Marja's mars naar leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 08 Jun 2015, 21:34

dag 278 Hoe ben ik in een nieuwe groep?

Gisteren heb ik voor de eerste keer kennis gemaakt met andere Destonians uit Nederland. Het was prachtig om met gelijkgestemden te praten over het proces wat we doormaken en elkaar fysiek te ontmoeten. Wat ik bij mezelf bemerkte was dat ik niet helemaal op mijn gemak was, de groep was nieuw voor mij en ik had vooral moeite om meerdere mensen tegelijk aan te spreken. Bij een één op één gesprek met mensen bleef ik kalm en kon ik kalm blijven maar ik merkte als ik iets zei waar meerdere mensen naar luisterden dat een gejaagd, nerveus gevoel mij overviel. Alsof ik bang was de verkeerde dingen te zeggen, voor dom aangezien te worden of niet interessant genoeg over te komen. Ik zag ook dat ik sommige mensen bewonderde die met gemak spraken en de aandacht kregen bij wat ze vertelden over hun dagelijks leven. Ook de kalmte en vrijheid die ze vertegenwoordigden benijdde ik.
Ik heb hier over nagedacht en zie dat er al een lange tijd een angst bestaat om in het openbaar te spreken, bijvoorbeeld in een nieuwe omgeving in een groep mensen die ik nog niet goed ken. Ik probeerde dit terug te halen naar mijn jeugd en de herinnering kwam op dat ik meerdere malen van school ben gewisseld en in een nieuwe, onbekende groep geplaatst werd. Eenmaal was dit traumatisch (waar ik al eerder over heb geschreven) toen ik van Amsterdam naar Rotterdam verhuisde en mijn accent daar niet in goede aarde viel, dit kwam omdat de lerares een hekel had aan mijn Amsterdamse tongval. Misschien heb ik toen verlegenheid en angst en ontwikkeld om in een nieuw gezelschap te spreken omdat ik bang was uitgelachen te worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angst, gejaagdheid en verlegenheid te hebben als ik in een nieuwe groep mensen verkeer en meerdere mensen aanspreek.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn de verkeerde dingen te zeggen als ik in een nieuwe groep mensen ben, zelf al ben ik in gezelschap van mensen die zich al lange tijd geoefend heeft alle reacties alleen bij zichzelf te onderzoeken en niemand te veroordelen voor hetgeen zij zeggen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn uitgelachen te worden, voor dom te worden uitgemaakt als ik in een nieuwe groep mensen ben waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben een herinnering te hebben als kind te worden uitgelachen om mijn accent.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben anderen te bewonderen en te benijden om hun gemakkelijke manier van praten en waarin ze de belangstelling opwekken met interessante gesprekken waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben in een polariteit te zijn van angst/verlegenheid te spreken in gezelschap en bewondering /aandacht te willen van anderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij door mijn angst en verlegenheid af te scheiden van de groep.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik in het moment dat ik gejaagdheid/nervositeit voel als ik iets zeg of heb gezegd de respons afwacht en niet zie waar de bron is van mijn gejaagdheid/nervositeit is zodat ik geheel door de energie in beslag word genomen.

Als ik zie dat ik angsting/gejaagd ben en bang ben om mij te uiten in een nieuwe groep, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik al mijn oude herinneringen niet hoef mee te nemen naar een nieuwe ervaring en ik gewoon mijzelf kan zijn, ik realiseer me dat ik niet interessant hoef te zijn of de aandacht hoef te trekken maar een gesprek kan voeren zonder de postieve en negatieve energieen.
Ik stel mijzelf ten doel in een nieuwe omgeving, nieuwe groep mensen hier te zijn, mijzelf te gonden en door iedere opkomende emotie of gevoel te ademen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 08 Jun 2015, 21:38

dag 279 Het woord ‘politie’ en een reactie van angst

Vanmorgen zat ik achter mijn laptop en plots zag ik een deel van een bericht voorbij schieten over mijn scherm. Het enige dat ik kon lezen was ‘je moet naar politie met hem’. Mijn hart begon te bonzen en angst maakte zich meester van me. Allerlei gedachten kwamen naar voren: ‘waar moet ik naar de politie gaan’, ‘met wie moet ik naar de poltie gaan’, ‘is er iets ernstigs gebeurd?’ Dit gebeurde allemaal in de tussentijd voor ik het bericht kon openen. Toen ik zag dat ik in Kroatie naar de politie moest dacht ik nog even: misschien word ik wel uit het land gegooid omdat ik op facebook zoveel kritiek lever op de maatschappij.

Allemaal opgebouwde angst. hetzelfde gebeurt als ik in de auto achter of langs een poltieauto rijd, dan komen er ook allerlei gedachten op van: heb ik mijn riemen wel vast? of doe ik niets verkeerds? straks houden ze me aan en vinden ze weer wat, een of ander mankement aan de auto.
In mijn leven is er veel angst ontstaan dat met het woord politie te maken heeft.
Een ervaring van een paar jaar geleden was voor mij behoorlijk traumatisch. Ik was met iemand en die had zijn auto in de verkeerde zone geparkeerd, of vergeten de parkeerschijf neer te leggen. Toevallig liep ik langs en ik zag een stadswachter een bekeuring uitschrijven. Ik liep naar hem toe en vroeg of hij niet een keer de hand over zijn hart kon strijken omdat het een vergissing was, maar dat weigerde hij. De persoon van de auto kwam met een kind op haar arm ook aanlopen en probeerde het ook nog eens, maar hij was onvermurwbaar. De persoon van de auto werd kwaad omdat de bon toch werd uitgeschreven en begon te schelden. Hierop pakte de stadwacht mij vast, waarschijnlijk omdat hij het risico niet wilde nemen dat het kind zou vallen.
Er bleven enige voorbijgangers kijken naar het schouwspel en omdat ik hardhandig werd vastgepakt, terwijl iedereen zijn afschuw uitte, beet een van de omstanders de stadswacht in zijn arm. Die dacht dat ik dat had gedaan en sloeg mij in de boeien totdat ik naar het politebureau werd gebracht. Daar heb ik enige tijd in een cel gezeten totdat de poltie besloot me weer vrij te laten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te worden op het moment dat ik een zin lees dat ik met iemand naar de politie moet gaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een poosje met kloppend hart en een zwaar gevoel op mijn borst in angst te verkeren voordat ik het gehele bericht heb gelezen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken bij de woorden ‘je moet naar de politie’ wat is er nu weer mis en wat heb ik nu weer gedaan?

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn facebook berichten reden kunnen zijn dat er vragen van de politie komen, omdat ik als buitenlander berichten deel die kritiek leveren op de maatschappij hier en ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat mijn verblijfsvergunning ingetrokken kan worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik maar beter in het gareel kan blijven lopen en geen kritiek mag uiten want anders kan ik sancties verwachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben oude ervaringen die ik had met de politie, waarbij ik onschuldig was maar toch schuldig werd bevonden als herinnering gebruik om angstgevoelens te hebben in nieuwe ervaringen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik voor, naast, of achter een poltieauto rijd, ik op mijn hoede ben, dus angstig om aangehouden te worden om een of andere reden die ik zelf niet heb gezien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten beinvloeden/angst te genereren door beelden te zien waarin de politie inslaat op burgers en de burgers niet beschermd maar een bedreiging vormt mij/andere burgers.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden als ik beelden zie van politieagenten die mensen met schulden uit hun huis gooien, slaan en ander geweld aan doen.

Ik realiseer me dat overlevingsangst politie deze daden laat doen en zij een speelbal zijn van de huidige maatschappij.

Als ik het woord poltie zie in een tekst, een politieauto of een politieagent dan stop ik en adem. Ik realiseer dat mijn angst gebaseerd is op oude herinneringen en beelden in de media. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan een en gelijk aan de politie/politieagenten te staan en rustig af te wachten wat mij gevraagd wordt.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 08 Jun 2015, 21:39

dag 280 Helpen als weerstand of om aardig te zijn

In deze blog probeer ik te onderzoeken hoe het komt dat ik soms weerstand heb in te springen als mijn hulp wordt gevraagd.
Mijn vader riep vaak op een commanderende toon “ga je moeder helpen” en duldde geen tegenspraak. Mijn moeder vertelde dat hij die manier van commanderen zich eigen gemaakt tijdens de periode dat hij sergeant was in militaire dienst. Als werkgever in de horeca schold en commandeerde hij ook naar het personeel en familie die daar dan werkzaam was.
Als mijn moeder wat aan me vroeg om te helpen met afwassen of de hond uit te laten laten sputterde ik vaak tegen, want ik wist dat dit geen gevolgen had en vaak deed ik dan niet wat er van me gevraagd werd.
Als ik terugkijk dan zie ik dat ik vaak opspring om anderen te helpen op een vrijwillige basis dat dit is om aardig gevonden te worden, om waardering te kijgen.
Zo ontstond er een polariteit in mijn geest van ‘moeten helpen’ en helpen om te pleasen. Ik zie echter ook dat als iemand mij echt nodig heeft omdat ik de enige ben die op dat moment beschikbaar is dat er een bereidheid is, maar als me iets gevraagd wordt omdat er een voor mij luxe gedachte aan ten grondslag ligt zoals ‘tijd voor mezelf’, dat er een weerstand is. Als dan degene mij verwijt dat ik niet van harte meehelp, ga in in de verdediging en word ik verdrietig en voel me nutteloos omdat ik niet gewaardeerd word voor wat wel doe.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn vader als een autoriteit te zien omdat hij mij commandeerde met een harde stem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn van mijn vader omdat hij niet iets kon vragen maar met een harde stem commandeerde om taken te doen die in huis of buitenshuis gedaan moesten worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een weerstand te uiten naar mensen die mij op een redelijke manier vragen hulp te bieden waarin ik een herinnering gebruik die ik had bij mijn moeder en ik er gemakkelijk probeerde af te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben weerstand te voelen als iemand mij iets vraagt wat naar mijn mening eigen belang is en niet omdat het nodig is om te helpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat iemand me pas hulp mag vragen als er echt de nood aan de man is, waarbij het dan lijkt dat ik dan moeiteloos inspring.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat eigen belang soms ook een reden is om hulp te vragen, maar ik direct in de verdediging en excuses ga.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in de verdediging te gaan en excuses te verzinnen als iemand mij iets vraagt in plaats van rustig te communiceren en stabiel te staan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te verdedigen en excuses te verzinnen omdat ik denk dat ik al zoveel doe voor die ander en ik niet gewaardeerd word.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me nutteloos te voelen als ik niet gewaardeerd word, waarin ik mijn nut laat afhangen van een ander in plaats van mezelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben aardig gevonden te willen worden door anderen omdat ik mezelf niet aardig vind en waardeer.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te realiseren dat als ik vrijwillig hulp aanbied dit is om aardig gevonden te worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een polariteit te bestaan van helpen om gewaardeerd te worden en een weerstand tegen helpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geirriteerd te raken wanneer al het huishoudelijke werk op mij neerkomt en niemand mij hulp aanbiedt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een herinnering aan mijn moeder te hebben die het huishouden zwaar en veel vond en ik niet zag dat haar gedachten, gevoelens en emoties haar overweldigde.

Als ik zie dat ik een weerstand voel als iemand voor zichzelf wat tijd vraagt en om in te springen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ieder verzoek gecommuniceerd kan worden met elkaar zonder in een strijd te verwikkelen. Ik realiseer me dat ik oude herinneringen gebruik die mij in een verdediging brengen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te kijken wat kan en wat niet kan en van hieruit mij zelf richting te geven in het bieden van hulp of niet.

Als ik zie dat ik anderen hulp bied om aardig gevonden te worden, dan stop ik en adem. ik realiseer me dat waardering voor mijzelf een punt is dat ik nog niet gerealiseerd heb.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan steeds te kijken waar ik probeer waardering van anderen te krijgen en zelfvergeving toe te passen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 08 Jun 2015, 21:40

dag 281 Een cyste in mijn borst

gOp dag 240 schreef ik over de eventuele genetische belasting die ik zou hebben omdat mijn ouders en inmiddels ook mijn jongere broer gestorven zijn aan kanker.
Ik had sinds een korte tijd een wat pijnlijke linker borst en ben hiermee na de huisarts gegaan. Deze stelde me vragen over mijn familie en toen schoot ik vol. Ik vertelde hortend en stotend dat mijn mijn beide ouders jong overleden waren en recent mijn broer op jonge leeftijd. Eigenlijk verbaast mij deze reactie want toen mijn familieleden overleden, voelde ik vooral opluchtiung omdat ze niet langer hoefden te lijden. Het was vooral zelfmedelijden dat opkwam tijdens het gesprek, zo van arme ik, ik kom uit een familie (een familielid noemde het nogal gekscherend kankerfamilie) waar dus kanker voortkomt en zij sterven er ook nog jong aan, arme ik.
Dit zelfmedelijden komt vooral voort uit een gebrek aan zelfverantwoordelijkheid nemen, Ik kan er toch immers niets aan doen? Het komt door mijn familie en het is erfelijk. Deze gedachten liggen allemaal ten grondslag aan zelfmedelijden en slachtofferschap.

De huisdokter voelde een knobbeltje, wat ik overigens zelf niet kon waarnemen.
Er moest dus meer onderzoek volgen en ik vroeg haar om een verwijzing voor een echo. Mijn voorkeur ging uit naar een echo en is gebaseerd op de negatieve berichtgeving omtrent mammografieën. Zij vertelde me dat de wachttijd een jaar was en daarom besloot ik een afspraak te maken in een privékliniek en ik kon binnen een paar dagen terecht.

De tussenliggende dagen kwamen er allerlei gedachten op, wat als ik slecht nieuws krijg? Wat ga ik dan doen? Ik was al aan het googelen zonder te weten wat de uitslag zou zijn.
Ik heb steeds hardop zelfvergeving uitgesproken en stopte mijn gedachtes zoveel mogelijk, want de geest is zoooo vindingrijk om allerlei problemen en oplossingen aan te bieden en voor je het weet zit je in een nieuw ‘bedacht’ scenario.

Tijdens het onderzoek werd er in de pijnlijke borst geen afwijkingen gevonden maar wel een cyste in de rechter borst. De radioloog adviseerde alsnog een mammografie te laten maken om zo meer gedetailleerd onderzoek te kunnen doen. Ik antwoordde nog waarom ik geen mammografie wilde, maar hij zij dat het echt noodzakelijk was.

Inmiddels heb ik contact gehad met een Destonian die veel research heeft gedaan naar niet-conventionele therapie en testen en ga ik haar advies opvolgen door een urinetest te laten verrichten. Ook ga ik binnenkort starten met het innemen van jodium ter preventie.

In het Desteni I Process onderzoeken we onze patronen zoals wij die van onze (voor) ouders en omgeving hebben gekopieerd en passen dan zelfvergeving en zelfcorrectie toe. Dit gebeurt om telkens onze gedachten, gevoelens en emoties te observeren, te vergeven, hetzij in ‘real time’ dus op het moment dat het wordt gezien, hetzij uitgeschreven in een blog.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te worden als mij gevraagd wordt of er kanker in mijn familie voorkomt, waarin ik zwelg in zelfmedelijden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een slachtofferrol te zijn door de anamnese van mijn familie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verbaasd te zijn over een heftige verdrietige reactie waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben emoties van verdriet, angst, zelfmedelijden en slachtofferschap te hebben onderdrukt die zich nu als een explosie tentoonspreiden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijden te hebben met mijzelf dat ik geboren ben in een familie waarvan ouders en broer op jonge leeftijd aan kanker zijn gestorven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben weerstand te hebben het woord kanker te schrijven en uit te spreken en een herinnering te hebben dat een van mijn oma’s het altijd fluisterend over K had en ik een idee kreeg dat het over een besmettelijke, ongeneeslijke ziekte was waarvoor je je zou moeten schamen en die niet uitgesproken mocht worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het woord kanker beladen te vinden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik het Engelse woord zie voor mijn sterrenbeeld kreeft: ‘cancer’ ik een associatie krijg met het woord kanker.

Ik realiseer me dat de familiaire belasting niet alleen genetisch is maar ook ontstaan is door het kopieren van patronen en gewoontes die opgeslagen zijn in het lichaam en dus vergeven en gecorrigeerd kunen worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me zorgen te maken en allerlei gedachten te hebben als het kanker is wat ga ik dan doen? Welk dieet moet ik dan volgen? Wat moet ik nu voor supplementen gaan gebruiken? Ga ik het overleven?

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben informatie te zoeken op het internet voordat er zekerheid is over de diagnose.

Als ik in angst, onzekerheid, zelfmedelijden of een slachtofferrol kom, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat al deze gedachten en emoties mij weerhouden oplossingen te vinden en mijn gezond verstand te gebruiken.
Als er een gedachte opkomt van stel je voor dat het echt kanker is dan stop ik en adem. Ik realiseer mij dat mijn geest mij tot in den treure scenario’s kan laten zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan iedere gedachte die opkomt met betrekking tot de cyste en een eventuele kwaadaardige vorm te stoppen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf steeds te stabiliseren door te ademen en open te staan voor suggesties en mijn lichaam te ondersteunen door jodium in te nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te stoppen met mijzelf een slachtoffer te voelen of medelijden te hebben met mijzelf maar mezelf richting te geven.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 08 Jun 2015, 21:41

dag 282 Een reactie uitlokken zonder gewaarzijn

Deze week zag ik dat ik de neiging heb op de knoppen van een ander te drukken wat een reactie tot gevolg heeft. Iemand zei dat hij naar de visboer was geweest om te kijken of er verse vis te koop was. Terwijl ik wist dat er alleen ‘s morgens vroeg verse vis te koop is, stelde ik de vraag hoe laat die persoon dan wel naar de visboer was geweest, met andere woorden: als je laat gaat weet je zeker dat er niets te koop is. En die persoon ontplofe bijna door mijn vraag. Op dat moment was ik me niet gewaar van mijzelf en stelde de vraag zomaar, om wat te zeggen, of om een gesprek te hebben.
Deze neiging heb ik vaak gezien bij mezelf, ik trigger iemands reacties en de consequentie is dat die persoon ontzettend kwaad wordt, omdat het lijkt dat ik de persoon bij voorbaat al veroordeel door een gedachte te hebben dat de persoon iets gedaan heeft dat een negatief resultaat heeft, door als voorbeeld van de visboer te concluderen dat hij te laat naar de visboer is gegaan. Ik wil me dus in de toekomst meer gewaar zijn van mijn vragen die een triggerpunt kunnen zijn voor anderen om boos te worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben op iemands knoppen te drukken en een reactie uit te lokken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat als ik een vraag stel en me niet gewaar ben van mijzelf de ander te compromitteren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een plezier te hebben de ander te compromitteren met lastige vragen en veronderstellingen om reacties uit te lokken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben anderen te triggeren en reacties uit te lokken om zo energie te genereren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verslaafd te zijn aan energie als emoties en gevoelens als een gewoonte die ik door de jaren heb beoefend en uitgevoerd om zo de aandacht te krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben aandacht te willen voor mezelf door anderen lastige of ondoordachte vragen te stellen die conflicten veroorzaken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik anderen wakker moet maken door lastige vragen te stellen of opmerkingen te maken terwijl ik mezelf niet gewaar ben als een en gelijk met mijn adem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik wakker ben en zie wat de ander over het hoofd ziet terwijl ik zelf in de geest vertoef, in gedachten en zo in een conflict terechtkom van meningen die tegenover elkaar staan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik anderen moet overtuigen van mijn ideeën en meningen, waarvan ik denk dat ze op de waarheid berusten en niet te zien/begrijpen/realiseren dat dit uiteindelijk eindigt in een meningsverschil dat door energie gevoed wordt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het beter weet dan de ander, meer kennis heb dan de ander, de ander wil overtuigen van mijn gelijk, de ander wel even te vertellen hoe het werkelijk zit en niet te zien dat ik alleen mijn ego aan het voeden ben en dus slechts geïnteresseerd ben in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik door mijn zelf-interesse de ander alleen maar in het harnas jaag in plaats van te communiceren als één en gelijk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben anderen als dom en onwetend te bestempelen en mezelf vergelijk met anderen, waarin ik concludeer meer te begrijpen over het leven en ik probeer te laten zien hoe het werkelijk zit terwijl ik alleen het levende voorbeeld hoef te zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren hoe ik het levende voorbeeld kan zijn als ik in gedachten, gevoelens en emoties ben, dus in de geest.

Als ik zie dat ik probeer anderen te overtuigen door te denken dat ik het beter weet, meer weet, of anders over dingen denk dan stop ik en adem. Ik realiseer dat zolang ik denk, de volgende stap is energie te genereren en een conflict te veroorzaken.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te ondersteunen door de adem, mezelf richting te geven en te kijken of ik dit punt nog meer kan uitdiepen door zelfvergeving en zelfcorrectie.

Als ik zie dat er een neiging is de ander te veroordelen voor hun denkwijze, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat iedere veroordeling leidt naar meer energie en conflict en dat ik de ander alleen kan assisteren door mij gewaar te zijn van mijzelf.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan alert te zijn op iedere veroordeling die zich afspeelt in mijn geest en zelf het levende voorbeeld te zijn in de aanwezigheid van mijzelf.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 08 Jun 2015, 21:42

dag 283 Extra kosten voor een bestelling

Omdat een flesje levertraan drie maal zoveel kost in Kroatie, bestel ik die via een Amerikaanse site. Ik heb dit al meerdere malen gedaan en bestel dan ook gelijk andere supplementen. Hierop kreeg ik bericht dat het ontvangen was door DHL en er werd mij om aanvullende informatie gevraagd, zoals een kopie van mijn paspoort.
Normaal gesproken worden de pakketjes altijd via het postbedrijf gestuurd en thuis afgeleverd. Ik heb de informatie gestuurd en dacht dat het hiermee was afgedaan.

Vanmorgen kreeg ik opnieuw bericht van DHL of ik even de kosten van DHL wilde betalen en de BTW. Dit kwam op een bedrag van ongeveer 30 euro. Ik kreeg het benauwd toen ik de mail las, het leek alsof ik bijna geen lucht meer kreeg en had een drukkend gevoel op mijn borst.
Mij werd ook nog om een kopie van de rekening gevraagd. Omdat ik in een staat van boosheid verkeerde had ik de informatie niet goed gelezen en in plaats van een betalingsbewijs te sturen van de extra kosten, stuurde ik een kopie van de originele betaling die ik gedaan had aan de leverancier, tot twee keer toe. In eerste instantie wilde ik boos opbellen en vertellen dat het belachelijk is dat op een rekening van 50 euro ook nog extra 30 euro betaald moet worden maar bij nader inzien heb ik het niet gedaan omdat ik zag dat de medewerker van DHL gewoon de regels opvolgt.
Deze hele gebeurtenis greep me zo aan omdat ik een paar weken tevoren een andere bestelling had geplaatst bij een Amerikaans bedrijf en daar vielen de portokosten ook behoorlijk tegen, maar ik had geen andere keus dus drukte op de knop om te bestellen met pijn in mijn hart. Dus nu kwam deze rekening dubbel hard aan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in ademnood met een drukkend gevoel op mijn borst de mail te lezen waarin mij wordt verzocht om 30 euro extra te betalen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het lezen van de mail te stoppen omdat ik mijn gevoel wil onderdrukken van benauwdheid en boosheid, waarin ik het antwoord dat ik dien te geven uitstel om vervolgens iets anders te gaan doen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken als ik iets anders ga doen het gevoel van benauwdheid wel verdwijnt en het lijkt alsof de emotie niet heeft plaatsgevonden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen beter weten een fysieke reactie op boosheid en angst om geld te moeten betalen, te onderdrukken door iets anders te gaan doen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn op de medewerkers van DHL en ze wil opbellen maar dit niet doe omdat ik weet dat ik toch het onderspit zal delven omdat deze mensen gewoon regels opvolgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben zo boos te zijn dat er extra kosten op de bestelling komen dat ik de mail verkeerd interpreteer en tot twee keer toe verkeerde informatie stuur.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn op mezelf omdat ik al eerder een bestelling heb geplaatst met hoge portokosten en dit beschouw als de druppel die de emmer doet overlopen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat t ik zelfverantwoordelijkheidkan nemen door gewoon de rekenening te betalen en te beseffen dat de zaken zo kunnen gaan,

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn dat ik denk dat ik goedkoop uit ben door een bestelling in het buitenland te plaatsen en nu toch voor hoge kosten moet opdraaien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gefrustreerd te zijn bij een eerdere bestelling die al duur uitviel en deze emotie mee te nemen naar de huidige.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn op het systeem omdat ik extra moet betalen om mijn fysieke lichaamte ondersteunen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf een aanstelster te vinden omdat ik 30 euro extra moet betalen.

Als ik een mail krijg met het verzoek extra belasting en/of portokosten te betalen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik niets anders kan doen dan de regels op te volgen zoals ze zijn vastgesteld. Ik ga met mezelf de verbintenis aan een volgende keer goed te kijken wat de totale kosten zouden kunnen zijn en mijn bestelling aan te passen.

Als ik een verzoek krijg tot extra betaling van het een of ander dan ik niet kon voorzien, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat er altijd onvoorziene kosten kunnen zijn en dat dit consequenties zijn van het systeem waarin we leven. Ik ga met mijzelf te verbintenis aan bij onvoorziene uitgaven mijzelf de support te geven door mijn adem en mijzelf zo richting te geven.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 24 Sep 2015, 13:07

dag 284 Herinnering aan minderwaardigheid

Deze week dook er een herinnering op van een persoon waarmee ik ooit heb samengewerkt. Ik besloot even te kijken op facebook of ik haar nog herkende en ja hoor, dat was de ex-collega zoals ik mij haar herinnerde. De gedachte kwam op, ja zo was zij, vrolijk uiterlijk, in goede doen, echt iemand die van een goede familie komt. Dit was hoe ik haar toen ook kwalificeerde, iemand met een goede opleiding en van goede komaf, in tegenstelling tot hoe ik mijzelf zag, weinig opleiding en niet van ‘goede’ komaf.

Ongeveer 40 jaar geleden besloot ik voor een uitzendhureau te gaan werken omdat ik dacht dat dit me meer vrijheid zou geven met het oog op langere vakanties, vrij nemen wanneer je maar wilt. Toen ik me kwam aanmelden bij het uitzendbureau werd mij gevraagd of ik zin had als intercedente te werken en dat leek me wel wat, dus begon ik in eerste instantie de gaten op te vullen bij ziekte en vakanties van de vier verschillende units van het uitzendbureau.

Voor mij was dit een kennismaking met een ander milieu, een milieu waar de meeste medewerkers beter geschoold waren dan ik en vaak ook een hogere sociale status bezaten. Ik had hier tot nu toe nog niet eerder iets van gemerkt. Ik kan me herinneren dat we een keer een etentje hadden met alle medewerkers en partners waar wij (mijn partner en ik) ook uitgenodigd waren en waar ik me niet op mijn gemak voelde, ik voelde me er niet thuis, ik paste niet in dit milieu van mensen die gestudeerd hadden. Ik schaamde me ook voor het feit dat ik met een buitenlandse man samen was, iets wat toentertijd nog vrij ongewoon was in Nederland terwijl alle anderen van Nederlandse komaf waren.

Ik herinner me dat er discussies werden gevoerd over wel of niet fluor toestaan in het drinkwater en merkte dat sommige collega’s veel kritischer met dit onderwerp bezig waren dan ikzelf. Toen mijn mening een keer werd gevraagd antwoordde ik dat ik voor was, want het was toch tegen tandbederf? Wat ik nu duidelijk zie is dat mijn vocabulaire niet toereikend was om een diepzinnig(er) gesprek te voeren en dat ik me hierdoor afscheidde van mijn collega’s.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik minder ben door mijn afkomst in vergelijk met mijn collega’s.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaad te hebben mij te vergelijken met mijn collega’s en mij vervolgens minder te voelen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen dat ik een lagere sociale status bezit dan mijn collega’s.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat het verschil in taal/vocabulaire het grootste struikelblok voor mij is waardoor ik mij minderwaardig voel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me af te scheiden van mensen uit een ander milieu.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben lange tijd te denken dat afkomst te maken heeft met vorige incarnaties en dat ik nog lessen te leren heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat de enige les die ik hoef te leren is één en gelijk te staan met alles.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen op een etentje met een buitenlandse partner te komen waar alleen maar Nederlanders aanwezig zijn, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben dat ik me verschuil achter dit idee omdat ik zelf onzeker en angstig ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben onzeker en angstig te zijn in gezelschap van mensen die uit een ‘beter’ milieu komen dan ikzelf, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben die angst en onzekerheid de rest van mijn leven te hebben meegedragen omdat ik geen idee had hoe ik mezelf hiervan kon vrijmaken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben op te kijken naar mensen uit een ‘beter’ milieu en niet te zien dat het verschil in milieus refereert aan de ongelijkheid in de wereld die ontstaan is door geld.

Als ik zie dat ik ik me onzeker/angstig voel in een ander milieu dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik zelf de afscheiding creeër door mijzelf minderwaardig te voelen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan oplettend te zijn welke emoties er spelen in het verkeren in een ander milieu en één en gelijk te staan en zonodig zelfvergeving en zelf correctie toe te passen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 24 Sep 2015, 13:11

dag 285 Reactie op mode

Deze week was ik getuige van een gesprek tussen twee mensen over mode. Ze bespraken de laatste mode, de winkels waar de mooiste en goedkoopste kleidingstukken te vinden waren en wat ze zoal de laatste tijd gekocht hadden. Ik luisterde tenenkrommend naar het gesprek zonder me in het gesprek te mengen want ik merkte dat er ergernis en boosheid in mij aanwezig waren. Tijdens het gesprek dacht ik aan een rapport wat ik voorbij heb zien komen over China, hoe stukken land vergiftigd waren door het dumpen van giftige afvalstoffen waardoor de mensen ziek worden en hun bouwland onvruchtbaar wordt. Dit allemaal om ons te voorzien van goedkope kleding en om de laatste mode te volgen zoals deze door de warenhuizen wordt gedicteerd.
De kleding die gemaakt wordt in lage lonen landen waar kinderen en volwassenen lange dagen werken om te overleven en niet te vergeten dierenmishandeling waar konijnen, schapen in erbarmelijke omstadigheden leven om ons te voorzien van wol, waar vossen in kleine hokjes wachten tot wij bontkragen van ze gemaakt hebben.
Iemand vertelde trots dat ze twee angoratruien had gekocht voor een zacht prijsje, onwetend welk erbarmelijk leven die konijntjes leiden waarbij zonder verdoving de haartjes uit het lijfje worden getrokken.
Maar wat me vooral ergerde was de vanzelfsprekendheid die er er was om steeds maar nieuwe kledingstukken te kopen, ieder seizoen weer de mode te volgen en zich volgens de laatste trends te kleden.
In deze blog onderzoek ik waar mijn reacties vandaan komen en wat er bij aanwezig is om mode te volgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boosheid, ergernis en irritatie te hebben als ik een gesprek hoor van een paar mensen waarbij gesproken wordt over mode en wat ze zoal gekocht hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurgesteld te zijn dat niet iedereen weet wat er vooraf gaat aan kleding en schoenen voordat deze in de warenhuizen verschijnen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben tenenkrommend een gesprek te volgen dat over mode gaat en bepaalde merken, waaraan ik niet kan deelnemen omdat ik in een emotie van boosheid, irritatie en teleurstelling verkeer.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn dat iemand vertelt hoe ze twee goedkope truitjes heeft weten te bemachtigen waarin ik de konijntjes voor me zie die zonder verdoving geplukt worden om hier angorawol van te maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mensen die lange tijd over mode kunnen praten oppervlakking en dom te vinden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te weten/begrijpen/realiseren wat je zou kunnen doen tegen de onwetendheid van mensen wat het fabriceren van kleding / volgen van mode.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mensen veranderen als ik ze vertel hoe hun kleding wordt gemaakt, hoe dieren mishandeld worden en dat het volgen van een modebeeld onzinnig is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij af te scheiden van de personen die een gesprek voeren over mode waarvan ik getuige ben door in een reactie te gaan van boosheid en irritatie.

Ik realiseer me dat er eerst iets moet veranderen in het denken van mensen voordat ze zich kunnen realiseren waar ze mee bezig zijn en ze de mode op de voet willen volgen in plaats van duurzame kleding te kopen waar een eerlijke prijs voor betaald wordt.

Ik realiseer me dat onzekerheid over ons uiterlijk een van de redenen is om de mode strikt te volgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij soms bij gelegenheid zekerder te voelen in modieuze kleding dan in gemakkelijke kleding.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben kleding te kopen van onduidelijke oorsprong waarvan ik niet weet onder welke omstandigheden deze geproduceerd wordt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben onzeker te zijn over mijn uiterlijk waarin ik denk dat de juiste kleding bepaalde lichaamsdelen kan camoufleren of kan benadrukken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gebrainwashed te zijn door de modebeelden die via media en reclame binnenkomen, waarin ik een neiging heb een bepaald modebeeld te volgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik doe alsof ik mode onbelangrijk vind maar dat mooie materialen mij bekoren zoals wol, zijde, linnen zonder mij af te vragen of hiervoor de aarde en de wezens misbruikt zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een polariteit te bestaan van afkeur en voorkeur wat mode betreft en waarin ik probeer me af te zetten tegen bepaalde modebeelden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me af te zetten tegen een modebeeld waarin het me een idee geeft niet mee te doen in de gekte van het volgen van mode, maar waarin ik de geest voed met negatieve gedachten en gevoelens.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een postief gevoel te krijgen als ik gecomplimenteerd word met mijn kleding.

Als ik getuige ben van een gesprek over mode en er komt een veroordeling op dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik zelf mijn voor-en afkeuren kan onderzoeken en corrigeren.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te stabiliseren wat kleding betreft en anderen in hun waarde te laten en mezelf richting te geven door

Als er gedachten/emoties zijn wat betreft het misbruik van de aarde, mens en dier om kleding te produceren dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat iedere reactie de situatie voedt en ik alleen van betekenis kan zijn als ik stabiel ben zodat er oplossingen bedacht kunen worden.

Als ik zie dat ik een postief/negatief gevoel krijg bij het dragen van bepaalde kleding, dan stop ik adem. Ik realiseer me dat ik deze gedachten/gevoelens nog kan vergeven en corrigeren. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan iedere gedachte/gevoel wat mode/kleding betreft te onderzoeken.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 24 Sep 2015, 13:13

dag 286 Het is toch nooit goed

not good enoughVandaag was ik bezig met het aanvullen van de DIP les waar ik mee bezig ben. Ik ben nu bezig met een mind construct en ik zie dat er een grote weerstand is om hier aan te werken. Ik heb het werken aan mijn les al een poosje uitgesteld maar vandaag moest ik er toch echt aan geloven, want de week is bijna om en ik word geacht iedere week een stukje te schrijven en er zijn geen excuses, ik heb er gelegenheid voor.
Ik sprak hardop wat zelfvergevingen en kwam erachter dat een van de redenen is waar de weerstand vandaan komt is het idee: het is toch nooit goed.
Mijn huiswerk wordt altijd door de buddy nagekeken en eens in de week bespreken we punten die mij nog niet duidelijk zijn. Maar …….. er is iedere keer een reactie mijnerzijds als ik de correcties nalees en er komen dan gedachten op van ‘het is toch nooit goed’ die ik dan wegwuif met gedachten van, maar ik ben hier toch om te leren? Je kunt niets leren zonder fouten te maken. Ik moet niet zo zeuren, eens ga ik het allemaal begrijpen.
In die laatste gedachten onderdruk ik eigenlijk de emotie die opkomt van verdriet, verdriet omdat ik het idee heb het is nooit goed, oftewel ik ben niet goed genoeg. Nou wordt het wordt ‘goed’ bij Desteni niet gebruikt omdat dit een deel is van de polariteit die in de geest bestaat met als tegenpool fout, niet goed.
Ik heb vooral moeite met bepaalde correcties omdat ik zie dat ik bepaalde zaken niet duidelijk, in precieze woorden beschrijf die dan worden gecorrigeerd in duidelijke taal.
Dus voor dat ik verder ga lijkt het me zinvol om hier zelfvergevingen voor te schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de lessen die ik maak nooit goed zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de lessen niet kan maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig en teleurgesteld te zijn als ik de correcties zien die mijn buddy heeft aangebracht.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn emotie van verdriet en teleurstelling te onderdrukken door hier positieve gedachten voor in de plaats te stellen als: ‘ik ben hier toch om te leren?’ ‘het is normaal om fouten te maken’, ‘aldoende leert men’ en ‘uiteindelijk zal het wel lukken’, in plaats van direct zelfvergezing toe te passen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geblokkeerd te raken bij het maken van mijn les door alle positieve en negatieve gedachten die oprijzen als ik bezig ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ‘ik’ niet goed genoeg ben omdat iemand de tekst van mijn lessen verandert.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me persoonlijk gekwetst te voelen als mijn lessen worden veranderd/gecorrigeerd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik nooit iets goed doe.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de lessen te moeilijk voor me zijn en dat ik misschien beter kan stoppen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te worden als ik de woorden uitspreek ‘ ik kan beter stoppen’.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik een patroon heb van stoppen als ik denk dat iets niet lukt, zoals ik dit in mijn schooltijd heb gedaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf geen doorzetter te vinden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het allemaal te moeilijk en te gecompliceerd is voor mij, waarin ik me realiseer dat ik slechts mijn herinneringen hoef te schrijven die in mijn mind opgeslagen liggen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben eerst heel enthousiast de nieuwe lessen van het mind construct te omhelzen, waarna ik later in de tegenpool van weerstand en opgeven terecht kom.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben intens verdrietig te zijn omdat het niet lijkt te lukken om het mind construct te schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet te zijn omdat het niet lukt om mijn mind construct te schrijven omdat ik dan denk dat het al bijvoorbaat mislukt is en een herkansing niet mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik faal als ik de les niet begrijp en dat ik alles in een keer moet weten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn fouten te maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor dom te worden uitgemaakt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik iemands kostbare tijd aan het verdoen ben waarin ik denk dat ik stuntelig de lessen maak waarbij de persoon veel tijd nodig heeft om mij te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de opmerkingen/correcties met een boze intonatie op te lezen die ik zelf ervaar als boos en ongeduldig, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben de ander als geirriteerd/boos te beschouwen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben erg ongeduldig met mijzelf te zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben al deze eigenschappen van niet goed genoeg, dom, te tijdrovend voor de ander, op anderen te projecteren omdat ze in mij aanwezig zijn.

Er is een herinnering dat ik als kind gecorrigeerd werd door mijn vader waarin hij boos werd als iets niet goed ging, niet naar zin was, zoals bijvoorbeeld de manier waarop je uien snijdt. Hij deed dit dan door zijn vingers naar beneden te houden de ui zodat je niet in je vingers kon snijden. Ik heb die methode nooit geleerd of overgenomen van hem, hoewel hij dit ontelbare malen heeft voorgedaan. Er is dus een weerstand opgetreden om zijn voorbeeld op te volgen omdat hij dit in een boze emotie naar mij toe uitlegde.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben herinneringen te hebben als kind dat als ik een methode niet goed kende en gecorrigeerd werd, dit met boosheid en irritatie gepaard ging waarin ik een weerstand opbouwde om een voorbeeld op te volgen.
Dit zal ik in een volgend blog verder beschrijven.

Als ik zie dat ik weerstand voel om mijn lessen te maken omdat ik denk dat het niet gaat lukken of te moeilijk is dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat al mijn herinneringen in mij aanwezig zijn en dat ik met geduld en compassie deze weer tevoorschijn kan halen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te pushen om de les af te maken en nog te kijken welke weerstand er op komt en deze te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn herinneringen zo diep zijn weggezonken dat ik er niet meer bij kan en dat mijn geest een warboel is van gedachten, emoties en gevoelens.

Ik realiseer me dat de geest in principe bij de meeste mensen op een manier geconstrueerd is waarin de mogelijkheid bestaat die punten te openen, die vergeven en gecorrigeerd kunnen worden.

Als ik zie dat ik een weerstand / teleurstelling / verdriet voel om de correcties / aanpassingen te zien, te lezen of aan te passen dat stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik zelf een negatief oordeel vel over de correcties en aanpassingen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mezelf steeds te stabiliseren door zelfvergeving toe te passen en diep te ademen alvorens ik verder ga met de les.

Als ik zie dat ik denk niet goed genoeg te zijn om de lessen te maken dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het punt van ‘niet goed genoeg’ zijn zich in allerlei facetten aan mij laat zien en dat ik dit nog verder moet uitdiepen en zelfvergevingen hiervoor kan schrijven.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te onderzoeken wanneer het idee van ‘niet goed genoeg’ zich openbaart zodat ik dit punt opnieuw kan openen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 24 Sep 2015, 13:19

dag 287 Het is toch nooit goed (2)

Wat ik me ineens realiseerde vanochtend dat als ik het idee heb dat ik niet goed genoeg ben dit komt alsof het voor mij lijkt dat de hele wereld tegen mij is. Alsof er geen reden tot bestaan is voor mij in de wereld.
Ik was met mijn buddy in gesprek over mijn mind construct en er werden allerlei zeer bruikbare suggesties gedaan. Ik merkte daarbij dat er veel moeite werd gedaan om mij uit te leggen hoe ik weer verder kan gaan. Toen ik de teksten las kwam er een overweldigend gevoel van verdriet over mij. Ik kan het nog steeds niet plaatsen. Gedachten kwamen op dat iemand werkelijk alles gaf van zichzelf om mij aan te sturen. Dat is iets waar het waarschijnlijk bij me ontbreekt, mijzelf alles geven wat binnen mijn macht ligt. Een 100% acceptatie geven aan mijzelf die ik al lange tijd heb ontbeerd door steeds maar mijn aandacht te geven aan mensen, zaken die buiten mijzelf liggen en niet te vergeten dat ik continu in mijn mind heb geleefd in plaats van in mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de hele wereld tegen me is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geen bestaansrecht heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn als ik zie dat iemand me support geef, waarin ik plots besef dat degene die me support geeft, herkent waar ik vastloop.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken als ik vastloop dat ik geen hulp van buitenaf kan verwachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat niemand in deze wereld me zou kunnen helpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik er altijd alleen voor sta.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben door het idee er alleen voor te staan me af te scheiden van anderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn hulp te vragen, waarin ik denk dat ik het alleen moet zien op te lossen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat de ander bij een hulpvraag bereid is me te helpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben liever hulp te bieden dan hulp te vragen, waarin ik een superieure houding aanneem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik minderwaardig ben als ik om hulp vraag.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik dom ben als ik om hulp vraag.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ieder mens een bijdrage kan leveren in de wereld binnen zijn eigen mogelijkheden, vaardigheden en kunnen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben moeite te hebben de juiste vragen te kunnen stellen, waarop het onduidelijk is voor de ander waar de schoen wringt.

Ik realiseer me dat ik vaak hulp gevraagd heb en dat dit beantwoord werd met opties die voortkwamen uit een geestbewustzijnssysteem en niet vanuit gezond verstand.

Als ik zie dat er een angst is hulp te vragen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in ieder geval een poging kan doen een vraag te stellen en de ander de gelegenheid kan geven mij verder te helpen. Ik realiseer me dat er soms meerdere pogingen nodig zijn.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als ik vastloop te ademen en mijn vragen zo goed mogelijk te formuleren en de blokkade te vergeven en te corrigeren.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 24 Sep 2015, 13:20

dag 288 Ik schrok mijn eten naar binnen en eet mijn bordje leeg

Vanmorgen had ik voor mezelf een ontbijt gemaakt van aangefruite courgettes (die nu weelderig groeien in de tuin), tomaten en eieren. Halverwege ik mijn bord leeg had, zag ik mijzelf het eten naar binnen schrokken, de courgettes die ik even gebakken had en nog voor de helft rauw waren werden na twee keer kauwen doorgeslikt en ik merkte een onbehaaglijk gevoel in mijn maag opkomen. Toen pas zag ik waar ik mee bezig was, ik slikte grote stukken groente door zonder de tijd te nemen het te kauwen voor het door te slikken. Ik weet vanmezelf dat ik erg snel eet, dit valt me al lange tijd op, zeker als ik met meerdere mensen aan tafel ben en ik meestal de eerste ben die zijn bord leeg heeft. Vaak probeer ik me in gezelschap aan te passen maar nu ik alleen aan het eten was, zag ik dat ik niet de moeite nam mijn voedsel voldoende te kauwen en mij haastte mijn bord leeg te eten. Dit patroon heb ik van mijn vader gekopieerd die ook zijn eten naar binnen schrokte. Een ander aspect dat hieraan gerelateerd kan worden is dat ik thuis altijd mijn bord moest leeg eten, mijn vader zei dat we zelf het eten moesten opscheppen maar wel alles moesten opeten. Ik doe dit nog steeds trouw, zonder aan te voelen of ik wel of niet genoeg heb gegeten, eten weggooien is immers zonde, is mij geleerd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben snel te eten, zoals ik dit heb gekopieerd heb van de eetgewoonte van mijn vader.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn eten zonder voldoende te kauwen naar binnen te slikken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam te belasten met slecht gekauwd voedsel dat ik zo snel mogelijk naar binnen werk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben zonder gewaarzijn van mijzelf/ mijn lichaam te eten, omdat ik mijn geest ronddool zonder werkelijk te proeven en te kauwen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik zonder meer mijn eetgewoonte kan veranderen / aanpassen, wat vaak wel lukt in het gezelschap van anderen, zonder te zien/begrijpen/realiseren welk patroon/emoties/gedachte eraan ten grondslag ligt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn geest de gewoonte te hebben aangeleerd om langzaam te eten in gezelschap van anderen, omdat ik me dan aangepast voel in hun gezelschap en niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik zo een nieuwe gewoonte aan de oude heb toegevoegd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een eetgewoonte te hebben om mijn bord leeg te eten, zoals dit door mijn vader als kind werd geëist en deze gewoonte de rest van mijn leven te hebben voortgezet.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te irriteren aan mensen die eten op hun bord laten staan, omdat ik het zonde vind om eten weg te gooien waarin ik niet zie/realiseer/begrijp dat zij naar hun lichaam luisteren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het zonde te vinden om eten te laten staan om het vervolgens weg te gooien waardoor ik mijn lichaam belast door overmatig eten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te luisteren naar mijn lichaam en dus niet zie/voel als het voldoende gevoed is, maar dooreet tot mijn bord leeg is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn niet genoeg te eten te hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn niet genoeg eten te hebben als ik gasten in huis heb, als een patroon dat ik van huis uit heb meegenomen.

Ik herinner mijzelf dat mijn vader vaak zei: als er honger komt dan hebben wij meer reserve dan iemand die mager is en kunnen we nog enige tijd teren op ons vet.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn honger te leiden en niet genoeg reserves in mijn lichaam te hebben.

Als ik zie dat ik begin te haasten/schrokken met eten dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het mijn lichaam ondersteunt om goed te kauwen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn voedsel goed te kauwen en langzamer te eten.

Als ik zie dat er een neiging is mijn bord leeg te eten, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit ook mijn lichaam niet ondersteunt en dat ik kan luisteren naar mijn lichaam en kan stoppen wanneer het genoeg is. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn bord niet vol te scheppen, maar kleine porties op te scheppen en te voelen of mijn lichaam voldoende voedsel heeft gekregen.

Als ik zie dat ik het zonde vind dat er eten overblijft op iemands bord, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat genoeg genoeg is en dat het belangrijk is mijn lichaam/andermans lichaam niet te overbelasten met teveel voedsel.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan het niet meer als ‘zonde’ te beschouwen als er eten overblijft en te kijken of resten nog gebruikt kunnen worden of weggegooid moeten worden.

Als ik zie dat ik bang ben niet genoeg eten te hebben voor mijn gasten, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit idee een angstgedachte is die ik van huis heb gekopieerd. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn gezond verstand te gebruiken en porties te bereiden die voldoende zijn voor een ieder.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 24 Sep 2015, 13:20

dag 289 Een kind uit angst boos toespreken

Deze week was ik getuige van een tafereel van een vrouw en een kind op het strand. Het was een bloedhete dag, misschien zo’n 40° C en de vrouw had het meisje die in de zee aan het spelen was al vele malen gezegd dat ze haar haar nat moest houden. Ze zei dit uit angst dat het kind een zonnesteek zou oplopen.
Het kind luisterde niet en de vrouw liep boos op het kind toe en pakte haar bij haar arm en dreigde direkt naar huis te gaan en schold haar de huid vol. Het kind raakte overstuur en probeerde in haar verdriet de vrouw te omhelzen die haar negeerde, want ze was totaal bezeten door haar boosheid. Ik keek hiernaar en een wanhopig gevoel maakte zich van mij meester en ik wendde mijn hoofd af. Ik wilde wat zeggen maar deed niets, ten eerste was ik ook emotioneel geraakt en veroordeelde de vrouw en hierin wist ik dat alles wat ik op dat moment zou zeggen de situatie alleen maar erger zou maken.
Ik begreep de angst van de vrouw die haar totaal in bezetenheid had gebracht want ik herkende de situatie. Soms ben je zo door je angst overmeesterd dat je dit in boosheid uit naar een kind terwijl als je rustig het kind toespreekt en uitlegt waarom ze in dit geval haar haar nat moet houden omdat het te heet is, het kind het zal begrijpen en het advies zal opvolgen.

Omdat ik zelf in een reactie van boosheid / veroordeling kwam pas ik de volgende zelfvergevingen toe.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden op de handelswijze van een persoon die een kind hardhandig toespreekt omdat ze bang is dat het kind iets overkomt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de vrouw te veroordelen die boos werd op het meisje, waarin ik niet zag dat dit in mij ook aanwezig is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niets te kunnen zeggen omdat ikzelf in een emotie van boosheid/veroordeling ben als ik naar het tafereel lijk, waarin ik weet dat iedere emotionele reactie een negatief effect zal hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn hoofd af te wenden van de situatie in plaats van te zien wat er plaatsvind en mezelf te ondersteunen door mijn adem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben zelf vaak door mijn angst en schrik in boosheid te reageren als een kind gevaarlijke capriolen uithaalt wat tot ernstige consequenties kan leiden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me door mijn angst totaal te verliezen in boosheid naar een kind in plaats van te ademen, hier aanwezig te zijn en met gezond verstand het kind de consequenties te tonen die het gevolg kunnen zijn van hun daden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren waarom een kind niet luistert maar in een reactie te komen van boosheid in plaats in mezelf te kijken waarom er niet geluisterd wordt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een reactie van boosheid en irritiatie te hebben als een kind niet luistert naar wat het beste voor het kind is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat een autoritaire houding tot verwijdering en onbegrip leidt van de ouder en het kind.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een geval van gevaar bezeten te raken van angst waarin ik een toekomstprojectie maak van wat er zou kunnen misgaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben toekomstprojecties te creeëren door in mijn geest de consequenties van het gevaar vorm te geven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben zo bezeten te worden van mijn angst en boosheid dat ik me afscheid van het kind in plaats van te zien wat er nodig is voor het kind zoals troost en begrip.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben door mijn boosheid het kind verdriet en angst aan te jagen.

Als ik zie dat een situatie gevaarlijk kan zijn voor een kind dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in een moment in een toekomstprojectie kan komen en niet meer zie wat hier nu van belang is. Ik realiseer me dat een kind uitleg behoeft vanuit een stabiele situatie om te begrijpen wat eventuele consequenties kunnen zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij gevaar mijzelf te ondersteunen door mijn adem en uit te leggen wat de gevaren kunnen zijn zodat het kind kan begrijpen wat het beste is voor het leven.

Als ik zie dat een ouder bezeten raakt van boosheid op een kind dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik een dialoog kan aangaan als ikzelf stabiel ben.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te oefenen in het ademen op zulke momenten en de ouder uit te leggen dat een boze benadering slechts leidt tot angst en verdriet, wat weer onbegrip voor de situatie tot gevolg heeft.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 24 Sep 2015, 13:21

dag 290 Kleinerend gedrag in een tv-serie

Een paar jaar geleden heb ik een paar afleveringen gezien van een tv-serie die ik kende uit Nederland (boer zoekt vrouw). Niet dat ik een grote fan van da programma ben maar ik was benieuwd hoe de Kroatische versie hiervan was, zoals de entourage en de cultuur die hier meespeelt. Het was ook interessant om te zien hoe diverse boeren hier leven en welke soort vrouwen aan dit programma meededen. Wat me vooral opviel en waarop ik een energetische reactie op kreeg was de manier waarop de presentatrice de deelnemers bejegende, dat was naar mijn mening uiterst kleinerend en beledigend naar sommige boeren. Ik heb dit gedrag wel vaker gezien op tv, maar dit sloeg voor mij alles.
Nu zag ik een nieuw voorstukje van de betreffende serie en ik reageer hier heftig op van: O laat me aub niet weer naar die bitch kijken, zet uit dat kreng. In deze blog wil ik graag kijken naar mijn reacties ten opzichte van kleineren en waarom mijn rectie zo heftig was.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken bij het zien van de presentatrice wat een bitch, ik kan hier niet naar kijken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben afschuw te voelen om naar de presentatice te kijken waarbij ik van mening ben dat zij de deelnemers kleineert.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de presentatrice de deelnemers als belachelijk en achterlijk bejegend waarin in mezelf identificeer met gekleineerd worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een hekel te hebben aan de presentatrice om haar kleinerende gedrag.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn als iemand op tv laat vookomen dat ze meer is dan de ander, door haar uiterlijk en haar superieure houding omdat ze presentatrice is en de touwtjes in handen heeft.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden als ik zie dat er een soort kastenstelsel wordt gehanteerd waarin het beroep van boer bijvoorbeeld als minderwaardiger wordt gezien dan een tv-presentratrice.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden van kleinerend gedrag van mensen om zich op die manier beter/meer te voelen.

Ik realiseer me dat dit gedrag in mij aanwezig is en ik herinner me talloze malen dat ik kleinerend was naar anderen, om zogenaamd grappig te zijn maar wat resulteerde in de ander omlaag halen om mijzelf meer/beter te voelen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben andere mensen te kleineren, onder het mom van een grapje maar om de aandacht op mijzelf te vestigen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de aandacht op mijzelf te vestigen door anderen te kleineren waarin ik mezelf meer/beter wil voelen dan de ander.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet als één en gelijk met de ander te staan maar dat ik meer wil zijn dan de ander.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik anderen kleineer omdat ik denk grappig te zijn waarin ik niet zie dat ik de aandacht op mijzelf wil vestigen en hieruit een positief gevoel krijg en het idee dat ik belangrijker / groter ben dan de ander.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in een polariteit van minderwaardigheid / meerderwaardigheid.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben plezier te hebben anderen te kleineren belachelijk te maken om zo een beter gevoel over mezelf te krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het patroon van kleinerend gedrag naar anderen gekopieerd te hebben van mijn vader, waarbij ik zag dat dit als grappig werd beschouwd door omstanders.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren als anderen mij belachelijk willen maken / kleineren dat ik in de verdediging ga omdat ik me minderwaardig voel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet op te staan als één en gelijk met de ander als ik toeschouwer ben van kleinerend gedrag van mensen om mij heen naar hun medemens zolang dit nog steeds in mij bestaat.

Als ik zie dat er in mij of anderen sprake is van kleinerend gedrag dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat anderen kleineren of grapjes maken over anderen mij een positief gevoel geeft over mijzelf waarin ik mijn negatieve emoties van minderwaardigheid tracht te verbergen. Ik realiseer me dat als ik zelf hiervan vrij ben ik dit met anderen om mij heen kan bespreken zodat anderen zich ook gewaar kunnen worden van dit gedrag.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te stoppen met iedere vorm van kleineren, anderen belachelijk maken of grapjes maken over anderen en één en gelijk te staan met de ander.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 24 Sep 2015, 13:22

dag 291 Waarom schrijf ik zelfvergevingen?

Vandaag werd mij door iemand de vraag gesteld waarom ik zelfvergevingen schrijf. Ik besloot om hierover een blog te schrijven zodat ieder die zich dit afvraagt kan lezen waarom ik dit doe.
Mijn hele leven zoek ik naar de waarheid en een weg om van mijn negatieve emoties af te komen. Ik heb me in het verleden aangesloten mij spirituele groepen om een manier te vinden hiervan af te komen. Ook dacht ik dat positief denken een uitkomst zou bieden. Niets bleek minder waar te zijn, de negatieve emoties en gedachtes bleven, ondanks allerlei manieren zoals meditatie en aandacht naar buiten richten, ik leerde zelfs Sanskrit verzen. Ook bezocht ik een helderziende die mij een manier leerde om door een soort ‘touch for health’ mijn emoties te bedwingen. Lang heb ik geloofd dat er iets veranderde, dat als ik maar doorzette en goed mijn best deed het uiteindelijk wel zou lukken.
Op een gegeven moment ben ik overal mee gestopt maar bleef wel zoeken op het internet naar de ‘waarheid’ van ons bestaan.

Totdat………. ik een youtube filmpje tegenkwam van Sunette die vertelde hoe de vork in de steel zat. Het was zogezegd ‘mind blowing’ wat ik allemaal hoorde. Wie onze scheppers zijn, wat de bedoeling was voor ‘ons mensheid’ en hoe we geprogrammeerd zijn om nooit en te nimmer achter de waarheid te komen, zodat we altijd in gevangenschap zouden voortleven in deze wereld, incarnatie na incarnatie.
Eén man is het gelukt om achter de waarheid te komen: Bernard Poolman. Hij is door een proces van zelfvergeving gegaan (zonder van tevoren te weten waartoe dit zou leiden) en hij kwam achter de waarheid van ons bestaan. Sindsdien en dat is 2005 is er een portaal geopend waardoor alle informatie binnenkomt waarom gevraagd wordt. Er zijn honderden interviews met wezens te beluisteren op Eqafe.com, zoals interviews met engelen, demonen, de dierenwereld, Atlantiers, wezens die vertellen over hun laatste leven op aarde etc. Op youtube kun je ook (gratis) interviews zien van bekende wezens die op aarde hebben geleefd. (bijvoorbeeld John Lennon, George Harrison,

Goed, nu even terug naar de vraag die mij gesteld is. Ik zag dus een manier om van mijn negatieve emoties af te komen en gaf het een kans door een grats cursus DIP lite te volgen. Inmiddels was ik ook blogs gaan lezen van anderen die al veel langer het proces volgen en ik zag dat hele proces bedoeld is om eenheid op deze wereld te krijgen, ons te ontdoen van de negatieve energie maar ook van de positieve energie om uiteindelijk een hemel op aarde te creëren waar geen honger is, waar iedereen een menswaardig bestaan heeft, waar in gelijkheid met dieren wordt omgegaan, waar alle kinderen een educatie krijgen om het leven op aarde te eren, kortom een wereld waar het niet om geld draait. En het allerbelangrijkste om uiteindelijk werkelijk Leven te worden in plaats van een geestbewustzijnssysteem dat handelt vanuit zijn programmering. Je programmering is dat wat je van je ouders hebt gekopieerd, van je omgeving, wat je op school hebt geleerd en hoe je gelooft in je meningen en overtuigingen zoals je het je hele leven al hebt gedaan (en misschien ook je vorige levens).
Want laten we eerlijk zijn, hoe zit de wereld er nu uit: kindermisbruik, dierenmisbruik, hongersnood, armoede, huisuitzettingen, oorlog, vergiftiging van ons voedsel, manipulatie door de media die in handen is van de allerrijksten ter wereld.
Dus ik zou zeggen wil je uit je positieve bubble komen en een bijdrage leveren aan een wereld waar ieder wezen gelijk is, bezoek dan eens één van de onderstaande websites.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 24 Sep 2015, 13:23

dag 292 Waarom schrijf ik zelfvergevingen? (2)

Ik realiseerde me vandaag dat mijn vorige blog ‘waarom schrijf ik zelfvergevingen’ toch nog wat aanvulling behoeft.

Zelfvergevingen schrijf ik als ik een postieve of negatieve reactie heb gehad. Dit gaat meestal vooraf door een gedachte, soms ben je je daar bewust van en soms niet.
Een positief energetische reactie is een gevoel van trots, opwinding, liefde, geluk, verlangen, etc, een negatieve energetische reactie is irritatie, woede, angst, teleurstelling, verdriet, haat enz.
Je kunt je afvragen: maar daar is toch helemaal niets mis mee? Dat is toch menselijk? Dat is toch juist wat ons als mens definieert? Ja dat klopt, maar er is wel veel mis mee, buiten dat deze energieën gegenereerd worden uit ons fysieke lichaam (dat is het verouderingsproces) scheiden we ons af van onze medemens en de dierenwereld, want in wezen zijn wij allemaal gelijk.
En kunnen wij er vrijwillig mee stoppen als we dat zouden willen? Dat is bijna onmogelijk, wat we kunnen doen is het diep wegstoppen en dat zijn dan vooral de negatieve gedachten en emoties. Je kunt het wegstoppen, maar het komt steeds weer tevoorschijn en steeds gaan we weer in dezelfde reactie. Bijvoorbeeld irritatie omdat iemand in onze woonomgeving niet zijn spullen achter zich opruimt. Als ik bijvoorbeeld reageer met een emotie zal dat bij de ander ook weer een reactie geven, bijvoorbeeld een verdedigingsmechanisme wat in werking treedt. Maar als je zelfvergeving toepast en zelfcorrectie, wat betekent dat je met jezelf een verbintenis aangaat om te stoppen met in een reactie te gaan dan kun je pas in stabiliteit en met gezond verstand met diegene spreken over hoe je het samen zou kunnen oplossen. En op die manier krijg je begrip voor de ander en kun je in gelijkheid communiceren. Dan is het niet meer, dit is mijn mening en dat de jouwe maar dan kan er eenheid bestaan.

Dit is wat ik zelf heb ervaren door zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen. Ik ben er nog lang niet maar ik weet nu hoe het werkt en het is toepasbaar op alle mogelijke situaties.

En waarom schrijf ik deze zelfvergevingen en -correcties? In het schrijven en door vragen aan mezelf te stellen openbaart zich het antwoord op de vraag die ik mezelf gesteld heb. Het is fascinerend om te zien hoe al die oorzaken van gedachtes, gevoelens en emoties als kennis geopenbaard worden, want ze zijn kennelijk ergens in mijn lichaam/geest opgeslagen en kunnen als het ware weer gezien worden. Dit gaat vaak in fracties en ik zie dat deze zogenaamde informatie zich kan openbaren in lagen van bewustzijn, het is het openen van laag na laag na laag, totdat ik uiteindelijk tot de kern ben gekomen en heb begrepen wat ik mezelf heb toegestaan en heb aanvaard. Want de programmering die ik mezelf heb eigen gemaakt, zoals ik nu ben en besta heb ik ooit toegestaan en aanvaard. Er gaat een gigantisch geloof- en denksysteem aan ten grondslag, want zoals ik ben geworden tot de persoon die ik nu ben is volledig gekopieerd vauit mijn omgeving tijdens mijn kindertijd van 0-7 jaar en herhaalt zich keer op keer op keer. Hiernaast heb ik me ook nog allerlei meningen, overtuigingen en ideeën eigen gemaakt door te geloven wat de media mij heeft voorgespiegeld en heb ik dit stomweg als waarheid aangenomen.

In het proces van zelfvergeving kunnen we de energieën stoppen door te ademen, vier tellen in en vier tellen uit. Tijdens het ademen bevrijd je je als het ware van de energieën die voortkomen uit het geest bewustzijnssysteem en ben je je gewaar van je lichaam.

Dit is mijn uitleg in een notendop en mochten er nog vragen zijn, stel ze gerust op het desteni forum (Ned) of desteni forum (Engels).

Verder wil ik graag mijn dankbaarheid uiten voor de DIP lessen en de support van mijn buddy.


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron