier uitziet. Het liefst stop ik helemaal met dag verven, dat heb ik 10 jaar ook gedaan en ik kreeg zoveel negatieve opmerkingen dat ik besloot om weer te gaan verven. Ik baal ervan om me zo door de cosmetica industrie in te laten pakken en steeds maar met mijn haar bezig te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn haar mooier te vinden als ik het geverfd heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben grijs haar bij mezelf niet mooi te vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben grijs haar bij andere vrouwen en mannen vaak heel mooi te vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te laten leiden door reclames en plaatjes dat het mooier is om met geverfd haar rond te lopen in plaats van het haar zijn natuurlijke kleur te laten hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben uiterlijk nog steeds heel belangrijk te vinden terwijl ik me er wel vaak aan erger hoe opgedirkt, met make-up, lange gelakte nagels en geverfd haar de vrouwen zich hier vertonen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben nog niet zo ver te zijn om helemaal geen make-up meer te gebruiken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf met een beetje make-up mooier te voelen dan helemaal zonder.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam te beschadigen door allerlei chemicaliën op mijn hoofd te smeren om zo een andere kleur haar te krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat door een mooie buitenkant te hebben er ook iets van binnen verandert, zoals me beter voelen met make-up en geverfd haar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet te accepteren zoals ik nu ben en dit te wil veranderen door allerlei hulpmiddeltjes zoals verf en make-up.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet te accepteren zoals ik er uitzie en dat ik dit wil veranderen met make-up en verf, wetende dat ik alleen maar last heb van gedachten, gevoelens en emoties over mijn uiterlijk.

Ik stel mezelf ten doel me minder om mijn uiterlijk te bekommeren en me niet te laten beïnvloeden door wat anderen van mijn haar vinden en indien ik merk dat opmerkingen van anderen of ideeën over mijzelf een emotie/gedachte/gevoel teweeg brengen dan stop ik en adem, ik realiseer me dat niet alleen ik maar de hele wereld gemanipuleerd wordt door reclame.

dag 38 Sponsorship

In het verleden heb ik ongeveer 15 jaar op de school voor filosofie gezeten. Hiervoor heb ik maandelijks cursusgeld betaald, het begon met iets van 50 euro, later toen ik bij de gevorderden zat werd dat ongeveer 170 euro. Ik vond het geen probleem om dat te betalen want het was immers voor mijn ontwikkeling en ieder in het gezin zou er beter van worden. Wij werkten beiden dus ik kon het me permitteren. Ook betaalde ik geld voor het ontvangen van een mantra en de werkweekenden die we samen hadden moesten ook betaald worden. Uiteindelijk heeft het me niets gebracht.

Later heb ik ook een ademhalingscursus gedaan, Krya Yoga, waarvan ik ook dacht het me zou ondersteunen om van mijn emoties af te komen. Ook dit kostte geld op een moment dat we veel minder geld hadden.

Nu sta ik voor een volgende beslissing, hoeveel kan ik maandelijks missen om de DIP PRO cursus te volgen. We leven met 5 personen van een pensioentje, waarvan ik maandelijks ook iets opzij wil leggen voor reserves. Ons huis is ‘s winters vochtig en er is nog veel geld nodig om het af te maken. Verder is dit onderwerp onbespreekbaar geworden thuis en als ik maandelijks iets wil betalen zal dit in het geheim moeten gebeuren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben 15 jaar lang cursusgeld te hebben betaald voor mijn ontwikkeling terwijl me het niets heeft gebracht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aan diverse andere spirituele cursussen geld te hebben uitgegeven zonder resultaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben heel veel spirituele boeken te hebben gekocht omdat ik dacht dat ze me richting in mijn leven zouden kunnen geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het niet eerlijk te vinden tegenover de andere gezinsleden als ik cursusgeld voor de DIP PRO cursus ga betalen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn maandelijks niet genoeg geld over te houden voor primaire levensbehoeften voor ons vijven als ik voor de DIP PRO cursus ga betalen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn weer een financiële verplichting op me af te roepen door een afspraak te maken om de DIP PRO cursus te gaan volgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf het niet te gunnen geld voor mezelf uit te geven voor een cursus terwijl we allemaal voorzichtig zijn om geld uit te geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen beslissing te kunnen nemen hoeveel geld ik maandelijks kan missen voor de DIP cursus.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben nu al nauwelijks geld aan mezelf uit te geven omdat ik bang ben in de toekomst tekort te komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn een vrek of egoïst te zijn door sponsorship aan te vragen voor de DIP cursus omdat anderen tijd een mij gaan besteden en ik hier niet geld aan kan uitgeven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben maar helemaal af te zien van aanvraag voor de DIP cursus omdat ik geen beslissing kan nemen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik beslis om maandelijks geld uit te geven aan de DIP cursus ik dit in het geheim moet doen omdat dit onderwerp onbespreekbaar is geworden.

Ik stel mezelf ten doel bij alle gedachten van – welles/nietes of hoeveel geld kan ik me permitteren – te stoppen en te ademen en stel mezelf ten doel nog eens goed naar mijn financiële situatie te kijken en te beoordelen wat de volgende stap zal zijn.

39 Een gast in huis

Gisteravond is mijn zwager uit Australie aangekomen om hier de vakantie door te brengen, Hij logeert bij ons. Hoewel hij om 1600 uur geland was kwamen mijn man en hij rond 1800 uur thuis omdat ze nog een biertje gedronken hadden. Ze waren aangeschoten en ik maakte eten klaar voor ze.

Mijn zwager was teleurgesteld dat ik niet een glas wijn meedronk en bleef maar aandringen, dit natuurlijk om zijn eigen drankgedrag te vergoelijken. Op een moment zag ik mijn vader voor me zoals hij vaak aangeschoten thuis kwam.

De verdere avond bleef hij Engels met mij praten terwijl mijn man dit niet goed verstaat in plaats van zijn moedertaal met mijn man.

Ik vond het een vermoeiend avond omdat hij ten eerste bagatelliseerde dat zijn zuster die hier ook woont in armoede leeft en ten tweede steeds aan het oordelen was over zijn broer. Ik zei dat als hij hier was blijven wonen in plaats van jong te emigreren precies hetzelfde zou zijn. Hij schijnt hier 6 weken te blijven terwijl ik dacht dat hij maar 4 weken zou logeren. Vanmorgen werd ik met een grieperig gevoel wakker, had een enorme slaap en zie dat dit veroorzaakt wordt door een weerstand die ik zelf heb opgeworpen.



Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik geïrriteerd was toen mijn man en zwager aangeschoten thuis kwamen en ik nog eten voor ze klaar moest maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik beleefdheid in acht neem om eten voor ze te koken en het niet normaal vind om aangeschoten thuis te komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat het me verdrietig maakte mijn vader in mijn zwager te zien zoals hij vaak aangeschoten thuis kwam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat het me irriteerde dat mijn zwager probeerde met mij te roddelen over zijn zus en broer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat het me boos maakt dat hij ontkent dat zijn zus in armoede leeft, alleen maar om te voorkomen om medelijden met haar te krijgen en dan geld aan haar te moeten geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn dat mijn zwager een luxe, overvloedig leven leidt in Australie en niet zijn familie wil helpen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat het me boos maakt dat mijn man zijn benen uit zijn lijf loopt om het zijn broer zo leuk mogelijk te maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik mijn zwager suf en dom vindt omdat hij niet snapt dat anderen misschien minder geld hebben om te besteden en zijn ogen daar voor sluit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn man hem de hele tijd gaat trakteren omdat hij zijn broer verafgood en dat mijn zwager dit ook gewoon laat gebeuren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben verdrietig te zijn dat mijn man veel meer houdt van zijn broer dan van zijn eigen kinderen en naar hem kijkt als een klein jongetje dat opkijkt naar zijn vader.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te irriteren aan het feit dat mijn zwager maar bleef aandringen dat ik een glas wijn met hem zou drinken en in ieder geval een keer tijdens zijn vakantie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat heel vaak ruzie met mijn man te hebben gehad als hij aangeschoten thuis kwam omdat hij na zijn werk nog iets had gedronken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat mijn zwager nare herinneringen aan mijn vader naar boven haalt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat hij een herinnering bij me naar boven haalt van een dronken vader die thuis komt, in een stoel ploft en dat mijn moeder de keuken ingaat om zijn eten op te warmen en dat hij smakkend zijn bord leegeet waarna hij luid snurkend in slaap viel in zijn stoel en waarin ik me vergeef dat ik mijn vader hierom haatte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben er tegenop te zien dat mijn zwager 6 weken blijft logeren in ons huis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik de hele avond met mijn man en zwager in de huiskamer ben blijven zitten uit beleefdheid terwijl ik veel liever naar mijn eigen kamer was gegaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik me na het zeggen van deze zelfvergevingen nog steeds fysiek slecht voel.

Ik stel mezelf ten doel me niet te irriteren of me boos te maken om zijn kletspraat en drinkgedrag en als ik me irriteer, boos maak of er enige emotie, gevoel of gedachte opkomt dan stop ik en adem.

dag 40 Kinderen en kleinkinderen


In de pubertijd riep ik altijd: ik neem nooit kinderen omdat ik ze lastig vind. Op mijn 24e werd mijn zoon geboren en op mijn 29e mijn dochter. Eigenlijk wist ik nooit goed wat ik met ze aan moest, ik hield en houd nog steeds van ze, maar vond ze eigenlijk maar handenbindertjes die je al je vrijheid afnemen. Toen mijn zoontje 2 jaar oud was besloot ik weer te gaan werken, om iets voor mijzelf te hebben. Ik voelde me eenzaam met hem de hele dag samen omdat mijn moeder ver weg woonde en mijn vriendinnen allemaal werkten. Hij heeft heel lang gehuild toen ik hem naar de crèche bracht en net toen ik hem van de crèche wilde halen stopte het huilen. Ik werd (in die tijd) door mijn omgeving aangezien voor een “harde”en zo voelde het ook voor mij. Het gaf mij een groot schuldgevoel maar dat praatte ik recht naar mezelf. Ik ben me hier nu meer gewaar van omdat ik mijn dochter met het zelfde probleem zie worstelen.

Als ik ga oppassen op mijn kleindochters van 2 en 4 voel ik ook altijd een weerstand opkomen omdat ik dan denk dat het me niet gaat lukken, dat het niet in harmonie zal zijn en dat ik bang ben alleen maar aan het corrigeren te zijn omdat ze het hele huis overhoop halen. Ze eisen iedere minuut van me op door steeds wat nieuws te vragen, te eten, te drinken, of iets anders om mee te spelen. Ook maken ze ruzie met elkaar en moet ik ze de hele dag in de gaten houden zodat de jongste niet gepijnigd wordt door haar zusje. Als ze dan naderhand weer worden opgehaald voel ik een grote opluchting.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben kinderen lastig te vinden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te schamen om kinderen lastig te vinden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te weten wat ik met kinderen aanmoet omdat ze altijd iets van me willen en me geen moment tijd voor mezelf overlaten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben spijt te hebben mijn zoontje van 2 jaar naar de crèche te hebben gebracht omdat ik wilde werken om zo uit mijn eenzaamheid te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me schuldig te voelen dat hij zo lang heeft gehuild als ik hem naar de crèche bracht dat de leidster zeiden dat het beter was om hem niet meer te brengen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben spijt te hebben mijn schuldgevoel goed te praten naar mijzelf om niet zijn verdriet te hoeven voelen omdat hij van zijn moeder werd afgescheiden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat dit schuldgevoel al heel lang op mijn schouders rust zonder dat ik daar een weg voor kon vinden om er vanaf te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben vaak boos en geïrriteerd te zijn geweest dat mijn dochter nooit wilde gaan slapen en altijd van me verwachtte dat ik naast haar kwam liggen tot zij in slaap viel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben nu dezelfde irritaties tegen te komen bij mijn kleindochters omdat ze ook niet alleen willen slapen en dat ik dan om de beurt bij hen in bed moet blijven liggen tot ze slapen en waarin ik me vergeef toegestaan en geaccepteerd te hebben dat dit soms niet lukt in een keer en dat na een half uur weer op geweest te zijn hetzelfde ritueel herhaald moet worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te irriteren als ik ga koken dat ze allebei roepen “helpen” en dan in een mum van tijd stoelen aanschuiven aan het aanrecht zodat het voor mij onmogelijk is nog wat klaar te maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat dit een patroon is dat van moeder op moeder op moeder wordt doorgegeven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben met spijt te moeten zien dat het mijn dochter ook zwaar valt om die twee meisjes te begeleiden op hun levenspad omdat ook zij ze vaak als lastig beschouwt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te herinneren dat mijn vader altijd zei: kinderen zijn hinderen zei vader Cats en dat dit gegeven ingeprent is in mijn mind.

Ik stel mezelf ten doel om tijdens het oppassen op mijn kleindochters iedere gedachte, gevoel, of emotie die opkomt en te maken heeft met lastig, moeilijk, hinderlijk, zwaar, vermoeiend te stoppen en te ademen en te genieten van die twee kinderen en ze niet te vergiftigen met mijn emoties, gevoelens en gedachten.

dag 41 Kinderen en kleinkinderen vervolg


kinVandaag ging het gewoon heel soepel met de kleinkinderen en dat is een gevolg van de zelfvergevingen van gisteren. Ik kon mezelf beter gadeslaan en zag zeker nog wel wat verbeterpunten. Toen de jongste, die sinds kort zindelijk is een paar keer op de grond plaste, hoorde ik wat irritatie in mijn stem. Toen de oudste met water aan het kledderen was en grote plassen water had gemorst in de gang en dit niet wilde opruimen hoorde ik ook wat boosheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me zelf een slachtoffer te vinden toen ik steeds de plasjes en een keer een poepbroek moest opruimen van mijn jongste kleindochter terwijl ze eigenlijk al zindelijk is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te worden toen ik steeds de plasjes en een keer een poepbroek moest opruimen van mijn jongste kleindochter terwijl ze eigenlijk al zindelijk is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf een slachtoffer te vinden dat ik steeds de rommel van mijn oudste kleindochter moet opruimen, en dat zij dat hoort aan mij en me daarin niet wil helpen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geirriteerd te zijn steeds de rommel van mijn oudste kleindochter moet opruimen, en dat zij dat hoort aan mij en me daarin niet wil helpen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken als ik steeds met de rommel en plasjes en poepjes bezig ben ik dan een slachtoffer ben, niet toekom aan andere zaken, terwijl die helemaal niet belangrijker zijn en bang ben dat ik te moe wordt van het de hele tijd heen en weer rennen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik me schuldig voel als ik geen warme maaltijd kan koken terwijl ze daar soms helemaal niet van willen eten en ik ze ook gezond kan voeden met noten, vruchten, en kaas.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geïrriteerd te zijn toen de de twee broers op de bank zaten tv kijken en ik met de oudste naar beneden kwam omdat ze nog niet kon slapen en moest rennen naar haar zusje omdat die wakker was geworden en huilend op de gang stond.

Er kwamen ook nog gedachten op over het verleden:

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik mij schuldig voel naar mijn kinderen die vaak de dupe zijn geweest van ruzie tussen mijn man en mij en getuige geweest van mijn en zijn emotionele uitbarstingen en daardoor voor het leven beschadigd zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me steeds bewust te zijn geweest van de ernst van al die emotionele uitbarstingen tussen mijn man en mijzelf en de gevolgen voor onze kinderen maar er geen invloed op kon hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik door die emotionele uitbarstingen een waardeloze moeder ben en er dus ook voor gezorgd heb dat mijn dochter geen goede moeder kan zijn.

Ik stel mezelf ten doel als ik zie dat ik me een slachtoffer voel, geirriteerd of boos ben door het werk dat de kleinkinderen mij verschaffen, dan stop ik en adem en realiseer me dat alle rommel de tijd hebben om opgeruimd te worden en kinderen zelf belangrijker zijn.

Ik stel mezelf te doel als ik herinneringen heb aan mijn eigen moederschap met verwijten naar mezelf, dan stop ik en adem en realiseer me dat het geen zin heeft om schuldgevoelens te hebben, die slechts een energie genereren in mijn lichaam en mij niet hier brengen in mijn fysiek.

dag 42 Positief en negatief
Posted on 23 juli 2013 door marjajourney
posnegToen we 20 maanden geleden verhuisden naar onze nieuwe bestemming probeerden we vooral positief te denken. We zouden creatief genoeg zijn om iets op te starten hier zodat we geld konden verdienen, bijvoorbeeld een kinderdagverblijf. Als we er alles aan zouden doen, hadden we zeker succes. Van dit alles is niets terecht gekomen . Na allerlei pogingen om ergens geld vandaan te halen en diverse gesprekken met gemeente over subsidie en briefwisselingen met het buitenland hebben we het plan laten varen.

Vandaag kwam ik tot de slotsom dat ik nu alleen maar in een negatief gevoel verkeer over de toekomst hier in dit land. Geen toekomst, geen banen, geen communicatie/aansluiting met de bewoners hier, behalve wat oppervlakkige gesprekjes. Zelfs het weer geeft me een negatieve lading, altijd die zon en die hitte, ik verlang naar een Nederlandse zomer. Behalve met mijn dochter, kleindochters, echtgenoot heb ik nauwelijks contact met anderen en mij ontbreekt de lust om me nog in te spannen hiervoor.

Hiervoor de volgende zelfvergevingen:



Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik met positiviteit me hier in dit nieuwe thuisland zou kunnen settelen en een nieuwe toekomst zou kunnen opbouwen, waarbij ik dacht dat ik over genoeg creativiteit bezat om iets te creëren om geld mee te verdienen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf in een positieve flow te hebben gebracht omdat ik een hele grote stap moest maken in mijn leven en zo niet de realiteit wilde zien van de omstandigheden waarin dit land verkeert en de grote verschillen tussen mentaliteit/cultuur van mijzelf en de inwoners hier.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben positieve gedachten te hebben gehad over het leren van een vreemde taal, waarin ik me tot nu toe alleen in huis/tuin/keuken dingen kan uitdrukken terwijl ik nauwelijks contact heb met andere mensen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een positief gevoel te hebben gehad over het wonen in een land met een Mediterraan klimaat, dat alleen voor vakanties was weggelegd en nu niet kan wachten tot die hete lange zomer voorbij is omdat ik me geen raad weet met die hitte hier.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me een vreemde eend in de bijt te voelen en te denken dat het me nooit gaat lukken me hier thuis te voelen net als bijna alle buitenlanders in Nederlanders die ook hun geboorteland missen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken als ik maar hard genoeg aan mezelf werk bijvoorbeeld door zelfvergevingen het helemaal niet uitmaakt in welk land je woont en dat je je overal thuis kunt voelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik geen andere mensen nodig heb in mijn leven omdat ik tegenwoordig toch met bijna niemand over mijn ideeën en proces kan praten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een hekel te hebben aan dit land met zijn bekrompen ideeën, hang naar cultuur en klederdracht, heiligenverering en bijgeloof.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben Nederland nu te verheerlijken omdat alles me daar bekend lijkt te zijn en waarin ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te vergeten / niet te willen zien wat daar allemaal mis is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben last te hebben van de aanhoudende zon en hitte terwijl ik het vroeger op vakantie heerlijk vond en graag in zo’n klimaat wilde wonen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben continu in een polariteit tussen positief en negatieve gedachten/ gevoelens / emoties te verkeren met betrekking tot het wonen in Nederland of hier.

Ik stel mezelf ten doel als ik zie dat ik bezig ben met positieve/negatieve gedachten, gevoelens, emoties in relatie tot het wonen hier of in Nederland dan stop ik en adem en realiseer dat er nu op dit moment geen keuze is en ik me moet neerleggen bij het destijds gemaakte besluit tot zich nieuwe perspectieven voordoen.

√dag 43 Gefaald
Posted on 24 juli 2013 door marjajourney
failureVijfendertig jaar geleden werd ik voor het eerst moeder, besefte ik vanmorgen. Daarna kwamen er geachten op van: dat is je niet zo best afgegaan, 1 kind dat alleenstaande moeder is en 1 kind zonder relatie. Dit oordeel komt op omdat ik niet aan het plaatje voldoe van ouder met gelukkig getrouwde kinderen, leuke baan, goed inkomen, leuk huis, leuke kinderen, gewoonweg gelukt. En dat doet pijn, ontzettend veel pijn!

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me mislukt te voelen als opvoeder die er voor zou moeten zorgen dat haar kinderen een zorgeloos bestaan kunnen leiden omdat ze het goede voorbeeld van huis hebben overgenomen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in argeloosheid, onwetendheid en onbezonnenheid kinderen te hebben gekregen zonder enig idee te hebben wat de consequenties zijn van het “opvoeden”.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat het me niet gelukt is ze te begeleiden tot stabiele, onafhankelijke mensen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat het pijn doet niet aan het ideaalplaatje te voldoen van de geslaagde ouder, al weet ik dat het een plaatje is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik aan de eisen van een plaatje moet voldoen dat slechts in mijn mind bestaat en waar waarschijnlijk bijna niemand op de wereld aan zou kunnen voldoen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik trots ben op mijn kinderen, terwijl ik er zelf behalve als voorgeprogrammeerd wezen, niets aan heb gedaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat het me spijt dat ik niet over meer gewaar zijn beschikte toen ik kinderen kreeg en zelf niet over het nodige gereedschap kon beschikken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat het me pijn doet wanneer ze mij hun problemen vertellen en dat ik gelukkig ben als ze me iets leuks vertellen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik met ze mee lijd als ze hun hart uitstorten wanneer ze liefdesverdriet hebben en dat ze me blij maken als ze een goede relatie met iemand hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben met iedere emotie van hun mee te gaan en totaal te vergeten om de ademhalingstechniek toe te passen wanneer dat nodig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet meer te kunnen functioneren en me lamgeslagen, maar ook boos voel als er iets met een van hen mis is of als ze zich depressief voelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te worden op mijzelf als het niet goed gaat met mijn kinderen omdat ik vind dat het allemaal mijn schuld is als ze niet gelukkig zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn op mijn echtgenoot als het niet goed gaat met mijn kinderen omdat ik vind dat ook hij schuldig is aan hun angsten en/of niet gelukkig zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben na een negatief bericht van een mijn kinderen, uit te kijken naar een positief bericht zodat ik me weer beter en meer tevreden kan voelen over het resultaat van mijn opvoeding.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben continue gebukt te gaan onder een gevoel van schuld als het met een van hen niet goed lijkt te gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben steeds weer in een polariteit van positieve en negatieve gevoelens heen en weer gesleurd te worden zonder werkelijk hier te zijn als Leven.

Ik stel mezelf ten doel als ik merk weer in de polariteit van negatief en positief meegetrokken te worden als een van mijn kinderen me iets vertelt, te stoppen en te ademen, omdat ik me realiseer dat ik mijn kinderen heb grootgebracht als voorgeprogrammeerd wezen, dat ik slechts de manieren kon overbrengen van mijn ouders, grootouders en ouders zoals zij het deden.

Gisteren kwam ik de film Earthlings tegen op Facebook en besloot er naar te kijken. Nadat ik 15 minuten voor het beeldscherm heb zitten snikken heb ik de film uitgezet.
Ik kon niet meer verder kijken en was zo ontdaan door de beelden van dierenmishandeling dat ik heel vroeg naar bed ben gegaan en in een lange diepe slaap terechtkwam, ver van de werkelijkheid. Het is niet zo dat ik geconfronteerd werd met nieuwe gegevens, want dit is me allemaal bekend, maar ik kan niet kijken zonder mee te lijden.
Ik begrijp dat mee-lijden geen functie heeft behalve dat je de energieen voedt die er voor zorgen dat al dit onrecht in stand wordt gehouden. Dus voor ik het lef heb om verder te kijken moet ik eerst zelfvergeving toepassen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben door meelijden te hebben met de dierenwereld niet te kunnen kijken naar wat er allemaal op deze wereld plaatsvindt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf als een slachtoffer te beschouwen omdat ik het niet kan aanzien dat dieren op deze aardbol mishandeld worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik het onrechtvaardig vindt dat mensen geld moeten verdienen om zelf in leven te blijven en daarom dieren misbruiken en mishandelen voor eigen voordeel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben heel verdrietig te zijn dat veel mensen dieren niet als hun gelijke kunnen zien en dieren alleen als een objekt beschouwen waarmee ze geld kunnen verdienen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben heel verdrietig te worden als ik zie dat mensen totaal gevoelloos dieren mishandelen, doodslaan, pijnigen, en daar soms ook nog plezier aan beleven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in een wereld te leven waar mensen dieren doden, pijnigen en laten lijden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik momenten heb dat ik niet in deze wereld wil leven waar zoveel onrecht, pijn, verdriet en leed plaatsvindt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik mensen haat die dieren pijn doen of vermoorden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik geld haat dat verdiend wordt door mensen die rijk worden door mishandeling van dieren en dat ik de hele wereld haat die toestaat dat al dat onrecht zo maar mag gebeuren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik een hekel heb aan mensen die zogenaamd goed doen met hun eigen huisdieren en maling hebben aan het onrecht dat hier is op aarde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik mezelf kwalijk neem dat ik helemaal niets doe om dit onrecht aan dieren te stoppen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik niet weet wat ik moet doen om deze ellende met dierenmishandeling te stoppen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik om heen veel dierenmishandeling zie in de vom van honden aan een ketting, vogels in te kleine kooitjes en dat ik alleen maar machteloos kan toekijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik soms vlees eet en me dan voorhoudt dat dit vlees niet uit megastallen komt, omdat die hier niet bestaan maar ook niet helemaal zeker ben of deze dieren niet mishandeld zijn.

Als ik zie dat ik boos, verdrietig, machteloosheid, haat voel omdat dieren mishandeld worden dan stop ik en adem, want ik besef dat al deze emoties alleen maar voeding zijn voor de mind en het united field om voort te bestaan.
Ik besef steeds meer dat alleen een geld-gelijkheidssysteem dit onrecht kan stoppen zodat ook onze dieren als gelijken kunnen worden beschouwd.

dag 45 Bezwaarschrift
Posted on 27 juli 2013 door marjajourney
afwijWeken geleden heb ik een bezwaarschrift gestuurd naar de Sociale Verzekeringsbank. Ik had besloten bij vertrek uit Nederland geen verhuiskosten naar het buitenland aan te vragen omdat ik gelezen had dat ik dan mijn nationaliteit zou kwijtraken. Nadat we officieel vertrokken waren uit Nederland kreeg ter ore dat heel veel mensen wel die uitkering hebben gekregen en gewoon hun Nederlandse paspoort konden behouden.

Daarom heb ik bezwaar aangetekend zonder hier met mijn man over te praten. Ik dacht als we het ontvangen is het leuk en ik zal hem een teleurstelling besparen want hij is al zo emotioneel onevenwichtig. Vandaag had hij de brievenbus geleegd en antwoord ontvangen. Mijn bezwaar was afgewezen.

Boos kwam hij op me opstappen en zei: ik wil alles weten wat je doet, het gaat over mijn pensioen! Ik zei dat het niet over pensioen ging maar over verhuiskosten en las in de brief die er 3 weken over gedaan had dat ik voor as maandag moet reageren, dus overmorgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik voor mezelf besloten heb niets meer met mijn man te willen overleggen omdat ieder gesprek bijna in een conflict eindigt en ik niet gekwetst wil worden door zijn emotionele uitbarstingen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn geweest toen mijn man boos met de brief in zijn hand op mij toe kwam lopen omdat dit aan mijn vader herinnerde als hij ergens was achter gekomen wat ik had verzwegen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijzelf de schuld te geven door niet tijdig de verhuiskosten aan te vragen omdat ik bang was mijn nationaliteit te verliezen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben uit angst gehandeld te hebben door geen verhuiskosten aan te vragen en daarom niet andere mensen die beter op de hoogte waren te raadplegen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik het beter weet dan andere mensen die wel de verhuiskosten hebben gekregen waarin ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te denken dat anderen wel hun nationaliteit hebben opgegeven omdat dit voor geen consequenties heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik door deze ondoordachte actie een groot bedrag ben misgelopen dat nu wordt verdeeld in de top van de Sociale Verzekeringsbank.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben gedacht te hebben toen ik het bezwaarschrift schreef toch geen kans zou maken om alsnog de verhuiskosten te krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat als ik de verhuiskosten zou krijgen ik een ander tekort zou doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat het geld inmiddels toch wel zou zijn opgegaan aan onkosten aan huis of auto.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben heel boos te worden als grote machtige organen mijn verzoek afwijzen alleen maar omdat ze weten dat ik toch geen kans maak op rechtvaardigheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn dat de regeltjes nu het allerbelangrijkst zijn geworden in onze maatschappij en dat er niet op een menselijke manier naar een situatie gekeken kan worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me door deze afwijzing van mijn bezwaarschrift de hele dag nerveus en opgefokt te voelen en te denken dat ik het beter had kunnen laten zitten ipv een bezwaarschrift te sturen.

Ik stel mezelf ten doel bij ieder gedachte die opkomt aan de afwijzing van mijn bezwaarschrift te stoppen en te ademen en hier te komen in de realiteit zonder allerlei gevoelens en gedachtespinsels en maandag contact op te nemen en te vragen of ik nog andere stappen kan ondernemen.

dag 46 Eenzaam of alleen
Posted on 29 juli 2013 door marjajourney
eenzaamVanmorgen werd ik getriggerd door een opmerking van iemand die bij ons logeert. Hij vertrok vanmorgen naar de stad, samen met mijn dochter en de kinderen. Hij zei: wat ga jij doen vandaag? Ik antwoordde dat ik wilde wassen, de boel wilde opruimen en wat rust wilde nemen na een dag voor de kinderen te hebben gezorgd. Hij zei dat hij met me te doen had, omdat ik alleen achterbleef in de stilte van het huis en het dorp. Direct kreeg ik een brok in mijn keel, tranen in mijn ogen en voelde me zielig en eenzaam.

Later heb ik “The design of loneliness” gelezen en beluisterd en dat gaf veel inzicht in de emoties/gedachten die mij op dat moment beheerste.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij het horen van de woorden: Wat ga jij doen vandaag? me eenzaam en zielig te voelen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me vaak eenzaam te voelen als andere mensen erop doelen dat ik maar een eenzaam bestaan leidt, die dan hun eigen eenzaamheid op mij projecteren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in mijn geest eenzaam en alleen te verwarren omdat ik hier geen duidelijk begrip van kende.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me vaak comfortabel te voelen als ik alleen ben zodat ik mijn eigen gang kan gaan zonder dat iemand zich met mij bemoeit.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn hele leven een gevoel van eenzaamheid te kennen en dit probeer te vermijden of te bedekken door contact met andere mensen, televisie, boeken, werken en andere afleidingen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als iemand anders een toespeling maakt op mijn eenzaamheid een brok in mijn keel te krijgen en tranen in mijn ogen om mij vervolgens zelf te doen zwelgen in zelfmedelijden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik een eenzaam bestaan leid omdat ik verbannen ben naar het buitenland en weinig contact heb met andere mensen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik andere mensen, vrienden, contacten nodig heb om mijn eenzame gevoel weg te nemen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet intiem te zijn met mezelf en daarom een emotie van eenzaamheid en zelfmedelijden te creëren.

Ik stel mezelf ten doel als ik een emotie/gedachte ontdek bij mezelf van eenzaamheid, te stoppen en te ademen en me te realiseren dat ieder schepsel op deze aarde alleen komt, bestaat en weer gaat.

Ik stel mezelf ten doel als ik eenzaamheid bemerk uit mijn mind in het fysiek te komen door me gewaar te zijn van mijn lichaam en adem.

dag 47 Bezoek aan de dokter
Posted on 30 juli 2013 door marjajourney
dokterVandaag bezocht ik op aanraden van mijn man een huisarts omdat ik al een paar weken aan het hoesten ben. Zelf ben ik er niet ongerust over maar hij wilde graag dat ik ging. Ook heb ik de laatste tijd wat last van mijn rechter duim. Ik heb dit gegoogeld en kwam tot de conclusie dat dit artroseverschijnselen zijn. Hiervoor heb ik bij de apotheek wat supplementen gekocht, waarmee goede resultaten lijken te worden behaald.

Omdat mijn man ook een afspraak had bij dezelfde huisarts had en zij constateerde dat zijn bloeddruk te hoog was, nam ik van de gelegenheid gebruik om mijn bezorgdheid uit te spreken over zijn angsten en boze reacties. Ik vertelde haar dat ik vermoed dat hij te weinig medicatie slikt en dat een half tabletjes extra hem misschien rustiger zou maken, wat waarschijnlijk ook invloed kan hebben op zijn bloeddruk. Ik ben zelf erg gekant tegen medicijngebruik maar leven met iemand die zo angstig en boos is, is een zware opgave.

Later vroeg ik ook aan haar of mijn diagnose klopte en dit kon zij bevestigen. Zij vroeg of ik mijn duim de laatste tijd veel gebruikt had, hetgeen ik ontkende. Later thuis gekomen wist ik ineens waar de slijtage vandaag kan komen. De laatste jaren heb ik veel gebreid en gehaakt voor de kleinkinderen en voor mezelf. Dit kon ik me tot mijn grote ontsteltenis bij de dokter helemaal niet herinneren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet te kunnen herinneren mijn duim meer dan anders gebruikt te hebben toen de dokter me dit vroeg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn man in het gesprek met de dokter belangrijker te vinden dan na te denken over mijn eigen lichamelijke ongemakken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn eigen lichamelijke conditie op een tweede plaats te zetten ten opzichte van de lichamelijke/psychische conditie van mijn man.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de lichamelijke conditie van anderen veel belangrijker te vinden dan mijn eigen lichamelijke conditie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam als iets onbelangrijks te ervaren en te denken dat het zichzelf kan herstellen terwijl mijn lichaam aan slijtage onderhevig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de laatste jaren heel veel gebreid en gehaakt te hebben met als doel objecten te maken die door anderen kunnen worden geprezen omdat het vaak veel mooier is kwalitatiever dan wat in winkels te koop is en hierbij niet te hebben gezien dat ik hierdoor mijn handen te veel belast heb met als gevolg hiervan slijtage.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam ondergeschikt te ervaren aan mijn geest.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam verwaarloost te hebben door er weinig aandacht aan te besteden en alleen maar naar resultaten te kijken van de producten die mijn lichaam voortbracht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben lange tijd gedacht te hebben dat bewustzijnsgroei ervoor zorgt dat het lichaam intact blijft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me jarenlang met bewustzijnsverhoging (wat dat dan ook moge zijn) bezig te hebben gehouden en mijn lichaam te veronachtzamen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door mijn werk in een ziekenhuis een wantrouwen te hebben opgebouwd naar de medische wereld in het algemeen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat alle medicijnen uit de farmaceutische industrie per definitie slecht voor de mens zijn.

Ik stel mezelf ten doel me meer gewaar te worden van mijn lichaam in fysieke bezigheden en me meer gewaar te zijn van de adem en bij fysieke inspanning mijn grenzen te onderzoeken zonder alleen maar gericht te zijn op resultaten.



Ik stel mezelf ten doel wanneer ik zie dat ik uit ben op een resultaat van een fysieke handeling, dan stop ik en adem en besef dat mijn lichaam veel belangrijker is dan het product dat wordt voortgebracht.

door marjajourney
dag 57 De angst om achtergelaten te worden/gewaardeerd worden
Tijdens mijn verblijf op het eiland in gezelschap van mijn dochter, kleindochters en mijn dochters vriend werd ik geconfronteerd met de angst om alleen achtergelaten te worden. Omdat het praktisch is om niet de hele dag met zijn allen op te trekken, suggereerde mijn dochter om een paar uurtjes op te splitsen zodat ik met een van de kinderen wat ging ondernemen om zodoende wat rust te creëren. Ik reageerde aangevallen geëmotioneerd en kwam in de verdediging dat ik niet rond kon sjouwen (met het oog op de trappen/hoogte) met de jongste kleindochter. Zij wees mij op mijn reactie en ik probeerde in eerste instantie te ontkennen, maar gaf later toe dat ik het moeilijk vind om alleen op stap te gaan. Het was een gevoel van verlaten zijn, niet opgenomen in het gezelschap/groep waarin in verkeer. Dit is een bekend, oud patroon dat ik tot nu toe nog niet onderzocht heb. Vandaag vroegen mijn man en zijn broer of ik met hun mee ging naar het strand en ik antwoordde dat ik de laatste dagen genoeg zon had gehad en nu andere dingen te doen had, zoals de was. Maar toen ze weg waren overkwam me weer een gevoel van alleen achtergelaten te worden. De andere kant van deze emotie is dat als ik van iemand een vriendelijk woord van waardering krijg, een reactie op een blog, dus aandacht voor mij en erkenning van mij dat er een emotie van verdriet/gemis opkomt. Hierin zie ik de polariteit van de emotie van niet/wel opgenomen worden in de groep.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben toen mijn dochter vroeg om op te splitsen een gevoel van afgescheidenheid en niet-geaccepteerd zijn te ervaren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben toen mijn dochter mij op mijn reactie wees in eerste instantie te liegen en te ontkennen dat ik fel reageerde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het woord opsplitsing een gevoel van angst te ervaren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het woord opsplitsing een gevoel te ervaren van jij hoort er niet bij of wij willen even van je af, of wij hebben even geen zin in jou.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hierin een karaktereigenschap te ontdekken dat me nu bekend voorkomt en terugkijkend iedere keer als mensen het huis verlaten zonder mij, dit te ervaren als achtergelaten/verlaten/aan mijn lot overgelaten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat het gevoel van achtergelaten worden na korte tijd verdwijnt, waarna er plaats is voor het genieten van het alleen in huis zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik nu een herinnering heb (die mij overigens is verteld door mijn moeder) dat zij mij een maand heeft meegegeven aan mijn oma, omdat ze toen een tweede baby had gekregen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te herinneren dat ik een traumatische ervaring heb omdat mijn moeder een keer te laat komt bij de kleuterschool en ik op eigen houtje naar het huis van mijn oma ben gelopen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een herinnering te hebben in paniek te zijn geweest toen ik op ongeveer 4 jarige leeftijd ‘s avonds wakker werd en er niemand thuis was, terwijl mijn moeder op bezoek was bij de bovenburen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet welkom was als kind van mijn ouders omdat mijn moeder op 19 jarige leeftijd ongewenst zwanger werd en moest trouwen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het ontvangen van reacties op blogs of complimenten ontroerd te zijn en tranen in mijn ogen krijg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik moeite heb in het ontvangen en geven van complimenten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik onwaardig ben om complimenten te ontvangen omdat ik me niet niet geaccepteerd voel in deze wereld, familie, groep en dat het dus niet klopt om een complimentje te krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te schrijven over gelijkheid voor iedereen en mezelf buiten te sluiten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf altijd op de laatste plaats te zetten omdat ik mezelf het onbelangrijkste vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf als als een gefrustreerd mens te zien terwijl ik dit alles zelf heb gecreëerd en niets heb gedaan om dit te veranderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn best te doen om anderen te plezieren om hiervoor in ruil waardering/complimenten te krijgen die ik uiteindelijk niet kan ontvangen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben steeds te vissen naar waardering van anderen en als ik bemerk dat ik het niet krijg of niet voldoende, vervolgens mijn kont tegen de krib te gooien en helemaal te stoppen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als iemand mij een gunst vraagt ik direct antwoord dat het geen probleem is om te helpen, maar vervolgens wel dankjewel wil horen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet onbaatzuchtig te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet waard te vinden me een Destonian te noemen en hierdoor mezelf buiten de groep te plaatsen omdat ik denk niet genoeg te presteren/of nog even door moet oefenen met schrijven voordat ik dit predicaat mag dragen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben paranoia gedrag te vertonen bij het opereren in een groep.

Ik stel mezelf ten doel bij mijn streven van gelijkheid voor iedereen mezelf niet buiten te sluiten.

Als ik zie dat ik mezelf als niet passend, niet gelijk aan iedereen, achtergelaten, buitengesloten, niet-geaccepteerd, alleen gelaten, te stoppen en te ademen. Ik realiseer me dat al deze gedachten/gevoelens en emoties voortkomen uit de mind en mij ervan weerhouden hier werkelijk aanwezig te zijn als leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als een en gelijk te stellen met de mensen van de Desteni groep en te weten dat ieders startpunt verschillend is maar dat we allen hetzelfde doel dienen: eenheid en gelijkheid voor alles en iedereen.

dag 58 energetische lading

In Nederland had in een vriendin waarmee ik lief en leed deelde. We maakten vaak uitstapjes, aten samen, hadden kaartavondjes met andere vriendinnen. Ik zag haar een half jaar geleden voor het laatst en had al een beetje laten vallen dat ik met Desteni had kennis gemaakt. We spraken af om af en toe te skypen, wat er niet van was gekomen. Een paar dagen besloot ik haar een mailtje te sturen met wat updates over ons leven hier en hierin vertelde ik dat ik gestart was met zelfvergevingen. Hierbij zei ik dat het een lang proces was maar dat ik al meer kon zien hoe de geest werkte en dat er al veel angsten zichtbaar waren. Stiekem hoopte ik haar interesse te wekken en was ook erg nieuwsgierig naar haar antwoord.

Nadat ik al een paar keer mijn mail had gecheckt op berichten van haar, zag ik vandaag haar naam verschijnen en een opgewonden gevoel maakte zich van mij meester terwijl ik haar antwoord las. Zij vertelde hoe het ging bla bla bla en hoopte voor me dat ik mijn angsten van me af kon schudden en weer van meZelf kon genieten. Ik voelde nog steeds een opgewonden, benauwd gevoel op mijn borst dit lezende en een grote teleurstelling. Al ademend (maar nog steeds met een energetisch druk) besefte ik dat ik hierover moest schrijven en nu iets later zie ik dat ik een bevestiging zoek bij iemand die totaal niet snapt waar dit over gaat en waarschijnlijk ook helemaal geen zin heeft om hierin te duiken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het schrijven van mijn email aan mijn vriendin te verwachten dat ze enthousiast zal raken van mijn bericht dat ik met zelfvergeving ben begonnen en aan mij zal vragen waar ze de informatie kan vinden om dit ook te kunnen gaan doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te verwachten bij het schrijven in mijn email over desteni dat mijn vriendin mijn deelname interessant zal vinden en mij zal bedanken dat ik desteni ook voor haar heb ontdekt. (lol)

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te verwachten dat mijn vriendin mij als zeer slim en intelligent zal zien omdat ik door de sluiers van bedrog van religie en spiritualiteit ben gebroken en de waarheid heb ontdekt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat in mijn vriendin een medestander te zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in te zien dat het moeilijk is om haar als vriendin te zien op de zelfde manier als vroeger omdat we nu anders in het leven staan door mijn deelname aan Desteni.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te oordelen dat mijn vriendin me bericht op een oppervlakkige manier beantwoordt en hierbij te denken dat zij met haar positieve kijk een mooie weergave geeft van haar leven zoals het nu is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het checken en lezen van email van haar een energetische druk te voelen op mijn borst en mijn hart te voelen bonken van opwinding.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam zoveel geweld aan te doen door verwachtingen die ik heb van iemands reactie op mijn Desteni-proces.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn heftige emotionele reactie op de email van mijn vriendin niet te kunnen bedwingen door mijn aandacht op de adem te vestigen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn vriendin en mijzelf niet als een en gelijk te kunnen zien omdat we anders over het leven denken.

Ik stel mezelf ten doel geen verwachtingen meer te hebben wanneer ik iemand vertel van mijn proces met Desteni en wanneer ik zie dat dit een gedachte/gevoel/emotie opwekt dan stop ik en adem en realiseer/begrijp/zie ik dat niemand anders mij hoeft te bevestigen/goedkeuren maar dat ikzelf de leiding heb over mijn weg naar leven in eenheid en gelijkheid met het gereedschap en buddy die mijn beschikbaar zijn gesteld.


Day 59 Fear and sadness

Last week I was 5 days on an island and I was without internet but could occasionally just one time have a view at my account on facebook and hotmail

I was stunned when I saw that Bernard Poolman was deceased. My first thought was: we will not survive with Desteni. It’s all been for nothing. I realized that this was just a scary thought and actually nonsense. I compared his death with the death of Jesus, whose message is largely lost. But now we have all communication in another way than 2000 years ago, this is incomparable. I got support for the idea that a lot Destonians the process engaged for years and on the way to realization and that all the tools are in place to achieve this goal. Meanwhile, I read many blogs of people who said goodbye to Bernard, and had known him well and maintain their gratitude. It was very hard to read the blogs and a great sadness engulfs me when reading them. With all the blogs I cry and try to breathe through it. I know that these are all just projections of the mind and I would like to find out what makes me so sad.

I forgive myself that I accepted and allowed myself to be shocked when reading the message that Bernard is deceased.

I forgive myself that I accepted and allowed myself to have an experience of anxiety with the thought that Bernard is no longer in his physical presence.

I forgive myself that I accepted and allowed myself to think that everything has been lost now Bernard is gone.

I forgive myself that I accepted and allowed myself to attach to a person and in this way I was preventing to lead my own life independently with the tools that this person has offered me.

I forgive myself that I accepted and allowed myself to be disappointed I cannot meet Bernard in order to receive support by going through my process.

I forgive myself that I accepted and allowed myself to think I can not go through the process on my own, while there is enough support by the group like tools, courses and buddies.

I forgive myself that I accepted and allowed myself to have an experience of sorrow when reading the message that Bernard is deceased.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel anger by reading the message that Bernard is deceased, in which I forgive that I have accepted and allowed myself to experience dishonesty as a similar feeling I had when my mother died.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to recognize a fear of death because this post shows death can happen suddenly, in which I feel the fear not having enough time to complete the journey to life before I die.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel disappointed because I thought that the realization of Bernard would be a guarantee for a very long life on earth.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself feeling sorrow when reading the testimonies of the Destonians’ showing experiences and gratitude.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to lose someone on this earth while I am seeing that I am attached to him to have a grip on my life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself seeing my sorrow consists of self-pity because I did not dare to go on living without that person.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel alone and left because the death of Bernard feels like losing a father figure.

I commit myself the when I feel sadness, anger, disappointment about the death of Bernard to stop and breathe and realize that I am just grateful for everything he has given this world and the tools that are now available me to realize that life can be realized in unity and equality.

I commit myself when I feel sadness, anger, disappointment because of the death of a loved one to stop and to breathe and realize that these emotions are based on self-pity and fear, in which I commit myself to go for one and equality for all.

Thanks Bernard!

dag 60 Op mijn vingers kijken

Vanochtend reed ik weg met de auto om mijn kleindochter thuis te brengen nadat ik samen met mijn man het kinderstoeltje had geïnstalleerd. Waarschijnlijk vond hij dat ik te dicht naar de muur draaide en begon te schreeuwen van: nee andere kant op draaien. Ik draaide de verkeerde kant op en hij begon harder te schreeuwen. Vervolgens reed ik zonder deuken/scheuren achteruit het paadje af. Ik werd boos omdat hij me corrigeerde maar voornamelijk omdat hij me op mijn vingers keek. Ik gaf hem de schuld dat ik te dicht op de muur reed. Ik herkende het gevoel van vroeger toen ik secretaresse was en mijn opdrachtgever naast me kwam zitten om me te dicteren en ik daar nerveus van werd, ik werd dan langzamer en maakte meer fouten. In werkelijkheid reed ik te dicht op de muur en werd ik gewaarschuwd, maar gaf direct de schuld aan een ander, omdat hij me het gevoel gaf dat hij me moest bijsturen omdat ik niet goed reed.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te worden omdat ik het gevoel had gecontroleerd te worden bij het wegrijden met de auto.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zenuwachtig te worden als ik het gevoel heb dat iemand me op de vingers kijkt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te worden als iemand kijkt wat ik aan het doen ben om dan fouten te maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn dat iemand ziet dat ik fouten maak, waarvan ik denk dat hij/zij bepaalde dingen beter kan dan ik.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben onzeker te worden als iemand naar me kijkt naar mijn werkzaamheden die me niet zo goed afgaan of waar ik de indruk wil wekken dat ik ze goed uitvoer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn fouten te maken die opgemerkt kunnen worden door een ander en waar diegene vervolgens kan zeggen: zie je nou wel dat je het niet kunt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een gespannenheid in mijn lichaam te ervaren, meer te transpireren als ik het idee heb iets te moeten doen wat me moeite kost en iemand op dat moment naar me kijkt.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik fouten maak en waarin ik mezelf niet toesta en niet accepteer fouten te maken die geld gaan kosten, zoals bijvoorbeeld blikschade.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben dat anderen fouten maken omdat ze niet goed opletten of slordig zijn, wat dan uiteindelijk geld gaat kosten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben soms in slordigheid te handelen en dan schade te veroorzaken en dit dan te bagatelliseren.

Ik stel mezelf ten doel als ik weg rijdt in de auto en mijn man kijkt hoe ik rijdt en waarin ik bemerk bang, nerveus, onzeker gedrag te vertonen te stoppen en te ademen.

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik het gevoel heb dat iemand me op mijn vingers kijk en ik bemerk bang, nerveus, of onzeker te worden te stoppen en te ademen.

Ik stel mezelf ten doel als anderen brokken maken die geld kosten, niet gelijk met een oordeel te komen maar te stoppen en te ademen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 19:55

dag 61 Bericht van ruzie

Vandaag belde ik naar mijn Nederlandse bank omdat mijn nieuwe identifier niet werkte. Dit doe ik door middel van een kaartje met een speciaal nummer dat ik van tevoren koop bij de kiosk. Tijdens het gesprek probeer ik op mijn rekening in te loggen zonder resultaat en intussen begon mijn zus tegen me te praten. Toen het gesprek met de bank beëindigd was vroeg ik haar of ze bij mijn broer had gelogeerd want ik had dit ergens in een berichtje gezien. Ook had ze gezegd dat ze veel behoefte voelde om naar zee te gaan na wekenlang tijdens de vakantie in de stad te hebben doorgebracht met haar zoontje. Als antwoord kreeg ik dat ze het vreselijk had gehad daar, boos was weggegaan en definitief had gebroken met mijn broer, waarop ik direct reageerde, geef me je telefoonnummer, ik bel je direct op en zat al klaar met mijn kaartje. Zij antwoordde daarop: we kunnen toch gewoon skypen? Bellen is toch veel te duur? Toen besefte ik dat ik door haar bericht zo van slag was dat het niet in me op kwam om te skypen terwijl we dit meestal 1 a 2 keer per week doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben totaal in de war te zijn geraakt door het bericht van mijn zus dat ze een vreselijke tijd bij mijn broer had gehad en kwaad was weggelopen en met hem gebroken had.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een opgewonden nieuwsgierigheid in mijzelf te genereren nadat ik hoorde dat mijn zus ruzie met mijn broer had gekregen en daardoor niet kon herinneren dat het veel eenvoudiger is met elkaar te skypen dan te telefoneren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij het aanhoren van haar verhaal direct een oordeel te vellen over mijn broer door hem te beschuldigen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in de emotie van boos zijn te stappen toen zij me vertelde wat zich bij hem thuis had afgespeeld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben direct mijn broer met mijn vader te vergelijken en de gedachte te krijgen dat ik ook niets meer met hem te maken wil hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn zus gelijk te geven in de dingen die zij hem had toegeschreeuwd en dus eigenlijk ook mezelf in deze ruzie betrokken heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben nieuwsgierig te zijn naar alle in en outs van andere omstanders in deze ruzie en hierop een reactie te geven om haar een bevestiging te geven van haar gedrag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij het zien van zijn seksistische plaatjes die hij op facebook deelt hem gelijk te willen ontvrienden, omdat ik me al lang erger aan zijn berichten en om zo te tonen dat ik niet aan zijn kant sta.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij het horen van de ruzie tussen mijn broer en zus olie op het vuur te gooien en zo in een oud patroon te stappen zoals ik me vroeger mengde in een ruzie tussen mijn ouders.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat oude gevoelens van onmacht en onbegrip weer de kop opsteken die ik naar mijn broer (en mijn vader) had en boosheid laat oplaaien.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben met aandacht te luisteren naar wat mijn zus te vertellen had en emotioneel betrokken te raken in hun ruzie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in een emotie van kwaadheid te zijn als ik hoor dat mijn broer allerlei roddels rondbazuint over mijn zus in zijn dorp.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben medelijden met mijn zus te hebben dat ze de hele vakantie in de stad moet blijven omdat ze geen geld heeft om op vakantie te gaan terwijl mijn broer aan zee woont en haar niet gunt een paar dagen bij hem in huis te verblijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik de problemen voor mijn zus moet oplossen zoals ik altijd dacht dat ik de problemen voor mijn moeder dacht te moeten oplossen in conflicten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik boos/verdrietig ben dat mijn broer net als mijn vader er racistische gedachten op na houdt.

Ik stel mezelf ten doel als ik een bericht ontvang van onenigheid in de familie me niet hierin te betrekken maar te stoppen en te ademen om zodoende met volle aandacht te kunnen luisteren en geen voeding te geven aan al bestaande conflicten waar ik in principe niets mee te maken heb.

Ik stel mezelf ten doel er voortaan hier aanwezig te blijven om mijn zus te ondersteunen als ze gefrustreerd raakt door het gedrag van mijn broer en te beseffen dat ik niet haar problemen kan oplossen.

Ik stel mezelf ten doel me in te zetten voor een Equal Money System zodat alle mensen geld genoeg hebben om te leven en af en toe een uitstapje kunnen maken.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 19:58

dag 62 Een kinder dvd

Deze week ben ik op zoek gegaan naar een geschikte dvd voor mijn oudste kleindochter. Ze houdt niet van tekenfilms en sprookjes willen we haar niet laten zien. Ten eerste zijn het vaak allemaal bangmakende verhalen en ten tweede hebben ze bijna allemaal een religieuze grondslag. Laatst had ze een boek uit de kast gehaald met sprookjes op rijm en wilde dat ik haar daar uit zou voorlezen. Zelf had ze de wolf en de 7 geitjes uitgezocht. Ik dacht bij mezelf, ik geef het verhaal gewoon een andere draai, zodat ze er niet bang van wordt. Maar ondanks alles had het haar toch bang gemaakt en ik kan net zo vaak tegen haar zeggen dat hier geen wolven leven, maar ze blijft het eng vinden.

Maar ok terug naar de dvd. Ik kwam in een gespecialiseerde winkel en zag alleen maar tekenfilms en sprookjesfilms, na lang zoeken zag ik een geschikte dvd, oorspronkelijk Engels en nagesynchroniseerd. Later bij de supermarkt zag ik nog een dvd die me ook geschikt leek. Vanavond wilde ik de jongste naar bed brengen en zette mijn laptop aan voor de dvd. Deze werkte niet op de laptop, dus nam ik de andere uit de supermarkt. Ik zetten hem aan en bleef een poosje weg totdat ze sliep. In de kamer gekomen om nummer 2 naar bed te brengen, begon mijn man me aan te vallen met: waarom koop je een Servische DVD? Ben je een duivel? Wil je me gek maken? Ik was me nergens van bewust, had alleen naar de inhoud van het verhaal gekeken, en mijn kleindochter leek het ook leuk te vinden. Ik vroeg hem te stoppen en daar nu niet over te beginnen maar hij ging door. Nadat ik mijn oudste kleindochter naar bed had gebracht ging hij verder met me te beschuldigen dat ik hem gek maak, waarop ik antwoordde dat hij al gek is. Hij maakte een gebaar dat hij iets naar me toe wilde gooien en ik maakte dat ik wegkwam met mijn laptop in mijn handen. Deze situatie is echt onhoudbaar geworden. Hij is zo onberekenbaar en iedere keer dat het goed lijkt te gaan geeft dit mij weer een gevoel dat ik het zo wel volhoudt met hem, totdat er weer iets gebeurt. Steeds denk ik, als ik nou maar blijf vergeven en ademen dan ben ik stabiel genoeg om het vol te houden in deze relatie. Maar zoals vanavond wil ik het liefst weglopen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mij schuldig te voelen omdat ik mijn kleindochter angst heb bezorgd door haar een verhaal van de wolf en de 7 geitjes voor te lezen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben blij te zijn dat het me gelukt is om twee leuke dvd’s te kopen voor mijn kleindochter om haar even bezig te houden terwijl ik haar jongere zusje naar bed breng.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te worden op mijn man omdat hij me in het bijzijn van mijn kleindochter aanvalt omdat ik per ongeluk een Servische dvd heb gekocht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben teleurgesteld te zijn dat mijn man zo paranoia is dat hij niet kan zien dat mijn kleindochter geniet van een leuk verhaal en alleen maar een vijand ziet omdat het Servisch is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zo boos te worden toen hij zij dat ik hem gek maak, dat ik hem zei dat hij al lang gek was. Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik ook werkelijk denk dat hij gek is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn van mijn man als hij zo boos en opvliegend tegen me doet waarbij ik alleen maar denk aan zelfbehoud door de kamer uit te lopen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het gescheld van mijn man op mij als een hersenspoeling te ervaren waarbij ik soms aan mezelf ga twijfelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me vertwijfeld te voelen over mijn toekomst met hem, omdat ik afhankelijk ben van zijn inkomen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te vergeten hoe erg het kan zijn met hem te leven als er een goede dag/dagen zich voordoen waarin hij zich normaler gedraagt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben spijt te hebben dat ik geen invloed heb op de hoeveelheid medicatie die hij gebruikt en zijn gebruik van alcohol.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me nu te verbergen voor hem op mijn kamer om zo te voorkomen dat hij weer in boosheid tegen me gaat praten, terwijl ik het plan had om een brooddeeg voor morgen te maken, waarin ik me vergeef toegestaan en geaccepteerd te hebben hier zo moe en lusteloos van te worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben om te denken dat geen vergeving me helpen kan om uit deze benarde situatie te komen die ik samen met mijn man, patronen uit het verleden en de doorgegeven patronen aan mijn kinderen gecreëerd heb.

Mijn doelstellingen stel ik nog een nachtje uit.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 19:59

dag 63 vervolg kinder dvd

Ik stel mezelf ten doel als mijn man een kwade bui heeft en in paranoia mij uitscheld omdat hij denkt dat ik de oorzaak van zijn psychiatrische toestand ben te stoppen en te ademen.

Ik stel mezelf ten doel als mijn man een beweging maakt wat naar mijn hoofd te gooien, te stoppen en te ademen.

Ik stel mezelf ten doel als M me uitscheldt voor van alles en nog wat me niet meer te laten kwetsen maar te stoppen en de ademen.

Ik stel mezelf ten doel als M paranoia gedrag vertoont naar mij of mij ergens de schuld van geeft te stoppen en te ademen.

Ik stel mezelf ten doel na een confrontatie met M steeds opnieuw te beginnen en niet te blijven hangen in een teleurgestelde, zielige, gekwetste, verdrietige, moedeloze toestand en te stoppen en te ademen.

Ik stel mezelf ten doel niet meer mijn best te doen om de schijn op te houden dat we het af en toe best leuk met elkaar hebben maar te stoppen en te ademen.

Ik stel mezelf ten doel als ik medelijden voel met M te stoppen en te ademen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben angst te hebben dat zijn toestand in de toekomst kan verergeren.

Ik stel mezelf ten doel als ik angst voel voor de toekomst omdat zijn toestand zou kunnen verergeren te stoppen en te ademen.

Ik stel mezelf ten doel als ik angst in mezelf bemerk om fouten te maken of om zijn humeur te beïnvloeden te stoppen en de ademen.

Ik realiseer me dat ik bij M blijf alleen maar omdat ik financieel afhankelijk van hem ben, en dat we elkaar al lang niets meer te zeggen hebben, elkaar niet kunnen ondersteunen om in eenheid en gelijkheid te leven en steeds meer zie ik dat een geld gelijkheidssysteem in dit soort situaties waarin mannen en vrouwen verkeren hier een einde aan kan maken.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 20:00

dag 64 Ik moet stoppen met reageren!
Geplaatst op 27 augustus 2013 door marjajourney
boze vrouwDe confrontaties met M blijven doorgaan. Om het minste geringste vliegen we elkaar bijna in de haren. Ik kan steeds minder omgaan met zijn kritiek. Vandaag moesten er wat papieren ingevuld worden en werd hij kwaad dat ik dit niet aan tafel deed. Dan is de irritatie al heel erg opgelopen bij mij. Later vroeg hij me of ik het raam had dichtgedaan toen ik weg ging. Ik was het vergeten en verontschuldigde me omdat ik op tijd weg moest om de bus te halen. Het raam van mijn kamer ligt ongeveer 3 m van de grond en de luiken waren dicht. Hij is heel erg bang voor inbraak, vooral omdat er geld en een paspoort van zijn broer hier in huis liggen. Ik zei dat het moeilijker was de luiken (houten) open te breken dan een ruitje in te slaan. We kregen weer een woordenwisseling en hij denkt dat ik het expres vergeten ben.

Ik zie vandaag duidelijk hoe vijandig ik me tegen hem opstel. Hij kan voor mij niets meer goed doen. Ik ben wantrouwend naar hem, als hij aardig is denk ik dat hij iets van me wil. Ik vind hem dom, overbezorgd en bang en hij is ontzettend oneerlijk naar zichzelf. Ik reageer fel op het minste geringste en vanmiddag zei ik tegen hem dat ik hem haatte en het voelde ook werkelijk zo. Het zou me niets doen als hij er niet meer was, behalve dat ik zijn geld nodig heb om te overleven.

Dit is mijn gekwetste, niet accepterende personage. Ik ben boos dat ik met hem verder moet en iedere keer trap ik er weer in. Ik ben boos dat hij me niet begrijpt en ik hem niet. Ik ben boos dat hij de hele dag kritiek op mij uit en dat ik hem de hele dag bekritiseer. Het is een wisselwerking. We zeggen de vreselijkste dingen tegen elkaar. Ik zoek steun bij anderen omdat ik moedeloos ben van alles terwijl ik steun in mijzelf zou moeten zoeken, dus niet steeds in de gekwetste reageren. Ik zou willen roepen: help help, hoe ga ik hieruit komen? Het moet toch mogelijk zijn om in deze situatie kalm te blijven en me niet steeds met mijn emoties te identificeren? Misschien ben ik gewoon ongeduldig en wil ik 59 jaar leven in de mind in een half jaar tijd laten verdwijnen. Ik wil eerlijk naar mezelf kijken maar wat ik zie is een donkere, ondoorwaadbare poel.

Morgen ga ik door met schrijven van mijn zelfvergevingen en zelfcorrecties.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 20:02

Dag 65 Ik moet stoppen met reageren: zelfvergevingen
Geplaatst op 28 augustus 2013 door marjajourney
boze vrouwIk vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken op een punt te zijn gekomen dat ik niet meer hier samen met mijn man in een huis kan wonen zonder steeds in een emotie van boos/verdrietig, gekwetst te verkeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me schuldig te voelen dat het me niet lukt stabiel en kalm te blijven als M kritiek op mij uitoefent, scheldt op mij of op iedere andere manier zijn ongenoegen naar mij uit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben schuldig te voelen dat ik me vijandig gedraag naar M.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben steeds te denken dat het me op den duur wel zal lukken om neutraal te reageren op de frustraties van M en niet te reageren op de woorden die hij uit naar mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik M haat en waarin ik geen enkel gevoel van liefde/genegenheid kan ontdekken naar hem toe.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik geen beslissing kan nemen om uit deze situatie te komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me moedeloos en leeg te voelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in de gedachte te participeren dat ik hier met mijn man moet blijven wonen omdat ik financieel afhankelijk ben van zijn pensioen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik in de gedachte participeer dat deze situatie die mij lichamelijk sloopt omdat ik iedere keer in een emotie van boosheid/verdriet terecht kom, zorgt dat ik het hier moet blijven volhouden omdat ik geen kant opkan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik hier moet blijven omdat ik mijn dochter en kleindochters moet ondersteunen die hier onvrijwillig terecht zijn gekomen en van niemand anders hulp kunnen verwachten, behalve de financiële hulp van M, die alleen kan voortbestaan als hij mijn toeslag op zijn pensioen ontvangt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me verantwoordelijk te voelen voor mijn dochter en kleindochters en daarom in een onmogelijk leefbare situatie te zijn beland, waarin in nu geen oplossing zie dit te veranderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn naar Nederland terug te keren omdat ik dan helemaal opnieuw moet beginnen en niet over enige huisraad/huis/geld/werk beschik.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn naar Nederland te gaan omdat ik niet kan aankloppen bij de sociale dienst omdat wij twee jaar geleden beschuldigd zijn van fraude toen zij melding hadden gehad van iemand die wist dat wij een huis bezitten hier.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn om naar Nederland terug te keren en zonder de aanwezigheid van mijn dochter en kleindochters te moeten leven.

Ik stel mezelf ten doel eerst een lijstje te maken met blijven/weggaan en door zelfvergeving meer duidelijkheid te krijgen (zie de blog van maite: http://maitedip.blogspot.com/2013/01/da ... ision.html) over mijn beweegredenen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 20:02

dag 66 Gaan of blijven?
Geplaatst op 30 augustus 2013 door marjajourney
huisjeNaar aanleiding van een suggestie van mijn buddy heb ik ga/blijf lijstje gemaakt waarmee ik punt voor punt ga bekijken welke emotie/gedachte/gevoel hierbij betrokken zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn geen financiële stabiliteit te hebben als ik weg ga bij M.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn niet te kunnen overleven als ik weg ga bij M.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn alleen te wonen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te weten waar ik zou moeten gaan wonen als ik weg ga, omdat ik niet terecht kan bij familie en de huurprijzen hier in dit land wegens huizentekort enorm hoog zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me veilig en zeker te voelen in ons eigen huis omdat de vaste lasten betrekkelijk laag zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me veilig en zeker te voelen in ons eigen huis met tuin omdat we hier ook groenten en aardappelen kunnen verbouwen wat weer aanzienlijk scheelt in het dagelijks budget.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me eenzaam en verlaten te voelen in dit dorp omdat het afgelegen is zonder winkels en 45 minuten rijden van de stad.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te genieten/het te idealiseren van wonen in de stad omdat het dan makkelijk is de dagelijkse boodschappen te doen en contact te maken met andere mensen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik stabieler zal zijn in een omgeving waar ik zonder M leef.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat als ik op mezelf ga wonen niet meer gekwetst, boos, verdrietig en teleurgesteld kan worden door M.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik een fijner en rustiger leven zal hebben als ik op mezelf woon in de stad.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik gehecht ben aan mijn eigen meubels, keukengerei, spullen die ik uit Nederland hier naar toe heb genomen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik bang ben mijn zoon teleur te stellen als ik hier weg ga omdat hij een paar keer per jaar op vakantie komt en ook een belangrijke bijdrage aan de bouw van dit huis heeft geleverd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat als ik hier weg ga ik mijn zoon niet meer kan ontvangen zoals ik dit nu doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken als ik op mezelf woon ik niet meer hoef te bakkeleien op welke manier M zijn geld uitgeeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat als ik op mezelf woon ik over mijn eigen geld kan beschikken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn dat als ik besluit weg te gaan dat er een conflict ontstaat over de verdeling van het geld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik dit huis verlaat ik me verder geen zorgen hoef te maken over de gebreken/vochtproblemen van dit huis en de kosten die dit met zich meebrengen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 20:03

dag 67 Woest!
Geplaatst op 1 september 2013 door marjajourney
woestSteeds vaker lees ik dat politieagenten en justitie op grote schaal betrokken zijn bij kindermishandeling. Ouders en verzorgers staan met hun rug tegen de muur en kunnen niets hiertegen beginnen. Dit maakt me misselijk en woest. Als ik dergelijke berichten lees slaap ik slecht en spookt het de hele dag door mijn hoofd. Ik bemerk ook een grote angst om zo’n maatschappij/wereld te leven. Hierdoor gaan de vreselijkste scenario’s een rol spelen in mijn mind. In wat voor wereld leven we? Hoe gestoord zijn mensen bezig om zoveel leed te veroorzaken?

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben woest te zijn om wat mensen die een bevoorrechte en beschermde positie hebben kinderen aandoen en voor hun leven te traumatiseren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben misselijk te worden bij het lezen van interviews van mensen die met hun rug tegen de muur staan en nergens verhaal kunnen halen omdat daders beschermd worden in de maatschappij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij mezelf een grote angst te ontdekken dat iedereen zoiets kan overkomen in deze wereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij mezelf allerlei scenario’s in mijn mind te zien rondgaan omdat je als mens onbeschermd bent in deze wereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zo kwaad te worden dat bepaalde mensen die bij politie en justitie werken en geacht zijn ons te beschermen zoveel leed kunnen veroorzaken en hun positie misbruiken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij mezelf te zien dat ik mijn hoofd wil wegdraaien voor dit alles omdat ik het niet aankan berichten te lezen van kinderen/volwassenen die mishandeld worden door politie/justitie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben angstig te worden als ik lees van kindermishandeling door kindertehuizen die geacht zijn kinderen te beschermen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij mezelf een gedachte te ontdekken dat het zo verschrikkelijk mis is in deze wereld, en vooral in Nederland dat ik me niet kan voorstellen dat het ooit nog zal veranderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik walg van mensen die kinderen misbruiken en mishandelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik me moedeloos en nutteloos voel om niets te kunnen beginnen tegen het onrecht wat kinderen in deze wereld wordt aangedaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het ondraaglijk te vinden in een wereld te leven waar alleen geld en lust nog een rol spelen en menselijkheid ver te zoeken is.

Ik stel mezelf ten doel als ik merk dat ik me kwaad, bang, moedeloos, nutteloos voel omdat ik niets kan doen om kinderen tegen deze bruutheid en gewelddadigheid te beschermen dan stop ik en adem en realiseer me dat alle gedachten, gevoelens en emoties alleen maar meer bijdragen aan de ellende van deze wereld.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 20:05

dag 68 Bramen plukken
Geplaatst op 2 september 2013 door marjajourney
bramenVandaag besloot ik bramen te gaan plukken. Vijf minuten rijden van mijn huis is een lange weg met aan weerszijden vele bosjes bramenstruiken. Ik had een emmer en bakje meegenomen en hoewel er nog veel bramen niet rijp waren kon ik toch nog genoeg sappige bramen ontdekken. Ineens kwam er een gedachte van een bericht dat ik had gelezen op facebook van een vrouw die in Nederland bekeurd was voor 800 euro omdat ze bramen had geplukt. Hier is dit helemaal niet aan de orde en valt dit niet onder illegaliteit. Ik wuifde de gedachte weg. Even later hoorde ik een boer telefoneren tijdens het werk op zijn land en hij noemde een paar keer het woord “zena” dat vrouw betekent. Mijn gedachten namen een sprongetje en ik betrok het telefoongesprek op mij en een angst overviel mij. Alhoewel ik het een belachelijke gedachte vond dat iemand het over mij zou hebben omdat ik in de buurt stond, was de gedachte toch prominent aanwezig. Ik ben verder gegaan en na twee uur reed ik weer naar huis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat een gedachte van een bericht dat ik heb gelezen op fb van een vrouw die bekeurd is in Nederland op mezelf te betrekken terwijl ik in een ander land woon waar hele andere wetten en regels gelden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een angst te creëren om een boete te krijgen voor het plukken van bramen op een plek waar dit helemaal niet verboden is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat iemand die het woord vrouw gebruikt in een telefoongesprek mij hiermee bedoeld in de veronderstelling dat ik geen bramen mag plukken op die plaats.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik me gewaar ben van mijn fysieke tijdens het bramen plukken maar onderhand gedachten creëer dat ik iets illegaals doe.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben bij het plukken van bramen in mijn adem te blijven wanneer ik merk dat ik in mijn mind beland.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben in volledige vrijheid het plukken van bramen te kunnen uitoefenen en steeds weer in gedachten verdwijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij het passeren van een (andere) boer die zijn tractor aan het repareren was me zo vriendelijk mogelijk te presenteren om mezelf zo acceptabel te laten lijken om daar op die plek bramen te plukken.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben om te kunnen genieten van het bramen plukken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben om berichten die ik lees op fb persoonlijk te nemen en me eigen te maken door te denken dat ze voor mij bestemd zijn en zo een angst te creëren die totaal onrealistisch is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben uit angst steeds in de buurt van mijn auto te blijven om zodoende de mogelijkheid te hebben snel te kunnen instappen en wegrijden indien nodig.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik tijdens het plukken van bramen wat schaapachtig rondkeek wanneer er een auto passeerde in de verwachting een opmerking te krijgen over mijn gedrag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me bang en unheimisch te voelen op dat stille landweggetje.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me zorgen te maken over mezelf dat ik na het lezen van een bericht op fb een angst in mezelf creëer waarin ik me afvraag of ik dit niet doe bij alle berichten die ik lees, waarbij ik er pas achter kom als ik in een soortgelijke situatie kom.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben uiteindelijk opgelucht naar huis te rijden met een paar kilo bramen omdat alles goed afgelopen was.

Ik stel mezelf ten doel met niet steeds te identificeren met fb berichten maar te stoppen en te ademen.

Ik stel mezelf ten doel binnenkort weer bramen te gaan plukken en bij het voelen van angst te stoppen en te ademen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 20:06

dag 69 Door de mand gevallen
Geplaatst op 6 september 2013 door marjajourney
mandMijn Australische zwager logeerde tot nu toe ongeveer 5 weken en gisteren en eergisteren begon hij met mij te spreken over mijn echtgenoot. De laatste dagen had hij een verandering bemerkt in zijn gedrag naar hem toe wat hem erg teleurstelde.
Hij had geconstateerd dat M (mijn echtgenoot) hem (zijn 8 jaar oudere broer) hetzelfde behandelde als dat hij mij behandelt, namelijk op een denigrerende wijze. Hij vertelde mij dat hij had gezien dat zijn masker van liefhebbende, blije, jongere broer was gevallen. mijn zwager vertelde mij enkele voorbeelden van agressief gedrag waarbij hij dit had gezien en ik bemerkte bij mezelf een opgewonden staat van nieuwsgierigheid. Ik voelde een tevreden, begrepen gevoel bij mij opkomen en dacht he he, eindelijk iemand uit zijn familie die nu ziet wat zich hier afspeelt. Vorig jaar bracht mijn zwager hier (op een andere lokatie) zijn vakantie door met zijn vrouw en heb ik hem nauwelijks gezien en ik wist dat M allerlei leugens over mij en zijn kinderen vertelde en deed zich voor als de onbegrepen, zielige, slecht behandelde echtgenoot. Ik zie mij mezelf dat ik blij ben dat hij erachter is gekomen dat zijn broer nog steeds psychisch niet in orde is en ook dat ik graag bevestiging wilde van mijn observaties en ervaringen met hem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik een opwinding voelde toen mijn zwager me vertelde dat hij had gezien dat mijn man zijn masker niet langer kon dragen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik nieuwsgierigheid en opwinding voelde opkomen om al mijn zwagers ervaringen met zijn broer met mij te delen en zo bevestigd te zijn in mijn eigen ervaringen met hem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben andermans ervaringen te moeten horen om zo bevestigd te worden in mijn eigen waarheid en hierdoor een gevoel van tevredenheid, opgeluchtheid en begrepen zijn te hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben sinds lange tijd een frustratie bij mezelf te hebben opgebouwd om te denken dat andere mensen een verkeerd beeld van mij hebben gekregen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik het plaatje van de liefhebbende, verzorgende echtegenote hoog te moeten houden naar andere familieleden en vrienden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben teleurgesteld en boos te zijn dat andere mensen een ander beeld van mij hebben dan het beeld dat ik van mezelf heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een beeld van mezelf mee te dragen dat ook niet op waarheid is berust maar alleen op ego.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn man zijn masker heeft laten vallen terwijl ikzelf ook voortdurend met een masker rondloop, te weten het ego.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf ook een waardeloze, slechte echtgenote te vinden omdat anderen dit ook waarschijnlijk van me denken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben de leugens van mijn man naar anderen als frustrerend te beschouwen terwijl ik ook weet dat hij een zieke, psychisch gestoorde man is die ik steeds weer als “normaal” beschouw.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben weer angst bij mezelf te ontdekken voor de toekomst omdat mijn zwager allerlei voorbeelden van aggressief gedrag van M aan mij verteld heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te ontdekken dat ik op mijn lijstje van blijven/weggaan vergeten ben te beschrijven dat ik af en toe bang ben van zijn aggressieve uitspattingen en dit dus ook niet heb meegenomen in een
eventueel besluit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben angst te voelen omdat ik zie dat ik nog steeds niet in staat ben met een heldere, stabiele kijk naar de situatie te kunnen kijken en dus ook niet precies weet of het nog wel veilig voor mezelf is om met hem in een huis te blijven wonen.

Ik stel mezelf ten doel als zich weer een gesprek met mijn zwager voordoet en ik een gevoel van opwinding, nieuwsgierigheid of genoegdoening zich voordoet te stoppen en te ademen en goed te luisteren, omdat ik me realiseer dat een beslissing van weggaan alleen in het moment van hier genomen kan worden.

Ik stel mezelf ten doel als ik zie dat ik me afhankelijk opstel van andermans bevindingen of bedenkingen te stoppen en te ademen en me te realiseren dat anderen mij niet hoeven te bevestigen in hetgene ik zelf observeer.

Ik stel mezelf ten doel als ik angst voel opkomen over de toekomst waarbij ik denk dat M me iets kan aandoen te stoppen en te ademen en hier in mijn fysieke aanwezigheid te zijn.

Ik stel mezelf ten doel me verder te oefenen in het hier zijn van iedere adem om zo te voorkomen dat ik reageer als een emotie, gedachte, gevoel en zo een aggressieve reactie van M kan voorkomen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 20:07

dag 70 Door de mand gevallen (vervolg)
Geplaatst op 9 september 2013 door marjajourney
mandNa het lezen van de reactie van Sylvie en gesprekken met mijn zwager die nu erg teleurgesteld huiswaarts is gekeerd besef ik des te meer dat de angst voort bestaat en dat ik zelf ook stappen moet ondernemen om een verbetering in de situatie aan te brengen. Ik ga proberen een afspraak te regelen met een psychiater en zal deze van te voren inlichten over de toestand van mijn man. Het kostte mijn zwager 6 weken voor hij er achter kwam hoe de psychische toestand van M werkelijk is en ik weet dat ook een psychiater niet in een consult hier doorheen kan prikken. Ook moet hij met zijn alcoholgebruik stoppen.

Wat betreft de denigrerende opmerkingen die hij maakt zie ik dat deze mij slechts kunnen raken als ik denigrerend over mijzelf denk. De angst voor de toekomst met hem is een verlamming en in die verlamming kan er geen oplossing gevonden worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik angst voel voor M en er geen oplossing gevonden kan worden omdat deze angst me verlamt en ik zodoende in mijn geest blijft ronddraaien met de vraag of het wel veilig voor me is om hier te blijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat de angst die ik genereer omtrent de aanwezigheid en levenswijze van M een verslaving is die al mijn hele leven bezit van mij neemt omdat ik hier nooit daadwerkelijk mee om wist te gaan en niet over het gereedschap beschikte om dit te elimineren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een angstgevoel in mijn lichaam te creëren dat mij een energetische lading verschaft en deze mijn verslaving van angst in stand houdt als eigenbelang.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben angst als overleving te gebruiken om hieruit energie te verkrijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben de angst die ik creëer voor mijn toekomst slechts gebaseerd is op gedachten, gevoelen en emoties die mijn lichaam verwoesten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben verdrietig te zijn als M naar mij denigrerende opmerkingen maakt waarin ik mezelf vergeef toegestaan en geaccepteerd te hebben mijzelf te zien / behandelen als minder waard, en waarin ik mezelf denigrerend behandel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een verbinding te maken met eigen gevoel van minderwaardigheid op het moment dat M iets kwetsend zegt tegen mij en ik daarop een teleurstelling / verdriet voel dat mij steeds opnieuw bevestigt met het gevoel van minderwaardigheid dat ik over mezelf heb gecreëerd en heb toegestaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te leven in een wereld vol met angst die wij samen hebben gecreëerd en waarin ik geen verantwoording heb genomen en steeds weer naar de ander wijs als schuldige en zodoende geen stappen onderneem om mezelf van deze angst te bevrijden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te bestaan als een minderwaardigheidsgevoel dat steeds weer bevestigd wil worden door de omgeving, waarin ik steeds gekwetst en verdrietig word en waarin ik niet heb gezien / begrepen dat ik degene ben die dit steeds weer in gang zet omdat ik geen verantwoording neem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te bestaan als een angstig wezen dat door middel van de geest situaties schept die steeds meer angsten genereren waarin ik me uiteindelijk geen raad meer weet en de situatie probeer te veranderen door gedachten/gevoelens en emoties toe te staan in plaats van hier te zijn in de adem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben door mijn angsten geen oplossingen te kunnen zien omdat ik in een cirkel van angst blijf ronddraaien.

Ik stel mezelf ten doel de psychische gesteldheid en voorbeelden uit te schrijven, te vertalen en een afspraak te maken met een psychiater en hierin te verzoeken de medicatie te verhogen, een alcoholverbod op te leggen om zodoende meer rust voor mezelf, mijn kinderen/kleinkinderen en voor hem te krijgen omdat dit een oplossing is die goed is voor iedereen.

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik gekwetst / verdrietig word van een denigrerende opmerking te stoppen en te ademen en me te realiseren dat ikzelf de veroorzaker ben van deze gedachten en emoties.

Ik stel mezelf ten doel als ik angstig word voor de toekomst te stoppen en te ademen en te realiseren dat angst slechts een uiting is van de geest die me de adrenaline verschaft om als verslaving aan angst voort te laten bestaan en die verwoestend werkt op mijn lichaam.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 20:08

dag 71 Kinderen en problemen
Geplaatst op 11 september 2013 door marjajourney
omaa“My daughter came over yesterday and I could see that she was upset. At first she did not say very much and I did not push her. In the past I would have tried to coddle her or even try to ‘save’ her, trying to ease her pain to make her feel better. “

http://christineannhansen.blogspot.com/ ... i-and.html

Bij het lezen van bovenstaande blog kreeg ik een reactie, omdat ik weet dat ik dagelijks bezig ben mij te identificeren met de problemen van mijn dochter, kleindochters en zoon. Ik wil hun helpen, hun problemen oplossen, ondersteunen, hen gelukkig maken, hen gelukkig zien, alle ellende uit hun hoofd praten, met goede ideeën komen, zorgen dat ze niets tekort komen, vertroetelen, verwennen, kortom de goede moeder uithangen.
Waarom wil ik de goede moeder uithangen? Waarschijnlijk omdat ik weet dat ik dat niet ben en ook niet kan zijn omdat ook ik, als alle andere moeders een voorgeprogrammeerd wezen ben en slechts mijn ouders, grootouders en wie weet hoeveel generaties meer vertegenwoordig in het doorgeven van hun gewoontes, denkwijzen, gevoelens, emoties. Ik zie in mezelf ook een grote bemoeizucht, wil alles horen en zien. Ik denk dat ik het altijd beter weet en kom vaak met ongevraagde adviezen. Ik denk ook dat ze niet zonder mij kunnen, dat ik ze mijn hele leven voor van alles en nog wat moet beschermen.
Waarom denk ik dat? Wil ik dat ze niet zonder mij kunnen. Wil ik onmisbaar zijn? Wil ik belangrijk zijn? Wil ik een bevestiging of een erkenning van mij als wezen?
Ik ontdek hierin een onzekerheid over het moeder- en grootmoederschap. Uiteindelijk kom ik erachter dat ik helemaal niets weet en drijf op mijn programma waarin emoties, gedachten en gevoelens een hele grote rol spelen, waarvan ik weet dat ze de energie geven om te blijven voortbestaan in dit systeem. Het idee van een goede moeder zijn of een goede oma zijn is een projectie in de geest en brengt me in de polariteit van positief en negatief, kan ik ze gelukkig maken? positief, kan ik dat niet? negatief. Al die etiketjes brengen me niet tot waar ik naar streef: een en gelijk met alles.

Morgen zelfvergevingen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 20:08

dag 72 Kinderen en problemen zelfvergevingen
Geplaatst op 12 september 2013 door marjajourney
Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik een goede moeder en oma wil zijn en dat ik dit al nastreef zolang ik kinderen en kleinkinderen heb, maar tijdens dit streven gebruik maak van mijn ego en daardoor steeds in een polariteit van goed en kwaad terechtkom zonder werkelijk iets aan mijn functioneren te kunnen verbeteren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me schuldig te voelen omdat ik een goede moeder/oma wil zijn steeds weer in een gevoel van schuld en goeddoen terecht kom omdat ik zolang als ik leef niet in mijn gewaar zijn verkeer en hier in de adem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik zie dat mijn kinderen / kleinkinderen ongelukkig zijn / verdrietig / bedenkelijk kijken ik me schuldig voel omdat ik me verantwoordelijk voel voor hun leven omdat ik ze heb grootgebracht en ik het als mijn taak zag dat ze opgroeiden tot gelukkige, stabiele, sterke mensen en niet de problemen zouden ondervinden in het leven die ik zelf ondervind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik zie dat mijn kinderen ongelukkig / verdrietig / teleurgesteld zijn in de gedachte te participeren dat ik dan hun problemen moet oplossen want ik denk dat het uiteindelijk mijn schuld is dat ze in die staat verkeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik zie dat mijn kinderen problemen ergens mee hebben te denken dat ik ze moet helpen met het oplossen hiervan omdat ik op die manier wil goedmaken omdat ik het belangrijkste in hun leven heb overgeslagen en dat is ze te leren leven als een en gelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken de problemen van mijn kinderen te moeten oplossen omdat dit in mij bestaat als systeem, zoals ik dat geërfd heb van mijn ouders, grootouders en generaties daarvoor.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me verantwoordelijk te blijven voelen voor mijn kinderen terwijl ze al lang volwassen zijn omdat ik bang ben dat het helemaal misloopt met ze en ik dat nu zou kunnen voorkomen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik weet dat ik meer afstand moet nemen maar dat ik dit besluit neem met mijn denken, waarin ik niet echt afstand neem, slechts fysiek en mijn mind toch laat doorgaan met denken of alles wel goed gaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik in onwetendheid twee kinderen op deze wereld heb gezet, een wereld waarin het met de dag steeds moeilijker wordt om te overleven, angst te voelen dat ze het niet zullen redden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben angst te voelen dat mijn kleinkinderen die alleen met hun moeder leven niet genoeg basisgereedschap hebben om in dit land, in deze wereld te kunnen overleven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn om te zien dat mijn kinderen lijden in een maatschappij die hard achteruit holt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf in een polariteit van “het gaat goed of verkeerd met ze” te zetten om zo mijn geest voeding / energie te geven

Ik realiseer me dat dit eindeloos door kan gaan en dat dit alleen kan stoppen door hier te zijn in de adem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken hen bij te kunnen staan door middel van de geest /ideeën / gevoelens / emoties.

Ik realiseer me dat ik alleen van nut kan zijn door hier aanwezig te zijn in het fysieke door middel van de adem, waarin ik met volle aandacht kan luisteren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik door mijn angst / verdriet / teleurstelling die ik voel over mijn kinderen /kleinkinderen mijn lichaam schade toebreng.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn dat ik met mijn gedachten, gevoelens en emoties projecties doorgeef aan mijn kinderen en kleinkinderen en dat zij dit zullen kopiëren zodat de cyclus blijft voortbestaan.

Ik stel mezelf ten doel als ik enige reactie van mij naar mijn kinderen bemerk van angst, verdriet, boosheid, teleurstelling te stoppen en te ademen en me niet steeds te identificeren met hun problemen maar te luisteren en slechts te antwoorden wanneer dit nodig is.

Ik realiseer me dat slechts iemand die een en gelijk met alles in deze wereld van dienst kan zijn en tot verbetering kan leiden.

Ik stel mezelf ten doel dit patroon nog verder uit te diepen, zelfvergeving toe te passen tot er geen reacties van energetische aard zich voordoen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 20:09

dag 73 Bezoek aan het ziekenhuis
Geplaatst op 13 september 2013 door marjajourney
kofferEnige tijd geleden kregen mijn man en zijn broer een verzoek om bloed te geven voor een onderzoek naar erfelijkheid van psychische aandoeningen in verband met een stoornis van zijn nichtje. Ze besloten daar beiden aan mee te doen. Ik kreeg het idee contact te zoeken met de betreffende psychiater om mijn ervaringen te delen over mijn man en te proberen hem daarna uit te laten nodigen door deze dokter. Vandaag had ik een afspraak met de psychiater en mijn zoon ging met mij mee om te ondersteunen met de taal. Toen we aangekomen waren in het gebouw waar zij dienst had vroeg ik aan een van de verpleegkundigen waar zij zich bevond en werd op een arrogante, onvriendelijke manier te woord gestaan door haar. Eerst begreep ze mij niet omdat ik een letter van haar naam verkeerd had verstaan en toen wees ze me de weg. De manier waarop dit gebeurde is mij bekend, omdat bij alle overheidsinstellingen klanten /patiënten op dezelfde arrogante, onvriendelijke, kleinerende manier worden benaderd en de meeste mensen die met hen te doen hebben gedragen zich onderdanig en naar mijn gevoel ontzettend vleierig. Ik kreeg hierbij een nerveuze, betrapte reactie met een zwaar, drukkend gevoel op de borst en probeerde hierdoor heen te ademen, wat uiteindelijk wel lukte. Het gesprek met de dokter verliep verder plezierig, ik voelde me begrepen en de volgende stap is hem zover te krijgen een bezoek aan haar te brengen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben voordat ik de verpleegkundige de weg had gevraagd al een gevoel van onbehagen te hebben gecreëerd omdat ik reeds vele ervaringen heb gehad met het stellen van vragen aan overheidspersoneel waarbij ik stuitte op onwelwillendheid, machtsmisbruik, onvriendelijkheid en arrogantie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben tijdens het vragen naar de weg aan de verpleegkundige en ik de naam van de betreffende dokter verkeerd spelde een betrapt gevoel te krijgen, me onzeker voelde over mijn taalgebruik, en de verpleegkundige bekritiseerde om haar onaangename gedrag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me opgelaten te voelen met een drukkend gevoel op mijn borst, in een emotie van angst en onzekerheid te zijn nadat me de weg werd gewezen in het ziekenhuis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ikzelf arrogantie, onvriendelijkheid en onzekerheid projecteerde op de verpleegkundige omdat ik met een vooringenomen gevoel de weg aan haar vroeg en al vele malen de ervaring had gehad met andere overheidsmedewerkers hier.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat arrogantie, onvriendelijkheid en machtsmisbruik onder dezelfde emotie vallen als angst en onzekerheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij voorbaat mensen die hier in een ziekenhuis of bij de overheid werken te veroordelen tot machtsmisbruikers, onvriendelijk en arrogant terwijl ikzelf degene ben die deze emotie/gedachte projecteer in de vorm van angst en onzekerheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij mezelf een vooroordeel te hebben gecreëerd naar personeel die bij de overheid werken en in ziekenhuizen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben angst en onzekerheid te voelen omdat ik me niet begrepen voel en hierin mijzelf afscheid van mijn medemens en op die manier een afscheiding creëer van het leven zelf en daardoor mijn lichaam ernstig tekort doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben van tevoren zo bezig in gedachten te zijn met het komende gesprek met de dokter dat ik niet hier aanwezig was op het moment dat ik aan de verpleegkundige de weg vroeg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben de ontmoeting met de dokter die ik gepland had als belangrijkste taak te zien en over het hoofd te zien dat ontmoetingen met andere mensen even belangrijk zijn en ook om een alertheid vragen in plaats van te zien als bijzaak en niet belangrijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij mezelf een denigrerende houding ten opzichte van ondersteunend personeel te ontdekken die ik heb opgebouwd toen ik zelf werkte als ondersteunend personeel in een ziekenhuis als secretaresse en waarin ik mezelf vergeef te hebben toegestaan en geaccepteerd mezelf als onbelangrijke schakel te zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in de gedachte te participeren dat in het ziekenhuis de dokter belangrijk is en al het andere personeel maar bijzaak en dus ook maar hun plaats moeten weten.



Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben al het personeel in het ziekenhuis als een en gelijk te zien.

Ik stel mezelf ten doel als ik denk dat een persoon mij arrogant, onvriendelijk of denigrerend behandelt te stoppen en te ademen nog eens naar mijn eigen gedrag te kijken.

Ik stel mijzelf ten doel mensen in al hun hoedanigheid en professie te zien als een en gelijk.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 11 Aug 2014, 20:11

dag 74 Bang dat ik teveel doe
Geplaatst op 15 september 2013 door marjajourney
kokenZondags worden mijn kleindochters altijd opgehaald door mijn dochter en vriend en vaak blijven ze dan lunchen. De lunch bestaat uit een warme maaltijd en meestal doe ik daar op zaterdag boodschappen voor. Gisteren had ik hier geen tijd voor omdat ik mijn zoon naar het vliegveld 150 km verderop bracht. Ik bedacht me om het vandaag makkelijk te maken en haalde wat snijbiet uit de tuin, had nog wat zelf geoogste aardappelen en een eitje. Ze had me inmiddels laten weten dat ze niet perse hoefde te eten met ons en ik had de maaltijd klaar staan voor de kinderen en onszelf. Toen ze kwamen vroeg mijn man direct of ze ook wilde mee-eten en vroeg of ze ook zin had om gebakken aubergine (uit de tuin). Zelf was hij niet van plan om dit klaar te maken. Het idee rees dat ik het al druk genoeg had gehad met mijn kleindochters en eigenlijk geen zin had om een uitgebreide maaltijd voor 6 personen te maken. Uiteindelijk aten we met zijn allen (zonder aubergines).

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben vandaag geen zin te hebben om voor 6 mensen te koken omdat ik vond dat ik in de ochtend al genoeg gedaan had.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat het onzin is om voor mijn dochter en vriend ook te moeten koken terwijl ze al een vrije ochtend en avond hadden gehad.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een gevoel van irritatie toe te laten omdat ik vind genoeg te doen voor iedereen en dat koken voor ons allemaal teveel gevraagd is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het eten geïrriteerd te hebben klaargemaakt omdat ik vond dat het niet nodig is om iedere zondag voor mijn dochter en vriend te koken waarin ik me irriteer dat mijn man en haar vriend achterover leunen en wachten tot het eten klaar is en mijn dochter zich dan bezig houdt met de kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te ergeren aan mijn eigen ergernis over het koken van eten, waarin ik mezelf een aanstelster vind, terwijl het helemaal geen moeite is om voor een paar mensen meer te koken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij mezelf te ontdekken dat ik heel vaak in de gedachte participeer van ik moet het altijd alleen doen en anderen doen niks en het komt altijd allemaal op mij neer, terwijl ik al zo veel doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn dat ik teveel doe omdat ik me op dat moment met anderen vergelijk en wanneer ik zie dat zij zitten te niksen, ik het gevoel krijg dat alles op mij neerkomt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij mezelf een karakter te hebben ontwikkeld dat bang / boos is dat ze enige is die werkt tegenover anderen in de omgeving die niet werken.

Waarom ben ik bang / boos dat ik de enige ben die werkt? Omdat ik het gevoel heb dan een huissloof en assepoester te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang en boos te zijn als ik druk bezig ben met iets en anderen doen niets op dat moment, waarbij tegenover staat als anderen werken en zelf doe ik niets dat ik me schuldig voel.

Tijdens het klaarmaken van de maaltijd zag ik ook dat ik me schaam tegenover mijn dochter’s vriend dat ik te voorschijn kom met een eenvoudige maaltijd dat misschien niet aan zijn verwachtingen zal voldoen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik als er bezoek is een uitgebreide maaltijd moet presenteren om goed voor de dag te komen.

Waarom wil ik goed voor de dag komen met een maaltijd? Omdat dit mijn ego streelt en ik graag complimentjes ontvang.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben steeds in mijn geest bezig te zijn met irritaties en verwachtingen over de maaltijd in plaats van me te vestigen op mijn adem en mijn aandacht te geven aan de fysieke handelingen die het koken met zich meebrengen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in plaats van fysiek bezig te zijn en me gewaar te zijn van mijn adem, tijdens het maken van een maaltijd die dient om het lichaam te onderhouden, mijn lichaam schade toe te brengen door met een emotie van irritatie bezig te zijn.

Ik stel mezelf ten doel bij het zien van irritaties / angsten bij mijn werkzaamheden, zoals het bereiden van een maaltijd te stoppen en te ademen en me te realiseren dat een eenvoudige maaltijd waarbij de ingrediënten vaak nog uit eigen tuin komen met aandacht zonder tussenkomst van de geest het beste smaakt.

Ik stel mezelf ten doel wanneer de gedachte opkomt van ik moet het allemaal alleen doen te stoppen en te ademen en me te realiseren dat ik kan doen wat mogelijk is, zonder het toelaten van de spanning / energieën in de geest en mijzelf richting gevend op een manier die het beste is voor het leven van iedereen/al het leven.

Ik stel mezelf ten doel dit onderwerp nog verder te onderzoeken en zelfvergeving toe te passen.


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron