zelfvergevingsboekje uit 2010

Gebruikersavatar
Martijn
Berichten: 980
Lid geworden op: 09 Mar 2009, 17:01
Locatie: Valthermond
Contact:

zelfvergevingsboekje uit 2010

Berichtdoor Martijn » 14 Okt 2012, 19:51

Bevrijd je Leven door Zelfvergeving. Martijn de Graaf, 2010. In samenwerking met Ingrid Bloemheuvel.
Het einde van stress en angst en irritatie. Het begin van innerlijke stabiliteit en onwankelbaar zelfvertrouwen.

We bestaan gewoonlijk als een persoonlijkheid apart van andere persoonlijkheden, in beslag genomen door onze persoonlijke gedachtes, gevoelens en emoties. Daardoor zijn we nauwelijks of niet in staat om iets te doen in het belang van een ander of van allen of van het leven op aarde. Al onze aandacht wordt opgebruikt door wat er speelt in en rond onszelf. Onze gevoelens en emoties bepalen hoe het met ons gaat, onze gedachtes vertellen ons wat we moeten doen en wat we moeten zeggen. We moeten onze rol spelen in het gezin, in de familie. In onze vrienden- en kenissenkring moeten we een bepaald beeld van onszelf in stand houden. En die hele verzameling innerlijke en uiterlijke verschijnselen noemen we “ik”.
Het zijn echter allemaal manieren om de persoonlijkheid die je hebt opgebouwd in de loop van je leven in stand te houden en te voeden en te herhalen. En wat een gedoe is dat! Altijd in concurrentie met andere persoonlijkheden, tenzij je met ‘vrienden’ bent die je bevestigen in het beeld wat je hebt van jezelf. Altijd weer jaloers en afgunstig, altijd in de weer met trucs om anderen te beïnvloeden. Het is een volstrekt kunstmatige toestand, het zijn van een persoonlijkheid, die voortdurend gevoed moet worden om zichzelf in stand te houden. Geplaagd door schaamte en schuldgevoelens, door onderdrukte aspecten die je niet lekker zitten. Steeds opletten want sommige aspecten moeten door anderen gezien worden maar andere wil je juist verborgen houden. Je kunt jezelf er zo mee isoleren van een ander/anderen, dat communicatie onmogelijk wordt.

Om mezelf te helen pas ik zelfvergeving toe: geef ik alles weer terug aan mezelf want ik bestond als afzondering van mezelf, ik had een afzondering van mezelf gecreëerd in een angstige karikatuur van wat ik werkelijk ben. Want angstig is het om te bestaan als zoiets onwerkelijks als gevoelens en emoties en gedachtes. Dan weer opgewekt, dan weer down, dan weer verveeld, dan weer gestressed, dan weer wantrouwig, dan weer vol sympathie, dan weer laf, dan weer brutaal, enzovoort. Heen en weer bewogen door tegenstrijdigheden. De gedachtes volgend die te pas en te onpas opduiken. Daaraan merk ik dat mijn gedachtes, gevoelens en emoties niet ‘ik’ zijn: ze leiden een eigen leven.
Ook door zelfvergeving toe te passen merkte ik dat de gevoelens en emoties die me altijd maar weer anders lieten zijn, waardoor mijn zelfvertrouwen niet tot ontwikkeling kon komen, helemaal niet mezelf zijn: als ik ze me vergeef, dan houden ze op te bestaan! En mijn stabiele onveranderlijke zelf komt steeds meer tot zijn recht. Want zeg nou zelf: jezelf dat zou toch altijd hetzelfde zelf moeten zijn, je hebt toch maar één zelf!

Zodoende schep ik al zelfvergevend mijn echte, mijn ware zelf, wat niet meer gebonden is in een strikt persoonlijk leventje, wat voornamelijk bestaat als verbeelding in de mind. Ik doorzie welke ‘spellen’wij mensen spelen zonder werkelijk te communiceren. Hoe onvrij we zijn in onze uitdrukking, altijd bezorgd wat een ander ervan zal denken. En met zelfvergeving bevrijden ik me daarvan en word ik straight forward, ik hoef niks meer te verbloemen. Dat betekent niet dat ik bot word, ik word to the point. Ik spreek vrij uit.
Velen vragen zich af: word ik geen zombie als ik mijzelf mijn gevoelens en emoties vergeef? Die maken ons toch juist tot mens. Ik zeg: het tegendeel is waar! Als we altijd maar automatische reacties hebben, dat is juist zombie achtig, robotachtig. Daar worden we ook mee gemanipuleerd in advertenties en nieuws bijvoorbeeld. De makers daarvan weten heel goed dat we automatisch reageren en ze gebruiken dan ook specifieke woorden en uitdrukkingen en beelden om ons te te krijgen waar ze ons hebben willen. Door oplettend te zijn op de automatische reacties in mezelf zie ik wat er aan opgeslagen ideeën en gevoelens/emoties in me aanwezig zijn en hoe die bepalen ‘wie ik ben’ in plaats van dat ik in situaties mezelf ben en vanuit mezelf optreed. Daar pas ik dan zelfvergeving op toe om me ervan te bevrijden.
Om het scherp te stellen: het bepaald worden door gevoelens en emoties en in beslag genomen worden door gedachtes is een vorm van bezetenheid: ik laat iets anders dan mezelf ‘mij’ zijn. Of het nou iets ‘positiefs’ is zoals verliefdheid, of iets ‘negatiefs’ zoals agressie, veel mensen merken dan ook als ze weer tot zichzelf komen na zo’n bezetenheid dat ze zeggen: “ik wist niet waar ik mee bezig was”, of, “ik was mezelf niet”. Of, “het was sterker dan ik”, ik was “overmand door verdriet”. Maar het kan ook subtieler liggen, bijvoorbeeld wanneer je over iemand praat en een of meer specifieke woorden gebruikt om een beetje het beeld te vertekenen van degene over wie je het hebt, uit angst voor afwijzing door je gesprekspartner in dat moment, of uit minachting of jaloezie.
Aan de andere kant kunnen we een heel leven verpesten door onszelf te laten domineren door een emotie of een gedachte over onszelf of de wereld.

Ik zal algemene informatie vermengen met mijn eigen ervaringen om een zo levendig mogelijk beeld te geven van de oplossing die zelfvergeving biedt.

Een toepassing
Ik pas het toe om automatische reacties in mezelf te vergeven, reacties waar ik niet om gevraagd heb maar die zichzelf presenteren, waarvan ik dan moet geloven dat ik dat zelf ben. Dat weiger ik. Het komt voor in allerlei situaties, die reacties, b.v als ik iemand zie of spreek of als ik een reclame zie, of iets op de radio hoor, of bij een herinnering. Of zomaar uit het niets op een moment. Het gaat vooral om gevoelens en emoties en gedachten met een lading.
Emoties zoals angst, irritatie, twijfel aan jezelf, jaloezie, stress etc. gevoelens zoals verliefdheid, ‘adrenaline’, flinkheid, winnen, trots. Gedachtes met lading daar bedoel ik mee oordelen, meningen, geloven, rechtvaardigingen, en zo.

Ik had bijvoobeeld een punt van jaloezie ten opzichte van een kat. De kat was beter in het moment hier aanwezig dan ik want ik was meer in beslag genomen door wat er zich in mijn innerlijk afspeelde. En daardoor ontsnapte de kat aan mijn aandacht. Hij ging b.v. stiekum door de keukendeur naar binnen als ik weer ‘s was vergeten die dicht te doen, om melk uit een pannetje te drinken. En dat kon ik niet hebben. En ik voelde irritatie naar de kat en ik veroordeelde mezelf. Ik had toen nog niet van de zelfvergeving oplossing gehoord. Ik koos ervoor om altijd irritatie te voelen in zulke situaties, om dat normaal te gaan vinden, want het alternatief was om mijn irritatie te negeren. Dat vond ik schijnheilig en ik was er niet goed in. Een nadeel vond ik dat de irritatie gemakkelijk groter werd, alsof het een grenzeloos iets was. Het lukte me niet om net zo wakker in het moment te worden als de kat en het enige wat er over bleef was de kat te ‘straffen’ (tevergeefs natuurlijk, want te laat), waarbij ik haar ook wel pijn deed.
Lange tijd heb ik enorme problemen gehad met irritatie die ik voelde, het was een
plaag voor mezelf en voor anderen en voor dieren dus.

Met zelfvergeving is zo’n punt heel goed aan te pakken. Het is echter niet in een keer klaar zo van: ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben irritatie te voelen. Klaar! lol, nee. Zelfvergeving is wel eenvoudig, maar ook weer niet zo eenvoudig.
Het punt is dat ik alleen iets kan vergeven wat ik op dat moment gewaar ben: ik moet het voelen/zien, ofwel door het in mezelf op te roepen, ofwel ter plaatse in het moment zelf. Alle vormen/aspecten van irritatie in mezelf kon ik onmogelijk tegelijk gewaar zijn, dus ik kon ze ook niet in een keer vergeven. Dus elke keer als ik aspecten ervan ontdekte, hetzij in het dagelijks leven hetzij door me er op een ander moment in te verdiepen en het me voor de geest te halen. En het dan in de zelfvergeving te benoemen met de woorden die het precies aanduiden. Soms moest ik dan even goed aanvoelen wat nou precies de irritatie was, daar echt een moment voor nemen van zelfintimiteit, zoals we dat noemen. Zodat ik het precies kon benoemen. En dikwijls had ik daarna nog een zelfvergeving nodig om ook nog een ander aspect van de irritatie in die situatie aan te pakken. Of meer dan een want dikwijls opent een punt een reeks punten.

Hier is een voorbeeld:
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jaloers te zijn op de kat
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te vergelijken met de kat
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben irritatie te voelen jegens de kat
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de kat de schuld te geven i.p.v. verantwoordelijkheid te nemen voor mijn nalatigheid
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn irritatie te botvieren op de kat
Ik vergeef mezelf, mezelf niet toegestaan te hebben de kat dankbaar te zijn voor de aanwijzing dat ik teveel in gedachten besta i.p.v. hier in de fysieke wereld.

Het is in principe het beste om op het moment dat iets speelt in mezelf het direct aan te pakken. Dat vergde wel training: in het begin was ik vaak na het zeggen van: “ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben”, al weer kwijt wat ik voor ogen had en had ik de grootste moeite om me dat weer voor de geest te halen.

Als ik mezelf een punt van irritatie vergaf, dan opende dat dikwijls een reeks punten die ermee te maken hadden, die kwamen dan ook gelijk aan de beurt.

Na verloop van tijd nam het vertrouwen toe in de effectiviteit van mijn woorden van de zelfvergevingen die ik spreek, ik kan daar echt van op aan, als ik maar zorg dat ik vierkant achter mijn woorden sta. Ik moet echt zelf in mijn woorden aanwezig zijn. Ik moet zelf de woorden leven die ik spreek. Een zelfvergeving is een beslissing om een einde aan iets te maken. En vervolgens moet ik die beslissing in de praktijk waar maken.

Zelfvergevingen opschrijven is handig als het gaat om dingen uit het verleden. Ik kom dan al gauw aan een hele lijst n.a.v. een onderwerp.

In het begin van het proces is er zooooveel te vergeven waar ik ook keek in mezelf ik zag alleen maar nog meer vergevingsonderwerpen. Dan vatte ik moed en daar kon ik dan een tijd mee toe. Maar als het dan nog niet minder was geworden, dan moest ik mijn wil om het te doen hernieuwen, een dieper besluit nemen in mezelf om, ook al zag ik er nog geen einde aan, en ook al ontstond er nog geen ruimte/rust dan maar door te zetten. Want er was geen weg terug: ik had zo uitgebreid ervaren dat ik slecht functioneerde, in mijn kontakten, relaties en ook alleen met mezelf, allerlei kleinere en grotere verslavingen die ik creëerde b.v. en ik had er op allerlei manieren mee geprobeerd te leven, zoals met irritatie wat ik beschreef, met al die disfunctionele eigenschappen, daar was ik HELEMAAL klaar mee.

Na een paar maanden begon die ruimte en rust voelbaar te worden, een zekere stabiliteit.

Zelfvergeving kan ik nergens anders voor gebruiken dan voor het ongedaan maken van wat ik had opgeslagen als de identiteit van mezelf in de loop van mijn leven. Ik kan er geen trots aan ontlenen, ik kan er geen wraak mee nemen op iemand, ik kan het niet gebruiken om mij beter te voelen dan iemand anders.

Want hoe gaat dat, als kind was ik in een situatie, iemand zegt iets tegen me of doet iets met me en er ontstaat een gevoel in me en ik geloof nu dat dat gevoel is wie en hoe ik ben. En als er een vergelijkbare situatie komt dan ben ik weer zo, en zo bouw ik een persoonlijkheid op door herhaaldelijk aan te nemen dat wat ik voel in mezelf, dat dat is wie ik ben. En ook door wat anderen van mij zeggen wat/hoe ik ben. Alles bij elkaar vormt dat mijn rol in het leven, en ik word als een toneelspeler die niet meer uit zijn rol kan stappen. Een rol is b.v ‘ik ben de zoon van mijn ouders’, ‘ik heb hoogtevrees’

Want wat doe ik met zelfvergeving, al die eigenschappen die ik in de loop van mijn leven verzameld heb, die mijn persoonlijkheid uitmaken, waarvan ik zeg: ‘zo ben ik’, die houd ik vast en met zelfvergeving laat ik die los. Ik houd ze niet langer ‘in eigendom’, ik geef ze weg, en ik laat ze los, en nu heb ik ze vergeven. Ik geef ze weg, aan mezelf, ik hoef ze niet krampachtig vast te houden in en als de afgesplitste toestand van ‘mezelf los van het geheel van alles’ genaamd persoonlijkheid.

Positieve eigenschappen/gevoelens/ervaringen los laten zoals Verliefdheid

Sommige eigenschappen/gevoelens/ervaringen laat ik node los, node, omdat ik er zo zeer en al zo lang van overtuigd ben dat ik haast niet kan geloven dat ik het al die tijd mis had. Conclusies over mijzelf, hoe ik ben, vanuit mijn jeugd b.v. waarin mijn moeder tegenover andere moeders altijd beweerde dat ik een heerlijk en aardig jong was. Dat bllef ik geloven over mezelf want dat beeld zinde me wel. Daar heb ik mezelf heel lang mee voor de mal gehouden waardoor het lang duurde aleer ik kon erkennen dat er iets helemaal mis was met mij. En ook node als ik mezelf energetisch reacties moet vergeven die ik leuk vind, zoals opwinding, spanning, ‘adrenaline’, ‘testosteron’, verliefdheid. Moet vergeven zeg ik omdat ik zie dat het zelf onoprecht is. Neem verliefdheid. Een heerlijk gevoel, maar zelfonoprecht, want hoe werkt het? Ik zie b.v. in m’n verbeelding mijn geliefde en ja hoor ik krijg dat heerlijke gevoel. In werkelijkheid is het slechts een systeem wat geactiveerd wordt d.m.v het beeld wat ik zie en ik ervaar de energie die gaat stromen als een ‘heerlijk gevoel’. Dan zeg ik tegen die persoon: “ik hou van jou”, maar in werkelijkheid houd ik van die energie. En zo ben ik dan zelfonoprecht in mijn woorden. Als dan na verloop van tijd de energie op is gebruikt, dan is de verliefdheid over en dan zeg ik: ik hou niet meer van je. Of ik hou mijn mond erover en ga in het geheim op zoek naar een ander die het systeem activeert want ik ben als een verslaafde die zijn shot nodig heeft. Ik wil echter geen (ver-)slaaf(de) zijn noch zelfonoprecht.

Ik wil hier wat verder over uitwijden omdat het zo’n grote rol speelt in de mensheid. Neem liefdesliedjes, je hoort (bijna) niets anders op de radio. En ook in films en tijdschriften en boeken, advertenties is het onderwerp nr 1. Het is een collectieve verslaving. Waarom wordt het zo nadrukkelijk gepresenteerd door b.v. de muziekindustrie? We houden ons ermee in een droom, het leidt onze aandacht af van de miserabele toestand waarin we ons bevinden als mensheid en van de gevolgen van onze aanwezigheid voor het leven op de planeet. De grote verantwoordelijkheid die ons hierin wacht kan vergeten/uitgesteld worden want we zijn in beslag genomen door ons geluk/verdriet in de liefde.

Nadat ik zelfvergeving heb toegepast in een moment, komt er op een later tijdstip weer zo’n zelfde situatie, ik kom b.v. die persoon weer tegen waarop ik zo en zo reageerde, wat ik mezelf vergeven had. Nu kan ik mooi testen of ik mijn zelfvergeving waar kan maken in de realiteit. Wat ik doe is: ik zie die persoon, ik voel de aanzet tot de gewoonlijke reactie, echter ik ga daar niet in mee, en in plaats daarvan adem ik. Nu is adem wie ik ben, ben ik fysiek hier in het moment aanwezig als ademend wezen, i.p.v. dat een reactie met me op de loop gaat en ik in en als de mind ben. Ik behoud mijn stabiliteit en ik ben niet anders dan voordat ik hem/haar zag, tijdens of nadat ik hem/haar heb gezien.

Als er toch een reactie in mij ontstaat waar ik in meega, dan zal ik opnieuw moeten zien welk punt ik gemist heb/of mijn zelfvergevingsbesluit wel diep genoeg ging en daar actie op nemen. Hetzij in het moment van de ontmoeting, of op een later tijdstip.

Reacties die ik mezelf niet vergeef gaan niet weg. Ik kan ze onderdrukken, negeren, mezelf afleiden, ze onder controle houden enz. vroeger of later zijn ze er weer en daarom is zelfvergeving zo’n doeltreffend middel, omdat ik er reactie patronen voor eens en altijd mee ongedaan kan maken. Veel punten zijn niet in een keer weg, dat komt omdat ze in meerdere lagen aangelegd zijn. Ik vergeef het punt op een laag en in een situatie wordt de volgende laag actief, waardoor ik toch nog weer reageer. Daarvoor is met name het ‘mind construct’ doeltreffend, een methode die ik leerde bij Desteni in het tweede jaar van desteniiprocess (DIP), waarin ik systematisch alle aspecten van een punt uitschrijf in een schema en systematisch zelfvergeving op elk onderdeel toepas en vervolgens voor elk een zelfgecorrigeerde actie programmeer door een zelfgecorrigeerde verklaring te formuleren..

Ik ben geprogrammeerd en programmeerbaar. Ik ben een ‘levende’ constructie van aannames, geloven, oordelen, rechtvaardigingen, manipulaties, vergelijkingen, projecties, meningen, herinneringen, gevoelsreacties, emotionele reacties. En dat is allemaal geautomatiseerd. Als ik de ene persoon zie voel ik altijd dit en als ik die andere persoon zie voel ik altijd dat. In de ene situatie reageer ik altijd zus en in de andere altijd zo. Zo ben ik nu eenmaal. Ik moet voortdurend gestimuleerd worden/moet mijzelf voortdurend laten stimuleren anders heb ik niet het gevoel dat ik leef. Dan ga ik me vervelen en word ik depressief tot aan zelfmoord aan toe. Muziek is hier een voorbeeld van, het is ontworpen om emotionele en/of gevoels reacties op te wekken.

We gebruiken deze aardse werkelijkheid voor de stimulering van het mindsysteem dat we zijn. In die zin zijn we puur egoïstisch bezig hier. Maar hee, dat wilden we nou juist niet onder ogen zien want dat geeft geen goed gevoel. Op naar het volgende amusement, de volgende opwinding, aan leven zelf komen we niet toe. Onze economie is helemaal gebaseerd op onze onderworpenheid aan energie: De energie van competitie, overlevingsangst, hebzucht, vermaak.

Ja dus het is zaak om goed in de gaten te houden of de zelfvergeving de lading dekt, dikwijls zie ik direct al meer aspecten van een punt, soms tijdens het spreken, soms erna, soms enige tijd later. Als ik ze heb opgeschreven dan kan ik door het na te lezen zien of ik nog een punt gemist heb. Een manier om dieper in te gaan op een punt is door de volgende vraag toe te passen: “wat maakt nou dat …”
B.v. ik merk dat ik in een situatie met andere mensen iets wat ik wou zeggen, niet zeg. Dan kan ik mezelf dat vergeven en die vraag stellen. Dan blijkt b.v. dat ik bang ben voor hun reacties, dan vergeef ik me dat. stel ik weer die vraag: wat maakt nou dat ik bang ben voor hun reacties? Blijkt b.v. dat ik bang ben voor afwijzing. Daarachter vind ik b.v. het punt dat ik bang ben om buiten de gemeenschap te komen te staan. En daarachter vind ik het punt dat ik bang ben dat ik niet kan overleven als ik erbuiten val, en daar achter weer: angst voor de dood. Die hele serie vergeef ik dan.

Nou moet het uitgangspunt van m’n zelfvergeving steeds zijn: zelfoprechtheid. Het bleek na een tijdje zelfvergeving toegepast te hebben dat er iets meespeelde in m’n motivatie: om er zo snel mogelijk mee klaar te zijn zodat ik alles vergeven zou hebben en dan was ik vrij. Het uitgangspunt moet echter zelf zijn, niet iets anders dan zelf, zoals een wens om er snel vanaf te zijn. Anders is het geen ZELFvergeving meer. Dan is het ‘SNELvergeving’, lol.
Dus dat is zaak om in de gaten te houden dat ikzelf en alleen ikzelf de vergever ben. In de loop van de tijd kwam ik verschillende van dat soort elementen op het spoor die mee bleken te spelen in m’n zelfvergevings toepassing. En die heb ik telkens verwijderd.

Als ik nu iets van m’n persoonlijkheid heb vergeven, dan moet daarvoor in de plaats een correctie komen: hoe ga ik met de situatie om als die zich weer voor doet. Het mooie is dat het mogelijk is om dan ademend in de situatie aanwezig te zijn, ipv. weggevoerd te worden op de beweging van de mind, in een gevoel of emotie, een ‘state of mind’.

Daarom gebruiken we ook de woorden: “Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard” of “ toegestaan en geaccepteerd” of ook wel: “ toegelaten en geaccepteerd”. Omdat ik daarmee uitdruk dat ik verantwoordelijkheid neem voor het bestaan van dat specifieke punt wat ik vergeef. Ik kan ermee ook buiten mijn persoonlijke innerlijk treden. B.v.: “ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een geld systeem in deze wereld te laten functioneren wat miljoenen mensen het leven kost.” Zo’n punt moet dan nader uitgewerkt worden in z’n aspecten:
ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als een relatief kleine groep families de geld stromen in de wereld zo te beheren dat enkelen heel veel hebben en velen heel weinig.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geld als schuld te hebben gecreëerd
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als financiële leiders een systeem te hebben laten ontstaan wat niet meer beheersbaar is en wat gedoemd is ineen te storten
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als financiële leiders geld te hebben gecreeerd met de mogelijkheid om met geld geld te verdienen
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geld tot een doel op zich te hebben gemaakt
Ik vergeef mezelf als de bevolking klakkeloos deel te nemen in het geldsysteem ook al brengt het misbruik in talloze vormen met zich mee, wat ik op de koop toe neem.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als de bevolking gebruik te maken van het economische systeem zonder mij er rekenschap van te geven hoe dit systeem het leven van honderden miljoenen mensen belemmert.
Enzo alles wat ik ook maar weet over het systeem systematisch in zelfvergevingen uit te drukken.

Je moet rekenen dat veel zaken in de wereld zwaar op ons drukken, omdat we op onze vingers kunnen natellen dat ze schadelijk zijn. We negeren dat maar we dragen dat wel met ons mee. Dus, door daar zelfvergeving op toe te passen neem ik een last van mijn schouders.

De correctie die ik wil leven na mijn zelfvergeving, die beschrijf ik in een zelfgecorrigeerde verklaring. voorbeeld:
ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik slimmer ben dan mijn buurman.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te vergelijken met mijn buurman wat betreft intelligentie.
De verklaring voor mezelf zou dan zijn:
Wanneer ik merk dat ik mijzelf vergelijk met mijn buurman qua intelligentie, dan stop ik, ik adem, ik realiseer me dat ik slechts het idee wat ik over mijn intelligentie heb vergelijk met het idee wat ik over mijn buurman zijn intelligentie heb, het heeft dus niets met de werkelijkheid te maken, ik ben een met en gelijk aan mijn buurman.
Dat is namelijk de werkelijkheid van het fysieke, reële bestaan, we hebben allemaal dezelfde fysieke dingen nodig: eten water, kleding, huis, toilet, bed etc.etc. De rest is fictie in de mind.

Zelfsabotage

Een voorbeeld: meestal komt iemand ertoe zelfvergeving toe te passen als ie gewaar wordt hoe disfunctioneel hij (of zij) is. Zo ook bij mij. Maar nu ontdekte ik dat er een zelfoordeel was ingeslopen in mijn zelfvergevingstoepassing, waarbij ik na een zelfvergeving een gedachte/stemming in mezelf creëerde van ‘we deugen nooit als mens’, ‘we kunnen niets goed doen’ zoiets. Het was niet prominent aanwezig, maar in de loop van een aantal weken was dit door de herhaling toe gaan nemen en toen werd het me ineens duidelijk dat ik deze zelfsabotage (het haalt me op den duur onderuit) aan het toepassen was. Onmiddelijk rechtgezet door mezelf dat te vergeven en daarna goed opgelet dat ik het patroon niet toestond zich weer op te bouwen, toen was het gauw afgelopen daarmee.

De gewaarwording van m’n eigen innerlijke shitzooi kan zo overweldigend zijn dat het ontmoedigend/verlammend is. In dat geval zal ik eerst deze gevoelens moeten vergeven in alle facetten die ik ervaar. Ik kom zelfs punten tegen waarvan ik ben gaan geloven dat ze onvergevelijk zijn. In die gevallen moet ik eerst mezelf vergeven dat ik geloofde onvergevelijk te zijn.

Andere vormen van zelfsabotage
Het uitstellen van zelfvergeving, meestal is het punt later uit het zicht verdwenen.
Afleiding, i.p.v. direct bovenop een punt te springen laat ik me nog even afleiden door dit of dat.
Rancune, ik voel me verongelijkt door hoe iemand me behandelt heeft en nu ga ik zelfvergeving toepassen om mijn frustratie te uiten, of mijn gelijk te halen.
Bij deelname op het forum van Desteni wil ik indruk maken door hele ingewikkelde zelfvergevingen te verzinnen die ik nooi waar kan maken in de praktijk.
Zelfvergeving vanuit kennis: ik weet dat ik mezelf dit of dat moet vergeven en daar vanuit schrijf/spreek ik mijn zelfvergevingen. Alleen als ik spreek vanuit een daadwerkelijke beslissing in mezelf om iets niet langer toe te staan en te accepteren is het effectief.
Bij het uitspreken van zelfvergeving in het openbaar riskeer ik dat de angst om voor gek verklaard te worden een rol speelt in m’n toepassing. Dus deed ik dat pas toen ik al een zekerheid in m’n toepassing hebt opgebouwd voor mezelf. Ik doe het meestal zo dat m’n stem anderen niet verstaanbaar bereikt.
Een ander ‘gevaar’ daarin is dat ik indruk wil maken.
De angst dat er niets van mij overblijft, om mijn ego, mijn bestaan als ego te verliezen was ook een hobbel die ik tegenkwam. Hoe kan ik dan nog bestaan? Het kan toch: in en als adem hier.

De zelfvergevingen zijn zo tegen het zere been van het ego dat het soms aanvoelt als een marteling om het toe te passen. Ademen is dan een stabiliserende oplossing. Vier tellen inademen, vier tellen vasthouden vier tellen uitademen en weer vier tellen vasthouden.
Dus ik moet mezelf er altijd toe zetten om zelfvergeving toe te passen, het is niet voorgeprogrammeerd in me aanwezig, Het gaat niet vanzelf. Als ik het niet doe dan gebeurt het niet. Dus ik doe het zelf voor mezelf. Om mezelf te zijn zonder overgeleverd te zijn aan wat in het verleden al is gevormd en aangelegd en wat nu bepaalt wie ik ben hoe ik ben, wat ik denk en voel, hoe ik reageer.

Zelfvergeving had ik al spoedig tot een normaal onderdeel van m’n leven gemaakt. Het was werkelijk een oplossing voor me, omdat ik al zoveel shit in mezelf had gevonden, ik bedoel talloze neigingen zoals dingen die ik deed goedpraten terwijl ik wist dat ze niet okee waren. Uitspraken doen waarvan ik merkte dat ik er niet 100% achter stond, alleen om in de smaak te vallen van de ander(-en). Mezelf overgeven aan allerlei vormen van afleiding en amusement om te vermijden de berg onopgeloste zaken in mezelf onder ogen te zien. In de hoop dat het over en vergeten zou zijn. Echter als ik een punt in mezelf zie waarvan ik merk dat ik er niet achter sta, dan is het niet weg als ik het negeer, het komt later weer terug. Relaties die telkens hetzelfde patroon volgden zodat hoe ik me ook inzette en mijn best deed het toch in een ramp eindigde.

Hoe vergeef ik mezelf wat een ander mij heeft aangedaan?
Nou een punt wat even lastig was: hoe vergeef ik mezelf voor iets wat een ander mij aangedaan heeft: Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben slachtoffer zijn
van .../mij slachtoffer te voelen van …
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben die en die verantwoordelijk te
houden voor mijn … (emotie)
Ik had ontdekt dat ik de oorzaak en de verantwoordelijke ben voor alles wat ik voel. Dat ik niets en niemand anders daar de ‘schuld’ van kan geven, geldt namelijk evenzeer voor mooie gevoelens. Als ik b.v. voel dat ik van iemand hou, dan hou ik in werkelijkheid van het gevoel wat ik in mezelf opwek door het beeld/beelden die ik voor ogen heb van die persoon. Zelfde als ik b.v. denk aan bepaalde personen die iets heeeel slechts doen in de wereld: de duisterheid die ik in hen zie maak ik zelf, heb ik in mij. Zodoende zijn slechte mensen een hele goede aangever voor wat er in onszelf bestaat aan slechtheid wat we gewend zijn te negeren en er daarom geen oog voor hebben.
Het is lullig dat ik alles bij mezelf moet constateren, maar ook een voordeel: anders had ik er niets over te zeggen. Nu kan ik er de verantwoordelijkheid voor nemen en er d.m.v. zelfvergeving een eind aan maken.
Ik vind ook het gevoel van soevereiniteit cool: ik kan autonoom functioneren, geheel uit mezelf. Mijn woord is wet.
Een voorbeeld van hoe ik verantwoordelijkheid kan nemen voor iets wat mij aangedaan is, omdat dit vaak een moeilijk te begrijpen punt is. Immers, ik ben het slachtoffer dus wat kan ik er verder aan doen en waarom zou ik mezelf moeten vergeven voor iets wat mij is aangedaan! Dat kan doordat er twee dingen zijn: de gebeurtenis en mijn ervaring van de gebeurtenis en dit laatste kan ik mezelf vergeven. Stel ik was aangevallen door iemand en daar had ik veel angst en woede ervaren en verontwaardiging en vernedering.

Nu kan ik mezelf dat vergeven:
ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angstig te zijn geweest tijdens de aanval
ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben woede te voelen jegens de aanvaller
ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verontwaardiging te voelen over de aanval
ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vernedering te voelen door de aanval
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik dood zou gaan
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij hulpeloos en machteloos te voelen
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik het slachtoffer ben van de aanval
Een mens kan zeggen: ja maar dit zijn toch hele gerechtvaardigde gevoelens! Ik was toch het slachtoffer! Vind je het gek dat ik me woedend voel en verontwaardigd en vernederd en dat ik angstig ben geworden! Waarom zou ik mezelf dat moeten vergeven, het is mijn volste recht om me zo te voelen en niemand heeft het recht om te zeggen dat ik mezelf dat moet vergeven!

Iemand die zo gehecht is aan haar/zijn persoonlijke gevoelens die is niet klaar voor zelfvergeving. Iemand moet echt op en punt gekomen zijn waarop de realisatie is: zo kan ik niet langer verder met mezelf/met mijn partner/met de mensen om mij heen.
Nu hef ik mijn rol als slachtoffer op omdat ik alle gevoelens die mij tot een slachtoffer maken mezelf vergeef.

Ik merkte na verloop van tijd dan ook dat ik niet meer zo overgeleverd was aan de mij welbekende reacties in mezelf zoals irritatie, boosheid, mopperen, maar ook opwinding, thrill, kicken. Angsten, klein en groot. Sommige punten zijn complex, zoal b.v. de verhouding tot m’n ouders. Daarvoor heeft Desteni een methode in de DIP cursus, het Mind Construct, waarin alle informatie gestructureerd geplaatst kan worden zodat punt voor punt met zelfvergeving ongedaan gemaakt kan worden, waardoor ik me bevrijd uit de positie waarin ik was gaan leven vanuit m’n jeugd.

Zelf Correctie

We zijn programmeerbare wezens. De ervaringen in het verleden en de voorbeelden van anderen hebben we gebruikt om onszelf te programmeren tot een min of meer functionerend geheel van eigenschappen. Alles verloopt automatisch: gevoelens en emoties komen automatisch bij wat ik meemaak, gedachtes en ideeën komen en gaan automatisch. De zelfcorrectie gebruik ik om mezelf opnieuw te programmeren nadat ik een stukje oud programma heb gewist door zelfvergeving.

Na m’n zelfvergeving als ik weer in een situatie kom waarin ik normaliter zou reageren met een gevoel/emotie dan voel ik die neiging meestal wel opkomen maar nu stop ik, ik doe er niet meer aan mee. In plaats daarvan adem ik, ik blijf aanwezig, stabiel, in het moment hier, en ik kan nu met gezond verstand ingaan op de situatie. Bijvoorbeeld ik kom ergens waar ik iemand zie die ik als een persoon door wie ik niet aangesproken wil worden omdat hij altijd van die opmerkingen maakt tegen mij waar ik me geen raad mee weet. Ik zie hem en ik voel al de neiging in mezelf om mezelf te verbergen in de zin van die persoon niet aankijken, vermijden dat hij zijn aandacht op mij vestigt, een heel gedoe! In plaats daarvan stop ik deze neigingen en ik blijf zoals ik ben ademend hier. Nou kan ik ineens wel een doeltreffend antwoord geven als hij iets zegt en even later is die hele relatie tot die persoon die ik in mezelf beleefde verdwenen. Zelfs kan deze persoon daarna uit mijn leven verdwijnen!
De voorbereiding kan bestaan uit het inprenten van een gecorrigeerde toepassing van mezelf: als ik weer deze persoon tegenkom en ik voel de neiging om mezelf te verbergen, dan stop ik, ik adem, ik realiseer me dat de perceptie die ik van deze persoon heb alleen in mijn mind bestaat, is daarom niet werkelijk. Ik ga niet mee in deze beweging van mijn mind, ik blijf met beide benen op de grond, aanwezig in de fysieke ruimte, ademend hier.
Zo kan ik me voorbereiden om ervoor te zorgen dat ik niet weer in dezelfde patronen verval, maar dat ik een zelfgecorrigeerde toepassing van mezelf paraat.
Door de automatische reacties vergeven te hebben wordt het mogelijk iets te zeggen wat normaal gesproken nooit gezegd wordt in situaties, en geen voorgeprogrammeerde reactie zoals b.v. “alles goed?” “Ja, met jou?” “Best”. In plaats daarvan zeg ik wel: Nou … alles...” of: “met mij gaat het pas goed als het met iedereen goed gaat”, of: “hoe kan ik zeggen dat het goed gaat terwijl er verderop kinderen sterven van de honger?”
Of iemand vraagt: “hoe is’t met jou, goed?” Dan zeg ik bijvoorbeeld: “normaal”.

Doordat ik de angst in mezelf heb vergeven om buiten de gemeenschap te vallen als ik niet volgens de voorgeprogrammeerde taal spreek, heb ik mezelf de vrijheid gegeven om nieuwe uitspraken te doen waar ik zelf achter sta. Dus ook niet vanuit rebellie, of afkeer van het normale. Een duidelijk en ‘belangrijk’ resultaat van zelfvergeving!

Ik heb een zekere creativiteit ontwikkeld en overgenomen van anderen qua zelfvergeving bijvoorbeeld als ik op iets stuit wat ik altijd onvergeeflijk vond van mezelf, dan kan ik het niet nu ineens vergeven. Dan zeg ik eerst:
ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik mezelf dit niet kan vergeven.
Of:
ik vergeef mezelf niet toegestaan te hebben mezelf dit te vergeven.
Het heeft zin de zelfvergevingen van anderen die in het proces zijn te lezen, ik kan er veel uit oppikken.

Soms is het echt even zoeken naar de juiste woorden of hoe precies het punt aan te pakken. Is de zelf vergeving uitgesproken dan voel/luister/kijk ik in mezelf: heb ik het punt helemaal te pakken.

Mechanismes
Een mechanisme wat ik zag is: Ik heb een ervaring van iemand, oftewel mijn interpretatie van wie/hoe diegene is daardoor ga ik geloven dat diegene zo is als hoe ik hem/haar ervaar. En vervolgens ga ik diegene (heimelijk) verwijten zo te zijn! In feite verwijt ik dus wat ik in m’n hoofd heb. Heeft niks met die ander te maken. Zo hebben we een uitgebreide virtuele werkelijkheid gemaakt waarin we iedereen en alles op alle mogelijke manieren gedefiniëerd hebben, door gedachtes erover, meningen, en door gevoelens en emoties erbij, en niets van dit alles heeft enige relevantie voor de werkelijke werkelijkheid: de fysieke wereld. Echter we baseren ons handelen wel op onze virtuele werkelijkheid en daardoor zijn er weldegelijk gevolgen in de fysieke realiteit.

Iemand kan b.v. een gedrag van een ander interpreteren als irriterend. Elke keer dat hij hem ziet denkt hij dat weer en hij gaat dat meer en meer zien. Tot op een moment dat het zulke proporties heeft aangenomen dat hij het niet langer verborgen kan houden en het er op een of andere manier uitkomt, MET ALLE GEVOLGEN VAN DIEN. Ik bedoel, Het kan zelfs zover komen dat ik zoveel ergernis in mezelf verzamel over een persoon dat ik die op een moment iets aandoe waardoor ik in de gevangenis beland. Ander voorbeeld, ik heb last van een angst voor besmetting met bacteriën, dan zal ik heel vaak m’n handen wassen. Daar gaat mijn huid onder lijden. Of ik heb b.v. last van faalangst waardoor ik dingen niet voor elkaar krijg in mijn leven. Of ik ben b.v. bang dat mensen mij armoedig vinden en daarom koop ik te dure spullen of te vaak nieuwe spullen en raak ik in de schulden.

Ook over mezelf kan ik van alles geloven, ik geloof bijvoorbeeld over mezelf dat ik een gul persoon ben. Ik geef veel aan anderen en ik trakteer vaak en als er iemand in nood is dan spring ik te hulp. En daardoor kom ik zelf in de financiële problemen. Of ik vind dat ik een harde werker ben en ik na verloop van tijd krijg ik een burn out.

Eigenlijk zou het zo moeten gaan dat zodra ik iets voel of denk over een ander en/of mezelf dat ik onmiddellijk bij mezelf te rade ga: wat gebeurt hier? Ik merk bijvoorbeeld dat ik nogal veel glimlach tegen iemand. Ik ga kijken in mezelf en ik zie dat ik eigenlijk een beetje angstig ben voor die persoon. Dus in zo’n geval zeg ik:
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te forceren tot glimlachen
Ik vergeef mezelf niet toegestaan te hebben te voelen dat ik bang ben voor …
Dan vraag ik mezelf af: wat maakt nou dat ik bang ben? Het kan b.v. zijn dat ik iets in de expressie van die persoon als bedreigend ervaar. Dat het een herinnering aan een eerdere situatie activeert. Dan vergeef ik mezelf dat, heel nauwkeurig omschreven. En dan kan ik voor mezelf de zelfcorrectie formuleren voor als ik de persoon weer tegenkom.

Het is weg!
Het leuke van zelfvergeving is dat er onmiddellijk resultaat is: heb ik iets effectief vergeven, dan is het weg. Ik heb namelijk twee dingen: de werkelijkheid, en de ervaring van de werkelijkheid, oftewel het leven en het beleven ervan.’Hoe ik alles ervaar’ dat kan ik mezelf vergeven. Zo kan ik de ervaring van mijn jeugd stukje bij beetje vergeven en dan is uiteindelijk de hele ervaring weg en blijft alleen de fysieke werkelijkheid van m’n jeugd over. En dat is dan ook de werkelijkheid van m’n jeugd, alle ervaring was wat ik ervan in mijn hoofd en mijn gevoel van gemaakt heb, het was niet werkelijk. En zo geef ik me mijn jeugd terug, ongerept, onbezoedeld, puur, vol levensvreugde!
En ik kan stabiel zijn in mijn contacten, niet langer bewogen door reacties waar ik helemaal niet op zit te wachten.
Bezoek mij op Facebook: www.MartijndeGraaf1001.facebook.com

Terug naar “Hoe Progammeer je een Robot naar Zelfeerlijkheid”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron