Marja's mars naar leven

Neem deel in onze reis en deel hier je Blog en Vlog links.
marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:41

dag 263 Verlatingsangst

Laatst luisterde ik naar een Eqafe interview in de serie Parenting en daar werd uitgelegd wat er gebeurt met het kind en de moeder op het moment dat het kind naar een kinderdagverblijf gaat of niet meer in de nabijheid van de moeder kan zijn.

Toen mijn zoon 2 jaar was ben ik weer gaan werken en besloot mijn zoon een paar dagen per week naar een kinderdagverblijf te brengen. Ik realiseer me dat ik boordevol schuldgevoel zit naar die periode, mede temeer dat mijn zoon heel lang bleef huilen als ik hem naar het kdv bracht. Op het moment dat ik er mee wilde stoppen, huilde hij niet meer. De emoties die ik voelde heb ik diep weggestopt en onderdrukt.

Toen mijn dochter geboren werd werkte ik in een ziekenhuis, waar zich een kinderdagverblijf bevond en kon ik haar tijdens het werken borstvoeding blijven geven. Ik bracht haar al vanaf 6 weken en had geen schuldgevoelens omdat ik iedere ochtend dat ik werkte twee keer gebeld werd om de borstvoeding te geven. Later vertelde ze me dat ze het nooit leuk had gevonden in het kinderdagverblijf.

Hierbij wil ik dit punt graag openen om zelfvergeving en correctie te schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben schuldgevoelens en spijt te voelen als ik denk aan de periode dat ik mijn zoon naar een kinderdagverblijf bracht en hij maar bleef huilen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet te voelen als ik denk aan de periode dat mijn zoon huilde als hij op het kinderdagverblijf arriveerde.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn schuldgevoel diep weg te stoppen en te onderdrukken wat ik projecteerde op mijn zoon, waarvan ik denk dat hij door mijn onderdrukking verdriet voelde door de afscheiding die ik creëerde van mijzelf en van hem.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mjj af te scheiden in emotionele en fysieke zin van mijzelf en mijn zoon door hem naar een kinderdagverblijf te brengen.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het belangrijker was financieel onafhankelijk te zijn door te gaan werken en mijn zoon naar een kinderdagverblijf te brengen zonder me te realiseren dat ik schade aan mijzelf en mijn zoon heb aangericht.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geen zelfverantwoording te nemen door thuis te blijven maar door het idee van mijn echtgenoot om te gaan werken op te volgen en dus besloot om te gaan werken.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn echtgenoot te veroordelen om het idee dat hij opperde weer te gaan werken omdat we zo meer financiële vrijheid zouden krijgen.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het idee om te gaan werken heb opgevolgd omdat ik me thuis eenzaam voelde en graag weer onder de mensen wilde zijn.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij eenzaam te voelen met een baby en te denken die eenzaamheid kwijt te raken door te gaan werken.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf schuldig te voelen te gaan werken in een periode dat nog weinig vrouwen buitenshuis werkten en mij de kritiek van anderen aan te trekken en hierdoor mijn schuldgevoel nog groter te maken.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn schuldgevoel naar mijn dochter af te kopen door te denken dat ze geen last had van het kinderdagverblijf door haar tweemaal ’s ochtends borstvoeding te geven.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn beide kinderen heb beschadigd door te werken in plaats van thuis te blijven en te veronderstellen dat ik hun dan een gelukkigere stabielere baby-en peutertijd had kunnen geven, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben anderen de zorg van mijn kinderen toe te vertrouwen.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat mijn relatie met mijn kinderen ongelijk is omdat ik meer schuldgevoelens heb naar mijn zoon dan naar mijn dochter.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben steeds te denken dat ik mijn zoon meer aandacht moet geven omdat ik naar hem meer schuldgevoelens en spijt voel dan naar mijn dochter.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mij zoon zich niet kan hechten aan een vrouw omdat ik hem in zijn peutertijd de ervaring van afscheiding en onthechting heb gegeven waarin ik denk dat hij dit diep in zijn wezen nog met zich meedraagt en dat dit zijn leven beinvloedt.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij schuldig te voelen dat mijn zoon geen vaste relatie heeft, waarin ik denk dat dit komt omdat hij mij niet kon vertrouwen.
Als ik zie dat ik me schuldig en spijt voel naar de tijd dat mijn kinderen op een kdv zaten dan stop ik en adem. Als er nog gedachten op komen dat pas ik opnieuw zelfvergeving toe.
Ik realiseer me dat ik nu met de tools van Desteni dit schuldgevoel en spijt kan vergeven en corrigeren en ga met mijzelf de verbintenis aan mijn kinderen als een en gelijk als mijzelf te zien en te stoppen met het schuldgevoel.
Laatst gewijzigd door marja op 16 Apr 2015, 22:52, 1 keer totaal gewijzigd.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:41

dag 264 Medelijden en vooroordelen

Vandaag was ik in de stad en ik belde een kennis om eventueel een afspraak te maken een kopje koffie te drinken in het zonnetje. Zij kon niet komen omdat ze haar broer verwachtte en ze vroeg me bij haar thuis te komen. Daar aangekomen werd besloten om Kroatisch te spreken omdat haar broer het gesprek ook kan volgen. Ik bemerkte dat ze heel onduidelijk, snel en binnensmonds sprak en ik voelde dat ik hierdoor een minderwaardig gevoel kreeg. Later vroeg ik me af wat mijn startpunt was om haar te bezoeken en ik zag dat ik haar niet als een en gelijk zag als mijzelf. Zij is sinds een half jaar weduwe en ik bezoek haar zo af en toe om haar gezelschap te bieden nu ze er alleen voor staat. Ik ga naar haar toe uit medelijden en luister naar haar, waarin gedachten opkomen dat ze vol zelfmedelijden zit en waarin ik amper naar haar geweeklaag kan luisteren en net doe alsof ik haar pijn begrijp. Dit wordt waarschijnlijk gehoord of begrepen door haar waarin zij reageert door onverstaanbaar te spreken tegen mij. In plaats van haar te vragen wat duidelijker te spreken zei ik niets en deed alsof ik haar wel begreep.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me minderwaardig te voelen op het moment dat ik bemerk dat X onduidelijk en binnensmonds begint te praten in een taal die ik niet geheel versta.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf minderwaardig te voelen omdat ik de Kroatische taal niet voldoende beheers.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een superieure houding tegenover X aan te nemen als ik over mijn kennis en vaardigheden spreek tegen X in mijn eigen taal.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben uit medelijden bij X langs te gaan en mij zo superieur te gedragen tegenover X.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet als één en gelijk met X te staan omdat ik medelijden met haar voel en haar beticht van zelfmedelijden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben weerstand te voelen wanneer ik vind dat X klaagt en kreunt, waarin ik me niet in haar positie kan verplaatsen als ze er plotseling alleen voor staat.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik doe alsof ik haar pijn begrijp maar eigenlijk met een half oor naar haar luister.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat X mij teruggeeft wat ik haar heb gegeven door onverstaanbaar in haar eigen taal tot me te spreken en ik waarschijnlijk in het verleden onbegrijpelijke dingen tegen haar heb gezegd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik verder ben dan X, meer ontwikkeld ben, waarin ik mij vergelijk met X op verschillende punten en waarin ik in een polariteit denk van inferieur en superieur aan haar.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren wat buitenlandse mensen in Nederland moeten doorstaan wanneer ze taal niet meester zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben veel vooroordelen te hebben naar de bewoners van Kroatië waarin ik denk dat dit mij belet om de taal te leren spreken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijden met mijzelf te hebben dat ik in een vreemd land moet wonen en de taal niet goed genoeg spreek waarin ik niet de verantwoording voor mezelf heb genomen om mijn uiterste best te doen de taal te leren zodat ik met een ieder die ik ontmoet een gesprek kan hebben.

Als ik zie dat ik uit medelijden bij X langsga en haar niet als één en gelijk zie als mijzelf dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat X het zelfmedelijden reflecteert dat in mij aanwezig is. Ik geef mijzelf richting door mijzelf als één en gelijk te zien als X en te stoppen met medelijden hebben.

Ik realiseer me dat ik de vooroordelen die ik heb moet inventariseren en onderzoeken.
Ik stel mijzelf ten doel een lijst te maken met alle vooroordelen die er zijn en die in een volgend blog te beschrijven, waarin ik mezelf kan vergeven en corrigeren.
Laatst gewijzigd door marja op 16 Apr 2015, 22:52, 1 keer totaal gewijzigd.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:42

dag 265 Waarom nog een taal leren?

Nadat ik nu ruim drie jaar in Kroatië ben heb ik nog geen inspanning gedaan om de taal te leren. Ik merk steeds meer hoe groot de handicap is om in een land te wonen en de taal niet goed te spreken. Ik oefen me nauwelijks in het spreken en als ik merk dat het me niet makkelijk genoeg afgaat probeer ik het in een andere taal.
Inmiddels heb ik een nieuw toetsenbord aangeschaft waar de Kroatische tekens op staan zodat ik me meer kan oefenen in het schrijven maar op de een of andere manier is er een grote weerstand om te beginnen.
Er zijn weerstanden die ik heb tegen het land waar ik nu woon en tegen de mensen, maar er zijn ook weerstanden omdat ik ideeën heb dat het allemaal niet meer hoeft of geen zin meer heeft.
De laatste tijd is er in de groep van Desteni besproken om eens te kijken wat het doel is in je leven en toen ik hier over nadacht besefte ik dat ik geen doel kan hebben, of geen bijdrage kan leveren aan een samenleving als ik de taal niet spreek.

In deze blog wil ik een opzet maken om te zien welke weerstanden ik tegenkom die mij weerhouden te taal te leren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben weerstand te voelen om de Kroatische taal vloeiend te leren spreken en schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de kennis die ik heb voldoende is om mijn dagelijkse boodschappen te doen en eenvoudige gesprekken te hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik genoegen neem om berichten in het Kroatisch op Facebook door Google te laten vertalen en geen inspanning doe om de tekst te begrijpen en te leren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben met te schamen als ik niet uit mijn woorden kan komen in een winkel als ik een voor mij ongewone bestelling doe en dit gevoel van schaamte te onderdrukken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de schaamte, de veroordeling naar mezelf te onderdrukken als ik niet begrepen word in een winkel of bij een instantie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de schaamte en de veroordeling naar mijzelf te onderdrukken en bij de ander neer te leggen, waarin ik denk dat deze geen moeite doet om mij te begrijpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te vergelijken met een allochtoon in Nederland die leeft in een multiculturele maatschappij waar men over het algemeen gewend is moeite te doen om iemand die de taal niet machtig is te proberen te verstaan en dingen uit te leggen.

ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat andere mensen zich aan mijn beknopte taalgebruik moeten aanpassen zodat ik ze beter kan verstaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat anderen moeite moeten doen om mij te begrijpen in plaats van de verantwoording te nemen en de taal goed te leren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat veel mensen binnensmonds praten en in dialect in plaats van duidelijk te articuleren zodat ik de taal beter begrijp.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat anderen zich aan moeten aanpassen in plaats dat ik me aanpas aan anderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben arrogant te zijn door mijn afkomst omdat ik een economisch betere situatie ben opgegroeid dan hier het geval is waarin ik me beter voel om afkomstig te zijn uit een eerste wereldland te zijn en neerkijk op de levenswijze van een bevolking in een tweede wereldland.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me trots te voelen dat ik uit een eerste wereldland kom zonder te zien/begrijpen/realiseren dat Nederland dit te danken heeft aan kolonisatie, zeeroverij, slavernij, landje pikken etc.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het allemaal geen zin meer heeft om nog een taal te leren op mijn leeftijd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn leven grotendeels voorbij is en dat ik geen inspanning meer wil leveren om een taal te leren omdat ik denk dat de rest van mijn leven te kort is om nog de vruchten te plukken van het spreken/schrijven van een andere taal.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik te oud ben om een andere taal te leren omdat mijn hoofd al vol zit met alle informatie die ik heb opgedaan in mijn leven waarin er geen plek meer is voor het leren van nieuwe woorden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat de Kroatische taal te moeilijk en te ingewikkeld is en grammaticaal geen gelijkenissen kent met het Nederlands waarin ik denk dat het onmogelijk is om ooit een zin foutloos te spreken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik foutloos Kroatisch zou moeten spreken om te kunnen communiceren met anderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de taal perfect moet leren spreken in plaats van dat ik mezelf verbeter in het spreken/schrijven van de taal tot een niveau dat acceptabel is om iedereen te begrijpen en te kunnen antwoorden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geen tijd heb om een taal te leren, waarin ik niet wil zien dat ik mezelf wel bezig houdt met kaartspelletjes op de computer omdat ik denk dat ik de ontspanning nodig heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat het leren van een taal een ontspannen bezigheid kan zijn wanneer je jezelf stabiliseert door een en gelijk te zijn met je adem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een weerstand te voelen om een taal te leren, of om überhaupt iets te leren omdat ik mezelf identificeer met de weerstand die ik vroeger op school voelde waarbij het me niet lukte om te leren/studeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn leven doelloos is omdat ik zonder de taal te kennen geen bijdrage kan leveren aan een betere samenleving.

Ik realiseer me dat er nog veel vooroordelen, backchat in mij bestaat die mij weerhouden de taal te kunnen leren; ik ben een lijst aan het inventariseren van alle vooroordelen en backchat om die later ook in een blog uit te schrijven, te vergeven en te corrigeren.

Als ik zie dat er een weerstand opkomt om de taal te leren, waarbij ik denk dat het me niet meer lukt, dat het wel goed genoeg is zo, of waarbij ik geen inspanning wil leveren dan stop ik en adem.
Ik realiseer me dat het spreken van een taal in het land waar je woont een must is om te kunnen communiceren met anderen. Ik realiseer me dat ik niet als een en gelijk met anderen kan zijn als er geen communicatie is.

Ik stel mijzelf ten doel te kijken naar mijn weerstanden en deze in real time te vergeven en de lijst met mijn vooroordelen naar de aard, gewoonten en gebruiken van de bevolking hier te inventariseren en te vergeven.

Ik stel mijzelf ten doel dagelijks een woordenlijst te maken met de woorden die ik niet ken en die te beoefenen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:43

dag 266 Sleur

Af en toe lijkt het leven een sleur, steeds weer hetzelfde werk uit te voeren, opruimen, schoonmaken, eten koken, afwassen, boodschappen doen, internetactiviteiten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het leven een sleur te vinden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geen genoegen te nemen met activiteiten zoals het huishouden en mijn proces.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik zonder hoogtepunten mijn leven een sleur vind en als saai bestempel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de hoogtepunten te willen maar niet te zien/begrijpen/realiseren dat bij de hoogtepunten ook de teleurstellingen horen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te weten wat ik anders zou willen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben tijdens mijn werkzaamheden om en rond het huis in mijn geest te verkeren en daarom saaiheid en sleur te ervaren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet te assisteren door me gewaar te zijn van mijn ademhaling en in plaats hiervan rond te dolen in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een zwaar gevoel te ervaren bij mijn dagelijkse bezigheden waarin het werk wat ik moet doen overweldigend lijkt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het werk voor mij te veel en te overweldigend is waarin ik verwacht dat anderen me meer zouden moeten helpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te communiceren met anderen over eventuele assistentie maar in mijn geest te verblijven en gedachten de vrije loop te geven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gedachten te hebben dat het niet eerlijk is wat ik allemaal moet doen waarin ik denk dat er geen tijd over blijft voor mijn proces omdat ik me ‘s avonds te moe voel om nog een blog te schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een zondebok te zoeken voor mijn tijdsindeling die ik niet effectief en efficient indeel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet effectief te zijn in mijn dagelijks leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren wat de juiste balans is tussen spanning en ontspanning, waarin ik soms te lang fysiek werk doe of te lang ontspanning zoek.

Als ik zie dat ik een sleur of saaiheid ervaar dan stop ik en adem.
Ik realiseer me dat ik nog veel in gedachten, gevoelens en emoties zit en vergeet me gewaar te zijn van mijn adem.
Ik realiseer dat het belangrijk is een balans te vinden tussen lichamelijke en geestelijke activiteiten.
Ik stel mezelf ten doel me gewaar te zijn van mijn adem en te kijken hoe ik de lichamelijke activiteiten kan af wisselen met zittende activiteiten achter de computer.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:44

dag 267 Mezelf bekijken op een video met veroordeling

Vandaag heb ik naar een hangout gekeken van mijzelf en twee anderen. Nou gekeken, ik heb wat flarden gezien. Ik heb namelijk zoveel zelfkritiek dat ik nauwelijks naar de hele hangout kan kijken. Ik vind mezelf te lelijk en te oud. Dit is de derde keer dat ik heb meegedaan en de vorige twee keer heb ik ook maar een paar seconden “durven” kijken naar mezelf. Ik weet dat ik mezelf saboteer door zo te denken en het is nu tijd om daar zelfvergevingen voor te schrijven.
Ik kan me niet goed herinneren wanneer er een patroon ontstaan is, ik denk zo rond mijn 7e, 8e jaar. Ik herinner me dat als ik naar school liep en naar mezelf keek in een winkelruit ik vond dat ik een holle rug had en heb toen waarschijnlijk een ander houding aangenomen om mijn rug minder hol te laten lijken. Dus dit is al ruim 50 jaar gaande.
Van mijn ouders kan ik me herinneren dat er geen of nauwelijks zelfacceptatie/zelfliefde was. Van mijn vader zag ik dat hij niet in staat was in een gewone winkel kleding te kopen maar naar een speciale high and mighty shop ging omdat hij te dik was. Mijn moeder beweerde altijd dat ze lelijk op foto’s stond en dat heb ik ook overgenomen van haar. Ik heb bijna altijd met afschuw naar mijn eigen foto’s gekeken, het gekke is als de foto’s een jaar of 10 oud waren had ik daar minder last van, dan vond ik mezelf er eigenlijk best leuk op staan. Dus nu er video’s met mij gemaakt worden is dat idee nog steeds aanwezig, want ik heb er nooit iets mee gedaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet naar mezelf te durven kijken omdat de zelfkritiek zo groot is dat ik walg van mezelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te schrikken als ik mezelf terugzie op een video.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik te lelijk en te oud ben om mezelf op een video te vertonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te kleineren, te verminderen, te saboteren als ik mezelf in beeld zie op een video.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken en te geloven dat mijn ogen geen zelfexpressie hebben maar een trieste uitstraling hebben die ik relateer aan een leven waarin ik geen gereedschap had om effectief om te gaan met mijn gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben voor de hangout allerlei posities te hebben aangenomen om zo voordelig mogelijk in beeld te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat andere mensen zullen schrikken als ze mij op een bewegend beeld zien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat andere mensen zullen zeggen dat het eigenlijk niet kan dat ik me vertoon op een video.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en en aanvaard te hebben de kwaliteit van de hangout omlaag te halen door mijn deelname hierin.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben andere mensen die in een video deelnemen altijd beter, mooier, sprekender, aantrekkelijker zijn dan ik waarin ik me vergelijk met hen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te vergelijken met anderen waarin er direct een veroordeling opkomt naar mijzelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me zorgen te maken hoe ik eruit zie op een video in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat de ervaringen die wij via de hangouts willen doorgeven andere mensen kunnen stimuleren om ook met de Desteni tools aan het werk te gaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een negatief zelfbeeld van mezelf te hebben waarin ik met een negatieve kleuring mezelf bekijk en mezelf veroordeel voor mijn uiterlijk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf verafschuw op foto’s waarin ik na ongeveer 10 jaar wanneer er een verouderingsproces heeft plaatsgevonden positief naar een jongere versie van mezelf kijk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben moeite te hebben met ouder worden, waarin ik zie dat ik rimpels heb, mijn huid er slap uitziet, mijn tanden een beetje scheef zijn gaan staan, een onderkin zichtbaar is en ik met een gebogen rug achter een beeldscherm zit.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een negatief zelfbeeld, zonder zelfacceptatie, zelfliefde van mijn ouders te hebben gekopieerd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een beeld te hebben hoe ik eruit zou willen zien waaraan ik niet voldoe aan datgene wat me is ingegeven door media, televisie, tijdschriften, waarin ik denk dat ik er uit zou moeten zien als een fotomodel om geaccepteerd te worden door anderen en mijzelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat uiterlijke schoonheid het enige is waar je aan zou moeten voldoen in deze wereld waarin glamour en beauty zo’n belangrijke plaats hebben ingenomen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ikzelf gecharmeerd ben van mooie mensen in de media, televisie, tijdschriften, internet waarin het lijkt dat zij een meerwaarde hebben.

ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet één en gelijk te staan met mijzelf maar mezelf af te scheiden door een idee wat ik heb gevormd over mijn uiterlijk.

Als er een hangout gemaakt wordt met mij en er is een aarzeling/angst/weerzin om ernaar te kijken, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat wegkijken geen zin heeft en dat ik door de weerzin en angst kan doorademen en punten kan verbeteren die gebruikt kunnen worden in een volgende hangout.

Ik stel mijzelf ten doel de hangout te bekijken en te kijken of er nog verbeterpunten zijn en of er nog reacties zijn op mijn verschijning.

Als ik een foto van mezelf zie en ik bemerk afkeer, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik mezelf kan stabiliseren door zelfvergeving en correctie en adem door mijn reacties heen.
Ik stel mijzelf ten doel alle reacties te vergeven en te corrigeren die mij saboteren, kleineren en mij afscheiden van mijzelf zodat ik kan leven als de expressie van mijzelf.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:45

dag 268 Ruzie met de hoofdzuster

Vrijdag is mijn echtgenoot geopereerd en zou een dag op de IC verblijven. Ik heb hem ‘s middags bezocht en het viel me op hoe vriendelijk het verplegend personeel was. Ik besprak wat zaken en vroeg of hij de volgende dag naar de afdeling overgeplaatst zou worden en één van de zusters zei dat dit besloten zou worden tijdens de artsenvisite en dat ik de volgende ochtend om 9.30 kon bellen waarbij zij mij het telefoonnummer van de IC gaf.

‘s Middags bezocht mijn dochter haar vader en kwam enigszins boos en verdrietig het ziekenhuis uit. Zij vertelde dat een oudere dame aangekomen op de IC door een zuster erg vernederend behandeld was, dat de dame had gezegd dat ze het koud had en dat mijn dochter haar uiteindelijk had toegedekt omdat geen van de zusters aanstalten had gemaakt. Later kwam er bezoek voor de dame en die uitten hun dankbaarheid aan het personeel door te zeggen dat de patiënte zo lief en zacht behandeld werd.
Mijn dochter maakte zich zorgen over de behandeling in het ziekenhuis. Hierbij sloop er wat ongerustheid bij mij binnen.
Enfin, vanochtend tijdens de autorit naar de stad belde ik de IC of mijn man al was overgeplaatst. Ik was in de veronderstelling dat er ‘s ochtends op de afdeling waar hij naar toe verplaatst zou worden bezoektijden golden van 10.30 – 11.30, wat ik op internet had gelezen. De zuster die mij te woord stond vertelde dat het goed met mijn man ging en dat hij binnenkort overgeplaatst zou worden. Zij vroeg mij waar ik mij bevond en ik zei dat in in de auto zat op weg naar het ziekenhuis. Ik vroeg haar of ik hem mocht bezoeken en ze stemde toe.
Aangekomen in het ziekenhuis met mijn dochter werden we in de gang aangesproken door een middelbare verpleegster in een donkerblauw kostuum die goedemorgen naar ons riep, toen wij dat niet hoorden riep ze ons nog een keer goedemorgen toe en vroeg ons waar we heen gingen. Wij zeiden dat we bij meneer P op bezoek gingen en ze liep ons boos, onvriendelijk tegemoet en wees ons op een bordje waarop de bezoektijden stonden: 16.30 – 17.30.
Ik vertelde haar dat ik toestemming had gekregen om mijn echtgenoot te bezoeken en ze versperde ons letterlijk de toegang. mijn dochter ging met haar in discussie en ik belde nog een keer de IC. De zuster aldaar zei dat we konden komen en omdat ons de toegang werd ontzegd, liep ze ons tegemoet om ons door te laten. De zuster deed de deur open en mijn dochter moest zich letterlijk losrukken van de dame in het donkerblauw wat later de hoofdzuster van de afdeling chirurgie bleek te zijn. Ik was inmiddels ook boos en angstig door haar machtsvertoon en riep nog naar haar dat ik het hele incident op het internet zou plaatsen.
We zijn naar de IC gelopen en hebben een kort bezoek gebracht aan mijn echtgenoot die ons nog op het hart drukte op vooral vriendelijk te blijven tegen het verplegend personeel, ahum. Ik voelde me nog zeker een half uur nerveus en opgejaagd door het incident en probeerde door deze negatieve energie heen te ademen.

Mijn dochter vroeg zich af of het hele incident geen negatieve gevolgen zou kunnen hebben voor haar vader, hij is immers afhankelijk van de zorg van de verpleging. Ik deelde die zorg, want het zou wel heel vervelend zijn als het voor hem consequenties zou hebben.

Wat ik gemerkt heb is dat er hier een hele andere manier gehanteerd wordt dan in Nederland. Als je opgenomen moet worden in een ziekenhuis heb je een vriend/kennis/connectie nodig die daar werkt, die ervoor kan zorgen dat je de juiste behandeling krijgt. Dit stamt volgens mijn nog uit het communistische tijdperk waarbij de dokter altijd extra geld werd toegestopt. Familie van patiënten probeert het personeel te lijmen met presentjes, chocolaatjes en gebakjes in de hoop dat dat de behandeling van de patient ten goede zal komen. De dokter en zusters staan bij de meeste mensen op een voetstuk en ik zie dat ik reageer met veroordeling naar deze gewoonte.
Het komt waarschijnlijk dat ik zelf in een ziekenhuis heb gewerkt in Nederland en dat dit heel anders toeging en dat ik anders geprogrammeerd ben.

Zelfvergevingen en correcties volgen.

Over deze advertenties
Je bezoekers kunnen hier soms een advertenti
Laatst gewijzigd door marja op 16 Apr 2015, 22:51, 1 keer totaal gewijzigd.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:46

dag 269 Ruzie met de hoofdzuster (2)

Hieronder de zelfvergevingen en -correcties van mijn vorige blog (dag 268).

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een positieve mood van blijheid en geluk te zijn na het eerste bezoek op de IC waar mijn echtgenoot werd verpleegd omdat ik tot mijn verbazing zag dat de verpleegsters vriendelijk tegen mij waren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben met zorg en angst de verpleging tegemoet te zien in het ziekenhuis waar mijn echtgenoot werd verpleegd omdat ik negatieve ervaringen heb in ziekenhuizen in Kroatië.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te laten leiden door de boosheid en teleurstelling van mijn dochter toen zij haar vader had bezocht waarin er twijfel en zorg bij mij opkwam.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben twijfel en zorg te bemerken door de negatieve ervaring van mijn dochter in het ziekenhuis.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gefrustreerd en boos te zijn dat mensen hier de corruptie en omkoop in stand te houden door steeds cadeautjes en geld te geven aan artsen en verpleegkundigen en niet eerlijk hun bezwaren durven te uiten tegen de verpleging wanneer zij vernederend of slecht behandeld worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het onredelijk oneerlijk te vinden dat je bij een bezoek aan een dokter of opname in een ziekenhuis kennissen en vrienden moet hebben om jezelf te verzekeren van een goede behandeling.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn niet goed behandeld te worden in een ziekenhuis door de artsen en verpleegkundigen als ik niet een relatie heb die mij kan aanbevelen bij het personeel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een wereld te leven waar mensen keihard moeten werken zonder daar een salaris voor te krijgen dat voldoende en evenredig staat met de inspanning die verrichten, zodat zij ontevreden en chagrijnig hun werk doen dat hun weerslag heeft op het werken met o.a. zieke mensen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te verwachten dat ziekenhuispersoneel even vriendelijk en sympathiek is als in Nederland waar de salarissen meer in verhouding staan met de hoeveelheid werk die zij moeten verrichten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat omkoperij het gevolg is van een communistisch systeem en dat het wellicht lang zal duren voordat dit verwijderd is uit de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geprogrammeerd te zijn in een Nederlands systeem waarbij het ogenschijnlijk normaal is dezelfde behandeling te geven aan iedere patient die behandeld moet worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben getriggerd te worden door de manier waarop de hoofdzuster goedemorgen riep en vroeg waar we naar toegingen door de boze en onvriendelijke manier waarop ze bejegenden waarin alle herinneringen bij mij naar boven kwamen van voorgaande keren dat ik me inferieur voelde als ik sprak met een verpleegster of arts.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me inferieur en onderdanig te voelen als iemand met een hogere functie zijn beroep uitoefent en me onvriendelijk toespreekt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me boos en angstig te voelen toen de hoofdzuster haar macht leek te misbruiken door ons de toegang tot de afdeling te weigeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat de hoofdzuster haar werk deed en zich aan de regels wilde houden.

Ik realiseer me dat ik op dat moment partij koos voor mijn dochter die de hoofdzuster veroordeelde en probeerde duidelijk te maken dat haar bejegening niet correct was en dat ze best wat geduld kon opbrengen, waarop de hoofdzuster dat ze moe was van iedere keer hetzelfde te moeten zeggen tegen patiënten terwijl toch duidelijk een bordje op de deur hing met bezoektijden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de hoofdzuster te veroordelen voor ongeduld, onvriendelijkheid, machtsmisbruik waarin ik probeerde mijn dochter te beschermen tegen de hoofdzuster.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijn dochter moet beschermen als zij een veroordeling uitspreekt tegen een persoon die zijn werk uitvoert en niet van plan is de regels te overschrijden, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben niet te realiseren dat zij oud genoeg is om haar eigen boontjes te doppen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat als ik op de bres spring voor mijn dochter waarin zij iemand veroordeeld die haar werk uitvoert zoals zij denkt dat het juist is de zaak alleen maar erger te maken door mijn veroordeling er bovenop te gooien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen voor represailles naar mijzelf, mijn dochter en mijn echtgenoot op het moment dat wij de hoofdzuster negeren door gewoon door te lopen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet als een en gelijk met de hoofdzuster te staan in plaats van begrip op te brengen voor haar zienswijze en dit op een stabiele manier te benaderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bezeten te zijn van het idee om mijn echtgenoot te bezoeken omdat ik toestemming heb gekregen van een ander waarin ik het verbod om de afdeling te betreden negeer.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben door dit incident angstig en nerveus te zijn waarin ik mijn lichaam beschadig en waarin ik niet mezelf kon stabiliseren met mijn adem.

Als ik zie dat er onenigheid bestaat met iemand die de regels wil opvolgen en ik een uitzondering wil maken, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ieder meningsverschil opgelost kan worden als ik me stabiliseer en mijn gezond verstand gebruik.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te stabiliseren bij een meningsverschil en te communiceren met de persoon om tot een oplossing te komen.

Als ik zie dat ik mijn dochter wil verdedigen als zij in een conflict is met een persoon dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik haar kan assisteren door kalm en stabiel te zijn.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan in zo’n situatie te ademen en te bemiddelen zodat er een uitkomst kan zijn die het beste is voor iedereen.

Als ik zie dat ik een vooroordeel heb naar artsen en verpleegkundigen die soms wat onvriendelijk of chagrijnig overkomen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat hun werkomstandigheden hier slechter zijn dan die ik gewend ben en dat de gewoonte om cadeautjes en geld aan te nemen met het verleden te maken hebben.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de artsen en verpleegkundigen als een en gelijk te zien en dat ik hierin de moeite doe om met hen te communiceren op een gelijkwaardig niveau.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:47

dag 270 Ergernis om controle

Vandaag is M thuisgekomen na een ziekenhuisopname en begon ik me te ergeren aan allerlei vragen en opmerkingen, zoals doe je het deurtje van de houtkachel wel goed dicht? Is de deur van de garage al op slot? Kijk je uit dat je de katten niet opsluit? Wat ik 10 dagen als rust heb ervaren is dus eigenlijk 10 dagen rust van mijn eigen ergernissen.
Wat is er nou zo erg aan dat iemand controle wil uitoefenen op de meest eenvoudige werkzaamheden zoals het knopje van de kachel van stand verwisselen? Het gaat namelijk vooral aan het mij herinneren wat ik nog moet doen zodat het niet vergeten wordt.

Ik merkte vanavond dat ik doodmoe geworden was van mijzelf, door steeds maar backchat te hebben zoals: ik doe het nu de hele tijd alleen en hoef niet gecontroleerd te worden of te denken o, ik maak me er niet druk over en vervolgens het gevoel wegstop.
Bij binnenkomst kwam er even een herinnering bij me op van ongeveer 25 jaar geleden toen ik zelf thuis kwam van een operatie. Het gevoel dat dit opriep was een verlies van controle op “mijn” huishouden, dat inmiddels was overgenomen door anderen. Ik voelde me toen hulpeloos en zwak maar herinner me dat dit vooral kwam dat ik geen controle meer kon uitoefenen over hoe ik graag de zaken wil managen in en om het huis.
Dit lijkt toch verdomd veel op mekaar als ik het zo bekijk. Het is me inmiddels wel duidelijk dat alle ergernissen die ik heb bij een ander ook in mezelf aanwezig zijn, deze is een hardnekkige, diepgewortelde die steeds weer de kop opsteekt.
Kan ik zelf wel de controle loslaten?

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te raken als iemand me controleert, me herinnert aan wat ik moet doen, of op mijn vingers kijkt.

ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn irritaties die opkomen als iemand me controleert te onderdrukken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te zijn als iemand zegt: vergeet je …. niet te doen, terwijl ik dat juist van plan ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben nerveus te worden als mensen mij op de vingers kijken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn iets verkeerds te doen als iemand op mijn vingers kijkt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik fouten voor anderen wil verbergen als er iets misgaat of het gaat niet zoals ik zou willen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angstig te worden om een fout te maken als iemand me op de vingers kijkt.

Ik realiseer me vaak gezegd te hebben tegen anderen als iets mis gaat, zie je nou wel dat komt dat je op mijn vingers staat te kijken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in gedachten te participeren wanneer iemand me controleert en corrigeert: doe het dan maar zelf als je het zo goed weet, in plaats van een advies in overweging te nemen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in de verdediging te gaan als iemand mij op een andere manier van handelen wijst.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat als iemand mij corrigeert of controleert ik in mijn geest zit in plaats van mijzelf te controleren op mijn aanwezigheid hier als een met de adem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te zijn als mijn echtgenoot mij aanwijzingen geeft terwijl hij zelf op de bank blijft zitten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geen kritiek te kunnen ontvangen van anderen als ze me het idee geven zelf niet het verbeeld te kunnen geven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben zelf in de war te raken als de dingen in huis niet op mijn manier gaan waarin ik bang ben de controle te verliezen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn de controle te verliezen waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben te overschatten wat de consequenties zijn van het verliezen van de controle.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik controle moet houden over het huishouden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn manier de juiste is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik vasthoud aan de patronen die ik me in mijn leven heb eigen gemaakt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik anderen aanwijzingen geef, kritiek geef, wil corrigeren in handelingen die ik zelf niet uitvoer vanuit stabiliteit waarin ik een en gelijk ben als mijn adem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben anderen op hun nalatigheden en fouten te wijzen waarin ik in mijn geest ben en dus in een reactie op de ander.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren als ik anderen wil corrigeren ik dat kan doen als ik stabiel ben en een en gelijk sta met de ander zodat de ander mijn aanwijzingen kan en wil opvolgen.

Als ik zie dat ik gecorrigeerd word door de ander of dat de ander kritiek op mijn werkwijze heeft dan stop ik en adem. Ik realiseer dat ik van de ander kan leren en zien hoe ik bepaalde aangeleerde patronen kan veranderen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mij zelf aan te sturen door een en gelijk met de adem te staan als anderen mij willen corrigeren of mij iets willen leren.

Als ik zie dat ik in en als de geest anderen tot verandering wil aanzetten in hun handelingen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat als ik in een reactie iets zeg, dit tot een reactie van de ander zal leiden waarin verzet het antwoord is.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan alleen iets te proberen te veranderen als ik stabiel ben zodat de ander mij werkelijk kan horen.

Als ik zie dat ik een ander controleer in zijn handelingen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat controle voortkomt uit angst en ik ga met mijzelf de verbintenis aan deze angst te onderzoeken, hierover te schrijven en mezelf hierin te corrigeren.
Laatst gewijzigd door marja op 16 Apr 2015, 22:48, 1 keer totaal gewijzigd.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:47

dag 271 Nou komt het, ik ben fout!

Gisteren had ik mijn wekelijkse chat met mijn buddy. We bespraken enige punten betreffende de les waar ik mee bezig ben en op een gegeven moment las ik: nog even wat anders …….
Op dat moment voel ik een grote angst, mijn hart klopt sneller en mijn ademhaling wordt zwaarder. Dan denk ik, oei nou komt het, ik krijg op mijn kop en wat heb ik nu weer misdaan. Dit patroon heb ik al meerdere malen bij mezelf heb gezien, ook bij andere personen die iets met mij willen bespreken en het moment tussen de woorden van “ik wil nog iets met je bespreken” en de volgende zin neemt de angst totaal beslag op mij.
Toen ik vanmorgen Martijn’s blog las over een gebeurtenis die plaatsvond als jongetje van 6 en welke impact dat heeft gehad, kwam er bij mij ook een oude herinnering op.

Ik was uitgenodigd op een verjaarsfeestje van een klasgenootje en zal een jaar of 10, 11 zijn geweest. Het meisje had van iemand een rijksdaalder voor haar verjaardag gekregen en op een gegeven moment was het geld zoek geraakt. Het enige wat ik me kan herinneren is dat de moeder mijn zakken doorzocht en niets vond en dat ik me hierdoor heel erg vernederd voelde, want ik had niets misdaan. In mijn herinnering werd alleen ik gecheckt en niet de andere kinderen, wat de situatie nog erger maakte. Ik heb ook nooit meer gehoord of gevraagd of het geld terecht was gekomen.

Nu kom ik op een andere herinnering uit en dat speelde zich af toen ik 7,8 jaar was.
Op maandag namen wij geld mee naar school voor de schoolmelk. Een van de kinderen had het geld in het pennenbakje van de lessenaar neergelegd en ik had het geld in mijn zak gestopt, geld had al zo’n grote aantrekkingskracht op mij dat ik de verleiding niet kon weerstaan.
Op een gegeven moment werd het geld gemist en vroeg de lerares wie het geld had weggenomen. Ik durfde dit niet te bekennen, was bang voor de gevolgen en hield mijn mond waarbij ik vervolgens het geld heb gehouden en er waarschijnlijk snoep voor heb gekocht.

geldWaarom had geld zo’n grote aantrekkingskracht, een reden die me nu te binnenschiet is de volgende. Een broer van mijn moeder had een spelletje bedacht voor mijn broer en ik. Hij nam een handjevol los geld, deed zijn hand een paar seconden open en liet ons raden, dan hadden wij de gelegenheid om snel het geld te tellen en bij een goed antwoord werden wij beloond en mochten wij het geld houden. Dit spelletje heette ‘handje raden’. Lukte dit niet in een keer dan deed hij zijn hand nog een paar keer open tot een van ons het geraden had. Ik werd erg gewiekst in dit spelletje en dit resulteerde dat ik nadat ik geraden had hoeveel geld er in zijn hand lag, ik samen met mijn broer naar de snoepwinkel rende om uit een bak met snoep allerlei snoepjes van 5 cent te kiezen. Dit was voor mij een hele spannende ervaring en zodoende ontwikkelde dit zich tot een hebberigheid en obsessie voor geld.

Ik weet niet of deze gebeurtenissen gerelateerd zijn aan elkaar maar ze komen nu op in mijn geest en ik zal kijken welke zelfvergevingen ik hiervoor kan uitschrijven.



Zelfvergevingen volgen in een volgend blog.
Laatst gewijzigd door marja op 16 Apr 2015, 22:51, 1 keer totaal gewijzigd.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:49

dag 272 Nou komt het, ik ben fout! Zelfvergevingen

Dit is een vervolg op mijn vorige blog dag 271, hierin zal ik chronologisch mijn zelfvergevingen en schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben spanning te ervaren bij het spelletje ‘handje raden” waarbij ik in snel tempo de inhoud mocht raden van wat mijn oom in zijn hand hield.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben met verlangen uit te kijken naar het moment dat mijn oom mijn broer en mij uitnodigde om het spelletje ‘handje raden’ te spelen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken/geloven dat het spelletje ‘handje raden’ mij geluk bracht omdat ik op een makkelijk manier muntgeld kon verdienen waarna ik snoep kon kopen.

ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik goed ben in het snel tellen van muntgeld waarbij ik me alleen kan vergelijken met mijn broer die een jaar jonger is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik een verlangen heb naar snoep in plaats van geld.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een obsessie en hebzucht voor muntgeld te hebben omdat ik hiervoor snoep kan kopen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat toen ik het melkgeld in het pennenbakje van de lessenaar zag liggen ik de verleiding niet kon weerstaan en het geld in mijn zak heb gestopt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf schuldig te voelen voor het in mijn zak steken van het melkgeld van een klasgenootje.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen en bang te zijn voor de consequenties als de lerares de kinderen in de klas vraagt wie het melkgeld heeft gepakt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik beter kan zwijgen dan de waarheid vertellen in het bijzijn van een klas vol kinderen omdat ik geen gezichtsverlies wil lijden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben deze gebeurtenis geheim te houden voor iedereen en dit geheim nooit aan iemand verteld te hebben uit schaamte.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me boos, beledigd, vernederd en minderwaardig te voelen toen de moeder van een klasgenootje mij verdacht van het stelen van een rijksdaalder die gemist werd op een verjaarsfeestje.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf een slachtoffer te vinden omdat ik ervan beschuldigd word om geld te stelen en te beseffen dat voor mij het feestje een bittere nasmaak heeft.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te herinneren dat alleen mijn zakken werden doorzocht door de moeder van het vriendinnetje en niet van de andere kinderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de verdenking op mij als een beschuldiging te ervaren zonder dat er een bewijs werd gevonden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn ergens van beschuldigd te worden waar ik geen weet van heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een ervaring/patroon te leven van enerzijds te stelen zonder hiervoor gestraft te worden en anderzijds niet te stelen en wel als schuldige aangewezen te worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren wat de consequenties zijn van goed en verkeerd gedrag waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben soms schuldig vrijuit te gaan en soms onschuldig beschuldigd te worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken/leven in een polariteit van goed en slecht zonder te zien/begrijpen wat de realiteit is van het moment.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn uit het niets ergens van beschuldigd te worden waarbij ik geen idee heb wat ik verkeerd zou hebben gedaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bij de woorden ‘nog even wat anders’ of ‘ik moet nog een ander punt met je bespreken’ te verstijven van angst waarin ik denk dat ik iets verkeerds/fouts heb gedaan en dat ik nu op mijn kop krijg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bij de woorden ‘nog even wat anders’ of ‘ik moet nog een ander punt met je bespreken’ een intonatie van strengheid en autoriteit te horen in mijn geest bij het lezen van de woorden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat iemand met meer ervaring, meer autoriteit, een leraar, een ouder me gaat wijzen op een fout/misstap waaraan een straf is verbonden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken bij de woorden ‘nog even wat anders’ of ‘ik moet nog een ander punt met je bespreken’ dat ik iets stoms heb gedaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn iets verkeerds, fouts, stoms te doen omdat ik me dan klein, vernederd en minderwaardig voel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me klein, vernederd en minderwaardig te voelen als iemand me corrigeert en me wil helpen om richting te bepalen in mijn leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik degene ben die mezelf klein, vernederd en minderwaardig laat voelen door in mijn geest te participeren en gedachten en emoties toe te laten die ik eens in mijn jeugd heb toegestaan en als waarheid heb ervaren.

Als ik de woorden hoor of lees: ‘nog even wat anders’ of ‘ik moet nog een ander punt met je bespreken’ of er wordt van onderwerp veranderd dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik op grond van oude ervaringen een angst heb opgebouwd om uit het niets ergens van beschuldigd te worden en wat als een donderslag bij heldere hemel uit de lucht kan komen vallen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als ik met iemand spreek, in een chat ben en er wordt van onderwerp veranderd te ademen en niet in de emotie van angst te stappen maar in kalmte te wachten wat de persoon me te vertellen heeft.

Als ik het idee heb dat ik ergens vals van wordt beschuldigd dat stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik de beschuldiging verkeerd geïnterpreteerd kan hebben maar het kan ook zo zijn dat ik iemand een verklaring schuldig ben.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan bij een beschuldiging niet in een emotie te komen maar in communicatie de zaak op te lossen.

Als ik het idee dat ik beticht word van het maken van een fout of een blunder dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat als iemand me wijst op een fout of blunder mij de kans geeft de fout te herstellen en me ook kan leren hoe die fout/hersteld kan worden.Ik realiseer me dat ik van iedere correctie iets kan leren.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan iedere correctie te verwelkomen en te zien als een stapje verder in het gewaarzijn van mijzelf in mijn reis naar leven.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:49

dag 273 Frustratie door vergelijkingen

Gisteren zat ik er helemaal doorheen, ik was gefrustreerd omdat ik me min of meer gedwongen voel om hier te blijven wonen, in Kroatië. Aan de ene kant was er een groot verlangen terug te gaan naar Nederland, maar hierin voelde ik ook een grote weerstand om iedereen hier achter te laten. Ik voelde me verdrietig en bleef hangen in een slachtofferrol. Opeens stond alles me tegen, het land, de bewoners, het systeem, de taal, het dorp waar ik woon, de gewoontes hier, het geloof, kortom ik verafschuwde alles. Dit was natuurlijk niet opeens, deze weerstanden heb ik bij me zelf opgebouwd door gedachten en onderdrukt door er positieve gedachten tegenover te stellen.

Ik voel me niet thuis hier door mijn programmering in Nederland en de afstand lijkt zo groot dat het bijna onmogelijk lijkt of ik ooit kan aarden.
Ik moet er niet aan denken om hier mijn oude dag door te brengen en hoop stiekum dat ik over een tijdje weer in Nederland woon.
De positieve kanten van het hier wonen kan ik op dit moment niet waarderen, zoals een beter klimaat, veel meer zon, een schonere lucht, een goedkoper belastingklimaat en ziektekostenverzekering.
Ik ga door middel van zelfvergeving nu kijken in hoeverre ik mijzelf kan deprogrammeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een depressieve staat te komen waarin ik zwelg in zelfmedelijden en alleen maar negatieve denkbeelden heb over het land waarin ik nu woon.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gefrustreerd te zijn omdat ik me gedwongen voel om hier in Kroatië te blijven wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn negatieve gedachten van de afgelopen 3,5 jaar onderdrukt te hebben en dat nu als een emotionele explosie tevoorschijn komt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijden te hebben met mijzelf dat ik voor mijn gevoel gedwongen ben in een ander land dan mijn geboorteland te moeten wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben na bijna 60 jaar geprogrammeerd te zijn als Nederlandse, problemen te hebben om mij aan te passen in een land met allerlei andere gewoontes, een andere cultuur/achtergrond en andere taal.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik de taal niet eigen kan maken zolang ik nog met zoveel weerstanden rondloop.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een afkeer te voelen van de slechte staat van de wegen, de verpauperde huizen, de graffiti, de vuilnis die op sommige plekken gedumpt wordt en het weggooivuil wat op veel plaatsen lang blijft liggen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden dat ik in land woon wat er armer/armoediger uitziet dan dat ik gewend ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te zijn door de bureaucratie hier, waarbij het lijkt dat het zo ingewikkeld mogelijk is gemaakt om de juiste informatie te verstrekken en ik het gevoel heb eindeloos van het kastje naar de muur te worden gestuurd om de nodige paperassen bij elkaar te krijgen.

Ik realiseer me dat de ambtenaren hier er alles aan doen om aan het werk te blijven en iedere vorm van reorganisatie, innovatie, automatisering tegenhouden om zo hun baantje te behouden omdat een verlies van baan armoede betekent.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben iedere keer gefrustreerd te zijn als ik bij een overheidsinstantie kom omdat de meest simpele zaken op een ingewikkelde manier plaatsvinden waarbij ik de kriebels krijg en denk waarom kan het niet zoals ik gewend ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te zijn als dingen niet gaan zoals ik dat gewend ben en waarin ik mij zo afscheid van mijzelf en anderen omdat ik blijf hangen in mijn gewoontepatronen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te zijn omdat ik het idee heb nu in een land te wonen dat 100 jaar achterloopt op het land waar ik het grootste deel van mijn leven heb gewoond, waarin het lijkt alsof ik zelf 100 jaar teruggeplaatst word.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat iedere vooruitgang die ik kende in Nederland niet altijd in het voordeel van de bewoners van Nederland was maar vaak een extra controlemiddel of een stap tot het betalen van extra belasting / meer kosten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseer dat mijn afkeer/afschuw/weerstand te maken heeft met onbegrip en onkunde van de geschiedenis van een volk dat een hele andere achtergrond heeft dan waar ik ben geboren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben steeds Nederland met Kroatië te vergelijken waarin ik steeds vanuit mijn voorgeprogrammeerde geest zoveel mogelijk nadelen probeer te ontdekken van Kroatië.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf in een slachtofferrol te plaatsen en mezelf geen richting te geven om een en gelijk te staan met mensen/gewoonten met een andere programmering dan mijzelf.

(wordt vervolgd)

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 16 Apr 2015, 22:50

dag 274 Frustratie door vergelijkingen (2)

Dit is een vervolg op dag 273

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik al bijna 40 jaar rondloop met een veroordeling naar het land waar ik nu woon, waarbij ik bij mijn eerste bezoek teleurgesteld was over de staat waarin het land verkeerde, de schaarste in de winkels, de sombere uitstraling van de stad waarbij bijna alle winkels en restaurants staatsbedrijven waren en waar mensen werkten zonder motivering / enthousiasme / interesse en slechts aanwezig waren op hun werk om hun salaris te krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik zelf gewerkt heb om geld te verdienen waarbij ik dit werk niet gedaan zou hebben als het niets had opgeleverd, maar dat het salaris dat hier tegenover stond veel hoger was dan het salaris dat de mensen hier krijgen (kregen).

Ik realiseer me dat mensen die onderbetaald worden voor het werk dat ze doen, gedemotiveerd, chagrijnig en ongeïnteresseerd zijn en dat dit 20 jaar na de val van Joegoslavië niet verdwenen is, temeer omdat de economische situatie de laatste jaren in toenemende mate verslechtert.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben frustratie te voelen door leugens die verteld worden hier, waarin ik mezelf vergeef niet te zien /begrijpen /realiseren dat ik geprogrammeerd ben in een systeem waarbij je alles mag en kan zeggen in Nederland en dat hier een dictatoriaal regime was waar je niet je mening kon delen omdat men nooit wist wat de consequenties daarvan konden zijn.

Ik realiseer me dat ik zelf ook wel eens lieg omdat het een betere uitkomst geeft aan bepaalde situaties.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het hinderlijk te vinden dat mensen zich niet aan hun woord houden als ik een afspraak met ze maak om bijvoorbeeld iets in huis te doen, waarin ik niet zie dat zij er alles aan doen om zoveel mogelijk werk binnen te halen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard me te ergeren aan het geklaag van de mensen hier waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien / begrijpen /realiseren dat de mensen redenen hebben om te klagen omdat ze geen andere uitweg zien dan proberen te overleven in deze maatschappij.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de mensen hier te veroordelen omdat ze geen verantwoording nemen voor henzelf en de maatschappij waar ze in wonen, waarbij ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben zelf geen verantwoording te hebben genomen voor mijzelf en de wereld waarin wij leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het vervelend te vinden als ik merk dat er gekletst wordt over me, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben zelf thuis over de mensen uit het dorp te praten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een oordeel te hebben dat de mensen hier stug en onvriendelijk zijn, terwijl als ik ze begroet mijn oordeel al klaar heb en niet de moeite doe ze te leren kennen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik zelf geen moeite doe om mensen te leren kennen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mensen hier oppervlakkig te vinden waarbij ik zelf niet in staat ben een diepzinnig gesprek met hen te voeren door mijn taalbarriere.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me boos te maken als ik zie hoe volgzaam volwassenen en kinderen zijn in vergelijking met Nederland, waarin ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf volgzaam aan mijn gedachten, gevoelens en emoties te zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te storen aan de manier waarop ouders hun kinderen controleren en waarin volwassenen elkaar controleren waarin ik niet zie dat ik controle gebruik om mijn eigen angst te verdoezelen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn angst te verbergen door controle te gebruiken.

wordt vervolgd

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 08 Jun 2015, 21:30

dag 275 Bezeten door boosheid

Gisteren kwam ik thuis na een bezoek aan een familielid in Nederland die ernstig ziek is.
Het was een lange reis met metro, trein, vliegtuigen, bus en ik kwam wat moe aan en ik ontmoette mijn dochter in de stad.
In verband met een afspraak van mijn dochter nam ik de bus naar huis met mijn kleindochters en kwam om 19.00 uur thuis. Zij zou wat later thuiskomen met de auto. We hadden hiertoe besloten omdat de bus niet frequent rijdt en ze zo sneller thuis zou komen. Thuis gekomen merkte ik dat mijn echtgenoot wat geirriteerd was dat ik met de bus thuiskwam maar ik liet me hierdoor niet ontmoedigen (dacht ik) en ging met mijn kleindochters spelen aan tafel. Intussen werd ik gebeld en gesmst door mijn dochter dat het allemaal wat langer zou duren en ze vroeg zich af hoe we zouden slapen want de trap naar boven moest drogen ivm werkzaamheden. Ik zei dat we het wel zouden oplossen maar had wel in de gaten dat er niet genoeg voorbereidingen waren gedaan om iedereen comfortabel te laten slapen. Ik vond dat degene die hiervan wisten dat maar hadden moeten doen en dat dit niet mijn pakkie-an was. Er werd nog wat heen en weer gesmst en mijn dochter stelde voor om ergens anders te gaan slapen omdat iemand op een tekort matrasje moest slapen en hierbij kwam er irritatie bij me op. Ik had geen zin om nog de zorg te nemen van twee kinderen na een vermoeiende dag en die overnachting elders impliceerde ook dat ik de volgende dag voor hen moest zorgen en ze naar de creche zou moeten brengen. Uiteindelijk werd ik boos en bleef er een behoorlijke tijd in hangen.
We hebben beiden onaardige dingen tegen elkaar gezegd die we niet meenden en mij werd voorgesteld om maar niet hier te blijven wonen omdat ik me hier ongelukkig voel.
Nu heb ik het hele Kroatie verhaal nog niet volledig uitgeschreven en ik weet dat er nog veel weerstanden zijn om hier te wonen en ik denk dat daarom de hele zaak escaleerde. Ik voel me verdrietig dat het zo gelopen is en ik neem mezelf kwalijk dat ik het nog steeds niet voor elkaar krijg mezelf te stabiliseren en een oplossing te zoeken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het geirriteerde gedrag van mijn echtgenoot te negeren en niet te zien dat ik dit onderdruk door te gaan spelen met mijn kleindochters.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurgesteld te zijn dat mijn echtgenoot geirriteerd reageert als ik thuiskom van een lange reis waarbij ik een welkom thuis verwacht.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een welkom te verwachten waarin ik niet zie dat ik mezelf kan verwelkomen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geirritteerd te zijn als ik tijdens het spelen met de kinderen gesmst en gebeld wordt waarin mij gevraagd wordt hoe we moeten slapen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien en te begrijpen dat er niet voor iedereen een comfortabele plaats is om te slapen maar te denken dat is mijn pakkie-an niet waarin ik alleen aan mijn eigen comfort denk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me door mijn moeheid te laten overweldigen en te denken dat ik geen kracht meer heb mijn kleinkinderen naar bed te brengen en de volgende dag te verzorgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben alleen aan mijn eigen comfort te denken omdat ik moe ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verontwaardigd te zijn dat er van mij verwacht wordt dat ik bepaalde taken doe terwijl ik er geen fut meer voor heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben al een nacht vantevoren te bedenken dat ik de volgende dag geen zin heb om bepaalde taken te verrichten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik gelijk heb en in mijn boosheid te blijven hangen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf kwalijk te nemen dat ik in mijn boosheid blijf hangen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben dingen te zeggen in mijn boosheid die ik niet werkelijk wil en meen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn dat ik in mijn boosheid blijf hangen met niet stabiliseer en dus geen oplossing kan en wil bedenken.

Nu ik terugkijk op de dag en de voorafgaande periode denk ik dat er al ergens een weerstand is ontstaan bij aankomst hier. Vanuit een comfortabele situatie waar alles bekend is, de taal, familie, de mensen die ik ontmoet heb en een periode waar ik de tijd aan mezelf had kom ik in de dwangbuis die ik voor mezelf heb gecreëerd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn weerstanden die ik heb naar Kroatie nog niet te hebben uitgeschreven maar ergens ben gestopt waarbij ik allerlei excuses, geen tijd, geen zin heb gebruikt en waar ik nu de gevolgen van merk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet over mijn weerstanden kan komen die ik heb om hier in Kroatie te wonen met mijn familie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het onderwerp niet onder ogen te willen zien en mijzelf als het ware rechtvaardig om in de weerstand te blijven die ik voel om hier in Kroatie te wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn gevoelens te onderdrukken en niet zelfeerlijk naar mezelf te zijn zodat de hele zaak escaleert in een ruzie met mijn familie.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geen zelfverantwoording te nemen voor mijn weerstanden door ze uit te schrijven en mezelf te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te willen verbergen voor mijn eigen emoties, waarin ik weet dat ik ze vroeg of laat moet zien.



Als ik zie dat ik me de irritatie van een ander aantrek door zelf geirrteerd te raken dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik mezelf direkt kan vergeven en mezelf kan stoppen in plaats van dit gevoel te onderdrukken, te laten groeien tot het in mezelf ontploft.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan alert te zijn op mijn gedachtes en emoties van irritatie en mezelf te corrigeren en als dit niet lukt het uit te schrijven.

Als ik zie dat ik in boosheid blijf hangen omdat ik denk dat ik gelijk heb, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat er nooit maar dan ook nooit een rechtvaardiging is om in mijn boosheid te blijven hangen en al denk ik dat ik gelijk heb ik toch met een oplossing kan komen die goed is voor ons allemaal.

Als ik zie dat er een weerstand is om een punt uit te schrijven zoals nu dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat er geen andere oplossing is dan het punt volledig uit te schrijven en mezelf te corrigeren totdat het geleefd is.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan verder te gaan met mijn vorige blogs en mezelf nauwlettend te observeren en te zien welke reacties er in mij zijn om in een ander land te wonen.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 08 Jun 2015, 21:31

dag 276
Frustraties door vergelijkingen
Voor dat is verderga met het schrijven van de correcties van dag 273 en dag 274 had ik nog een realisatie tijdens een rit met de bus. Ik vroeg me af welk gevoel mij nou afscheidde van de andere passagiers in de bus en wat er toen opkwam was: ‘ik hoor er niet bij’. Nu ik het opschrijf voel ik verdriet opkomen en er komen vage herinneringen op die ik nu niet kan duiden. Mijn buddy wees me erop dat er niet bij horen uiteindelijk overlevingsangst is, een soort van oerangst en zelf maakte ik een associatie met uitgestoten/uitgesloten/verstoten worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in de bus het gevoel te krijgen ‘er niet bij te horen’.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn ‘er niet bij te horen’.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik denk aan ‘er niet bij te horen’ ik dit associeer met uitgestoten/uitgesloten/verstoten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om hier niet te mogen zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn als ik denk ‘ik hoor er niet bij’.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geen zin te hebben me aan te passen aan conservatieve ideeën die hier heersen waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben een neiging te hebben om me demonstratief te gedragen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me demonstratief te gedragen waarin ik het idee heb dat mijn ideeën progressiever zijn en dus beter en ik mezelf afscheid van de mensen die hier wonen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat de gedachte van ‘ik hoor er niet bij’ klinkt als ik hoor hen niet of ze horen mij niet, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf af te sluiten en te isoleren van de mensen om mij heen.

Zelfcorrecties:
Ik realiseer me dat veel reacties die ik heb te maken hebben met rijkdom/armoede en ik Nederland als rijk beschouw en Kroatië als arm. Bijvoorbeeld de producten die hier verkocht worden, de staat van de wegen/huizen, het bedelen van mensen op straat, zoeken naar lege flessen voor statiegeld, de hele strijd op overleving.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben armoede te ontwijken/te ontkennen/te negeren waarin het lijkt dat het niet bestaat en ik dus ook inspanning hoef te doen om oplossingen te vinden.

Als ik zie dat ik een reactie heb die te maken heeft met de armoede hier dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik gedurende mijn leven armoede heb genegeerd en onderdrukt als zijnde negatief. Ik realiseer me dat er in ieder land armoede heerst, in het ene land meer zichtbaar dan in het andere land. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan me te stabiliseren mij het zien van armoede door een en gelijk te zijn met mijn adem waarin ik mezelf kan stoppen te denken in de polariteit van rijkdom en armoede.

Als ik zie dat ik teleurgesteld ben als iemand zich niet aan zin afspraak/woord houdt dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik geprogrammeerd ben met dit begrip maar dat er hier losser omgegaan wordt met afspraken. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan geduld te hebben als ik met iemand een afspraak maak en ik heb geen verwachtingspatroon wanneer een taak wordt uitgevoerd.

Als ik zie dat er een ergenis is over volgzaamheid en de controle van ouders op hun kinderen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik heb geleefd in een losbandige maatschappij waar alles gezegd en gedaan kan worden en dat dit in contrast staat met de controle en volgzaamheid hier maar dat geen van beide een bijdrage levert aan het welzijn van een maatschappij. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn ergenissen over volgzaamheid en controle te stoppen door te ademen en een en gelijk te zijn met mijn medemens.

Als ik zie dat ik verdrietig, teleurgesteld, boos ben, mijn vaderland mis en vergelijkingen maak dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het wonen in een ander land een kans is om uit mijn programmering en comfortzone te komen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn nieuwe woonomgeving te omhelzen, de verandering in mijzelf te omhelzen , de omgeving, de mensen, de lokatie en te weten dat ik hier ben voor mij om mezelf te ontdekken, mezelf te confronteren met wat er ook bij me op komt.

Dit interview kwam zojuist uit en gaf me de support die ik precies nodig had en ik kan het ieder aanbevelen die met verandering te maken heeft.

marja
Berichten: 243
Lid geworden op: 14 Jan 2013, 13:29
DIP: Ja

Re: Marja's mars naar leven

Berichtdoor marja » 08 Jun 2015, 21:33

dag 277
Mijn relatie met autisme

De afgelopen dagen heb ik kennisgemaakt met autisme, ik zag herkenning bij twee volwassenen en een kind. Ik ben erop gewezen door anderen en heb wat onderzoek gedaan naar kenmerken op het internet.
Kenmerken zoals ze beschreven worden en die ik herkende bij het kind zijn:

Houdt erg vast aan vaste patronen. Eerst bepaalde handelingen verrichten voordat ze ergens aan begint.
Alles mooi op een rij (zie foto).
Houdt erg vast aan vaste opstellingen van bijvoorbeeld meubels of speelgoed en kan erg uit zijn of haar doen raken als er iets aan veranderd
Houdt er niet van om met andere kinderen in een groep spelletjes te spelen.
Je kind heeft geen animo om spelletjes te spelen waar een bepaalde mate van verbeelding aan te pas komt. Kan van slag raken van het spel van andere kinderen waar wel verbeelding of fantasie in voorkomt.
Je kind wordt in beslag genomen door bepaalde opstellingen of bewegingen. Legt bijvoorbeeld telkens alle potloden naast elkaar neer. of maakt een rij van knikkers.
Je kind kan in beslag worden genomen door een bepaald stuk speelgoed waar hij of zij zich dan dagen en uren achter elkaar mee kan vermaken.
Toen ik zag dat bovengenoemde gedragingen bij autisme hoorde kwam verdriet, angst en ongerustheid naar boven maar ook een sterke veroordeling naar mezelf. Ik realiseer me dat ik door onwetendheid vaak het kind verkeerd heb beoordeeld, maar ook bepaalde verwachtingen heb gehad.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geshockeerd te zijn toen ik bepaalde gedragingen van autisme herkende bij X.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet en angst te voelen toen ik bepaalde gedragingen van het kind koppelde aan autisme.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen als ik gedachten heb hoe de toekomst van een kind eruit zal zien die autistisch is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat een kind met autisme niet kan functioneren in deze wereld.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren hoe een volwassene zich gedraagt die autistisch is en die persoon te veroordelen van het niet kunnen begrijpen van taal die in communicatie plaatsvindt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te weten hoe een autistisch mens zich gedraagt waarin ik de persoon behandel en beoordeel als een persoon die denkt zoals ik.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn dat er onwetendheid bestaat in mijzelf en in de wereld over autisme waarin hier niet open en eerlijk wordt gesproken over autisme zodat eventuele kinderen begeleid en geholpen kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurgesteld in mezelf en boos te zijn op mezelf dat ik zo weinig weet over autisme.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben gefrustreerd te zijn dat autisme kan worden doorgegeven van generatie op generatie zodat de kinderen die geboren worden hiermee belast worden en een leven tegemoet kunnen gaan van onbegrip en veroordeling.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben met ongeduld te reageren op autistisch gedrag wat ik niet herkende als zodanig.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bepaalde gedragspatronen in het kind te willen veranderen die mij voorkomen als onnnatuurlijk en niet te zien dat dit voor het kind aangeboren gedrag is wat nauwelijks te veranderen is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben volwassenen met autisme te bestempelen als dwars, asociaal, leugenachtig waarin ik geen idee heb hoe hun mind werkt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te veroordelen dat ik X niet de support heb gegeven die hij/zij nodig had.

Als ik dat ik in een reactie ga op iemand die met autisme of die zich gedraagt naar de kenmerken hiervan dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat er nog veel onderzoek nodig is om iemand met autisme te begeleiden en ga de informatie die beschikbaar is op http://www.desteni.org bestuderen.

Ik stel mijzelf ten doel X te observeren en met geduld en toewijding te begeleiden zodat ik met gezond verstand en stabiliteit het support kan geven wat nodig is.


Terug naar “Zeven jarige Reis Naar Leven”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron