Marja's mars naar leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:00

dag 229 De uitslag van de homeopaat: positief en negatief

Vorige week heb ik een homeopaat bezocht. De reden dat ik hem bezocht was dat ik mezelf wilde testen op intoleranties voor voedsel zodat ik mijn voedingspatroon kan aanpassen indien dit nodig mocht zijn. Ik ben al een tijdje op zoek naar de juiste voeding voor mezelf en zag door de bomen het bos niet meer. Ik heb me verdiept in het bloedgroepdieet en beperk ook zoveel mogelijk het gebruik van koolhydraten dus ook suiker, maar als ik een en ander wil combineren weet ik niet meer zo goed wat ik nu wel en niet kan eten.

De test wees uit dat er reacties waren op harde kaas, witte suiker, margarine en olie die verhit wordt. Mijn bloeddruk lag op de grens van normaal/hoog en zal vaker gecontroleerd moeten worden en mijn lichaamstemperatuur was aan de lage kant. Er werd ook een bloedonderzoek gedaan en dit liet oa een samenklontering (aggregatie) zien van bloedcellen en gekartelde randen van de celmembraan (De celmembraan, plasmamembraan, plasmalemma of membraan cellularis is een biologische structuur die de binnenkant van een cel scheidt van de buitenkant. Bron: wikipedia).

Celmembranen kunnen beschadigd raken door oxidatie van de vetzuren in het membraan. Vrije radicalen doen veel kwaad in je lichaam en zorgen voor een snellere veroudering, tasten onverzadigde vetzuren aan, kunnen DNA schade veroorzaken (en dus kanker), oxideren cholesterol waardoor aderverkalking kan optreden, slopen de collageen en bloedvaten in je huid, beschadigen belangrijke enzymen in je lichaam. Met andere woorden, de slopers van je lichaam. Maar je lichaam kan de schade beperken door de radicalen te vangen met behulp van anti-oxidanten. Zorg dus voor voldoende aanvoer van anti-oxidanten, hiermee kun je een hoop ellende uitstellen en veroudering afremmen. Kies zo veel mogelijk voor de verse natuurlijke vorm.
http://www.robkalmeijer.nl/voedingsleer ... /index.htm

Ik kreeg een dieet voorgeschreven dat vooral bestaat uit fruit, gekookte groente en vlees overgoten met een lepel olijfolie en lijnzaadolie, Omega-3 en een homeopathisch middel: Super Mega CoQ 10.
Ik kom er nu achter dat er een idee ontstaan is dat bakken in olijfolie gezond is. Wij kopen onze olijfolie rechtstreeks bij een boer en dit is eerste klas olijfolie (extra vierge), maar ook lees ik dat dit de slechtste soort om in te bakken omdat het rookpunt lager ligt dan bij bijvoorbeeld olijfolie van een derde persing. In ieder geval gaan er veel vitamines, mineralen, spoorelementen, fytonutriënten, antioxidanten e.a. verloren door verhitting.

Wat ik bij mijzelf heb gezien is dat ik een positieve reactie kreeg bij het horen van de uitslag: er waren nauwelijks voedselintoleranties en het voedsel waarop een reactie kreeg gebruikte ik al nauwelijks. Ik vertelde ook velen dat ik gehoord had van de arts dat ik redelijk gezond was.

Later ben ik ik me meer gaan verdiepen in de bloedtest en zag dat ik deze uitslag niet serieus had genomen, ik heb me meer gefocust op de uitslag van de meting op intoleranties dan op de bloedtest en de lichamelijke bevindingen. Dus een grotere focus op het positieve resultaat dan op het negatieve resultaat. Ik was dus eerst in een euforische stemming wat later omsloeg in een somberheid toen ik me realiseerde dat mijn gezondheid toch niet zo geweldig was dan ik in eerste instantie dacht. Ook heb ik het advies van de homeopaat gekregen mijn hormoonfuncties te laten onderzoeken.



Zelfvergevingen en -correcties volgen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:01

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik door de bomen het bos niet meer zie door alle dieten waar ik over lees en dat ik maar niet kan bepalen wat nu goed voor mijn lichaam is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in veel dieten wel wat te zien maar dat dit vaak niet te combineren lijkt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet in staat ben een keuze te maken voor een passend dieet en mijn toevlucht zoek in een advies van een homeopaat.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een gevoel van euforie te krijgen als ik hoor dat er reacties zijn op slechts een paar (voor mij onbelangrijke) voedingsstoffen waarin ik niet wil zien dat er ook een bepaling gevonden is in mijn bloed die in de toekomst tot ziekte kan leiden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat bakken in olijfolie gezond is en de berichtgeving die me vertelt dat het beter is dit niet te doen, te negeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te kiezen voor een lekkere bereiding van mijn voedsel in plaats van de gezonde methode.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een somber gevoel te hebben wanneer ik me meer verdiep op de uitslag van mijn bloed en de gevolgen op den duur als ik niet mijn dieet verander.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik een gezond voedingspatroon volg waarbij ik niet alle informatie heb bekeken die hierover bekend is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat het voedingspatroon dat ik heb gevolgd op den duur catastrofale gevolgen zal hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn net als mijn ouders kanker te krijgen of een hartziekte.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat het nu te laat is om mijn voeding aan te passen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat de aanpassingen die ik nu aanbreng niet tot een gezond lichaam zullen leiden.

Als ik zie dat ik me zorgen maak over mijn gezondheid door de jarenlange verkeerde voedingswijze die ik door onwetendheid heb gevolgd, dan stop ik en adem.
Ik realiseer me dat ik stap voor stap meer te weten kom over wat de juiste voeding voor mij is. Ik stel mijzelf ten doel mijzelf nauwlettend in de gaten te houden door mijn lichaam te observeren en te streven naar de optimale voeding.
Ik stel mijzelf ten doel de voedingsadviezen van de homeopaat op te volgen en mijn bloed over een jaar weer te laten controleren.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:02

dag 231 Gehoorzaam

Vandaag bekeek ik een deel van een documentaire waarbij een experiment werd uitgevoerd naar de gehoorzaamheid van mensen. Deze documentaire is gebaseerd op het experiment dat Stanley Milgram voor het eerst uitvoerde in 1961.

De opzet van de documentaire was om tachtig mensen te laten geloven dat ze meededen aan een quiz op televisie, waarbij de tachtig kandidaten ingedeeld werden bij de “uitvoerders” die vragen moesten stellen aan een “tweede kandidaat” en bij een verkeerd antwoord van deze laatste moesten ze hem elektrische schokken toedienen. De “uitvoerders” wisten echter niet dat de tweede kandidaat die ze schokken moesten toedienen een acteur was. Het geven van de elektrische schokken gebeurde niet echt maar de tachtig kandidaten wisten dit niet. De stem van de acteur gaf aan dat de elektrische schokken vanaf 100 volt ondraaglijk werden, vanaf 200 volt kwam er jammerlijk geschreeuw, vanaf 400 volt kwam er geen antwoord meer wat moest voorstellen dat hij bewusteloos was, toch ging 81 % tot het einde door met het geven van elektrische schokken.

http://www.woorden-boek.nl
gehoorzaam: gewillig om te doen wat bevolen wordt en na te laten wat verboden wordt. gehoorzaam: gedwee, gezeglijk, onderdanig, onderworpen, volgzaam, mak, braaf, zoet.

http://www.etymologiebank.nl
gehoorzaam: bn. ‘gewillig bevelen opvolgend, gedwee’

Mnl. gehorsam ‘gelovig, ordelijk’ [1240; Bern.], jc sal v wesen … gorsam ‘ik zal doen wat u beveelt’ [1276-1300; CG II, Lut.A], wese gehorsam ‘wees gehoorzaam’ [1300-25; MNW-R], hets beter gehoersam sijn Gode, dan di keyserkijn ‘het is beter God gehoorzaam te zijn dan de nietige keizer’ [1340-60; MNW-R].
Afleiding, met het achtervoegsel → -zaam, van het werkwoord gehoren ‘luisteren naar, gehoor geven aan, gehoorzamen’ (onl. gihōran, mnl. gehoren), zelf een afleiding, met het voorvoegsel → ge- (sub f), van het werkwoord → horen. Gehorenwas in de 19e eeuw al verouderd (WNT).
Mnd. gehorsam; ohd. gahōrsam (nhd. gehorsam); oe. gehyrsum. Het werkwoord: ohd. gahōran, gihōran (nhd. gehören‘(toe)behoren)’; oe. gehyran ‘luisteren’; got. gahausjan ‘horen’.

Gehoorzaamheid wordt ons vanaf de kindertijd geleerd door onze ouders, omgeving, school. Het experiment zoals hierboven beschreven toont aan dat we als mensheid aardig geslaagd zijn gehoorzaamheid aan te leren en te leven. Zoals het woordenboek beschijft en de etymologie is gehoorzaamheid gewillig bevelen opvolgend, gedwee zijn in plaats van verantwoording nemen voor onszelf. Dit is wat ik doorgeef aan mijn kinderen en kleinkinderen en daarom de volgende zelfvergevingen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gehoorzaam te zijn omdat er bij ongehoorzaam straf opgelegd kan worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik als kind onvoorwaardelijk gehoorzaam moet zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gehoorzaam te zijn aan regels en wetten en deze zonder meer op te volgen zonder te onderzoeken waarvoor deze regels en wetten dienen, waarin ik geen verantwoording heb genomen voor mijzelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gehoorzaamheid als een deugd te zien, omdat kinderen die gehoorzaam zijn makkelijk te (be)sturen zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat de wereld een puinhoop is door de gehoorzaamheid van de mensen die zonder onderzoek regels en wetten opvolgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik niet gehoorzaamd word en ik de controle kwijtraak.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik controle moet hebben omdat ik me hierin veilig voel zonder te beseffen dat controle mijn gevangenis is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik gehoorzaamheid door heb gegeven als overgeërfd patroon aan mijn kinderen en kleinkinderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn als ik niet gehoorzaamd word.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me machteloos te voelen als ik niet gehoorzaamd word.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me verdrietig te voelen als ik niet gehoorzaamd word.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik gehoorzaamd moet worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken als ik niet gehoorzaamd word dat ik niet gehoord word.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat als ik emotioneel ben ik niet gehoord word.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij af te scheiden van de ander door te willen dat ze mij gehoorzamen en ik me hierin dus superieur opstel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik gehoorzaamheid in de plaats zet voor communicatie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat volgzame, gedweeë, gezeglijke, onderdanige, onderworpen, makke, brave, zoete kinderen/volwassenen hun expressie onderdrukt hebben.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat gehoorzaamheid oorspronkelijk een religieus begrip is en dat dit in feite gehoorzaam aan god betekent.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat gehoorzaam zijn betekent dat ik een slaaf ben en me door iemand anders laat vertellen wat ik moet doen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als antwoord op gehoorzaamheid te rebelleren tegen mijn ouders en het systeem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een polariteit te bestaan van gehoorzaamheid en rebellie.

Als ik zie dat ik wil dat iemand mij gehoorzaamt of dat ik zelf gehoorzaam zonder de consequenties te zien en te begrijpen dan stop ik en adem.
Ik realiseer me dat communicatie nodig is om elkaar te begrijpen en uit te leggen waarom dingen moeten plaatsvinden of niet. Ik stel mijzelf ten doel de komende tijd gehoorzaamheid te observeren en indien nodig meer zelfvergevingen te schrijven.

Ik stel mijzelf ten doel gehoorzaam te zijn aan mijzelf in mijn reis naar leven.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:02

dag 232 Ik zie niet hoe ik mijzelf afwijs

reject Onlangs had ik een heftige reactie toen iemand me aanbood een gesprek met me te hebben. De reactie was zo overweldigend dat ik niet wist waar dit vandaan kwam. Ik besprak het in het wekelijkse gesprek met mijn buddy en kwam er door vraag en antwoord achter dat ik mezelf niet goed genoeg vind om een gesprek met iemand te voeren die als het ware een gebaar maakt van zorg en vriendschap. Ik kom erachter dat ik mezelf afwijs en zag mij zitten in een hol waarbij iemand mij probeerde eruit te laten komen en dat ik het liefst wilde weigeren, want ik zit immers veilig in mijn holletje. Opgesloten, bang voor de buitenwereld om gekwetst te worden en waarbij ik degene ben die mijzelf veroordeelt en gelooft dat ik niet goed genoeg ben. Ik ben degene die zichzelf opsluit en bang is bevrijd te worden, want het voelt zo lekker veilig.
Ik weet dat ik dit punt moet bewandelen maar ik weet ook dat dit een van de belangrijkste of misschien wel het belangrijkste punt is om te onderzoeken en ik merk dat er een grote weerstand is om ermee te beginnen, maar ik kan er niet omheen. Dit kan ik niet overslaan want het regeert mijn hele leven zonder dat ik er erg in heb gehad.
Ik denk dat ik hierdoor ook een hardheid heb opgebouwd, een pantser als beveiliging om niet gekwetst te kunnen worden door de buitenwereld, maar wie kwetst wie nu?

Het meest trieste is dat het is uitgegroeid tot een comfort zone, waarbij het moeilijk is om eruit te stappen en mezelf toe te staan om voor mijzelf te zorgen, want dat is de ‘enge onbekende’ geworden. Ik beschreef de weg die ik moest gaan als een donker bos, waarbij mijn buddy zei dat de monsters alleen in mijn mind leefden en het enige wat ik kan vinden is mijzelf.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren waar de heftige reactie vandaan komt op het moment dat iemand een vriendelijk gebaar maakt en me uitnodigt voor een gesprek.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben overweldigd te worden door een emotie van verdriet en zelfmedelijden als iemand me vriendelijk uitnodigt voor een gesprek.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me de hele dag af te vragen waarom ik zo’n sterke reactie krijg op zo’n simpel zinnetje en iedere keer als ik eraan denk tranen in mijn ogen te krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben intens verdrietig te worden als iemand echte genegenheid toont omdat ik mijzelf afgeschermd heb voor toenadering.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf hard op te stellen met een dikke beschermlaag zodat ik niet gekwetst kan worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een gevangenis gecreëerd te hebben om mezelf voor de buitenwereld te beschermen om zo te proberen onzichtbaar te zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien dat is onzichtbaar wil zijn en onopvallend.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik me voor anderen moet beschermen en verstoppen, omdat ik ooit gekwetst ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te veroordelen tot onkwetsbaarheid wat nu betekent dat ik ontoegankelijk ben geworden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet kwetsbaar te durven zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn gekwetst te worden.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik in mijn gekwetstheid anderen kwets omdat ik deze gekwetstheid projecteer op anderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn mijn pantser weg te halen en tevoorschijn te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat zolang ik in mijn comfort zone zit, dit een schijnbare veiligheid geeft waarin ik me afscheid van mijzelf als mij als leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat er iets heel lelijks tevoorschijn komt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat er iets lelijks in mij verborgen zit.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet zien/begrijpen/realiseren dat ik zolang ik in mijn hol blijf zitten, mij niets kan gebeuren maar waarbij ik niet kan zien wat er buiten mijn veilige plek te ontdekken valt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet over dit onderwerp van mijzelf afwijzen te willen communiceren omdat ik dat volschiet.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen om over dit onderwerp van mijzelf afwijzen te praten of te laten merken aan anderen hoe diep dit in mij genesteld is.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik het liefst sterk, onkwetsbaar, evenwichtig wil overkomen terwijl dit alles slechts een toneelstuk is dat ik mezelf heb aangeleerd om mezelf te verbergen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf een slachtoffer te vinden van mijn opvoeding, waarin ik denk dat ik wel een hele slechte jeugd heb gehad.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben troost te hebben gevonden in de gedachte dat alles karma is en dat dit leven geleefd moet worden om zo mijn schulden te vereffenen met vorige levens.

Als ik een angst, verdriet zie om naar buiten te komen, om mezelf te tonen aan de buitenwereld dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat de afscheiding met andere levende wezens en mijzelf zo groot is en er nog vele stappen te gaan zijn.

Ik realiseer me dat dit een laagje is van de vele lagen die ik als ego heb gecreëerd ter bescherming van mijzelf en dat er nog vele lagen te gaan zijn.

Ik stel mijzelf ten doel verder te gaan met het afpellen van de vele lagen die mij beperken om bij mijn expressie te komen als levend wezen en één en gelijk te staan met iedereen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:03

dag 233 Tijd maken voor mijn proces

Deze week kwam ik er niet toe om een blog te schrijven. Het excuus dat ik had bedacht was dat ik het te druk had met andere bezigheden omdat de situatie thuis veranderd is. Dit bracht een verhuizing en een reorganisatie met zich mee. Gisteren had ik bedacht dat ik in ieder geval ‘s ochtends vroeg aan mijn proces zou werken en om niet gehinderd te worden door anderen in huis besloot ik op mijn slaapkamer te blijven. Ik bemerkte hierbij een sterke drang om naar de woonkamer te gaan toen ik allerlei geluiden en stemmen hoorden. Het was moeilijk om me aan mijn voorgenomen werkzaamheden te houden. Het leek alsof mijn aanwezigheid beneden belangrijker was dan hetgeen ik aan het doen was en er kwam een schuldgevoel op dat ik geen hulp kon bieden aan de mensen die wakker waren. Later sprak ik met een van mijn huisgenoten en zei dat dit een betere oplossing was voor mij om op mijn slaapkamer te blijven maar toen ik dit benoemde bemerkte een trillende stem en een neiging tot huilen. De gedachte kwam op dat ik moeite heb om tijd voor mijzelf vrij te maken en voor mijzelf te kiezen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een week geen blog te hebben geschreven omdat ik denk dat er geen tijd voor was.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het mijzelf kwalijk te nemen dat ik zo weinig schrijf de laatste tijd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat andere bezigheden belangrijker zijn dan het schrijven van een blog.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat het steeds moeilijker is om te starten met het schrijven van blogs na het uitstel van de laatste tijd.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik geen tijd voor mijzelf kan en wil vrijmaken omdat ik mijzelf op de tweede plaats zet.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn proces en het schrijven van blogs als bijzaak te zien en opruimen, reorganiseren als belangrijkste taak te zien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf fysiek moe te maken met het huishouden om s’avonds te denken dat ik niet meer in staat ben om nog een blog te schrijven.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik vermoeidheid noem maar dat dit een weerstand is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben ‘s avonds te denken ik schrijf morgenochtend mijn blog of les omdat ik denk dan fris en uitgeslapen te zijn om vervolgens andere dingen in de ochtend te gaan doen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het moeilijk en ondraaglijk te vinden om ‘s morgens op mijn kamer te blijven en mijn computertaken te verrichten terwijl ik geluiden en stemmen hoor van mijn huisgenoten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf nauwelijks toe te kunnen zetten om de door mijzelf opgelegde staken af te maken voordat ik naar beneden ga.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het schrijven van blogs en mijn DIP lessen op de laatste plaats staan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn als ik zeg dat het een goed idee is om ‘s morgens tijd voor mezelf te reserveren.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben het mijzelf te gunnen om tijd vrij te maken voor het schrijven van blogs, DIP lessen en andere taken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat anderen mij niet meer aardig/lief vinden als ik tijd aan mezelf besteed in plaats van met hen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben om niet effectief te zijn met de tijd zodat er genoeg mogelijkheden zijn om blogs en lessen te schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het ritme ben kwijtgeraakt om regelmatig te schrijven en mijn lessen te doen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het schrijven van blogs en lessen uit te stellen tot een later tijdstip wat vroeger wel tot de mogelijkheden behoorde maar wat nu niet meer kan.

Als ik zie dat ik het schrijven van mijn blogs, het maken van mijn DIP les en lezen van andermans blogs aan het uitstellen ben of andere werkzaamheden voor laat gaan die er niet echt toe doen, dan stop ik en adem.
Ik realiseer me dat mijn proces door kan gaan, al heb ik veel te doen en dat ik iedere dag minimaal 10 minuten kan schrijven.
Ik stel mijzelf ten doel dagelijks te schrijven en in ieder geval ‘s morgens vroeg mijn taken te doen op de computer en het mijzelf te gunnen dagelijks met mijn proces bezig te zijn, door te schrijven en te lezen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:04

dag 234 Het moeder matrix systeem


Het wordt me duidelijker dat een van de grootste beperkingen in mijn leven het moeder matrix systeem is. Ik heb de volgende zinnen hardop uitgesproken als opening van dit punt en te kijken wat hieruit vanuit mijn geest nog kan ontdekt worden.

Gekopieerd van Desteni.net

( Het vrouwelijk ego wordt ingesloten in het systeem van de moedermatrix, omdat het vrouwelijk ego het fundament is waarop het systeem van de moedermatrix is gebaseerd. We stellen voor, dat mannen ook zelfvergeving toepassen voor het loslaten van het vrouwelijk ego en het systeem van de moedermatrix in het onderbewustzijn en het onbewustzijn, omdat deze vergeving en die van het mannelijk ego op beiden van toepassing zijn, zowel mannen als vrouwen.)

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan dat ik altijd gelijk wil, moet en zal hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan in een verlammende angst te leven om misschien ‘fout’ te zitten of een vergissing te maken – ik moet en zal dus altijd ‘gelijk’ hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te existeren in een zelfgedefinieerde categorie van de mind als polariteitenconflict en conflict tussen ‘goed’ en ‘verkeerd’.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan mezelf te definiëren als vrouw en vrouwelijk in plaats van mezelf vanbinnen uit te drukken als eenheid en gelijkheid van het leven – de expressie van zuiverheid van mij als leven – ongedefinieerd door aanduidingen als vrouw en vrouwelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan om altijd gelijk te willen, moeten en zullen hebben met betrekking tot wijsheid, inzicht, kennis en informatie die ik door ‘levenservaring’ heb opgedaan en heb verkregen uit de vrouwenfamilie, die mij is voorgegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te geloven dat, omdat ik eenvoudig ouder ben, ‘verder ben gevorderd’ in levenservaring en veel ‘kennis, informatie en wijsheid’ heb vergaard, ‘ik daarom alles weet’ en het verschil ken tussen goed en kwaad en dit dan ook zal doorgeven aan de volgende generatie.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan dat ‘ik alles weet’ en omdat ik alles weet, ben ik in staat ‘de kennis, die ik heb, door te geven’ aan de volgende generatie.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en toegestaan te realiseren, dat dit ‘ik weet alles’ een eendimensionele opvatting is en niet afkomstig is uit de expressie van mezelf vanbinnen in eerlijkheid met mezelf als eenheid en gelijkheid met het leven als alles als één en gelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan een gevoel van ‘kracht’ en ‘macht’ te ontlenen aan het kenbaar maken van mijn ‘standpunt’ als ‘mijn opinie’, wat mijn ego oplaadt.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en toegestaan te realiseren, dat ‘mijn opinie’ en ‘mijn gezichtspunt’ zijn ontleend aan de mind volgens het patroon, waarin ik mezelf vanbinnen heb gevormd, geconformeerd en geconditioneerd in de vorm van een polariteitenconflict in de mind over de vraag wat is ‘goed’ en wat is ‘verkeerd’.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan mezelf in deze wereld te vormen, te conformeren en te conditioneren volgens het model van de vrouw en de vrouwelijke statuur en status vanbinnen op basis van het verenigd bewustzijnsveld om in deze wereld te ‘overleven’. Ik zal dan ook de volgende generatie precies dezelfde overlevingsstrategie leren en voordoen, omdat ‘ik van ze houd’.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te ‘denken’ en te ‘geloven’, dat ik een grote hoeveelheid mensen (als schijnbare vrienden en vriendinnen) nodig heb en moet hebben, die het eens moeten zijn met ‘mijn opvattingen’ en ‘mijn gezichtspunten’ om op die manier mijn aanpassingen en conditioneringen van de mind in het conflict van wat is ‘goed’ en wat is ‘verkeerd’ te kunnen verzekeren en bevestigen.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en heb toegestaan te realiseren, dat ‘vrienden’ mensen van de wereld zijn en dat ik mezelf in een sociale groep opsluit om mezelf – mijn ego, er voortdurend aan te herinneren, dat ik het ‘aan het juiste eind’ heb en daarmee continu mijn mind blijf bevestigen en verzekeren in de vorm van ‘mijn opinies’ en ‘mijn gezichtspunten’.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en toegestaan te realiseren, dat ‘mijn opinies’ en ‘mijn gezichtspunten’ aspecten van het ego zijn, het vals ego dat ik ben geworden, het vals ego van juistheid, deugdzaamheid en rechtvaardigheid, het bestaansrecht van mezelf als mind en vals ego, dat ik mezelf heb toegestaan te worden en dat wordt gedefinieerd als vrouw en als vrouwelijk voorbeeld in deze wereld en model van het verenigd bewustzijnsveld.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te ‘denken’ en te ‘geloven’, dat ik respect verdien en moet krijgen vanwege ‘mijn opvatting’ en ‘mijn gezichtspunt’, die absoluut noodzakelijk en belangrijk zijn als bijdrage aan het verenigd bewustzijnsveld in de vorm van vals ego, dat ik mezelf heb toegestaan en heb aanvaard te worden, en om andere vrouwen zoals ikzelf te helpen en te steunen met precies hetzelfde model en ego om hen op die manier te steunen en bij te staan in hun ‘eigen opvattingen’ en hun ‘eigen gezichtspunten’, die eveneens afkomstig zijn uit het vals ego van hun mind – en zo blijven we met elkaar omgaan om de patronen van de mind in de vorm van vals ego te blijven voeden.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en heb toegestaan me te realiseren, dat respect een relationele formatie is die wordt opgeëisd van het vals ego van de mind, dat ik mezelf heb aanvaard en toegestaan te worden, want door respect af te dwingen kan ik pleiten voor de rechtvaardiging van het vals ego van mijn mind en voor de ‘juistheid’ en ‘rechtvaardiging’ van ‘mijn opvattingen’ en ‘gezichtspunten’, zodat anderen het met me eens moeten zijn en ik in overeenstemming kan komen met mezelf als vals ego van de mind om keer op keer op keer via anderen mezelf te bevestigen, dat wat ik ben, wat ik zeg en wat ik doe – Juist Is.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en toegestaan te realiseren, dat het vals ego van de mind altijd zoekt naar bekrachtiging, conformering, overeenstemming en respect van anderen, want het ego van de mind kan niet existeren zonder dat anderen met zijn bestaan overeenstemmen in de vorm van ‘mijn opvattingen’ en ‘mijn gezichtspunten’.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en heb toegestaan om mezelf te respecteren.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en toegestaan te realiseren, dat het ego van de mind altijd zal proberen als een magiër te blijven zoeken naar methoden en middelen om zijn bestaan te bevestigen door als ‘juist’ over te komen en rechtschapen te zijn in daden en woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te denken dat degenen, die niet bereid zijn deel te nemen aan mijn ego en niet ‘mijn opvattingen’ of ‘gezichtspunten’ willen delen en voeden, me aanvallen, ‘kwaadaardig’ zijn en ‘fout’ zitten en niet in deze wereld, in mijn wereld, of in wiens wereld dan ook thuishoren, want dit is de wereld waar ego’s ego’s voeden en waar ze de ene na de andere methode uitvinden om te zorgen, dat ze mijn ego in de vorm van ‘mijn opvatting’ en ‘mijn gezichtspunt’ niet ‘beïnvloeden’, ‘schaden’, of ‘kneuzen’, want ik zit goed en zij zitten fout – zij zitten fout, omdat ze niet bereid zijn mijn kostbare ego te voeden.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en heb toegestaan te geloven, dat ik mijn vals ego ben en dat niets en niemand me als ego van de mind kan veranderen, dat ik een leger van rechtvaardigingen, excuses en redenen te berde breng om het ego van de mind, dat ik mezelf heb toegestaan te worden, niet te hoeven of te moeten opgeven, want ik ben doodsbenauwd dat, wanneer ik mijn kostbare ego zou opgeven, ik het loodje leg en niet langer degene ben die ik nu ben.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan mijn ego als ‘mijn kostbare bezit’ te beschouwen en het niet te durven opgeven, want in dat geval gaat mijn wereld veranderen en ga ikzelf veranderen en raak ik al mijn vrienden en gezelschap kwijt.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te denken dat ik niet kan existeren zonder vriend/vriendin en kameraden. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb aanvaard en niet heb toegestaan te realiseren, dat de noodzaak van – en de verslaving aan – vrienden/vriendinnen en kameraden afkomstig is uit het ego van de mind, want het ego van de mind heeft onafgebroken bevestiging, rechtvaardiging en bekrachtiging nodig voor zijn eigen bestaan in de vorm van ‘mijn opvattingen’ en ‘mijn gezichtspunten’ over wat wel en niet ‘juist’ is in ‘mijn ogen’, de ‘ogen’ van de mind, dat alles bekijkt vanuit een eendimensionaal perspectief.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te geloven, dat ik driedimensionaal ben, dat het fysiek gemanifesteerde bestaan een driedimensionale uitdrukking is, dat ik in de vorm van een mind besta, zoals het spiegelbeeld dat ik in de spiegel zie, de reflectie van mezelf als eendimensionaal bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan de beperking van het eendimensionale bestaan te blijven zijn, dat ik het ego van de mind ben geworden – en ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan mezelf van de schepping als mezelf af te scheiden, het driedimensionale, fysiek gemanifesteerde universum, de drie-eenheid als één zoals ik ben als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan mezelf te definiëren in termen van sex en sexualiteit, het plezier-ego van de mind en genotcentrum, waarbij sex die absoluut grote gelegenheid is voor het ego van de mind om zich te regenereren en te verjongen als datgene, wat ik van mezelf heb aanvaard en heb toegestaan te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan mezelf te transformeren van een meisje naar een vrouw naar een moeder/echtgenote in en van het verenigd bewustzijnsveld, want ik heb mezelf aanvaard en toegestaan mezelf te definiëren volgens het verenigd bewustzijnsveld en moet me daarom conformeren, conditioneren en vormen naar de stadia van het bewustzijnsbestaan, waarbij ik mezelf transformeer en transfigureer om volgens de wet van het verenigd bewustzijnsveld te kunnen overleven.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan volgens de wet van het verenigd bewustzijnsveld in deze wereld te leven, zodat ik word gesteund en ‘in Gods handen’ ben als verenigd bewustzijnsveld, mijn schepping als schepping van de mind, waar ego’s andere ego’s bijstaan in gesynchroniseerde formaties van relaties, zoals het huwelijk en vriendschappen.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan mezelf te vormen, te conformeren en te conditioneren in en volgens het verenigd bewustzijnsveld van meisje naar vrouw naar moeder/echtgenote volgens de ‘levensstadia’ van het verenigd bewustzijnsveld om het ego van de mind te worden, zoals ik mezelf heb gedefinieerd, waarbij ik in mijn eigen schepping als schepping van de mind ‘verloren’ raak.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan me te identificeren als echtgenote.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan me te identificeren als een moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan me te identificeren als vrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan me te identificeren als vrouwelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan me te richten tot, te kleden, te gedragen, te handelen, te spreken, te communiceren, te converseren, te participeren en te reageren volgens het patroon van – en te beantwoorden aan – mijn eendimensionaal gedefinieerde bestaan als vrouw, echtgenote, vrouwelijk, moeder, meisje, dame – de identificatie van mezelf met het systeem van de moedermatrix als manifestatie van de conflicterende polariteitenvergelijking tussen goed en kwaad in deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en toegestaan te realiseren dat het Vrouwelijk Ego als Systeem van de Moedermatrix de manifestatie is van de conflicterende polariteitenvergelijking tussen juist/verkeerd, goed/kwaad, positief/negatief in en volgens het verenigd bewustzijnsveld, de mind als Vrouwelijk Ego als Moedermatrixsysteem, dat het bestaan van manifestaties van conflicterende polariteitenvergelijkingen in en volgens het verenigd bewustzijnveld mogelijk maakt, steunt en bevordert in de vorm van deze systematische realiteit, die we de ‘wereldse beleving’ noemen.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan bang te zijn om verantwoording te nemen voor mezelf als het Vrouwelijk Ego als wat ik heb aanvaard en toegestaan te manifesteren, te steunen en in deze wereld als polariteitenfrictie en polariteitenconflict mogelijk te maken om het Vrouwelijk Ego als model te worden en mezelf te conformeren aan – en te conditioneren volgens – alle andere vrouwen in deze wereld om elkaar bij te staan en als Vrouwelijk Ego te helpen door het verenigd bewustzijnsveld te steunen, dat uitsluitend kan bestaat in polariteitenconflicten en in de vorm van polariteitenverschuivingen, want ik ben bang om voor mezelf op te komen, bang om voor iedereen op te komen wegens mijn angst voor de dood.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en toegestaan te realiseren, dat het verenigd bewustzijnsveld in de vorm van deze hele wereld en de manifestatie ervan, zoals de mensheid zichzelf ervaart, afhankelijk is van mensen om zich in en als hun zelfgedefinieerde, eendimensionale natuur in de vorm van vals ego van de mind te definiëren, te worden, te zijn, te gedragen, te handelen en te reageren en als onafgebroken polariteitenfrictie en polariteitenconflict tussen de relatieve waarden van goed/kwaad, juist/verkeerd, positief/negatief te blijven existeren, zodat een idee van ‘vooruitgang’ of ‘evolutie’ in het verenigd bewustzijnsveld kan worden gegenereerd.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te geloven dat de kinderen, die ik in deze wereld heb gezet, van mij zijn en dat het mijn ‘verantwoording’ als moeder/vader is om ze te ‘leren’ en ‘voor te doen’ hoe ze een vals ego van de mind moeten worden, evenals ikzelf, om te blijven existeren als generatoren van polariteitenfrictie en polariteitenconflicten, die deze wereld als verenigd bewustzijnsveld voortbrengen, dat het vermogen moet hebben zich als schijnbare ‘evolutie’ voort te ‘bewegen’.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en heb toegestaan, dat ik zo gemagnetiseerd en gehypnotiseerd word door mijn eigen ego als wat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te worden, dat ik totaal niet zie of hoor hoe de wereld als mensheid schreeuwt in ondraaglijke pijn, verdriet en ellende wegens de vernietiging van de wereld en het bestaan als ikzelf, want ik heb stellig de indruk en neem zelfs waar, dat deze wereld en de mensheid schijnbare vooruitgang boekt. Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en heb toegestaan te zien, te realiseren en te begrijpen, dat deze wereld zich ontwikkelt volgens de ware aard van de mens – de aard van de mens als destructie van zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en toegestaan dat de kinderen in deze wereld, het dierenrijk en de natuur hier zijn om degenen die hen zijn voorgegaan te tonen wat ze van zichzelf hebben aanvaard en hebben toegestaan te worden: verkrachters van het leven, folteraars van het leven, moordenaars van het leven, misbruik makend van het leven, vernietigers van het leven, waarbij de mind de infectie is, de ziekte in en als mensen, die de onschuld in de levensuitdrukking van kinderen ruïneert, die de natuur vernielt en het dierenrijk afslacht – en zichzelf daarin onvoorwaardelijk tot uitdrukking brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan deze zelfhaat, zelfwoede, zelfspijt, zelfmisbruik en zelfdestructieve aard in mezelf heb gekoesterd, omdat ik van mezelf heb aanvaard en heb toegestaan te worden wat ik ben als mind, want in deze woede, haat, spijt, wroeging en in dit verdriet geef ik het leven de schuld van alles – dus ik vernietig het leven, want het leven heeft van me gemaakt wat ik ben en daarom zal ik ook de volgende generaties leren en voordoen precies hetzelfde te zijn als ik – zoals pa en moe, zodat we samen het leven kunnen vernietigen.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en toegestaan te realiseren, dat het leven, zoals ik ben, onschuldig is en dat ik daarom individueel verantwoordelijk ben voor mezelf als voor alles wat ik allemaal in mezelf heb aanvaard en heb toegestaan te laten bestaan en wat ik als mind ben geworden – en dat ik dus voor mezelf als leven moet opkomen als alles als één als gelijk zoals ik ben als één en gelijk met alles – en te STOPPEN met wat ikzelf en iedereen heb aanvaard en toegestaan zich te manifesteren in deze wereld als de beleving van de mensheid vanbinnen als verenigd bewustzijnsveld – en op te houden onschuldige kinderen, het dierenrijk en de natuur te laten creperen: Tot hier en niet verder!

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te geloven, dat ik niet ‘sterk’ genoeg ben, dat ik geen ‘kracht’ genoeg heb om op te staan en te zeggen, “Tot hier en niet verder” om te stoppen wat ik heb aanvaard en toegelaten – maar dat ik daarentegen mezelf verstopte, afsloot en opsloot in mezelf door het vals ego van de mind te worden en gewoon dit leven uit te zitten, om het af te maken en te proberen te overleven, zolang ik hier nog ben – door de stelling te leven, “Ach, nou ja, ik ben nu eenmaal hier, dus ik doe het ermee, totdat ik de pijp uitga”.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te geloven, dat ik niet de moed en de wil heb om op te staan en te zeggen, “Tot hier en niet verder”, maar in plaats daarvan van mezelf heb aanvaard en toegestaan mezelf te conformeren, om te vormen en te conditioneren volgens de noodzaak tot overleven in deze wereld, om in deze wereld als verenigd bewustzijnsveld te worden geaccepteerd – en daarmee mezelf te hebben aanvaard en te hebben toegestaan te ‘vallen’, verliefd te worden op het ontwerp van het verenigd bewustzijnsveld, het ontwerp van het huwelijk, het ontwerp van het gezin en het ontwerp van de relatie – om binnen het systeem te worden ‘gezien’ en te worden ‘geaccepteerd’.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan verslaafd aan, geobsedeerd door, en bezeten te zijn van de constante noodzaak tot, en het verlangen naar waardering van anderen, want het ego van de mind moet worden gezien, gewaardeerd en worden gewenst om zichzelf in stand te houden en zich in mij als mezelf te laten gelden.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te willen, te moeten en het nodig te hebben om door een ander ‘te worden gewenst’ – want door te worden gewenst door een ander word ik gezien, aanvaard en gewaardeerd, want ik heb mezelf zelfs nog nooit gezien, aanvaard en gewaardeerd.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan om geobsedeerd, bezeten, gehypnotiseerd en gemagnetiseerd te worden door de eendimensionale afbeelding van mezelf, die ik waarneem als de weerschijn van het geprojecteerde ego van mijn mind in de spiegel iedere dag, waarvan ik heb aanvaard en toegestaan mezelf te definiëren als ‘wie ik ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te worden gedefinieerd, beheerst, gemagnetiseerd en gehypnotiseerd door obsessie, bezetenheid, verlangen, behoefte en noodzaak, waarmee ik mezelf in en als mijn eigen mindelijke ego opsluit, kooi en afsluit en ten prooi val aan het verval van de komende levenservaring, totdat ik een langzame dood sterf door veroudering.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan geobsedeerd, bezeten, gemagnetiseerd en gehypnotiseerd te worden door mijn eigen mind, mijn eigen ego als mijn ‘eigen opinie’, als ‘mijn gezichtspunt’ en van mezelf niet toesta of aanvaard om ‘buiten de doos’ te kijken, de doos van opsluiting en gevangenschap van mijn eigen mindelijke ego, dat altijd ‘gelijk’ heeft, moet hebben, en zal hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan om altijd behoefte te hebben aan en te verlangen naar waardering van een ander – ik vergeef mezelf dat ik van mezelf niet heb aanvaard en toegestaan te realiseren, dat mijn ego van de mind altijd waardering en liefde van een ander nodig heeft en verlangt, want ik heb van mezelf aanvaard en toegestaan dat ik me van mezelf afzonder.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan om altijd bekrachtiging, bevestiging en overeenstemming van anderen te willen hebben, nodig te hebben en te verlangen – ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb toegestaan te realiseren, dat alleen het ego van de mind behoefte heeft en verlangt naar bekrachtiging, bevestiging van en overeenstemming met anderen vanwege zijn eigen inferioriteit, onzekerheid en ‘mindere’ status, die door anderen wordt ‘opblazen’ wanneer ze mijn ego voeden door het met me eens te zijn en achter me te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en heb toegestaan te realiseren, dat ik mijn positie, mijn status en mijn statuur in deze wereld en mijn wereld als die van anderen heb gedefinieerd als belangrijk, geldig en gerechtigd volgens het ego van mijn mind, volgens datgene waarvan ‘ik weet’, dat het ‘waar’ is volgens ‘mijn opinie’ en ‘mijn gezichtspunt’.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te worden achtervolgd door het verlangen, de wil en de behoefte om belangrijk te zijn, te worden opgemerkt, te worden erkend, te worden geaccepteerd, te worden gewenst, te worden geliefd, en gewild te zijn – allemaal attributen van het ego van de mind, die ik mezelf heb toegestaan te worden en waardoor ik mezelf op een voetstuk in mijn eigen wereld plaats, ‘nog hoger’ dan wie dan ook vanwege ‘mijn opinie’, ‘mijn gezichtspunt’, mijn eendimensionale bestaan als ego van de mind van wat ik waarneem, dat mij is geleerd en dat ik als ‘juist’ heb leren zien.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en heb toegestaan verloren te gaan, bezeten, geobsedeerd, gemagnetiseerd en gehypnotiseerd te worden door mijn eigen eendimensionale perspectief van de zelfgedefinieerde aard van mezelf als ego van de mind.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:04

dag 235 Mijn gelijk willen hebben


rightT. Pluim (1911), Keur van Nederlandsche woordafleidingen
Gelijk, letterlijk: hetzelfde lijk (= lichaam, uiterlijk, gedaante) hebbende.



Nadat is gisteren de zelfvergevingen had uitgesproken van het moeder matrix systeem (zie vorige blog) zag ik dat ik tijdens een gesprek mijn gelijk wilde hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan dat ik altijd gelijk wil, moet en zal hebben. (www.desteni.net)

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan in een verlammende angst te leven om misschien ‘fout’ te zitten of een vergissing te maken – ik moet en zal dus altijd ‘gelijk’ hebben. (www.desteni.net)

Ik had een discussie met mijn huisgenoten over het wel of niet prijzen van kinderen voor het werk dat ze hadden gemaakt, bijvoorbeeld een tekening of een knutselwerkje. Ik zag dat ik vasthield aan mijn mening en dat ik de verkeerde woordkeuze had gebruikt, in plaats van te zeggen: dat is mijn mening erover of ik denk dat het zo is, zei ik “het is zo”. En dat maakte dat ik niet een en gelijk stond met de ander maar mezelf verheven voelde.
Dus ik heb een mening ergens over, die in dit geval berust op iets dat ik heb gelezen of gehoord en niet zelf heb onderzocht en dan verkondig ik de waarheid die helemaal niet strookt met de algemene dagelijkse opvattingen zoals die gelden. En in plaats van toe te geven dat ik ook niet precies weet waar ik over praat, houd ik vast aan wat voor mij de waarheid is en wil mijn gelijk hebben. Er werd mij ook verweten dat ik altijd gelijk wil hebben.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat als ik iets gehoord of gelezen heb wat ik niet zelf onderzocht en geleefd heb als waarheid te verkondigen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat als ik iets gelezen of gehoord heb dat dit de waarheid is en hierin vergeet dat ik datgene eerst zelf moet leven.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik in plaats van te zeggen dat ik denk dat iets zo is, of dat het mijn mening/geloof is dat ik erover heb, te zeggen dat het zo is en niet anders.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben anderen mijn ideeën/geloof op te leggen als de enige waarheid.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben vast te houden aan een idee/geloof waarvan ik denk dat dit waar is, zonder te onderzoeken of ik werkelijk weet waarover ik spreek.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijzelf vastzet in het halen van mijn gelijk en geobsedeerd raak om gelijk te krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf af te scheiden van mij om mijn gelijk te halen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos en verdrietig te worden als ik het idee heb dat ik geen gelijk heb of als mensen mij tegenspreken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben allerlei voor anderen onbegrijpelijke en moeilijke termen tevoorschijn te toveren zoals polariteit en ego om mijn gelijk te krijgen.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat het woord “gelijk” overeenkomstig of eender betekent terwijl gelijk krijgen ongelijkheid betekent.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik gelijk wil krijgen/hebben in plaats van één en gelijk met iemand te staan.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat als ik mijn gelijk wil krijgen ik in ongelijkheid besta.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben na de discussie nog in boosheid te verkeren en te denken dat het onmogelijk is om met anderen te discussiëren over onderwerpen waarvan ik denk dat ik er van alles van weet, terwijl ik degene ben die vast blijf houden aan de mening of het idee/geloof.

Als ik zie dat ik het niet eens ben met een ander en mijn gelijk wil krijgen of hierin blijf vasthouden dan stop ik en adem.
Ik realiseer me het er niet om gaat om over een punt gelijk te krijgen maar dat ikzelf het punt dien te onderzoeken en te leven, zodat ik het levende voorbeeld kan zijn. Ik realiseer me dat ik me vasthoud aan mijn gelijk in plaats van gelijk te staan met de ander.

Ik stel mijzelf ten doel het punt van gelijk hebben/krijgen, denken gelijk te hebben verder te onderzoeken tot ik één en gelijk sta met de ander.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:09

dag 236 Een herinnering die steeds weer opkomt

Een herinnering die met regelmaat terugkomt en waar ik een emotie aan verbonden heb is de organisatie tijdens mijn trouwdag. Toen we besloten te trouwen stelde mijn vader voor het diner te betalen en de receptie kwam voor onze rekening. De planning die we gebruikten was gebruikelijk in Nederland, je nodigt wat naaste familie en vrienden uit voor het diner en andere kennissen, familie en vrienden waar we wat minder contact mee hadden kwamen op het feest/receptie. Ik had helemaal geen idee hoe je een trouwpartij viert in andere landen en stond daar ook niet bij stil.
Na het diner kwamen de overige gasten en ook wat vrienden/kennissen van mijn partner. Later hoorde ik dat ze het gênant vonden om na het diner uitgenodigd te worden, want in hun cultuur was het normaal dat iedereen deel nam aan het diner en niet zoals bij ons sommigen wel en sommigen niet. Dus hadden zij ook de verwachting dat er gegeten en gefeest zou worden in plaats van een rondje bitterballen en kaas. Voor mij werd het extra pijnlijk toen bleek dat ze met kostbare en dure cadeaus kwamen en als het ware een tweede plaats innamen.

Maar waar ik me nog steeds over schaam is dat ik zonder te groeten het feest heb verlaten. Ik had ooit een film gezien waar de bruid en bruidegom in stilte de bruiloft hadden verlaten om op huwelijksreis te gaan en ik vond dit een gaaf idee en het leek me leuk om het ook op die manier te doen. Zo gezegd zo gedaan. Later hoorde ik van (vooral de buitenlandse gasten) dat ze mijn actie onbeschoft vonden om zonder te bedanken en te groeten te verdwijnen.

Toen ik deze reacties hoorde van de gasten schaamde ik me diep en drong het tot me door dat het geen goed idee was een scheiding te maken tussen gasten die wel welkom waren op het diner en gasten die later mochten komen en dat het in stilte weggaan niet in dank was afgenomen.

Deze gedachten en emoties komen dus met regelmaat op (zo’n 37 jaar) en ik heb het zo goed onthouden omdat dit niet een alledaagse dag was. Ik weet niet wat voor consequenties deze gedachten en emoties van schaamte/verdriet hebben achtergelaten maar het heeft dus een grote impact gehad in mijn leven. Wat waarschijnlijk meespeelt is dat een trouwdag vaak wordt voorgesteld als de mooiste dag van je leven (lol) en ik hem daarom zo goed herinner.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben met schaamte en verdriet terug te kijken op onze trouwdag.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben al zo’n 37 jaar rond te lopen met gedachten van gêne, schaamte en verdriet over de manier waarop ik onze trouwdag had georganiseerd en waar ik nooit de mogelijkheid/tools had om deze emotie uit mijn geheugen te elimineren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gêne, schaamte en verdriet te voelen omdat sommigen gasten zich benadeeld voelden op onze trouwdag en ik een scheiding had gemaakt voor naaste familie en vrienden en overige vrienden en kennissen.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren hoe andere culturen te werk gaan en dat ze anders te werk gaan en waarin ik dus niet iedere gast als gelijke heb behandeld die werd uitgenodigd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik sommige gasten op mijn trouwdag respectloos heb behandeld en ik niet één en gelijk met hun stond.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik een scene uit een film heb gekopieerd en dacht/hoopte dat ik zo grappig/origineel was.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik grappig/origineel ben, waarin ik niet ziek dat ik me afscheid van de ander.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben schaamte te voelen toen ik erachter kwam dat de gasten die na het diner kwamen de duurste en kostbaarste cadeaus hadden gegeven, die genoegen moesten nemen met een drankje en een snack.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik waardering wilde voor de manier waarop mijn bruiloft was georganiseerd maar die niet kreeg, waarin ik verdriet en spijt voelde.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet en spijt te voelen omdat anderen de manier waarop ik mijn bruiloft organiseerde niet konden waarderen omdat ik een scheiding aanbracht voor de gasten die werden uitgenodigd en ik mensen beledigde door zonder dankwoord of groet te verdwijnen.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik in een sprookjesdag heb geloofd en dit sprookje niet kon waarmaken voor de buitenwereld en mijzelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de emoties van verdriet, gêne, schaamte, pijn en schuldgevoel, al die jaren meegedragen te hebben en mijn lichaam met deze emoties beschadigd te hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me vooral te focussen op het negatieve oordeel van deze dag en niet te zien dat er ook veel leuke momenten waren, die positief waren, die dus ook een energetische reactie hebben gegeven in mijn lichaam.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf afgewezen te voelen door de reactie van sommige gasten die op mijn trouwdag waren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik gefaald heb met de organisatie van mijn trouwdag.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de vergissingen die ik heb gemaakt tijdens de organisatie van mijn trouwdag mijzelf definiëren als zijnde een vergissing.

Als ik zie dat er een gedachte of emotie opkomt met betrekking tot mijn trouwdag als schaamte, gêne, verdriet, spijt dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het vasthouden van zulke gedachten en emoties mij afscheid van mij als Leven.

Ik stel mijzelf ten doel deze steeds terugkomende met emotie geladen herinneringen te vergeven en te corrigeren en mezelf te sturen in en als eenheid en gelijkheid van Leven als de adem als wie ik ben.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:10

dag 237 Heimwee

Sinds drie jaar woon ik in Kroatië en ik had voor mezelf uitgemaakt dat dit de juiste keuze is geweest om naar deze plek te verhuizen. Dankzij het internet voel ik me nog steeds verbonden met het vaderland en zeker de participatie in de Desteni-groep draagt bij tot de acceptatie van het leven in een ander land.

Nu heb ik al enige malen een reactie van heimwee bemerkt bij het zien van beelden van Nederland. De eerste keer was het een filmpje geplaatst op Facebook waarbij fietsend Nederland in beeld was gebracht, laatst keken mijn kinderen naar een uitzending van een sinterklaasintocht in Dordrecht en weer kreeg ik een brok in mijn keel, het was niet zo zeer de Sinterklaasintocht, maar de kleur van de lucht, de beelden van de mensen, kortom dat bekende beeld wat ik nu niet meer zie.

Het is niet dat ik ernaar verlang weer in Nederland te wonen, het klimaat is hier beter, de lucht is schoner, het is hier veiliger, we hebben nu een tuin waar we eten in kunnen verbouwen, we hebben fruitbomen geplant die mettertijd fruit zullen geven, maar het is een mooi plaatje dat ik zie of verbeeld van Nederland.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik heimwee naar Nederland heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn als ik beelden van Nederland zie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te verlangen naar Nederland.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet meer in Nederland wil wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet meer in Nederland kan wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de Nederlandse taal te missen als voertaal.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het Nederlandse multiculturele plaatje te missen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de openheid van Nederlanders te missen, waarin ik denk dat Nederlanders meer open zijn dan Kroaten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de eerlijkheid en directheid te missen van Nederlanders.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het moeilijk te vinden Kroaten te doorgronden omdat ze de neiging hebben alles mooi te verpakken en niet durven te zeggen waar het op staat.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat Kroaten altijd de waarheid verdraaien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een positief plaatje van Nederland te koesteren met een Sinterklaasintocht waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te vergeten dat toen ik in Nederland woonde ik niets had met een Sinterklaasintocht.

Ik realiseer me nu dat een Sinterklaasintocht grote opwinding en angst voortbrengt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het fietsen te missen en vooral het boodschappen doen met de fiets.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn gevoelens van heimwee onderdrukt te hebben en mijzelf te verbeelden dat het hier beter is om te wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben weggestuurd of gedwongen te zijn te vertrekken uit Nederland.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de communicatie in winkels in Nederland te missen waarvan ik denk dat ze vriendelijker en persoonlijker zijn dan de benadering hier in de winkels.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik nu in een land woon dat bijna haar hele geschiedenis overheerst is geweest door andere landen en lang gebukt ging onder een dictatoriaal systeem dat nu ingewisseld is door een keiharde kapitalistische samenleving dat zijn stempel heeft gedrukt op het volk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het enerzijds lastig te vinden dat mensen in andere landen zo verschillend zijn en het anderzijds leuk vind om andere culturen te ontmoeten, waarbij ik zie dat ik me in een polariteit begeef van positief en negatief.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf af te scheiden van mij en de mensen om mij heen in dit land.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat mensen in wezen gelijk en één zijn maar dat wij gevormd zijn door ons geest bewustzijnssysteem waardoor het lijkt dat we anders zijn.

Wanneer ik bemerk dat ik heimwee heb of een brok in mijn keel krijg bij het zien van Nederlandse beelden dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat het mijn programmering is die de heimwee veroorzaakt die in feite een afscheiding ten gevolg heeft. Ik realiseer me dat ik bij het hebben van heimwee een hang heb naar positieve plaatjes.

Ik stel mijzelf ten doel mezelf te stabiliseren en één en gelijk te staan met een andere cultuur en begrip te hebben voor de verschillende uiterlijke vormen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:10

dag 238 Ik ben niet schuldig

hoekVandaag zag ik dat ik bang was ergens schuldig van te worden bevonden en dat gebeurde ook. Mijn reactie was om me uit de voeten te maken van de persoon die mij ergens de schuld van gaf en toen ik alleen was sprak ik wat zelfvergevingen uit. Er bleef uiteindelijk boosheid over, boos dat ik de schuld kreeg van iets waar ik niet schuldig aan was, het voelde zo oneerlijk om mij de schuld te geven.
Ik keek nog eens naar het woord “schuld”. Vreemd eigenlijk dat schuld betekent dat je iemand iets verschuldigd bent. Wat ben ik dan verschuldigd? Moet ik iets terugbetalen? Of ben ik een excuus verschuldigd? Wil de ander horen dat het niet zijn schuld is maar de mijne?

Als ik even terug ga naar een gebeurtenis waarbij het omgekeerde gebeurde. Ik zocht deze week naar wat bloembollen die ik beneden in de kelder had opgeruimd. Ik kon ze niet vinden en vroeg mijn echtgenoot ernaar. Hij zei dat hij het niet wist en dat hij ze waarschijnlijk had weggegooid omdat ze op een plaats hadden gelegen waar ook vuilnis wordt neergelegd. Ik werd boos en zei dat je toch niet zo maar papieren zakjes met inhoud weggooit zonder erin te kijken en hij verdedigde zichzelf. Uiteindelijk werden de bloembollen gevonden op een andere plek en het zou best wel eens kunnen dat ik ze daar zelf had neergelegd.

Dus door iemand de schuld te geven, lijkt het alsof ik de situatie terug wil draaien en het wil laten lijken dat er zich een ander scenario heeft afgespeeld. Terwijl dat wat gebeurd is niet meer veranderd kan worden, misschien kan het wel hersteld worden, maar het heeft zich in de fysieke wereld afgespeeld. En door die ander de schuld te geven verandert er helemaal niets, ja hij had misschien nieuwe bloembollen kunnen kopen.

Als een kind schuldig is aan één of ander feit volgt daar soms een straf op en ik denk dat ik die ervaring meeneem in het krijgen van “de schuld”. Een associatie van straf op schuld. Soms is er met schuld geld gemoeid, bijvoorbeeld als er een aanrijding heeft plaatsgevonden en de schade betaald moet worden door de schuldige, dus ook een soort straf voor het maken van een fout/vergissing.

Als we kinderen uit zouden leggen wat het gevolg is van sommige handelingen in plaats van emotioneel te reageren in de vorm van angst of boosheid zou er heel anders met vergissingen en fouten omgegaan worden. Maar de angst om iets fout te doen en de schuld te krijgen in de vorm van een straf of een emotionele uitbarsting van de opvoeder zet een beweging in het werk en voedt het ego om keer op keer in een zelfde reactie te gaan, zoals ik heb bemerkt.

Zelfvergevingen en correcties volgen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:11

dag 239 Ik ben niet schuldig, zelfvergevingen

schuldIk vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn ergens de schuld van te krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken ik krijg hier de schuld van.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden als ik ergens de schuld van krijg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te worden als ik ergens de schuld van krijg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in de verdediging te gaan als ik ergens de schuld van krijg in plaats van zelfoprecht te kijken of ik werkelijk iets verkeerds heb gedaan, onhandig ben geweest of me vergist heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geen verantwoording te nemen voor het schuldig zijn aan iets.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf af te scheiden van mijzelf door bang, boos of verdrietig te worden van een beschuldiging.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind bang te zijn van mijn vader de schuld te krijgen.

Als ik zie dat ik in de verdediging ga bij een beschuldiging of boos, bang of verdrietig wegloop omdat ik denk onschuldig te zijn dan stop ik en adem. Ik neem de verantwoordelijkheid en ga een gesprek aan met degene die mij beschuldigt en maak eventueel mijn excuses. Ik realiseer me dat (valse) beschuldigingen gecommuniceerd kunnen worden en dat er dan pas begrip kan ontstaan. Ik stop mijzelf mij af te scheiden van mij en de ander en stel mijzelf ten doel één en gelijk te staan met Leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn echtgenoot de beschuldigen van het weggooien van de bloembollen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als er iets mist of niet klopt een schuldige te zoeken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een schuldige te zoeken om mijzelf te bevrijden van de gedachte dat ikzelf de schuldige ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf superieur te voelen door iemand de schuld van iets te geven.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik een afscheiding creëer van mijzelf door iemand de schuld ergens van te geven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de schuld aan iemand te geven omdat er schade is geleden en dit betaald moet worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een patroon te hebben gekopieerd van mijn vader die altijd een schuldige zocht als er iets was misgegaan.

Als ik zie dat ik een schuldige wil aanwijzen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het er vaak niet toe doet wie de schuldige is als er een ongelukje of een vergissing is begaan. Ik stel mijzelf ten doel mijzelf en anderen te assisteren om in stabiliteit een probleem te bespreken zonder van “schuld” te spreken.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:12

dag 240 Ben ik ook genetisch belast?


Ik kreeg deze week een telefoontje dat er bij mijn (jongere) broer een melanoom is vastgesteld met waarschijnlijk uitzaaiingen naar de lever. Mijn beide ouders zijn jong gestorven aan kanker en toen ik het nieuws hoorde kwam de gedachte op dat wij kinderen genetisch belast zijn en dus ook grote kans hebben op jonge leeftijd hieraan te overlijden.

Vaak heb ik de gedachten weggeschoven, oftewel onderdrukt dat ik eenzelfde lot beschoren ben en mijn manier van leven gerechtvaardigd heb door te denken dat ik beter op mijn gezondheid let.



Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik genetisch belast ben om kanker te krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik genetisch belast ben om kanker te krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben na het horen van het bericht dat mijn broer aan kanker lijdt te denken dat het mij ook een keer zal overkomen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het nu wel heel dichtbij aan het komen is, nu mijn beide ouders zijn overleden en mijn broer ook nog eens gediagnosticeerd is met deze ziekte.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn broer deze ziekte evenals mijn ouders niet zal overleven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn broer op dezelfde leeftijd als mijn vader zal overlijden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn dat mijn broer precies in de voetsporen van mijn vader lijkt te treden, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik in de voetsporen van mijn moeder treed.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de angst om dezelfde ziekte als mijn ouders te krijgen namelijk kanker, jarenlang onderdrukt te hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat een spiritueel leven leiden mij beschermd tegen een ziekte zoals kanker.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn levensstijl te rechtvaardigen waarbij ik zeker niet altijd de gezondste voeding tot me heb genomen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik jarenlang mijn lichaam heb vervuild met gedachten, gevoelens en emoties en dat ik nu pas meer zicht heb gekregen hoe de geest mijn lichaam beïnvloedt hiermee.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om dood te gaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn een lijdensweg te moeten ondergaan door ziekte.

Als ik zie dat er angst is om ziek te worden, om kanker te krijgen of om dood te gaan, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat door gezonde voeding, zelfvergeving en zelfcorrectie het lichaam gereinigd kan worden van herinneringen die zijn opgeslagen. Ik stel mijzelf ten doel mijzelf gewaar te zijn van mijn denkprocessen met betrekking tot ziekte en dood en hierop zelfvergeving toe te passen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:13

dag 241 Wie kwetst nu wie?

De laatste periode heb ik gemerkt dat ik me erg laat beïnvloeden door de stress/overgevoeligheid van andere personen en de manier waarop zij reageren op mij, meestal geïrriteerd en boos. Ik voel me dan gekwetst en zie niet dat de ander het zelf moeilijk heeft door een fysieke of psychische aandoening en niet anders kan dan zo te reageren.

Dan neem ik dit persoonlijk alsof het iets met mij te maken heeft en zie ook niet de behoeften van de ander meer. Ik heb zelfvergeving toegepast op mijn reacties maar begreep niet dat de situatie niet veranderde omdat ik nog steeds geen begrip kon opbrengen voor de behoeften van de ander en ook niet de onderliggende factor zag.
Wat ik dus doe is mijzelf bevestigen in het plaatje wat ik voor mezelf heb gecreëerd: ik ben niet goed genoeg.
Sinds ik hiermee word geconfronteerd voel ik me licht in mijn hoofd en dat zou best wel eens met de beschreven situatie te maken kunnen hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik me gekwetst voel door de boosheid en irritaties van de ander.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me gekwetst te voelen door de boosheid en irritaties van de ander, waarin ik mezelf probeer te rechtvaardigen voor mijn gedrag.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijn gedrag aan het veranderen ben maar niet kijk naar de onderliggende factoren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te rechtvaardigen voor mijn gedrag en uitspraken waarin ik niet zie dat ik zelf een idee/geloof/overtuiging heb over mezelf van niet goed genoeg zijn waarin de ander mij bevestigt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de ander mij beschuldigt van het een en ander, waarbij ik dan verdriet voel terwijl ik in wezen verdrietig ben over het beeld dat ik over mezelf heb gecreëerd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijzelf continu moet verdedigen in plaats van te kijken hoe ik over mezelf denk als zijnde niet goed genoeg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf steeds te verdedigen in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat ik degene ben die zichzelf veroordeelt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik voorzichtig met de ander moet zijn en op mijn tenen moet lopen om de ander niet te kwetsen terwijl ik degene ben die zich gekwetst voelt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben stress te creëren door niet naar mijzelf te willen/durven kijken als zijnde het gekwetste kind en mijn emoties te projecteren op een ander.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een wisselwerking te creëren waarbij ik niet zie wie nu wie kwetst.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij licht in mijn hoofd te voelen/ duizelig omdat de hele situatie van stress, boosheid, irritaties, gekwetstheid mij duizelt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren wat er bij de ander aan de hand is wanneer deze boos en geïrriteerd reageert op mij.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanaard te hebben de ander niet serieus te nemen terwijl de persoon fysiek en psychisch overbelast is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren slechts oog te hebben voor mijn eigen gekwetstheid en dus niet te kijken wat het beste is voor allen.

Als ik zie dat iemand boos/geïrriteerd op mij reageert dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik niet direct in de verdediging hoef te gaan maar onderzoek wat er aan de hand is. Ik stel mijzelf ten doel mijzelf en de ander te ondersteunen door een oplossing te zoeken voor de probleempjes die zich voordoen en een oplossing te bedenken die het beste is voor allemaal.

Als ik zie dat ik in de verdediging ga omdat ik vind dat ik (on)terecht beschuldigd word dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik een plaatje van mijzelf in stand houd van “niet goed genoeg” dat verdedigd moet worden. Ik stel mijzelf ten doel dit plaatje stap voor stap te ontmaskeren totdat ik één en gelijk ben met mij en de ander.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:14

dag 242 Een vijfde wiel aan de wagen

Ik was laatst wat blogs aan het lezen van andere Destonians en een hiervan ging over een jeugdherinnering in een zomervakantie en plots kwam er een herinnering op van mijzelf als meisje van een jaar of 7, 8. Wij waren op vakantie aan zee, mijn ouders huurden een huisje in IJmuiden op het strand waar we dan een paar weken verbleven. Mijn herinnering bracht mij in een situatie waar ik met een jongen en een meisje bevriend was die daar ook de vakantie doorbrachten en op een keer ging het gesprek over het spelen van patience. Tijdens het gesprek merkte de jongen op dat het meisje vals speelde met patience en hij biechtte op dat hij haar ‘s avonds had bespied toen zij de kaarten neerlegde. De twee hadden daar grote lol over maar voor mij was het een kennismaking met een minderwaardigheidsgevoel. Ik dacht bemerkt te hebben dat deze jongen een grotere belangstelling had voor dit meisje dan voor mij. Voor het eerst maakte ik kennis met een zekere vrouwelijke aantrekkingskracht van een vrouw op een man en dit maakte dat ik mij minder voelde dan de ander. Ik praatte hier verder met niemand over en de herinnering heb ik ergens opgeslagen in mijzelf en dit was een aanzet om te denken en te participeren in inferioriteit en superioriteit.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik minder waard ben dan een vriendinnetje omdat ik veronderstel dat zij meer aandacht krijgt van een jongen dan ik.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me minderwaardig te voelen omdat ik denk dat de jongen meer belangstelling heeft voor het vriendinnetje dan voor mij.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik zelf graag aandacht wil hebben van de jongen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik me een verliezer voel als twee mensen wat voor elkaar voelen in mijn bijzijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen genoegen kan nemen met een tweede plaats in de wereld, in plaats van te zien dat wij allen 1 en gelijk zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik me zelf teveel voel op het moment dat ik zie dat twee mensen zich aangetrokken voelen tot elkaar in mijn bijzijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat als twee mensen graag bij elkaar zijn en hun genegenheid tonen er voor mij geen plaats meer is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij van mijzelf en de ander af te scheiden op het moment dat ik zie dat zij graag bij elkaar willen zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me als een vijfde wiel aan de wagen te voelen als twee mensen lief zijn tegen elkaar.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me in verlegenheid gebracht te voelen als 2 mensen in mijn aanwezigheid genegenheid voor elkaar tonen.

Als ik zie dat ik als derde persoon getuige ben van twee mensen die elkaar lief vinden, genegenheid tonen of verliefd doen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit geen reden is om mijzelf af te scheiden of om afstand te nemen door te denken dat er geen plaats voor mij is. Ik realiseer me dat ik me niet helemaal herinner wat er zich toen heeft afgespeeld maar dat dit een opening is naar meer dimensies.
Ik stel mijzelf ten doel te onderzoeken wat er nog meer ten grondslag ligt aan deze ervaring en daarvoor zelfvergeving en zelfcorrectie te schrijven.

Ik realiseer me dat dit gevoel wegvalt op het moment dat ik zelf met een partner ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij zekerder te voelen in het gezelschap van een “stel” als ik in het gezelschap ben van een partner.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijzelf zielig, alleen, eenzaam, minderwaardig voel als ik in het gezelschap verkeer van een stel zonder partner.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat een mens pas compleet is als hij een partner heeft.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik een partner nodig heb om mij compleet te voelen, terwijl ik mij incompleet voel zolang ik participeer in mijn mind als gedachten, gevoelens, emoties, ideeën, overtuigingen en geloof.

Ik stel mijzelf ten doel te kijken of ik meer kan ontdekken over dit onderwerp om dit verder te beschrijven.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:15

dag 243 Koppigheid

Ik heb geluisterd naar de Stubbornness interviews van Eqafe (zie verwijzingen onder de blog) nadat ik me afgezonderd heb na een (volgens mijn interpretatie) onjuiste bejegening waarbij ik mezelf heb voorgenomen: denk maar eens even na waarvoor je me allemaal beschuldigd hebt.

Ik zie mijzelf koppig zitten met mijn laptop waarin ik denk, ik heb helemaal niemand nodig, jullie hebben mij nodig en ik hou dit nog wel een poosje vol hoor.
Dit gedrag wordt uitvoerig uitgelegd door Sunette en ik herken mezelf hier goed in, bijvoorbeeld de wrok die ik naar die persoon voel, de afscheiding die ik hierbij creëer, het gevoel van onafhankelijk kunnen zijn van anderen, met andere woorden ik doe het lekker allemaal alleen en heb niemand meer nodig.
Ook wordt gesproken dat koppigheid het Desteni I Process kan beïnvloeden in de zin dat de persoon het moeilijk vindt om hulp te vragen en ook dit is mij niet vreemd, in de zin dat ik niet eens zo goed zie dat ik geen hulp durf te vragen maar dat er bijna geen hulpvragen zijn.

Ik ga eerst even terug naar de aanleiding van mijn koppigheid. Gisteravond vroeg X waarom er een kattenmandje buiten stond, ik loog door te zeggen dat iedere kat erin kan slapen, maar ik had hem voor poes nr 5 (die hier waarschijnlijk gedumpt is) neergezet omdat ik hem niet wil binnenhalen want dan krijg ik gezeur met mijn huisgenoten. X merkte op dat de nieuw aangekomen poes in het mandje lag waarop ik zei dat ik geen onderscheid maak tussen de “oude” en de “nieuwe” poezen, waarop X mij bijdehand noemde. Er zat een bepaalde betweterige toon in mijn stem dat die reactie veroorzaakte.

Later bespraken we een ander onderwerp en plots werd X nog kwader en ben ik weggelopen. Ik ben er dus niet helemaal achter wat nu het echte probleem was, ware het niet dat ik iets suggereerde waarop X zei dat dit heel dom was om te zeggen en hoe ik het in mijn hoofd haalde om zoiets te denken en waarschijnlijk triggerde dit mijn geest.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien dat ik koppig ben op het moment dat ik mij afzonder op een andere kamer en denk bij me zelf: denk nu maar eens na wat je gisteren allemaal tegen mij hebt gezegd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een backchat te hebben van denk maar eens even na wat je allemaal tegen mij hebt gezegd, waarbij ik mijzelf niet de vraag stel waarom ik me afzonder op een kamer.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard wrok te koesteren tegen X waarbij ik mijzelf afscheid van mij en X.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een betweterig toontje te hebben in mijn stem waarbij ik anderen wil laten zien dat ik het bij het juiste eind heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geïnteresseerd vragen aan het stellen ben en een suggestie doe, waarop ik een antwoord krijg dat ik te stom ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn als X mij dom vind wanneer ik een vraag stel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben wraak te willen als iemand boos wordt om een voor mij onbegrijpelijke en onduidelijke reden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben herinneringen te hebben aan mijn vader die mij en mijn broer vaak stom vond als we iets niet wisten of om hulp vroegen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken ik dat het dom is om vragen te stellen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik vragen vergeet of onderdruk om zo niet de kans te krijgen als dom bestempeld te worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik bang ben vragen te stellen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken “dan doe ik toch alleen” of ” ik heb niemand nodig”.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben op sommige momenten te denken dat ik het alleen kan rooien in de wereld zonder mensen om mij heen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken “ik doe het op mijn manier” als gevolg van kopiëren en imiteren van voorbeelden in mijn leven.

Als ik zie dat ik de neiging heb me af te zonderen, met te verstoppen voor anderen als gevolg van koppigheid, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik met mijn gedrag een ander een hak wil zetten terwijl ik zelf gewoon in mijn boosheid blijf zitten.
Ik spreek hardop zelfvergeving uit en adem en word een en gelijk met de ander.

Als ik zie dat ik te koppig ben een vraag te stellen, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik andere mensen nodig heb om me verder te helpen zowel voor het Desteni I Process als voor andere zaken. Ik stel mijzelf ten doel als er vragen op komen de vraag te stellen en mijzelf te oefenen mijn noden met anderen te delen.


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron